APOSTULLI: Romakëve 1:1-7, 13-17
Nga: Çenkuela Selenica
Pavli, shërbëtor i Jisu Krishtit, i thirrur apostull, i ndarë për të predikuar ungjillin e Perëndisë, që qe premtuar që përpara me anë të profetëve të tij në shkrime të shenjta, për të Birin e tij Jisu Krishtin, Zotin tonë, i cili sipas mishit lindi nga fisi i Davidit, dhe sipas Frymës së shenjtërisë u tregua Bir Perëndie me fuqi, me anë të ngjalljes prej së vdekurish, me anë të të cilit morëm hir e apostoli për emrin e tij, që të binden në besim gjithë kombet; në mes të të cilëve jeni edhe ju të thirrur të Jisu Krishtit; të gjithë juve që jeni në Romë, të dashur të Perëndisë, të thirrur shenjtorë, hir mbi ju dhe paqe prej Perëndisë, Atit tonë, edhe prej Zotit Jisu Krisht.
Edhe nuk dua të mos e dini, vëllezër, se shumë herë e vura ndër mend të vij tek ju, po u pengova deri tani që të kem ndonjë fryt edhe në mes tuaj, sikurse edhe në mes kombeve të tjerë. U jam i detyruar Grekëve e barbarëve, të diturve e të paditurve. Kështu, sa varet nga unë, jam i gatshëm të predikoj ungjillin edhe ndër ju që jeni në Romë. Sepse nuk kam turp për ungjillin e Krishtit; sepse është fuqi Perëndie për shpëtim mbi cilindo që beson, në Judeun më parë, edhe në Grekun më pastaj. Sepse me anë të tij zbulohet drejtësia e Perëndisë prej besimi në besim, siç është shkruar, "I drejti prej besimi do të rrojë".
APOSTULLI
Romakëve 1:1-7, 13-17
Ky fragment përbën hyrjen madhështore të Letrës drejtuar Romakëve dhe na zbulon zemrën e apostullit Pavël, i cili e sheh veten para së gjithash si “shërbëtor i Jisu Krishtit”. Ai nuk e ndërton identitetin e tij mbi aftësitë, dijen apo veprat e veta, por mbi thirrjen që ka marrë nga Perëndia. Pavli është “i ndarë për të predikuar ungjillin e Perëndisë”, duke na treguar se jeta e krishterë nuk është thjesht një zgjedhje personale, por një përgjigje ndaj një thirrjeje hyjnore. Ungjilli që ai predikon nuk është një ide e re njerëzore, por përmbushja e premtimeve që Perëndia kishte dhënë që në kohët e lashta përmes profetëve. Në qendër të këtij ungjilli qëndron Jisu Krishti, Biri i Perëndisë, i cili sipas natyrës njerëzore vjen nga fisi i Davidit, ndërsa përmes Ngjalljes së Tij dëshmohet me fuqi si Bir i Perëndisë dhe Zot i të gjithëve.
Pavli thekson se përmes Krishtit ka marrë hirin dhe apostullinë, duke treguar se çdo shërbesë në Kishë është para së gjithash dhuratë e Perëndisë dhe jo meritë njerëzore. Qëllimi i kësaj shërbese është që të gjitha kombet të arrijnë në bindjen e besimit, sepse Perëndia i thërret të gjithë njerëzit në bashkim me Të. Prandaj ai i quan të krishterët e Romës “të dashur të Perëndisë” dhe “të thirrur shenjtorë”. Shenjtëria nuk paraqitet këtu si privilegj i disa njerëzve të jashtëzakonshëm, por si thirrja e çdo të krishteri që jeton në Krishtin.
Më tej shohim dashurinë baritore të Pavlit. Edhe pse nuk kishte qenë ende në Romë, ai dëshironte prej kohësh t’i vizitonte besimtarët atje. Ai nuk kërkon lavdi personale, por fryt shpirtëror, duke dëshiruar që edhe ata të rriten në besim. Apostulli e ndien veten “të detyruar Grekëve e barbarëve, të diturve e të paditurve”, sepse dashuria e Krishtit nuk njeh kufij kulturorë, kombëtarë apo shoqërorë. Përpara Perëndisë, të gjithë njerëzit kanë nevojë për të njëjtin shpëtim dhe të gjithë janë të thirrur në të njëjtin hir.
Kulmi i fragmentit gjendet në fjalët e famshme: “Nuk kam turp për Ungjillin e Krishtit; sepse është fuqi Perëndie për shpëtim mbi cilindo që beson.”
Në një botë ku shumë e konsideronin kryqin marrëzi ose dobësi, Pavli shpall me guxim se pikërisht në Ungjill zbulohet fuqia e vërtetë e Perëndisë. Shpëtimi nuk vjen nga pushteti politik, nga pasuria, nga filozofia apo nga mençuria njerëzore, por nga Krishti i kryqëzuar dhe i ngjallur.
Ungjilli nuk është vetëm një mësim për t’u dëgjuar, por një fuqi që transformon zemrën e njeriut dhe e çon drejt jetës së përjetshme.
Në fund, apostulli shpall një të vërtetë themelore: “I drejti prej besimi do të rrojë.”
Jeta e re në Krishtin fillon, zhvillohet dhe përmbushet në besim. Besimi nuk është thjesht pranimi intelektual i disa të vërtetave, por një marrëdhënie e gjallë besimi, bindjeje dhe dashurie ndaj Perëndisë. Vetëm ai që mbështetet tek Zoti mund të përjetojë drejtësinë e Tij dhe të jetojë me të vërtetë.
Kështu, ky fragment na fton të rinovojmë besimin tonë, të mos turpërohemi kurrë për Ungjillin dhe të jetojmë me bindjen se Krishti është fuqia dhe shpëtimi i botës, ndërsa besimi në Të është rruga që çon në jetën e amshuar!