Apo nuk e dini, vëllezër, sepse u flas njerëzve që njohin ligjin, se ligji ka pushtet mbi njeriun për sa kohë ai rron? Sepse gruaja e martuar është e lidhur nga ligji me burrin deri sa ky është i gjallë; po në vdektë burri, lirohet nga ligji i burrit. Kur rron pra burri, në u bashkoftë me tjetër burrë, do të jetë kurorëshkelëse; po në vdektë burri, është e çliruar nga ligji, që të mos jetë kurorëshkelëse në u bashkoftë me tjetër burrë.

Prandaj, vëllezër, edhe ju jeni të vdekur ndaj ligjit me anë të trupit të Krishtit, që të bashkoheni me tjetër, me atë që u ngjall prej së vdekurish, që të sjellim fryte tek Perëndia. Sepse kur ishim në mish, dëshirimet e mëkateve, që ishin me anë të ligjit, vepronin në gjymtyrët e trupit tonë, për t'i sjellë fryte vdekjes. Po tani u zgjidhëm nga ligji, pasi vdiqëm nga çfarë na mbante të pushtuar, që të shërbejmë sipas frymës së re, e jo sipas shkronjës së vjetër.

Ç'të themi pra? Ligji është mëkat? Qoftë larg. Por mëkatin nuk e njoha, veç me anë të ligjit; sepse edhe lakmimin nuk do ta njihja, po të mos thoshte ligji "Mos lakmo".

Po mëkati, duke marrë shkak me anë të urdhërimit, ngjalli tek unë çdo farë dëshirimi; sepse pa ligj mëkati është i vdekur. Edhe unë rroja një herë pa ligj; po kur erdhi urdhërimi, mëkati u ngjall përsëri, e unë vdiqa, edhe kështu urdhërimi që u dha për jetë, ai u gjend tek unë për vdekje.

Sepse mëkati, duke marrë shkak me anë të urdhërimit, më mashtroi, edhe me anë të tij më vrau. Prandaj ligji është i shenjtë, edhe urdhërimi i shenjtë dhe i drejtë dhe i mirë. Ajo pra që është e mirë, u bë tek unë vdekje? Qoftë larg. Por mëkati, që të duket mëkat, me anë të së mirës pruri tek unë vdekje, që me anë të urdhërimit mëkati të bëhet me të tepërt mëkatar.

Koment mbi Apostullin,  Romakëve 7: 1-13

Apostulli i sotëm na fton të kuptojmë një nga të vërtetat më të thella të jetës së krishterë: njeriu nuk shpëtohet vetëm duke njohur ligjin, por duke u bashkuar me Krishtin, i Cili i jep jetë të re shpirtit. Shën Pavli përdor shembullin e martesës për të treguar se, ashtu si gruaja është e lidhur me burrin sa kohë ai jeton, edhe njeriu ishte i lidhur me ligjin e vjetër deri në ardhjen e Krishtit. Me vdekjen dhe Ngjalljen e Tij, besimtari vdes ndaj sundimit të mëkatit dhe lind në një marrëdhënie të re me Zotin, duke jetuar jo më sipas detyrimit, por sipas hirit.

Qëllimi i jetës së krishterë nuk është thjesht të mos shkelim urdhërimet, por të sjellim fryte për Perëndinë. Kur njeriu jeton vetëm sipas fuqisë së tij, pasionet vazhdojnë t’a tërheqin dhe zemra mbetet e robëruar. Por kur ai bashkohet me Krishtin përmes Mistereve të Kishës, lutjes dhe pendimit, fillon të jetojë sipas Frymës së Shenjtë, e cila e ripërtërin njeriun nga brenda.

Shën Pavli bën një pyetje të rëndësishme: “A është ligji mëkat?” Dhe përgjigjet menjëherë: “Qoftë larg!” Ligji është i shenjtë, sepse ai zbulon vullnetin e Perëndisë dhe i tregon njeriut se çfarë është mëkati. Ashtu si një dritë që ndriçon një dhomë të errët, ligji nuk krijon papastërtinë, por e bën atë të dukshme. Pa urdhërimin “Mos lakmo”, njeriu nuk do t’a kuptonte plotësisht se lakmia është një pasion që e largon nga Perëndia.

Megjithatë, mëkati është aq dinak, sa përdor edhe atë që është e mirë për të mashtruar njeriun. Kur zemra është e sëmurë nga pasionet, urdhërimi nuk e shëron automatikisht, por zbulon plagën dhe njeriu e ndien më fort luftën e brendshme. Kjo nuk ndodh sepse urdhërimi është i keq, por sepse mëkati që banon në njeriun e përdor rastin për t’a shtyrë drejt mosbindjes.

Etërit e Shenjtë mësojnë se njohja e mëkatit është fillimi i shërimit, por jo fundi i tij. Një njeri mund t’a dijë se diçka është e gabuar dhe përsëri të mos ketë forcë t’a lërë. Pikërisht për këtë arsye Krishti nuk erdhi vetëm të na japë urdhërime të reja, por të na japë jetën e Tij. Hiri hyjnor është ai që e forcon vullnetin, pastron mendjen dhe ngroh zemrën me dashurinë e Perëndisë.

Mëkati gjithmonë premton kënaqësi, por përfundon në vdekje shpirtërore. Ai mashtron, errëson ndërgjegjen dhe e bën njeriun të besojë se mund të jetojë larg Perëndisë dhe megjithatë të ketë paqe. Por sa më shumë i dorëzohet pasioneve, aq më shumë humbet lirinë e tij të brendshme. Në të kundërt, sa më shumë i afrohet Krishtit, aq më shumë zbulon se urdhërimet nuk janë barrë, por rruga drejt lirisë së vërtetë.

Mesazhi kryesor i këtij Apostulli është se ligji zbulon plagën, ndërsa Krishti e shëron atë. Urdhërimet tregojnë kufirin midis jetës dhe vdekjes, por vetëm hiri i Perëndisë i jep njeriut fuqinë të ecë në rrugën e jetës. Prandaj, besimtari është i thirrur të mos mbështetet vetëm në përpjekjet e veta, por të jetojë në bashkim të vazhdueshëm me Krishtin, që çdo ditë të sjellë fryte të pendimit, të dashurisë, të pastërtisë dhe të shenjtërisë.

Kur zemra bashkohet me Krishtin, urdhërimet nuk duken më si kufizime, por si dritë që udhëheq drejt jetës së përjetshme. Atëherë njeriu nuk lufton më vetëm kundër mëkatit, por jeton me fuqinë e Atij që ka mundur vdekjen dhe i jep çdo shpirti mundësinë të rilindë në hirin e Tij!