APOSTULLI: Romakëve 8:22-27
Sepse e dimë se i gjithë krijimi bashkërënkon dhe bashkëvuan në dhimbje lindjeje deri tani. Edhe jo vetëm ai, po edhe ata që kanë frytin e parë të frymës, edhe ne vetë rënkojmë në veten tonë, duke pritur birësimin, shpërblimin e trupit tonë. Sepse me shpresën shpëtuam; por shpresa që shihet nuk është shpresë, sepse për atë që sheh njeriu, përse edhe të shpresojë? Po nëse shpresojmë për atë që nuk e shohim, me anë të durimit e presim. Gjithashtu edhe Fryma na ndihmon në dobësitë tona, sepse nuk dimë për çfarë të lutemi siç duhet, por vetë Fryma lutet për ne me rënkime të pazëshme. Dhe ai që shqyrton zemrat e di se ç’është mendimi i Frymës, se sipas Perëndisë ndërmjeton për shenjtorët.
Koment mbi Apostullin, Romakëve 8:22-27
Apostulli i sotëm na zbulon një nga misteret më të mëdha të jetës së krishterë: e gjithë krijesa jeton në pritje të lavdisë së ardhshme dhe asgjë në këtë botë nuk ka arritur ende plotësinë e saj. Bota që shohim, njeriu, natyra dhe çdo gjë e krijuar mbartin plagën e rënies dhe për këtë arsye "bashkërënkojnë" si një nënë që pret lindjen e një jete të re. Këto dhimbje nuk janë shenjë dëshpërimi, por paralajmërim i një rilindjeje dhe i ripërtëritjes së gjithë krijimit në Krishtin.
Edhe besimtarët, megjithëse kanë marrë "frytin e parë të Frymës së Shenjtë", nuk janë ende në gjendjen e përsosur. Ata jetojnë midis hirit që kanë marrë dhe plotësisë së mbretërisë që presin. Prandaj rënkimi i tyre nuk është ankesa e atij që ka humbur shpresën, por dëshira e zjarrtë për bashkim të plotë me Perëndinë. Shpirti i njeriut, i prekur nga hiri hyjnor, nuk kënaqet më me gjërat kalimtare, por kërkon atë që është e përjetshme.
"Presim birësimin, shpërblimin e trupit tonë" do të thotë se shpëtimi nuk përfshin vetëm shpirtin, por edhe trupin. Në Ngjalljen e fundit, njeriu do të ripërtërihet plotësisht dhe do të marrë pjesë në lavdinë e Krishtit. Kjo është arsyeja pse jeta e krishterë është një jetë shprese. Apostulli thotë se "me shpresën shpëtuam", sepse besimtari ecën duke parë me sytë e zemrës atë që ende nuk është shfaqur para syve të trupit. Shpresa nuk mbështetet mbi atë që është e dukshme, por mbi besnikërinë e Perëndisë, i Cili i përmbush gjithmonë premtimet e Tij.
Durimi bëhet kështu një virtyt i domosdoshëm i jetës shpirtërore. Ai që pret Perëndinë nuk dorëzohet përballë tundimeve, vuajtjeve apo dobësive të tij, por vazhdon rrugën me besim, duke e ditur se çdo luftë e përballuar me Krishtin sjell fryt të përjetshëm. Etërit e Shenjtë mësojnë se durimi është prova e shpresës së vërtetë dhe se ai që duron me besim po përgatitet për takimin me Zotin.
Më pas Apostulli na ngushëllon me një të vërtetë jashtëzakonisht të thellë: Fryma e Shenjtë na ndihmon në dobësitë tona. Njeriu shpesh nuk di si të lutet, nuk gjen fjalë, ndihet i lodhur, i hutuar ose i rënduar nga mëkatet dhe sprovat. Por pikërisht në ato çaste nuk mbetet vetëm. Fryma e Shenjtë vepron në heshtjen e zemrës dhe lutet për njeriun "me rënkime të pazëshme", duke paraqitur para Perëndisë dëshirën më të thellë të shpirtit, edhe kur buzët nuk mund t’a shprehin atë.
Lutja më e fuqishme nuk është gjithmonë ajo që shqiptohet me shumë fjalë, por ajo që lind nga një zemër e përulur dhe e hapur ndaj veprimit të Frymës së Shenjtë. Atje ku njeriu e pranon pafuqinë e tij, fillon të veprojë fuqia e hirit hyjnor. Prandaj shenjtorët këshillojnë që besimtari të mos humbasë guximin kur gjatë lutjes ndjen varfëri ose heshtje, sepse edhe ajo heshtje mund të jetë vendi ku Fryma e Shenjtë ndërmjeton për të.
Ky fragment na fton të jetojmë me sytë e drejtuar drejt Mbretërisë së Perëndisë. Edhe nëse bota rënkon, edhe nëse zemra jonë lodhet nga lufta kundër mëkatit, ne nuk ecim vetëm. Fryma e Shenjtë na forcon, shpresa na mban gjallë dhe Krishti na pret në fund të rrugës me lavdinë e Ngjalljes.
Prandaj çdo vuajtje e përballuar me besim shndërrohet në një hap drejt jetës së përjetshme dhe çdo lutje e bërë me përulësi bëhet një takim i heshtur me vetë Perëndinë!