APOSTULLI 2 Korinthianëve 13:3-13
Meqenëse kërkoni provë që nëpërmjet meje flet Krishti, i cili s’është i dobët tek ju, po i fuqishëm në ju. Sepse, ndonëse u kryqëzua prej dobësie, por rron prej fuqisë së Perëndisë; sepse edhe ne megjithëse jemi të dobët në të, por do të rrojmë bashkë me të në ju prej fuqisë së Perëndisë. Shikoni veten tuaj, nëse jeni në besë; provoni veten tuaj; apo s’e njihni veten tuaj se Jisu Krishti është në ju? Veç në qofshi të paprovuar në ndonjë gjë.
Edhe shpresoj se do ta njihni që ne s’jemi të paprovuar. Edhe i lutem Perëndisë që të mos bëni ndonjë gjë të ligë; jo që të dukemi ne të provuar, po që të bëni ju të mirën, edhe ne le të jemi të paprovuar. Sepse s’mundemi të bëjmë gjë kundër së vërtetës, po për të vërtetën. Sepse gëzohemi, kur ne jemi të dobët e ju jeni të fuqishëm; për këtë edhe lutemi, për përsosjen tuaj. Prandaj i shkruaj këto kur jam larg, që të mos sillem ashpër kur të jem afër, sipas pushtetit që më ka dhënë Zoti për të ndërtuar, edhe jo për të shkatërruar.
Pra, vëllezër, gëzohuni, ngushëllohuni, jini në një mendje, kini paqe, edhe Perëndia i dashurisë dhe i paqes do të jetë bashkë me ju. Përshëndetni njëri-tjetrin me puthje të shenjtë. Ju përshëndesin të gjithë shenjtorët. Hiri i Zotit Jisu Krisht dhe dashuria e Perëndisë, edhe pjesëmarrja e Frymës së Shenjtë qoftë me ju të gjithë. Amin.
Koment mbi Apostullin
2 Korinthianëve 13: 3–13
Në fillim, Apostulli Pavël u drejtohet Korinthianëve që kërkonin një provë se Krishti fliste nëpërmjet tij. Pavli u kujton se fuqia e Krishtit nuk matet sipas dobësisë së jashtme të njeriut. Krishti “u kryqëzua prej dobësie, por rron prej fuqisë së Perëndisë”. Kryqi dukej si dobësi dhe humbje, por pikërisht aty u shfaq fuqia e Perëndisë dhe fitorja mbi vdekjen.
Kjo vlen edhe për jetën e krishterë: shpesh ajo që duket si dobësi përpara botës si përulësia, durimi, pendimi, falja dhe mohimi i vetvetes, mund të jetë pikërisht vendi ku vepron fuqia e Perëndisë.
Por më pas Pavli nuk iu thotë Korinthianëve të shqyrtojnë atë; ai iu thotë:
“Shikoni veten tuaj, nëse jeni në besë; provoni veten tuaj.”
Kjo është zemra e këtij Apostulli. I krishteri nuk duhet të merret vazhdimisht me gabimet e të tjerëve, por së pari të hyjë në zemrën e vet dhe të pyesë:
A jeton Krishti në mua?
A është besimi im i gjallë?
A po luftoj kundër mëkatit apo jam pajtuar me të?
A ka në mua pendim, dashuri, paqe dhe të vërtetë?
Pyetja e Pavlit është veçanërisht e thellë:
“Apo s’e njihni veten tuaj se Jisu Krishti është në ju?”
Këtu Apostulli na kujton se krishterimi nuk është vetëm të dish për Krishtin, por të lejosh që Krishti të jetojë në ty. Besimi nuk është vetëm njohuri, por jetë e re.
Pastaj Pavli tregon një dashuri shumë të pastër baritore. Ai thotë se lutet që ata të mos bëjnë asgjë të keqe, jo që ai vetë të duket i drejtë apo i fuqishëm. Madje thotë:
“Sepse gëzohemi, kur ne jemi të dobët e ju jeni të fuqishëm.”
Kjo është një shenjë e madhe e dashurisë së vërtetë: nuk kërkon lavdinë e vet, por shpëtimin dhe rritjen e tjetrit. Pavli nuk dëshiron t'i sundojë; dëshiron t'i ndërtojë.
Prandaj thotë:
“...sipas pushtetit që më ka dhënë Zoti për të ndërtuar, edhe jo për të shkatërruar.”
Kjo është një fjalë shumë e rëndësishme për çdo marrëdhënie shpirtërore. Autoriteti që vjen nga Krishti nuk përdoret për të poshtëruar, manipuluar apo shkatërruar një njeri, por për ta ngritur, shëruar dhe çuar drejt Krishtit.
Në fund, pas gjithë qortimit, Apostulli nuk përfundon me dënim, por me një thirrje për gëzim, ngushëllim, unitet dhe paqe:
“Gëzohuni, ngushëllohuni, jini në një mendje, kini paqe...”
Dhe pastaj vjen një nga përshëndetjet më të bukura të Shkrimit:
“Hiri i Zotit Jisu Krisht dhe dashuria e Perëndisë, edhe pjesëmarrja e Frymës së Shenjtë qoftë me ju të gjithë.”
Këtu shohim qartë Trininë e Shenjtë: Birin, Atin dhe Frymën e Shenjtë. Jeta e Kishës dhe jeta e të krishterit përmblidhen në hirin e Krishtit, dashurinë e Atit dhe pjesëmarrjen në Frymën e Shenjtë.
Mesazhi kryesor
Ky Apostull na mëson se forca e krishterë nuk është krenaria, por fuqia e Krishtit që vepron në dobësinë tonë. Prandaj duhet të shqyrtojmë veten, të mos pajtohemi me mëkatin, të kërkojmë pendimin dhe të kujdesemi që Krishti të jetë realisht brenda nesh.
Dhe njëkohësisht na mëson diçka shumë të bukur për dashurinë: njeriu që do vërtet nuk kërkon të fitojë mbi tjetrin; kërkon që tjetri të bëhet më i fortë në Krishtin.
Në fund, qëllimi nuk është shkatërrimi, por përsosja; jo ndarja, por paqja; jo lavdia e njeriut, por lavdia e Perëndisë.
Apostulli na lë me një pyetje që secili duhet t'ia bëjë vetes:
“A jeton vërtet Jisu Krishti në mua?”
Sepse kjo është prova më e madhe e besimit: jo vetëm çfarë themi për Krishtin, por nëse Krishti është bërë jetë në ne!