APOSTULLI: Juda 1-25
Juda, shërbëtor i Jisu Krishtit, edhe i vëllai i Jakovit, të thirrurve që janë të shenjtëruar prej Perëndisë Atë edhe të ruajtur prej Jisu Krishtit,
përdëllim dhe paqe e dashuri, u shumoftë në ju. Të dashur, pasi bëj çdo kujdes t’ju shkruaj juve për shpëtimin e përbashkët, pata nevojë t’ju shkruaj e t’ju lutem të luftoni për besimin që iu dha një herë e mirë shenjtëve.
Sepse hynë fshehurazi disa njerëz, të cilët ishin shënuar që më parë për këtë dënim, njerëz të pabesë, që kthejnë hirin e Perëndisë tonë në shthurje, edhe mohojnë të vetmin Kryezot Perëndi, dhe Zotin tonë Jisu Krisht. Edhe dua t’ju kujtoj, ndonëse ju e dini mirë këtë, se Zoti, si shpëtoi popullin nga dheu i Egjiptit, pastaj i humbi ata që nuk besuan. Edhe engjëjt që nuk ruajtën gjendjen e tyre të parë, por lanë banesën e tyre, i ka ruajtur me vargonj të përjetshëm nën errësirë, për gjyqin e ditës së madhe. Porsi Sodoma e Gomorra edhe qytetet rreth tyre, që u dhanë në kurvëri në mënyrë të ngjashme me të atyre, edhe shkuan prapa tjetër mishi, janë vënë përpara si shembull duke u munduar me zjarr të përjetshëm. Gjithashtu edhe këta, duke parë ëndrra, ndotin trupin dhe nuk përfillin pushtetin, edhe ofiqet i blasfemojnë.
Edhe Mihaili, kryeengjëlli, kur duke luftuar për trupin e Moisiut hahej me djallin, nuk guxoi të bjerë kundër atij ndonjë dënim blasfemie, por tha: Zoti të qortoftë. Edhe këta për gjëra që nuk i dinë blasfemojnë; edhe prishen për ato që i dinë prej natyre, porsi shtazët pa mend. Mjerë ata! Sepse ecën në udhën e Kainit, edhe për fitim u derdhën me vrap pas mashtrimit të Balaamit, edhe humbën në kundërshtimin e Koreut. Këta janë njolla në gostitë e dashurisë suaj, kur hanë e pinë bashkë me ju pa frikë, edhe kullosin veten e tyre; janë re pa ujë që sillen andej e këtej prej erërave; janë drurë vjeshte të pafrytshëm, dy herë të vdekur, të shkulur nga rrënjët; valë deti të egra që shkumëzojnë turpet e tyre; yje që enden andej e këtej, për të cilët është ruajtur errësira e zezë për gjithë jetën. Edhe për këta profetizoi edhe Enohu, i shtati nga Adami, duke thënë: “Ja tek erdhi Zoti me mijëra prej shenjtorëve të tij, që të bëjë gjyq për të gjithë, edhe të qortojë gjithë të pabesët në mes të atyre, për gjithë veprat e pabesisë së atyre që punuan me pabesi, edhe për të gjitha fjalët e ashpra që mëkatarët e pabesë folën kundër tij”.
Këta janë murmuritës, qaramanë, që ecin sipas dëshirave të tyre; edhe goja e tyre flet fjalë fort të fryra, edhe përkëdhelin njerëz, që të kenë përfitim nga ata.
Po ju, o të dashur, kujtoni fjalët që u parathanë nga apostujt e Zotit tonë Jisu Krisht, se ju thoshin juve: “se në kohën e fundit do të ketë përqeshës që do të ecin sipas dëshirimeve të pabesive të tyre”. Këta janë ata që përçajnë, gjallësorë, që s’kanë Frymë. Po ju, o të dashur, duke ndërtuar veten tuaj mbi besimin tuaj fort të shenjtë, e duke u lutur me Frymë të Shenjtë, ruani veten tuaj në dashurinë e Perëndisë, duke pritur përdëllimin e Zotit tonë Jisu Krisht për jetë të përjetshme. Edhe disa përdëllejini, kur hahen me ju; edhe të tjerë shpëtojini me frikë, duke i rrëmbyer nga zjarri, edhe duke urryer edhe rrobën që është fëlliqur nga mishi. Edhe atij që mund t’ju ruajë të pafajshëm dhe t’ju paraqesë përpara lavdisë së tij faqebardhë e me ngazëllim, të vetmit Perëndi të ditur, Shpëtimtarit tonë, i qoftë lavdi dhe madhështi, fuqi dhe pushtet, edhe tani edhe në gjithë jetët. Amin.
Koment mbi Apostullin, Juda 1-25
Apostulli i sotëm është një thirrje e fuqishme për ruajtjen e pastërtisë së besimit dhe të jetës në Krishtin, në një botë ku gjithmonë ekziston rreziku që e Vërteta të shtrembërohet dhe hiri i Perëndisë të përdoret si justifikim për mëkatin. Apostull Juda nuk iu drejtohet vetëm të krishterëve të kohës së tij, por edhe çdo brezi që do të përballet me mashtrime, herezi dhe jetë të larguar nga Perëndia.
Që në fillim ai iu kujton besimtarëve se ata janë të thirrur, të shenjtëruar nga Ati dhe të ruajtur prej Jisu Krishtit. Identiteti i të krishterit nuk buron nga forca e tij, por nga hiri i Perëndisë, i Cili e thërret njeriun në bashkim me Të dhe e mbron nëse ai qëndron besnik.
Më pas Apostulli bën një thirrje të fortë: "luftoni për besimin që iu dha një herë e mirë shenjtorëve." Besimi nuk është diçka që ndryshon sipas kohës apo dëshirave të njerëzve, por është thesari i shenjtë që Kisha ka marrë nga Krishti dhe Apostujt. Etërit e Shenjtë mësojnë se ruajtja e besimit është një përgjegjësi e çdo të krishteri, sepse nga besimi i drejtë lind edhe jeta e drejtë.
Juda paralajmëron për njerëzit që e kthejnë hirin e Perëndisë në shthurje. Ata flasin për lirinë, por jetojnë në robërinë e pasioneve. Ata përpiqen të justifikojnë mëkatin dhe të relativizojnë urdhërimet hyjnore. Ky paralajmërim mbetet aktual edhe sot, kur shpesh njeriu dëshiron një krishterim pa pendim, pa asketizëm dhe pa luftë shpirtërore.
Për të treguar se Perëndia është njëkohësisht i mëshirshëm dhe i drejtë, Apostulli sjell disa shembuj nga historia e shpëtimit. Populli që u shpëtua nga Egjipti u dënua për shkak të mosbesimit; engjëjt që nuk ruajtën gjendjen e tyre ranë nga lavdia; Sodoma dhe Gomorra u bënë shembull i pasojave të shthurjes. Mesazhi është i qartë: askush nuk shpëtohet vetëm sepse ka marrë një dhuratë nga Perëndia, por duhet të qëndrojë besnik deri në fund.
Një nga momentet më domethënëse është përmendja e Kryeengjëllit Mihail, i cili, edhe kur përballej me djallin, nuk përdori fjalë blasfemuese, por tha vetëm: "Zoti të qortoftë." Kjo na mëson përulësinë e vërtetë. Edhe forcat qiellore nuk mbështeten në krenarinë e tyre, por në autoritetin e Perëndisë. I krishteri nuk është thirrur të mburret apo të gjykojë me arrogancë, por të lërë drejtësinë në duart e Zotit.
Juda i përshkruan mësuesit e rremë me figura të fuqishme: re pa ujë, drurë të pafrytshëm, valë deti që nxjerrin turpin e tyre dhe yje endacakë që humbasin në errësirë. Këto pamje tregojnë një jetë pa Frymën e Shenjtë, pa fryt dhe pa drejtim. Ato duken sikur premtojnë jetë, por nuk japin asgjë; duken sikur ndriçojnë, por në të vërtetë çojnë në humbje.
Në kontrast me ta, Apostulli iu drejtohet besimtarëve me një udhëzim plotë shpresë: "Ndërtoni veten tuaj mbi besimin tuaj fort të shenjtë, duke u lutur me Frymë të Shenjtë, ruani veten tuaj në dashurinë e Perëndisë." Jeta e krishterë nuk është vetëm shmangie e së keqes, por ndërtim i vazhdueshëm në besim, lutje, dashuri dhe pritje të mëshirës së Krishtit.
Veçanërisht prekës është këshillimi për marrëdhënien me ata që janë larguar nga e Vërteta. Apostulli nuk kërkon urrejtje ndaj njeriut, por mëshirë dhe kujdes shpirtëror. Disa duhen bindur me butësi, të tjerë duhen shpëtuar me frikë, si dikush që rrëmbehet nga flakët. Në të njëjtën kohë ai kërkon të urrejmë mëkatin dhe jo njeriun, duke mos lejuar që ndotja e mëkatit të bëhet pjesë e jetës sonë.
Apostulli përfundon me një himn madhështor lavdërimi, duke kujtuar se vetëm Perëndia mund të na ruajë të pafajshëm dhe të na paraqesë përpara lavdisë së Tij me gëzim. Shpëtimi nuk është vepër e meritave njerëzore, por dhuratë e hirit hyjnor, të cilit njeriu i përgjigjet me besim, pendim dhe qëndrueshmëri.
Ky pasazh është një thirrje për vigjilencë shpirtërore. Ai na kujton se besimi duhet ruajtur me përkushtim, se mëkati nuk duhet justifikuar kurrë me emrin e hirit dhe se dashuria e vërtetë për Perëndinë shprehet në besnikëri ndaj së Vërtetës. Kur i krishteri ndërton jetën mbi besimin apostolik, mbi lutjen dhe mbi mëshirën e Krishtit, ai nuk ka frikë nga mashtrimi i botës, sepse ruhet nga Ai që është i vetmi Shpëtimtar, të Cilit i përket lavdia, madhështia, fuqia dhe pushteti në jetë të jetëve!
Amin!