APOSTULLI: Hebrenjve 7:26 - 8:2
Nga: Çenkuela Selenica
Sepse i tillë kryeprift na duhej, i shenjtë, i pafajshëm, i papërlyer, i ndarë nga mëkatarët dhe i bërë më i lartë se qiejt; i cili nuk ka përditë nevojë, si ata kryepriftërinjtë, të blatojë therorë më përpara për mëkatet e tij, dhe pastaj për ato të popullit; sepse këtë e bëri një herë e përgjithmonë, kur pruri theror veten e tij.
Sepse ligji vë kryepriftërinj njerëz që kanë dobësi; po fjala e betimit që u bë pas ligjit vuri Birin, i cili është i përsosur për gjithë jetën. Edhe përmbledhja e atyre që themi është kjo: Kemi një kryeprift të tillë, i cili ndenji në të djathtë të fronit të madhërisë në qiejt, edhe një shërbyes i shenjtërores dhe i tendës së vërtetë, të cilën e ngriti Zoti, e jo njeri.
Ky pasazh nga Hebrenjve 7:26–8:2 është një nga kulmet teologjike të letrës, sepse përmbledh në mënyrë të thellë kush është Krishti dhe çfarë ka bërë Ai për shpëtimin e njeriut. Këtu autori nuk po flet thjesht për një figurë fetare, por po e vendos Jisu Krishtin si Kryepriftin e vetëm të përsosur dhe të përjetshëm, në kontrast të plotë me gjithë sistemin priftëror të Dhiatës së Vjetër.
Së pari, përshkrimi i Krishtit si “i shenjtë, i pafajshëm, i papërlyer, i ndarë nga mëkatarët dhe i lartësuar mbi qiejt” nuk është thjesht një lavdërim moral, por një deklaratë ontologjike, domethënë një pohim për natyrën e Tij. Ai nuk ka vetëm sjellje të pastër, por është në vetvete i pastër. Ndryshe nga priftërinjtë e ligjit, të cilët duhej të ofronin sakrifica edhe për veten e tyre, Krishti është pa mëkat, dhe për këtë arsye nuk ka nevojë për asnjë pastrim. Kjo e bën Atë krejtësisht të vetëmjaftueshëm si ndërmjetës midis Perëndisë dhe njerëzve.
Së dyti, theksohet ideja e sakrificës së Tij unike: “e bëri një herë e përgjithmonë, kur pruri theror veten e Tij.” Kjo është zemra e ungjillit. Në Dhiatën e Vjetër, flijimet përsëriteshin vazhdimisht sepse nuk e hiqnin plotësisht mëkatin; ato ishin si një hije që tregonte drejt diçkaje më të madhe. Por Krishti nuk sjell një sakrificë të përsëritshme, por një akt të vetëm, të plotë dhe përfundimtar. Kryqi nuk është një cikël rituali, por një ngjarje e vetme që ka vlerë të përjetshme. Kjo do të thotë se nuk ka nevojë për “plotësim” të veprës së Krishtit, sepse ajo është e plotë në vetvete.
Së treti, autori bën një kontrast të fortë midis ligjit dhe betimit të Perëndisë: ligji vendos njerëz të dobët si priftërinj, ndërsa fjala e betimit hyjnor vendos Birin e Perëndisë. Këtu theksohet se sistemi i vjetër nuk ishte i gabuar, por i përkohshëm dhe i kufizuar. Ai kishte qëllimin të tregonte nevojën për një ndërmjetës më të madh. Në këtë kuptim, ligji ishte një përgatitje, një “hije”, ndërsa Krishti është realiteti. Prandaj, priftëria e Krishtit nuk është një përmirësim i sistemit të vjetër, por një zëvendësim i tij hyjnor.
Së katërti, teksti arrin kulmin me deklaratën se kemi një Kryeprift që është ulur “në të djathtën e fronit të Madhërisë në qiej”. Ky detaj është thelbësor, sepse në priftërinë e vjetër nuk kishte karrige për priftin në shenjtërore, pasi puna e tij nuk përfundonte kurrë. Ai gjithmonë qëndronte në këmbë, duke ofruar sakrifica të përsëritura. Por Krishti është i ulur, që do të thotë se vepra e Tij shpenguese është e përfunduar. Ulja në të djathtën e Atit është shenjë e fitores, autoritetit dhe përfundimit të veprës së shpëtimit.
Së fundi, përmendet “tenda e vërtetë, të cilën e ngriti Zoti, e jo njeriu”. Kjo tregon se realiteti i vërtetë i adhurimit nuk është më një strukturë tokësore (si tabernakulli i Moisiut apo Tempulli), por një realitet qiellor. Kjo nuk do të thotë se adhurimi tokësor është i pavlerë, por se ai është një pasqyrim i realitetit më të lartë. Krishti shërben në këtë shenjtërore qiellore, që do të thotë se ndërmjetësimi i Tij nuk është simbolik, por real dhe i përjetshëm.
Në përmbledhje, ky tekst na mëson se Krishti është plotësisht i mjaftueshëm për shpëtimin tonë, se flijimi i Tij është përfundimtar dhe i pakthyeshëm, dhe se ne kemi hyrje të drejtpërdrejtë në praninë e Perëndisë përmes Tij. Nuk ka më nevojë për ndërmjetës njerëzorë që t’a “plotësojnë” afrimin tonë te Perëndia, sepse Perëndia vetë e ka hapur rrugën përmes Birit të Tij, i Cili jeton dhe ndërmjetëson përjetësisht për ne!