Edhe atij që punon paga nuk i llogaritet si hir, po si detyrim. Por atij që s'punon, edhe i beson atij që nxjerr të drejtë të shtrembërin, besimi i tij llogaritet për drejtësi. Sikundër edhe Davidi e rrëfen lumurimin e atij njeriu, të cilit Perëndia i llogarit drejtësi, pa vepra duke thënë: "Lum ata, të cilëve iu ndjenë paudhësitë, edhe të cilëve iu mbuluan mëkatet. Lum ai njeri, të cilit Zoti nuk do t'i llogarisë mëkat."

Ky lumurim pra thuhet vetëm për të rrethprerët, apo edhe për të parrethprerët? Sepse themi se besimi iu llogarit Abrahamit për drejtësi. Si pra iu llogarit? Kur ishte i rrethprerë, apo kur ishte i parrethprerë? Jo kur ishte i rrethprerë, po kur ishte i parrethprerë. Edhe mori shenjën e rrethprerjes për vulë të drejtësisë që fitoi prej besimit që kishte kur ishte i parrethprerë, që të jetë ai atë i të gjithë atyre që besojnë kur janë të parrethprerë, që t'u llogaritet edhe atyre drejtësia; edhe atë i rrethprerjes jo vetëm për ata që janë të rrethprerë, por edhe për ata që ecin sipas gjurmëve të besimit të atit tonë Abraham kur qe i parrethprerë.

Apostulli i sotëm (Romakëve 4:4-12) na zbulon një nga të vërtetat më të mëdha të jetës shpirtërore: njeriu nuk shpëtohet si shpërblim për meritat e tij, por si dhuratë e hirit të Perëndisë që pranohet me besim. Shën Pavli përdor shembullin e një punëtori, i cili merr pagën si diçka që i takon, jo si dhuratë. Në të njëjtën mënyrë, nëse drejtësia do të fitohej vetëm me vepra, atëherë ajo do të ishte një detyrim nga ana e Perëndisë dhe jo shprehje e dashurisë së Tij të pakufijshme. Por Perëndia vepron ndryshe: Ai e justifikon mëkatarin që kthehet tek Ai me besim dhe pendim, duke e mbushur me hir dhe mëshirë.

Besimi, sipas Apostullit, nuk është një ide e thjeshtë apo një pohim me fjalë, por një dorëzim i plotë i zemrës tek Perëndia, një besim që hap rrugën për veprimin e hirit Hyjnor. Pikërisht për këtë arsye Davidi shpall të lumur njeriun të cilit Perëndia ia fal paudhësitë dhe nuk ia numëron mëkatet. Lumturia e vërtetë nuk qëndron tek përsosmëria njerëzore, por tek falja dhe pajtimi me Perëndinë. Kur njeriu pranon mëshirën e Zotit, ai nuk jeton më nën peshën e fajit, por nën dritën e dashurisë së Tij.

Shembulli i Abrahamit është themeli i këtij mësimi. Ai u shpall i drejtë përpara Perëndisë jo pasi mori rrethprerjen, por shumë më parë, kur besoi premtimin e Zotit. Kjo tregon se drejtësia nuk varet nga një shenjë e jashtme apo nga përkatësia në një popull të caktuar, por nga besimi i gjallë. Rrethprerja u bë vetëm një vulë e asaj drejtësie që ai tashmë kishte marrë nëpërmjet besimit.

Kështu, Abrahami bëhet ati i të gjithë besimtarëve, pa dallim prejardhjeje, kombi apo zakoni. Të gjithë ata që ecin në gjurmët e besimit të tij janë trashëgimtarë të premtimeve të Perëndisë. Apostulli rrëzon çdo krenari që mbështetet në veprat e jashtme dhe na fton të ndërtojmë jetën mbi besimin që lind bindje, përulësi dhe dashuri.

Ky fragment na kujton se askush nuk mund të mburret para Perëndisë me meritat e veta, sepse gjithçka është dhuratë e hirit të Tij. Megjithatë, besimi i vërtetë nuk mbetet i pafrytshëm; ai shndërrohet në jetë të re, në pendim të sinqertë, në falje ndaj të tjerëve, në mëshirë dhe në bindje ndaj vullnetit hyjnor. Veprat nuk janë çmimi me të cilin fitojmë shpëtimin, por fryti i një zemre që është prekur nga hiri.

Në jetën e Kishës, ky mesazh merr një kuptim edhe më të thellë. Sa herë që njeriu afrohet me pendim tek Krishti, ai përjeton atë lumturim për të cilin flet Davidi: mëkatet falen, ndërgjegjja pastrohet dhe zemra mbushet me paqe.

Kjo është drejtësia që Perëndia i dhuron atij që beson, jo një shpërblim për përpjekjet njerëzore, por një jetë e re që lind nga dashuria dhe mëshira e pafund e Zotit.

Prandaj, thirrja e Apostullit është që të mos mbështetemi në sigurinë e veprave të jashtme apo në krenarinë tonë, por të ecim çdo ditë në gjurmët e besimit të Abrahamit, duke ia hapur zemrën Perëndisë që “Nxjerr të drejtë të shtrembërin” dhe e shndërron mëkatarin në bir të hirit dhe të Mbretërisë së Tij!