Udhëtojmë me Krishtin!
Nga: Çenkuela Selenica
Ka udhëtime që zgjasin disa orë, disa ditë apo disa vite. Por ekziston një udhëtim që zgjat gjithë jetën dhe vazhdon në përjetësi. Është udhëtimi me Krishtin.
Ky udhëtim nuk fillon me këmbët tona, por me një zemër që vendos t'i thotë Zotit: "Po, dua të vij pas Teje."
Në fillim rruga duket e bukur. Pastaj vijnë sprovat. Vijnë lotët. Vijnë heshtjet e Perëndisë. Vijnë momentet kur mendon se je vetëm. Por pikërisht atëherë Krishti ecën më pranë teje. Ai nuk largohet në errësirë; Ai ecën në errësirë bashkë me ne.
Shën Isaak Siriani shkruan:
"Mos kërko një jetë pa sprova. Kërko që Krishti të jetë me ty në
çdo sprovë."
Të udhëtosh me Krishtin nuk do të thotë të mos biesh. Do të thotë të ngrihesh çdo herë duke kapur dorën e Tij. Shenjtorët nuk u bënë shenjtorë sepse nuk ranë kurrë. Ata u bënë shenjtorë sepse nuk pushuan kurrë së kthyeri tek Krishti.
Shën Siluani i Malit Athos thoshte:
"Shpirti që e ka njohur Krishtin, e kërkon Atë ditë e natë dhe nuk
gjen prehje larg Tij."
Sa herë mundohemi ta bëjmë rrugën vetëm, lodhemi. Zemra boshatiset. Gëzimi shuhet. Sepse njeriu është krijuar për të ecur me Perëndinë, jo pa Të. Asnjë sukses, asnjë njeri, asnjë kënaqësi e kësaj bote nuk mund t’a mbushë zbrazëtinë që vetëm Krishti mund t’a mbushë.
Krishti nuk na kërkon të jemi të përsosur që të ecim me Të. Ai na kërkon vetëm të mos ndalojmë së ecuri drejt Tij. Edhe nëse hapat tanë janë të vegjël... edhe nëse rrëzohemi... edhe nëse qajmë... Ai pret vetëm një gjë: të mos ia lëshojmë dorën.
Shën Porfirio na kujton:
"Aty ku është Krishti, nuk ka vend për dëshpërimin."
Një ditë ky udhëtim do të marrë fund. Do të mbyllen sytë tanë për këtë botë dhe do të hapen për përjetësinë. Atëherë nuk do të ketë rëndësi sa pasuri kemi grumbulluar, sa famë kemi fituar apo sa njerëz na kanë duartrokitur. Do të ketë rëndësi vetëm një pyetje: "A e udhëtove jetën tënde me Krishtin?"
Mos ki frikë nga rruga. Ki frikë vetëm nga një gjë: të ecësh pa Krishtin. Sepse edhe rruga më e vështirë me Krishtin të çon në jetë, ndërsa edhe rruga më e lehtë pa Të përfundon në zbrazëti.
Le t’a kapim dorën e Krishtit sot. Jo nesër. Jo kur të bëhemi më të mirë. Sot. Sepse lumturia e vërtetë nuk gjendet në fund të udhëtimit... por në faktin se çdo hap e bëjmë bashkë me Të!