Ata pra që u shpërndanë nga përndjekja që u bë për Stefanin shkuan deri në Finikë e në Qipro e në Antioki, edhe asnjeriu s’ia predikonin fjalën, veç vetëm Judenjve. Edhe disa nga ata ishin njerëz Qipriotë e Kireneas, të cilët, si hynë në Antioki, u flisnin Greqishtarëve, duke dhënë lajmin e mirë për Zotin Jisu.

Edhe dora e Zotit ishte bashkë me ta; dhe një numër i madh besuan, e u kthyen në Zotin. Atëherë fjala për ata u dëgjua në veshët e kishës që ishte në Jerusalem; edhe dërguan Varnavën të shkojë deri në Antioki. Ai, si erdhi dhe pa hirin e Perëndisë, u gëzua dhe i nxiste të gjithë të qëndronin me dëshirë zemre në Zotin, sepse ishte njeri i mirë dhe plot me Frymë të Shenjtë e me besim. Edhe u shtua mjaft popull në Zotin. Atëherë Varnava doli në Tars, për të kërkuar Saulin; edhe si e gjeti, e pruri në Antioki. Edhe një vit të tërë mblidheshin në kishë dhe mësuan mjaft njerëz; edhe nxënësit në Antioki për të parën herë u quajtën të Krishterë.

Edhe në ato ditë zbritën nga Jerusalemi profetë në Antioki. Edhe u ngrit një nga ata që quhej Agaf, edhe shënoi me anë të Frymës se do të bëhej një zi e madhe në gjithë dhenë, e cila edhe u bë në kohën e Qezar Klaudit. Prandaj nxënësit vendosën që gjithësecili nga ata, sipas gjendjes së tij, t’u dërgojnë ndihmë vëllezërve që rrinin në Jude, gjë të cilën edhe e bënë, duke ua dërguar pleqve me dorën e Varnavës e të Saulit.

Koment mbi Apostullin, Veprat e Apostujve 11:19-30

Ky fragment i Apostullit na tregon se Perëndia mund t’a shndërrojë edhe vuajtjen në bekim dhe edhe përndjekjen në mundësi për përhapjen e Ungjillit. Besimtarët u shpërndanë për shkak të përndjekjes që nisi pas martirizimit të Stefanit, por në vend që të heshtnin nga frika, ata morën me vete thesarin më të çmuar: Lajmin e Mirë të Krishtit. Kështu, fjala e Zotit arriti në vende të reja dhe preku zemrat e shumë njerëzve. Kjo na mëson se asnjë pengesë nuk mund t’a ndalë veprimin e Perëndisë kur njeriu mbetet besnik ndaj Tij.

Në Antioki ndodh një hap i ri në historinë e Kishës: Ungjilli nuk iu predikohet më vetëm Judenjve, por edhe kombeve të tjera. Dashuria e Krishtit nuk njeh kufij kombësie, gjuhe apo prejardhjeje, por i fton të gjithë në të njëjtën familje shpirtërore. Për këtë arsye, shumë njerëz besuan dhe u kthyen te Zoti, sepse dora e Tij ishte me ata që predikonin me përulësi dhe besim.

Figura e Varnavës shkëlqen si një shembull i bukur i shërbimit të krishterë. Shkrimi e përshkruan si “Njeri të mirë dhe plotë me Frymë të Shenjtë e me besim”, duke na treguar se forca e vërtetë e Kishës nuk qëndron në pushtet apo pasuri, por në njerëz që jetojnë sipas Frymës së Perëndisë. Ai nuk kërkon lavdi për veten, por gjen Saulin dhe e sjell pranë vetes, duke treguar se shërbimi i vërtetë ndërtohet mbi bashkëpunimin, përulësinë dhe gëzimin për dhuntitë e tjetrit.

Në Antioki, nxënësit quhen për herë të parë “të Krishterë”. Ky emër nuk është thjesht një identitet i jashtëm, por një dëshmi se jeta e tyre ishte aq e lidhur me Krishtin, sa njerëzit i njihnin përmes Tij. Edhe sot, të jesh i krishterë do të thotë të pasqyrosh dashurinë, mëshirën, të vërtetën dhe shpresën e Krishtit në çdo veprim dhe në çdo marrëdhënie me të tjerët.

Profecia e Agafit për zinë e bukës nxjerr në pah një tjetër tipar të Kishës së hershme: solidaritetin. Nxënësit nuk qëndruan indiferentë ndaj nevojave të vëllezërve të tyre, por secili dha sipas mundësisë së vet. Dashuria e krishterë nuk mbetet vetëm në fjalë, por bëhet vepër konkrete, ndihmë dhe sakrificë për tjetrin. Ata nuk prisnin që të gjithë të jepnin njësoj, por që secili të kontribuonte sipas asaj që kishte, duke treguar se bujaria matet me zemrën dhe jo me sasinë.

Ky Apostull na fton të reflektojmë se Perëndia mund të nxjerrë dritë nga çdo errësirë, mund të hapë dyer të reja nëpërmjet vështirësive dhe mund t’a bëjë secilin prej nesh një dëshmitar të dashurisë së Tij. Ai na kujton se një Kishë e gjallë është ajo që predikon me guxim, jeton në unitet, mbështet njëri-tjetrin dhe mbetet gjithmonë e hapur ndaj veprimit të Frymës së Shenjtë. Kur besimi bashkohet me dashurinë dhe shërbimin, emri “i krishterë” bëhet jo vetëm një titull, por një mënyrë jetese që e lavdëron Perëndinë dhe sjell shpresë në botë!