APOSTULLI, Efesianëve 1:1-9
Pavli, apostull i Jisu Krishtit me vullnetin e Perëndisë, shenjtëve që janë në Efes dhe besimtarëve në Krishtin Jisu, hir mbi ju dhe paqe prej Perëndisë, Atit tonë, dhe prej Zotit Jisu Krisht. I bekuar qoftë Perëndia dhe Ati i Zotit tonë Jisu Krisht, që na bekoi me çdo bekim shpirtëror në vendet qiellore me anë të Krishtit, siç edhe na zgjodhi ne me anë të tij para se të themelohet bota, që të jemi shenjtorë dhe të paqortueshëm përpara tij në dashuri, duke na paracaktuar për birësim tek vetë ai me anë të Jisu Krishtit, sipas pëlqimit të vullnetit të tij, për mburrje të lavdisë së hirit të tij, të cilin na e dhuroi me anë të të Dashurit të tij, tek i cili kemi shpërblimin me anë të gjakut të tij, ndjesën e fajeve, sipas pasurisë së hirit të tij, të cilin na e dha me të tepërt me çdo urtësi e mençuri, duke na njohur misterin e vullnetit të tij sipas pëlqimit të tij, që e pati paracaktuar në vetvete.
Ky fragment nga Efesianëve 1:1–9 është një nga tekstet më të thella të Shën Pavlit për hirin, birësimin, shpëtimin dhe misterin e vullnetit të Perëndisë në Krishtin. Mund ta lexojmë si një himn lavdërimi: gjithçka fillon nga Perëndia dhe përmbushet në Krishtin.
1. «Pavli, apostull i Jisu Krishtit me vullnetin e Perëndisë»
Pavli nuk e paraqet veten si dikush që mori vetë një titull apo një mision. Apostullati i tij është “me vullnetin e Perëndisë”.
Kjo na kujton se thirrja e krishterë nuk është thjesht një projekt personal. Perëndia thërret, dhe njeriu përgjigjet me liri. Prandaj jeta shpirtërore kërkon dallim dhe bindje ndaj vullnetit të Perëndisë, jo vetëm dëshirës sonë.
2. «Hir mbi ju dhe paqe»
Pavli bashkon dy fjalë themelore:
- Hiri – dhurata e pamerituar e Perëndisë.
- Paqja – pajtimi dhe bashkimi i njeriut me Perëndinë.
Paqja e vërtetë, sipas Pavlit, nuk është thjesht mungesa e problemeve. Ajo lind nga marrëdhënia me Perëndinë në Krishtin.
3. «Na bekoi me çdo bekim shpirtëror në vendet qiellore me anë të Krishtit»
Këtu Pavli nuk flet kryesisht për bekime materiale. “Çdo bekim shpirtëror” lidhet me atë që Krishti i jep njeriut: hirin, birësimin, faljen, njohjen e Perëndisë dhe bashkimin me Të.
Burimi është një: Krishti.
Prandaj jeta e krishterë nuk është përpjekje për të gjetur shumë burime të ndryshme shpirtërore. Gjithçka përqendrohet në Krishtin.
4. «Na zgjodhi... para se të themelohet bota»
Kjo është një pjesë që kërkon shumë kujdes.
Pavli thotë se Perëndia na zgjodhi “në Krishtin” që të jemi:
“shenjtorë dhe të paqortueshëm përpara tij në dashuri.”
Pra theksi nuk është thjesht: “Disa njerëz janë zgjedhur dhe të tjerët janë braktisur.”
Qëllimi i zgjedhjes që përshkruan Pavli është shenjtëria dhe dashuria.
Perëndia dëshiron që njeriu të bëhet i shenjtë dhe të jetojë në dashuri përpara Tij.
5. «Duke na paracaktuar për birësim»
Kjo është ndoshta një nga fjalët më të bukura të fragmentit.
Qëllimi i shpëtimit nuk është vetëm që njeriu të “shpëtojë nga dënimi”. Pavli përdor një marrëdhënie familjare:
birësim tek Perëndia.
Me anë të Krishtit, njeriu thirret të bëhet fëmijë i Perëndisë me hir.
Kjo ndryshon mënyrën se si e shohim Perëndinë. Ai nuk paraqitet vetëm si Gjykatës, por si Atë që e afron njeriun pranë Tij.
6. «Për mburrje të lavdisë së hirit të tij»
Gjithçka kthehet përsëri te hiri.
Njeriu nuk mund të thotë: “E shpëtova veten me forcat e mia.”
Shpëtimi është dhuratë. Por kjo dhuratë nuk e anulon bashkëpunimin njerëzor. Njeriu duhet ta pranojë, ta ruajë dhe të jetojë në të.
Prandaj në jetën shpirtërore kemi gjithmonë këtë bashkëpunim:
Hiri i Perëndisë + përgjigjja e lirë e njeriut.
7. «Në të cilin kemi shpërblimin me anë të gjakut të tij, ndjesën e fajeve»
Këtu Pavli kalon drejtpërdrejt te Kryqi.
Gjaku i Krishtit lidhet me faljen e mëkateve.
Kjo do të thotë se mëkati nuk është thjesht një shkelje juridike. Ai prish marrëdhënien e njeriut me Perëndinë. Në Krishtin, kjo marrëdhënie mund të shërohet.
Prandaj falja është një shprehje e jashtëzakonshme e dashurisë së Perëndisë.
8. «Sipas pasurisë së hirit të tij, të cilin na e dha me të tepërt»
Pavli përdor një gjuhë të bollshme: pasuria e hirit.
Hiri i Perëndisë nuk paraqitet si diçka e varfër, e kufizuar apo e dhënë me dorë të shtrënguar. Perëndia jep me bollëk.
Por njeriu duhet të bëhet i aftë ta marrë këtë dhuratë.
Këtu fillon edhe jeta e pendimit: zemra hapet gradualisht ndaj asaj që Perëndia tashmë dëshiron t'i japë.
9. «Duke na njohur misterin e vullnetit të tij»
“Misteri” këtu nuk do të thotë diçka misterioze në kuptimin e një sekreti të errët.
Në gjuhën e Shkrimit, misteri është plani i Perëndisë që ishte i fshehur dhe që tani zbulohet në Krishtin.
Perëndia po i zbulon njeriut diçka që njeriu nuk mund ta njihte vetëm me fuqinë e vet.
Dhe qendra e këtij misteri është Krishti.
Mesazhi qendror i Apostullit
Nëse do ta përmblidhnim Efesianëve 1:1–9 në një varg mendimi, do të ishte:
Perëndia, në dashurinë dhe hirin e Tij, na thërret në Krishtin për shenjtëri, na jep birësimin, na fal mëkatet dhe na zbulon misterin e vullnetit të Tij.
Dhe vëreni diçka shumë të bukur: Pavli nuk fillon me atë që njeriu duhet të bëjë për Perëndinë. Ai fillon me atë që Perëndia ka bërë për njeriun.
Pastaj, pikërisht sepse Perëndia na ka dhënë këtë hir, njeriu thirret të përgjigjet me një jetë “të shenjtë dhe të paqortueshme... në dashuri.”
Pra, në qendër të këtij Apostulli janë katër fjalë:
Krishti, Hiri, Birësimi, Dashuria.
Dhe kjo është shumë karakteristike për Shën Pavlin: shpëtimi nuk është thjesht të largohesh nga mëkati; është të hysh në një marrëdhënie të re me Perëndinë, në Krishtin, si fëmijë të Tij, dhe të jetosh në dashuri!