APOSTULLI: Romakëve 2:28-3:18
Nga: Çenkuela Selenica
Sepse nuk është jude ai që është nga jashtë jude, as rrethprerje ajo që duket në mish. Por jude është ai që është përbrenda jude, edhe rrethprerje ajo e zemrës, që është sipas frymës e jo sipas shkronjës, lëvdimi i të cilit është jo prej njerëzish, po prej Perëndisë. Ç’ka më tepër pra Judeu? Apo cila është dobia e rrethprerjes? Shumë nga çdo anë. Më përpara, sepse fjalët e Perëndisë iu besuan Judenjve.
Sepse çfarë në mos besuan disa? Mos do të hedhë poshtë besën e Perëndisë pabesia e tyre? Qoftë larg; po Perëndia qoftë i vërtetë, edhe çdo njeri gënjeshtar, siç është shkruar: “Që të dalësh i drejtë në fjalët e tua, edhe të fitosh kur të gjykohesh”. Po në tregon padrejtësia jonë drejtësinë e Perëndisë, ç’duhet të themi? Mos është i padrejtë Perëndia që sjell zemërimin? Si njeri flas. Qoftë larg; sepse atëherë si do të gjykojë Perëndia botën?
Sepse në qoftë se me anë të gënjeshtrës sime u shtua e vërteta e Perëndisë për lavdi të tij, pse unë ende gjykohem si fajtor? Edhe, siç shahemi, edhe siç thonë disa se ne themi, pse të mos bëjmë të ligat, që të vijnë të mirat? Dënimi i të këtillëve është i drejtë. Asnjë njeri nuk është i drejtë. Çfarë pra? Jemi ne më të mirë se kombet? Pa fjalë jo; sepse e treguam më përpara se edhe Judenjtë edhe Grekët, të gjithë janë nën mëkat, siç është shkruar: “Se s’ka të drejtë, as edhe një. S’ka asnjë që kupton; s’ka asnjë që kërkon Perëndinë. Të gjithë dolën jashtë udhës, të gjithë u bënë të padobishëm; s’ka kush të bëjë mirë; s’ka as edhe një. Varr i hapur është gurmazi i tyre; me gjuhët e tyre flisnin mashtrime; vrer nepërkash është nën buzët e tyre. Goja e tyre është plot me mallkim e me hidhërim. Këmbët e tyre janë të shpejta për të derdhur gjak. Shkretim e mundim nëpër udhët e tyre. Edhe udhë paqeje nuk njohën. Nuk ka frikë Perëndie përpara syve të tyre”.
Koment mbi Romakëve 2:28-3:18
Apostulli Pavël, në këtë pjesë të Letrës drejtuar Romakëve, na fton të kuptojmë se marrëdhënia e vërtetë me Perëndinë nuk ndërtohet mbi shenjat e jashtme, traditat apo përkatësinë fetare, por mbi shndërrimin e zemrës. Ai thotë se nuk është jude ai që duket i tillë nga jashtë, por ai që është i tillë në brendësi, sepse rrethprerja e vërtetë është ajo e zemrës, e kryer nga Fryma e Shenjtë dhe jo vetëm nga zbatimi i shkronjës së ligjit. Kjo është një thirrje që besimi të mos mbetet një dukje e jashtme, por të bëhet një jetë e gjallë, ku njeriu kërkon lavdërimin e Perëndisë dhe jo miratimin e njerëzve.
Megjithatë, Shën Pavli nuk e mohon vlerën e popullit të zgjedhur. Përkundrazi, ai pranon se Judenjve iu besuan fjalët e Perëndisë, një privilegj i madh dhe një përgjegjësi e shenjtë. Por ai thekson se mosbesimi i disa njerëzve nuk e anulon kurrë besnikërinë e Perëndisë. Perëndia mbetet gjithmonë i vërtetë, edhe kur njeriu është i pabesë. Besnikëria e Tij nuk varet nga ndryshueshmëria e njeriut, por nga natyra e Tij e pandryshueshme.
Më tej Apostulli kundërshton një arsyetim të rrezikshëm: Nëse mëkati ynë nxjerr në pah drejtësinë ose mëshirën e Perëndisë, atëherë a duhet të vazhdojmë të mëkatojmë? Përgjigjja e tij është e prerë: “Qoftë larg!” Asnjëherë e keqja nuk mund të bëhet mjet për të arritur të mirën. Perëndia është i drejtë në gjykimin e Tij dhe askush nuk mund t’a përdorë hirin e Tij si justifikim për të jetuar në mëkat.
Në fund të këtij fragmenti, Shën Pavli paraqet një diagnozë të gjendjes së njerëzimit. Ai bashkon shumë vargje nga Shkrimet e Shenjta për të treguar se të gjithë njerëzit, pa përjashtim, janë prekur nga mëkati. “S'ka të drejtë, as edhe një”, nuk do të thotë se askush nuk ka bërë kurrë një vepër të mirë, por se askush nuk mund të shpëtojë me forcat e veta dhe askush nuk mund të mburret përpara Perëndisë me drejtësinë e vet. Mëkati ka prekur mendjen, fjalët, zemrën dhe veprimet e njeriut. Gjuha bëhet mjet mashtrimi, goja mbushet me hidhërim, këmbët nxitojnë drejt dhunës dhe njeriu humbet udhën e paqes, sepse nuk ka frikë Perëndie përpara syve të tij.
Ky tekst është një pasqyrë shpirtërore ku secili është i thirrur të shohë veten. Shën Pavli rrëzon krenarinë njerëzore për të hapur rrugën e hirit hyjnor. Vetëm kur njeriu pranon se është mëkatar dhe se ka nevojë për Perëndinë, ai mund të përjetojë fuqinë e shpëtimit që vjen nëpërmjet Krishtit.
Prandaj, mesazhi kryesor i këtij fragmenti është se shpëtimi nuk fitohet nga meritat tona, por dhurohet nga besnikëria dhe mëshira e Perëndisë, ndërsa besimi i vërtetë nuk matet nga shenjat e jashtme, por nga një zemër e ripërtërirë, e përulur dhe e udhëhequr nga Fryma e Shenjtë. Kjo zemër është ajo që kërkon Perëndinë, ecën në paqe dhe jeton jo për lavdinë e njerëzve, por për lavdinë e Perëndisë!