APOSTULLI, Efesianëve 1: 7-17
Tek Jisu Krishti kemi shpërblimin me anë të gjakut të tij, ndjesën e fajeve, sipas pasurisë së hirit të tij, të cilin na e dha me të tepërt me çdo urtësi e mençuri, duke na njohur misterin e vullnetit të tij sipas pëlqimit të tij, që e pati paracaktuar në vetvete, me synimin që kur të mbushen kohët, t'i përmbledhë të gjitha në Krishtin, edhe ato që janë në qiej edhe ato që janë mbi dhe; në atë, tek i cili edhe morëm trashëgim, siç qe paracaktuar sipas qëllimit të atij që i bën të gjitha sipas pëlqimit të vullnetit të tij, që ne shpresuam më përpara tek Krishti të jemi për mburrje të lavdisë së tij; tek i cili shpresuat edhe ju, pasi dëgjuat fjalën e së vërtetës, ungjillin e shpëtimit tuaj; dhe tek i cili, pasi besuat u vulosët me Frymën e Shenjtë të premtimit, që është paradhënia e trashëgimit tonë, deri në shpërblimin e atyre që u fituan për lëvdim të lavdisë së tij.
Prandaj edhe unë, si dëgjova për besimin tuaj në Zotin Jisu dhe për dashurinë që keni për të gjithë shenjtorët, nuk pushoj duke falënderuar Perëndinë për ju, e duke ju përmendur në lutjet e mia, që t'ju japë Perëndia i Zotit tonë Jisu Krisht, Ati i lavdisë, frymë diturie e zbulese, që ta njihni atë.
Ky Apostull nga Efesianëve 1:7–17 është një nga tekstet më të thella të Shën Pavlit për shpëtimin, hirin, misterin e Krishtit dhe njohjen e Perëndisë.
Koment mbi Apostullin
Shën Pavli e fillon duke na kujtuar se shpëtimi nuk është diçka që njeriu e fiton me forcat e veta. Në Krishtin kemi «shpërblimin me anë të gjakut të tij» dhe «ndjesën e fajeve». Burimi i këtij shpëtimi është hiri i Perëndisë. Perëndia nuk na jep hir me masë të vogël, por, siç thotë Apostulli, na e dha «me të tepërt».
Kjo na tregon diçka shumë të rëndësishme: jeta e krishterë fillon me atë që Perëndia bën për njeriun, jo me atë që njeriu bën për Perëndinë. Pendimi, lutja, lufta shpirtërore dhe veprat e mira janë përgjigjja jonë ndaj këtij hiri.
«Misterin e vullnetit të tij»
Shën Pavli flet për një «mister». Këtu nuk bëhet fjalë për një sekret që Perëndia dëshiron ta fshehë përgjithmonë, por për planin hyjnor të shpëtimit, i cili zbulohet në Krishtin.
Qëllimi i Perëndisë është «t'i përmbledhë të gjitha në Krishtin». Pra, Krishti nuk është vetëm një pjesë e jetës sonë shpirtërore. Ai është qendra në të cilën synon të bashkohet dhe të pajtohet e gjithë krijesa.
Kjo është shumë e fuqishme: kur njeriu largohet nga Krishti, jeta shpërndahet në shumë drejtime; kur afrohet tek Krishti, gjithçka fillon të marrë vendin e vet.
«U vulosët me Frymën e Shenjtë»
Pas besimit vjen vula e Frymës së Shenjtë. Shën Pavli e quan Frymën «paradhënien e trashëgimit tonë».
Pra, prania e Frymës së Shenjtë është si parashijimi i asaj që Perëndia premton në plotësinë e Mbretërisë. Jeta e përjetshme nuk është vetëm diçka që do të ndodhë pas vdekjes; në Krishtin, njeriu fillon ta shijojë që tani, si një fillim dhe paradhënie.
Besimi dhe dashuria
Pastaj Shën Pavli thotë se ka dëgjuar për:
«besimin tuaj në Zotin Jisu dhe për dashurinë që keni për të gjithë shenjtorët».
Këtu shohim dy shtylla të jetës së krishterë: besimin dhe dashurinë.
Besimi nuk është vetëm të pranosh me mend se Perëndia ekziston. Ai duhet të shndërrohet në një mënyrë jetese. Dhe dashuria nuk kufizohet vetëm te njerëzit që na duan ose që na kuptojnë. Ajo shtrihet «për të gjithë shenjtorët» — për bashkësinë e njerëzve që i përkasin Krishtit.
Lutja e Shën Pavlit është veçanërisht e bukur
Shën Pavli nuk lutet thjesht që ata të kenë më shumë pasuri, sukses apo rehati. Ai lutet:
«që t'ju japë ... frymë diturie e zbulese, që ta njihni atë.»
Kjo është pika kulmore e Apostullit.
Qëllimi i jetës shpirtërore është njohja e Perëndisë.
Jo vetëm të dish për Perëndinë, por të hysh gjithnjë e më thellë në marrëdhënie me Të. Prandaj Shën Pavli kërkon frymë diturie dhe zbulese: sepse njohja e vërtetë e Perëndisë është dhuratë e hirit dhe kërkon hapjen e zemrës ndaj Tij.
Mesazhi kryesor
Ky Apostull mund të përmblidhet kështu:
Në Krishtin njeriu merr faljen, hirin dhe shpresën; me anë të Frymës së Shenjtë merr paradhënien e trashëgimisë së përjetshme; dhe gjithë kjo e çon drejt qëllimit më të lartë — njohjes së Perëndisë.
Prandaj pyetja që na lë Shën Pavli nuk është vetëm: «A besoj në Perëndinë?», por edhe:
«A po e njoh gjithnjë e më shumë Perëndinë dhe a po lejoj që besimi im të shndërrohet në dashuri?»
Sepse për Shën Pavlin, besimi, dashuria, hiri, Fryma e Shenjtë dhe njohja e Perëndisë nuk janë gjëra të ndara. Ato bashkohen në një jetë që gjithnjë e më shumë përmblidhet në Krishtin!