APOSTULLI: Romakëve 8:2-13
Sepse ligji i Frymës së jetës në Jisu Krishtin më çliroi prej ligjit të mëkatit dhe prej vdekjes. Sepse atë që s'mundej të bënte ligji, sepse ishte i dobët me anë të mishit, Perëndia, duke dërguar Birin e tij me shëmbëllim mishi mëkatar, dhe për mëkat, dënoi mëkatin në mish; që të përmbushet drejtësia e ligjit tek ne që nuk ecim sipas mishit, po sipas Frymës. Sepse ata që rrojnë sipas mishit, kanë ndër mend punët e mishit; por ata që rrojnë sipas Frymës kanë ndër mend punët e Frymës. Sepse mendimi i mishit është vdekje, por mendimi i Frymës është jetë dhe paqe.
Sepse mendimi i mishit është armiqësi tek Perëndia; sepse në ligj të Perëndisë nuk bindet, po as nuk mundet. Edhe sa janë të mishit nuk mund t'i pëlqejnë Perëndisë.
Po ju nuk jeni të mishit, po të Frymës, në qoftë se rri Fryma e Perëndisë tek ju. Po nëse nuk ka ndonjë Frymën e Krishtit, ky nuk është i atij. Po nëse është Krishti tek ju, trupi është i vdekur për mëkatin; po shpirti është jetë për drejtësinë. Po në rri tek ju Fryma e atij që ngjalli Jisuin prej së vdekurish, ai që ngjalli Krishtin prej së vdekurish do t'u japë jetë edhe trupave tuaj të vdekshëm, me anë të Frymës së tij që rri në ju. Kështu pra, vëllezër, jemi të detyruar jo tek mishi, që të rrojmë sipas mishit. Sepse në rrofshi sipas mishit, keni për të vdekur, po në vrafshi veprat e trupit me anë të Frymës, do të rroni.
Koment mbi Apostullin, Romakëve 8:2-13
Ky fragment i Letrës drejtuar Romakëve është një nga shpalljet më të fuqishme të fitores së Krishtit mbi mëkatin dhe vdekjen. Apostulli Pavël na tregon se jeta e krishterë nuk është thjesht një përpjekje morale për të qenë më të mirë, por është një jetë e re që lind nga prania e Frymës së Shenjtë brenda njeriut. Ajo që Ligji nuk mundi t’a bënte, sepse natyra njerëzore ishte dobësuar nga mëkati, e bëri vetë Perëndia duke dërguar Birin e Tij në botë. Krishti mori mbi Vete natyrën tonë njerëzore, e mposhti mëkatin me Kryqin dhe Ngjalljen e Tij dhe hapi rrugën që njeriu të jetojë i lirë nga robëria e pasioneve.
"Ligji i Frymës së jetës në Jisu Krishtin më çliroi prej ligjit të mëkatit dhe prej vdekjes." Kjo nuk do të thotë se tundimet zhduken, por se besimtari nuk është më skllav i tyre. Fryma e Shenjtë i jep fuqi të luftojë, të ngrihet pas rënieve dhe të ecë drejt shenjtërisë. Aty ku më parë sundonte mëkati, tani mund të sundojë hiri i Perëndisë.
Apostulli vendos përballë dy mënyra jetese: jetën sipas mishit dhe jetën sipas Frymës. Të jetosh sipas mishit nuk do të thotë vetëm të kesh trup, sepse trupi është krijim i Perëndisë dhe është i mirë. Të jetosh sipas mishit do të thotë të lejosh që dëshirat egoiste, krenaria, lakmia, papastërtia dhe pasionet të drejtojnë zemrën. Një njeri i tillë mendon vazhdimisht për kënaqësitë kalimtare dhe largohet nga burimi i jetës, duke përjetuar boshllëk shpirtëror.
"Mendimi i mishit është vdekje, por mendimi i Frymës është jetë dhe paqe." Kjo vdekje fillon që në këtë jetë, sepse shpirti humbet paqen, gëzimin dhe bashkimin me Perëndinë. Përkundrazi, ai që jeton sipas Frymës fiton një paqe të thellë, e cila nuk varet nga rrethanat e jashtme, por nga prania e Krishtit në zemër.
Apostulli shkon edhe më tej duke thënë se mendimi i mishit është armiqësi ndaj Perëndisë, sepse pasionet e bëjnë njeriun të vendosë vullnetin e vet mbi vullnetin hyjnor. Njeriu mund të ketë njohuri fetare, mund të flasë për Perëndinë, por nëse jeton i robëruar nga mëkati dhe nuk lufton kundër tij, zemra e tij mbetet larg Perëndisë. Vetëm Fryma e Shenjtë mund t’a ndryshojë njeriun nga brenda dhe t’a bëjë të aftë të dojë atë që Perëndia do.
Prania e Frymës së Krishtit është shenja e vërtetë e përkatësisë ndaj Tij. Nuk mjafton vetëm emri i krishterë apo pagëzimi formal; kërkohet një jetë në bashkim me Krishtin, në lutje, pendim dhe pjesëmarrje në Misteret e Kishës. Fryma e Shenjtë banon në zemrën e atij që përpiqet të jetojë sipas Ungjillit dhe e shndërron gradualisht të gjithë qenien e tij.
Apostulli jep edhe një premtim madhështor: ashtu si Perëndia ngjalli Krishtin prej së vdekurish, po ashtu do të japë jetë edhe trupave tanë të vdekshëm me anë të Frymës së Tij. Shpëtimi nuk ka të bëjë vetëm me shpirtin, por me të gjithë njeriun. Trupi ynë, që sot lodhet, sëmuret dhe vdes, është i thirrur të marrë pjesë në lavdinë e Ngjalljes. Ky është themeli i shpresës së krishterë.
Në fund, Apostulli na kujton përgjegjësinë tonë: "Në vrafshi veprat e trupit me anë të Frymës, do të rroni." Lufta kundër mëkatit nuk fitohet vetëm me vullnet njerëzor, por me bashkëpunimin e njeriut me hirin e Perëndisë. Çdo lutje, çdo pendim i sinqertë, çdo rrëfim, çdo Kungim dhe çdo akt dashurie është një hap drejt kësaj fitoreje. Pasionet humbasin fuqinë e tyre kur zemra mbushet me praninë e Krishtit.
Mesazhi qendror i këtij Apostulli është se jeta e krishterë është kalimi nga robëria në liri, nga vdekja në jetë, nga pasionet në paqe dhe nga njeriu i vjetër në njeriun e ri. Ai që ecën sipas Frymës nuk jeton më për dëshirat e përkohshme, por për Mbretërinë e Perëndisë, duke përjetuar që tani fillimin e jetës së përjetshme!