APOSTULLI, Efesianëve 1:22-2:3
Perëndia të gjitha i vuri nën këmbët e Krishtit, edhe e vuri krye përmbi të gjitha në kishë, e cila është trupi i atij, plotësimi i atij që i plotëson të gjitha në të gjitha.
Edhe ju dha jetë juve, që ishit të vdekur në fajet e mëkatet, në të cilat ecët dikur, sipas jetës së kësaj bote, sipas prijësit të pushtetit të erës, të frymës që vepron tani tek bijtë e mosbindjes, ndërmjet të cilëve edhe ne të gjithë jetuam dikur sipas lakmive të mishit tonë, duke bërë dëshirat e mishit e të mendimeve tona; edhe ishim prej natyre djem të zemërimit, si dhe të tjerët.
Ky Apostull nga Efesianëve 1:22–2:3 na çon në zemër të një të vërtete themelore të jetës së krishterë: pa Krishtin njeriu është i vdekur shpirtërisht, ndërsa në Krishtin merr jetë të re.
Krishti është Kryet e Kishës
Shën Pavli thotë se Perëndia i vuri të gjitha nën këmbët e Krishtit dhe “e vuri krye përmbi të gjitha në Kishë”. Kisha nuk është thjesht një ndërtesë apo një bashkim njerëzor. Ajo është Trupi i Krishtit, ndërsa Krishti është Kryet e saj.
Kjo do të thotë se jeta e Kishës dhe jeta e çdo besimtari kanë burimin e tyre te Krishti. Ashtu si trupi nuk mund të jetojë i ndarë nga kryet, edhe njeriu nuk mund të ketë jetën e vërtetë shpirtërore duke u shkëputur nga Krishti.
“Ishit të vdekur në fajet e mëkatet”
Këtu Shën Pavli nuk flet për vdekjen fizike, por për vdekjen shpirtërore. Mëkati e largon njeriun nga Perëndia dhe e bën atë të jetojë sikur Perëndia të mos ekzistonte.
Njeriu mund të jetë fizikisht gjallë, të punojë, të mendojë, të ketë dëshira dhe plane, por zemra e tij mund të jetë larg Perëndisë. Prandaj mëkati nuk është thjesht një “gabim moral”; ai dëmton marrëdhënien e njeriut me Perëndinë dhe me veten e tij.
“Sipas jetës së kësaj bote”
Shën Pavli përshkruan një mënyrë jetese ku njeriu drejtohet kryesisht nga dëshirat e mishit dhe të mendimeve të tij. Pra, ai nuk pyet më: “Çfarë dëshiron Perëndia nga unë?”, por: “Çfarë dua unë?”
Kjo është një nga pasojat e mëkatit: qendra e jetës zhvendoset nga Perëndia te vetvetja.
Por Krishti i jep jetë njeriut
Edhe pse kjo pjesë ndalet te gjendja e mëparshme e njeriut, menjëherë pas saj Shën Pavli sjell shpresën e madhe: “Por Perëndia…” (Efesianëve 2:4).
Pra historia nuk përfundon me “të vdekur në mëkate”. Krishti mund ta ringjallë njeriun shpirtërisht.
Kjo është edhe zemra e Ungjillit: njeriu nuk shpëton duke u mbështetur vetëm te forcat e veta. Perëndia e kërkon njeriun edhe në gjendjen e tij të rënë dhe i ofron jetë të re në Krishtin.
Mesazhi për ne
Apostulli na fton të bëjmë një pyetje shumë personale:
Kush e drejton jetën time, Krishti apo dëshirat e mia?
Nëse Krishti është Kryet, atëherë besimtari thirret të jetojë në bashkim me Të, të pendohet kur bie, të luftojë mëkatin dhe të kërkojë gjithnjë jetën që vjen prej Perëndisë.
Mëkati sjell vdekje shpirtërore;
Krishti sjell jetë.
Mëkati e largon njeriun nga Perëndia; Krishti e bashkon përsëri me Të.
Jeta sipas botës e vendos njeriun në qendër; jeta në Krisht e vendos Krishtin
në qendër.
Dhe kjo është shpresa e madhe e Apostullit: Ai që ishte “i vdekur” mund të marrë përsëri jetë në Krishtin!