APOSTULLI: Romakëve 4:13-25
Sepse premtimi Abrahamit ose farës së tij se do të jetë trashëgimtari i botës, nuk iu bë me anë të ligjit, po me anë të drejtësisë që është prej besimit. Sepse nëse janë trashëgimtarë ata që janë prej ligjit, besimi është i zbrazët, edhe premtimi u shfuqizua. Sepse ligji sjell zemërim; sepse ku s'ka ligj, s'ka as shkelje. Prandaj trashëgimi është prej besimit, që të jetë dhuratë, dhe premtimi të jetë i siguruar për gjithë farën, jo vetëm për atë që është prej ligjit, por edhe për atë që është prej besimit të Abrahamit, i cili është atë i ne të gjithëve, siç është shkruar: "Se të bëra atë të shumë kombeve", përpara Perëndisë, të cilit i besoi, edhe i cili u jep jetë të vdekurve dhe quan të paqenat si të qena.
Ai pa pasur shpresë, me shpresë besoi se do të bëhej atë i shumë kombeve, siç qe folur: "Kështu do të jetë fara jote". Edhe pasi nuk ishte i dobët në besim, nuk mendoi se tanimë trupi i tij ishte i vdekur, sepse ishte rreth njëqind vjeç, as vdekjen e barkut të Sarës. As në premtimin e Perëndisë nuk pati dyshim duke mos besuar, po u forcua në besim, duke i dhënë lavdi Perëndisë, e duke qenë i bindur se atë që i premtoi Zoti është i fuqishëm edhe ta bëjë. Prandaj edhe iu llogarit atij për drejtësi. Edhe nuk u shkrua vetëm për të se iu llogarit atij, po edhe për ne, të cilëve do të na llogaritet, që i besojmë atij që ngjalli prej së vdekurish Jisuin, Zotin tonë; i cili u dorëzua për fajet tona dhe u ngjall për drejtësimin tonë.
Apostulli i sotëm (Romakëve 4:13-25) na zbulon një nga themelet më të rëndësishme të jetës së krishterë: premtimet e Perëndisë nuk janë shpërblim për veprat tona, por dhuratë e hirit të Tij, e cila pranohet me anë të besimit. Shën Pavli sjell përpara nesh figurën e Abrahamit, i cili u bë ati i besimtarëve jo sepse mbështetej në ligj apo në meritat e veta, por sepse ia dorëzoi plotësisht zemrën Perëndisë. Kur gjithçka nga pikëpamja njerëzore dukej e pamundur, ai nuk u dorëzua para logjikës së botës, por u mbështet në fjalën e Zotit, duke besuar se Ai që premton është gjithmonë besnik dhe i fuqishëm t’a përmbushë premtimin e Tij. Besimi i Abrahamit nuk ishte një optimizëm i thjeshtë njerëzor, por një besim i gjallë në fuqinë krijuese të Perëndisë, i cili u jep jetë të vdekurve dhe i thërret të paqenat sikur të ishin tashmë të qena.
Edhe pse trupi i tij ishte i plakur dhe Sara nuk kishte më shpresë për të lindur, Abrahami nuk lejoi që pamundësitë e jetës të bëheshin më të mëdha se premtimi i Perëndisë. Përkundrazi, ai u forcua në besim, i dha lavdi Perëndisë dhe mbeti i bindur se asgjë nuk është e pamundur për Atë që krijoi gjithësinë. Pikërisht ky besim iu llogarit për drejtësi dhe u bë shembull për të gjithë ata që do të vinin pas tij. Apostulli na kujton se kjo histori nuk është vetëm një ngjarje e së kaluarës, por një ftesë për secilin prej nesh që të ecë në të njëjtën rrugë besimi, duke e vendosur shpresën jo tek forcat tona, por tek hiri dhe mëshira e Perëndisë.
Në jetën tonë shpesh përballemi me sprova, pasiguri, humbje, pritje të gjata dhe dyshime, por Fjala e Zotit na mëson se besimi i vërtetë nuk matet nga mungesa e vështirësive, por nga besnikëria ndaj Perëndisë edhe kur nuk shohim ende përmbushjen e premtimeve të Tij. Besimi nuk i mohon realitetet e jetës, por i ndriçon ato me shpresën që vjen nga Krishti. Ashtu si Abrahami priti me durim përmbushjen e premtimit, edhe ne jemi të thirrur të mos humbasim guximin, duke ditur se Perëndia vepron në kohën dhe mënyrën e Tij të përsosur.
Kulmi i këtij fragmenti është dëshmia për Jisu Krishtin, i cili u dorëzua për fajet tona dhe u Ngjall për drejtësimin tonë, duke hapur për njerëzimin rrugën e pajtimit me Perëndinë dhe të jetës së re. Ngjallja e Tij është garancia se mëkati, vdekja dhe dëshpërimi nuk kanë fjalën e fundit. Prandaj, Apostulli na fton të jetojmë me një besim që nuk lëkundet nga rrethanat, por mbështetet në dashurinë dhe fuqinë e Zotit.
Kur njeriu i beson Perëndisë me gjithë zemër, frika shndërrohet në paqe, pasiguria në shpresë dhe dobësia njerëzore bëhet vendi ku shfaqet fuqia e hirit hyjnor. Kështu, shembulli i Abrahamit dhe fitorja e Krishtit mbi vdekjen na thërrasin të ecim çdo ditë me besim, duke qenë të bindur se Perëndia është gjithmonë besnik ndaj premtimeve të Tij dhe se ata që i besojnë Atij nuk mbeten kurrë pa shpresë!