Sepse zemërim Perëndie zbulohet prej qielli mbi çdo pabesi e paudhësi të njerëzve, që shtypin të vërtetën në paudhësi. Sepse çdo gjë që mund të dijë njeriu për Perëndinë është e shfaqur tek ata, se Perëndia ua shfaqi atyre. Sepse qëkurse u bë bota, të padukshmet e tij, fuqia e tij e përjetshme edhe hyjnia, duken qartë, duke u marrë me mend me anë të atyre që janë bërë, kaq sa ata të mos kenë se ç’të thonë.

Sepse, ndonëse e njohën Perëndinë, nuk e lavdëruan si Perëndi, as nuk e falënderuan; por u bënë të kotë në mendimet e tyre, edhe u errësua zemra e tyre e paarsyeshme. Duke thënë se janë të mençëm, u marrosën, edhe ndërruan lavdinë e Perëndisë së pavdekshëm në shëmbëllesë fytyre njeriu të vdekshëm, edhe shpendësh e katërkëmbëshish e zvarranikësh.

Prandaj edhe i dha Perëndia ata në papastërti me anë të dëshirimeve të zemrave të tyre, që të çnderohen trupat e atyre në mes tyre, të cilët ndërruan të vërtetën e Perëndisë në gënjeshtër, edhe nderuan e adhuruan krijesën më tepër se Krijuesin, i cili është i bekuar për gjithë jetën. Amin. Prandaj Perëndia i dha ata në dëshirime çnderimi; sepse edhe femrat e tyre shndërruan marrëdhënien sipas natyrës në atë kundër natyrës. Gjithashtu edhe meshkujt lanë marrëdhënien me femrën sipas natyrës, e u dogjën në dëshirimin e tyre njëri me tjetrin, duke bërë turpe meshkuj me meshkuj, e duke marrë mbi vete shpagimin e duhur të mashtrimit të tyre.

Në këtë pjesë të Letrës drejtuar Romakëve, Apostulli Pavël përshkruan gjendjen tragjike të njeriut kur largohet nga Perëndia dhe zgjedh të jetojë sipas dëshirave të veta. Ai thekson se Perëndia e ka bërë të njohur praninë dhe fuqinë e Tij nëpërmjet krijimit, kështu që njeriu mund të sodisë botën dhe të kuptojë se ajo ka një Krijues. Mirëpo, shumë njerëz, megjithëse e njohën Perëndinë, nuk e lavdëruan dhe nuk e falënderuan Atë, por u bënë krenarë në mendimet e tyre dhe zemrat e tyre u errësuan. Kjo errësirë shpirtërore i çoi ata në idhujtari, duke zëvendësuar adhurimin e Perëndisë së gjallë me adhurimin e krijesave dhe të gjërave të kësaj bote.

Apostulli tregon se rrënja e rënies morale është largimi nga Perëndia dhe shtrembërimi i së vërtetës së Tij. Kur njeriu refuzon dritën hyjnore, ai bëhet rob i pasioneve dhe dëshirave të çrregullta. Prandaj Pavli thotë se Perëndia i la ata të ndjekin zgjedhjet e tyre, duke korrur pasojat e largimit nga Krijuesi.

Në këtë kontekst ai përmend edhe çrregullimet në jetën seksuale si shprehje të një krize më të thellë shpirtërore, ku njeriu humbet orientimin e dhënë nga Perëndia dhe vendos vullnetin e vet mbi rendin hyjnor të krijimit.

Mesazhi kryesor i këtij pasazhi nuk është vetëm dënimi i disa mëkateve të veçanta, por paralajmërimi se çdo largim nga Perëndia sjell errësim të mendjes, prishje të zemrës dhe skllavëri ndaj pasioneve. Apostulli dëshiron t'iu tregojë lexuesve se pa hirin e Perëndisë askush nuk mund të shpëtojë nga kjo gjendje dhe se njeriu ka nevojë për Krishtin, i cili rikthen të vërtetën, dritën dhe dinjitetin e humbur.

Kur adhurimi i Krijuesit zëvendësohet me adhurimin e krijesës, njeriu humbet lirinë e tij të vërtetë; por kur kthehet te Perëndia me pendim dhe përulësi, ai gjen përsëri qëllimin, pastërtinë dhe jetën e re në Krishtin!