APOSTULLI, Galatianëve 6:2-10
Mbajani barrët njëri-tjetrit, edhe kështu përmbushni ligjin e Krishtit. Sepse në i duket ndonjërit se diç është, duke qenë asgjë, gënjen vetveten. Por gjithësecili le të provojë punën e tij, dhe vetëm atëherë do të ketë përse të mburret për vetveten, edhe jo për tjetrin. Sepse gjithësecili do të mbajë barrën e vet. Edhe atij që i mësohet fjala, le të bëjë pjesëtar në të gjitha të mirat atë që e mëson. Mos u gënjeni, Perëndia nuk përbuzet; sepse ç'të mbjellë njeriu, këtë edhe do të korrë. Sepse ai që mbjell në mish të tij, prej mishit do të korrë prishje; por ai që mbjell në Frymë, prej Frymës do të korrë jetë të përjetshme. Le të mos ligështohemi pra duke bërë të mirën, sepse po të mos ligështohemi, do të korrim në kohën e duhur. Prandaj deri sa kemi kohë, le të punojmë të mirën në të gjithë, e më fort në ata që janë në një besim me ne.
Ky Apostull nga Galatianëve 6:2–10, është një thirrje e fuqishme për dashuri konkrete, përulësi, përgjegjësi personale dhe këmbëngulje në të mirën. Shën Pavli na thotë: «Mbajani barrët njëri-tjetrit, edhe kështu përmbushni ligjin e Krishtit». Këtu dashuria e krishterë nuk paraqitet vetëm si një ndjenjë, por si një veprim konkret: të mos jemi indiferentë ndaj dhimbjes, dobësisë dhe vështirësive të tjetrit. Të mbash barrën e vëllait do të thotë ta ndihmosh, ta mbështesësh, të lutesh për të dhe të mos e braktisësh në momentin e vështirësisë. Kjo është pikërisht «ligji i Krishtit», ligji i dashurisë që kërkon të dalim nga vetvetja dhe të kujdesemi për tjetrin. Megjithatë, Shën Pavli na kujton menjëherë edhe përgjegjësinë personale: «Në i duket ndonjërit se diç është, duke qenë asgjë, gënjen vetveten». Kjo është një paralajmërim kundër krenarisë dhe krahasimit me të tjerët. Njeriu mund të mendojë se është më i mirë, më i fortë ose më shpirtëror se dikush tjetër, por Apostulli na fton të shikojmë më parë veten tonë. Prandaj thotë: «Gjithsecili le të provojë punën e tij». Pyetja e krishterë nuk është «A jam më i mirë se tjetri?», por «Si jam unë përpara Perëndisë?». Kjo lidhet drejtpërdrejt me përulësinë dhe pendimin, sepse njeriu që sheh veten me sinqeritet nuk ka nevojë të mburret përballë të tjerëve. Më pas Apostulli thotë: «Sepse gjithësecili do të mbajë barrën e vet». Kjo nuk bie ndesh me thirrjen për të mbajtur barrët e njëri-tjetrit. Përkundrazi, na mëson dy të vërteta që duhet të bashkohen: duhet ta ndihmojmë tjetrin në barrën e tij, por askush nuk mund të jetojë jetën shpirtërore në vendin tonë. Dikush mund të na ndihmojë, të lutet për ne dhe të na mbështesë, por përgjegjësia për zgjedhjet dhe jetën tonë përpara Perëndisë mbetet personale.
Pastaj vjen një nga mësimet më të fuqishme të këtij Apostulli: «Ç’të mbjellë njeriu, këtë edhe do të korrë». Jeta jonë është si një tokë në të cilën çdo ditë mbjellim diçka. Mbjellim me mendimet tona, me fjalët tona, me zgjedhjet tona dhe me veprat tona. Kur mbjellim dashuri, falje, lutje, mëshirë, pendim dhe vepra të mira, mbjellim në Frymë; ndërsa kur jetojmë vetëm sipas egoizmit, dëshirave dhe largimit nga Perëndia, mbjellim në mish. Prandaj Shën Pavli thotë: «Ai që mbjell në mish të tij, prej mishit do të korrë prishje; por ai që mbjell në Frymë, prej Frymës do të korrë jetë të përjetshme». Kjo na kujton se asnjë zgjedhje shpirtërore nuk është e parëndësishme. Ajo që kultivojmë vazhdimisht në zemër formon edhe jetën tonë. Por Apostulli nuk ndalet këtu. Ai na jep edhe një fjalë të madhe ngushëllimi: «Le të mos ligështohemi pra duke bërë të mirën».
Ka momente kur njeriu lodhet duke bërë të mirën, sidomos kur nuk sheh menjëherë frytet e përpjekjeve të tij. Mund të lutemi dhe të mos shohim ndryshim, të bëjmë mirë dhe të mos marrim mirënjohje, të falim dhe të mos kuptohemi, të përpiqemi të jetojmë sipas Perëndisë dhe të duket sikur asgjë nuk po ndryshon. Por Shën Pavli na thotë: «Po të mos ligështohemi, do të korrim në kohën e duhur». Jo domosdoshmërisht në kohën që dëshirojmë ne, por në kohën e duhur të Perëndisë. Prandaj kërkohet durim, besim dhe qëndrueshmëri.
Në fund Apostulli na jep një udhëzim shumë të thjeshtë dhe njëkohësisht shumë të madh: «Deri sa kemi kohë, le të punojmë të mirën në të gjithë». Jeta e krishterë nuk është vetëm kujdesi për shpëtimin personal, por edhe të bëhemi burim dashurie, ndihme, ngushëllimi dhe mëshire për të tjerët. Jo vetëm për ata që na duan, jo vetëm për ata që mendojnë si ne, por për të gjithë. Kështu, i gjithë Apostulli mund të përmblidhet në këtë thirrje: mos u krahaso me të tjerët, mos u mburr, mos e lër vëllanë vetëm në barrën e tij, merr përgjegjësinë për jetën tënde dhe vazhdo të mbjellësh të mirën në Frymë. Sepse ajo që mbillet me besim, dashuri dhe qëndrueshmëri do të japë fryt në kohën e duhur. Në fillim Apostulli thotë: «Mbajani barrët njëri-tjetrit», ndërsa në fund thotë: «Le të punojmë të mirën në të gjithë». Në këtë mënyrë, Shën Pavli na tregon se jeta në Krishtin nuk është një jetë e mbyllur në vetvete, por një jetë në të cilën dashuria për Perëndinë bëhet dashuri konkrete për njeriun!