Edhe pasi u pa e udhës të lundrojmë për në Itali, dorëzuan Pavlin dhe disa të lidhur të tjerë tek një kryeqindësh që quhej Jul, prej kohortës Augustiane. Edhe si hipëm në një lundër adramitine, u ngritëm me mendim të lundrojmë afër vendeve të Azisë. Edhe Aristark Maqedonasi prej Thesalonikut ishte bashkë me ne. Edhe ditën tjetër arritëm në Sidonë; edhe Juli u soll njerëzisht me Pavlin, edhe e la të shkojë te miqtë e tij që të kujdeseshin për të. Edhe si u ngritëm që andej lundruam në Qipro, sepse erërat ishin kundër. Edhe si kaluam detin e Kilikisë e të Pamfilisë, erdhëm në Mirë të Likisë. Edhe atje kryeqindëshi gjeti një lundër aleksandrine, që lundronte për në Itali dhe na vuri brenda në të. Edhe duke lundruar mjaft ditë ngadalë mezi arritëm në Knidë, edhe pasi nuk na linte era, lundruam nën Kretë nga ana e Salmonës. Edhe pasi e kapërcyem atë me mundim, erdhëm në një vend që quhet Limanet e Mira, afër të cilit ishte qyteti Lasea.

Edhe pasi pati shkuar mjaft kohë dhe lundrimi tani ishte i rrezikshëm, sepse edhe agjërimi tani kishte kaluar, Pavli i këshillonte, duke u thënë atyre: Burra, shoh se ky lundrim do të bëhet me mundime e me shumë dëm, jo vetëm të ngarkesës e të lundrës, po edhe të jetëve tona. Po kryeqindëshi dëgjonte më tepër kapedanin dhe të zotin e lundrës se fjalët e Pavlit. Edhe pasi limani s’ishte i mirë për të dimëruar, më të shumtët dhanë këshillë të ngrihen që andej, që të arrijnë, në qoftë se mundnin, në Finikë, që është një liman i Kretës që sheh nga jugperëndimi e nga veriperëndimi, edhe atje të dimërojnë. Edhe kur fryu lehtë erë jugu, pandehën se arritën dëshirën, u ngritën dhe lundronin pranë Kretës. Po pas pakëz here doli kundër saj një erë stuhie, ajo që quhet verilindore.

Edhe pasi u rrëmbye lundra dhe s’mundej t’i qëndronte erës, e lamë dhe silleshim prej erës andej e këtej. Edhe si shkuam nën një ujdhesë të vogël që quhet Klauda, mezi mundëm të zotëronim varkën e shpëtimit, të cilën si e ngritën, përdorën për ndihmë litarë duke e lidhur lundrën që përposh; dhe meqenëse kishin frikë se mos ngecin në Ranishtet e Sirtes, ulën velat, dhe kështu silleshin andej e këtej. Edhe pasi motin e kishim fort të keq, ditën tjetër derdhëm mallin në det. Edhe ditën e tretë i hodhëm pajisjet e lundrës me duart tona. Edhe meqenëse për shumë ditë nuk dukeshin as dielli as yjet, edhe moti ishte fort i keq, çdo shpresë shpëtimi u hoq prej nesh.

Edhe si kishin shumë ditë pa ngrënë, atëherë Pavli qëndroi në mes tyre, e tha: Duhej, o burra, të më dëgjonit, edhe të mos ngriheshit nga Kreta, dhe të mos hiqnim këto të këqija e këtë dëm. Edhe tani ju këshilloj të gëzoheni, sepse nuk do të humbë asnjë shpirt prej jush, veç lundrës. Sepse këtë natë m’u duk një engjëll i Perëndisë, i të cilit jam, të cilin edhe e adhuroj, edhe tha: Mos ki frikë, Pavël. Ti duhet të dalësh përpara Qezarit. Edhe ja Perëndia t’i ka falur ty të gjithë ata që lundrojnë bashkë me ty. Prandaj gëzohuni, o burra, sepse besoj në Perëndinë, se kështu do të jetë, siç më është folur mua. Edhe duhet të zëmë tokë në një ujdhesë.

Edhe kur erdhi nata e katërmbëdhjetë, tek po silleshim andej-këtej në detin Adriatik, rreth mesit të natës detarët sikur kuptonin se po afrohen në një tokë. Edhe kur hodhën thellësimatësin, gjetën njëzet pashë ujë; dhe si shkuan pakëz më tej, hodhën prapë thellësimatësin, dhe gjetën pesëmbëdhjetë pashë. Edhe pasi kishin frikë se mos binin në vende shkëmbore, hodhën katër spiranca prej kiçit të lundrës, edhe luteshin të bëhet ditë. Po pasi detarët kërkonin të iknin nga lundra, dhe zbritën varkën në det, gjoja se do të hidhnin spiranca nga bashi i lundrës, Pavli i tha kryeqindësit dhe ushtarëve: Në mos qëndrofshin këta në lundër, ju nuk do të mund të shpëtoni. Atëherë ushtarët prenë litarët e varkës, edhe e lanë të bjerë jashtë.

Edhe deri sa të bëhej ditë, Pavli u lutej të gjithëve të hanë diçka, duke thënë: Sot është dita e katërmbëdhjetë që jeni duke pritur, të uritur e pa ngrënë gjë. Prandaj ju lutem të hani diçka, sepse kjo është për shpëtimin tuaj; se asnjërit prej jush nuk do t’i bjerë asnjë qime prej kokës. Edhe si tha këto, mori bukë e falënderoi Perëndinë përpara të gjithëve, dhe si e theu, zuri të hajë. Edhe si morën të gjithë zemër, morën edhe ata dhe hëngrën. Edhe ishim të gjithë në lundër dyqind e shtatëdhjetë e gjashtë shpirt. Edhe si u ngopën me ushqim, lehtësonin lundrën duke hedhur grurin jashtë në det. Edhe kur u gdhi, nuk e njihnin vendin, por dallonin një gji, që kishte breg, edhe në të menduan, po të mundnin, ta nxirrnin lundrën.

Edhe si tërhoqën lart spirancat, e lanë lundrën në det, duke zgjidhur në të njëjtën kohë lidhjet e timonëve; edhe si ngritën velën e mesme nga frynte era, ia mbajtën drejt bregut. Edhe si ranë në një vend me det nga të dy anët, shtynë lundrën jashtë; dhe balli i lundrës, si u mbështet, mbeti i patundur, po kiçi shkallmohej nga furia e valëve. Edhe ushtarët bënë këshillë të vrisnin të lidhurit, që të mos ikte ndonjë duke bërë not. Po kryeqindëshi duke dashur të shpëtojë Pavlin, ua ndaloi këtë synim, edhe urdhëroi ata që mundeshin të bëjnë not të hidhen më parë e të dalin në tokë. Edhe të tjerët dolën, disa mbi dërrasa, e disa mbi pjesë të lundrës. Edhe kështu shpëtuan të gjithë në tokë. Edhe si shpëtuan, atëherë e njohën se ujdhesa quhet Melitë.

Veprat e Apostujve 27:1-28:1 paraqesin një nga udhëtimet më të vështira dhe më domethënëse të apostull Pavlit. Ky fragment nuk është vetëm një rrëfim historik për një stuhi në det, por një dëshmi e fuqishme e besimit, e providencës së Perëndisë dhe e qëndrueshmërisë shpirtërore në mes të rrezikut dhe dëshpërimit. Pavli ndodhet si i burgosur, duke u dërguar drejt Italisë për të dalë përpara Qezarit, por megjithëse i lidhur fizikisht, ai del si njeriu më i lirë dhe më i fortë shpirtërisht në të gjithë lundrën. Të tjerët kanë autoritet njerëzor, përvojë detarie dhe forcë ushtarake, por Pavli ka besimin dhe praninë e Perëndisë. Që në fillim shohim se kryeqindësi Jul sillet njerëzisht me të dhe e lejon të vizitojë miqtë e tij, gjë që tregon se hiri i Perëndisë tashmë vepronte në zemrat e atyre që e takonin apostullin. Udhëtimi bëhet i vështirë për shkak të erërave kundërshtare dhe kushteve të rrezikshme të detit. Pavli, i ndriçuar nga urtësia e Perëndisë, paralajmëron se vazhdimi i lundrimit do të sillte humbje dhe rrezik për jetët e tyre, por fjala e tij nuk dëgjohet. Kjo është një pamje e zakonshme e jetës shpirtërore të njeriut: shumë herë njerëzit besojnë më tepër logjikën njerëzore, eksperiencën apo interesin material sesa zërin që vjen nga Perëndia. Kryeqindësi dëgjoi kapedanin dhe pronarin e lundrës, jo apostullin. Dhe kështu fillon stuhia.

Era e fortë verilindore bëhet simbol i sprovave që shpesh godasin jetën njerëzore. Lundra humbet drejtimin, errësira mbulon qiellin, dielli dhe yjet nuk duken për shumë ditë dhe çdo shpresë shpëtimi shuhet. Kjo gjendje përfaqëson edhe errësirën shpirtërore që përjeton njeriu kur largohet nga besimi ose kur përballet me vuajtje të mëdha. Njerëzit në lundër nuk kishin më kontroll mbi asgjë. Ata hedhin në det mallrat, pajisjet dhe gjithçka që mund të lehtësonte lundrën. Në momentet e krizës zbulohet se gjërat materiale nuk mund t’a shpëtojnë njeriun. Kur çdo mbështetje njerëzore bie, atëherë bëhet e qartë sa shumë ka nevojë njeriu për Perëndinë.

Në mes të kësaj errësire, Pavli ngrihet si dritë shprese. Ai nuk flet me panik, por me siguri dhe paqe. Një engjëll i Perëndisë i ishte shfaqur natën dhe i kishte thënë të mos kishte frikë, sepse ai duhej të dilte përpara Qezarit dhe të gjithë ata që ishin me të do të shpëtonin. Këtu shohim fuqinë e besimit të vërtetë. Ndërsa të gjithë humbasin shpresën, Pavli ruan qetësinë sepse beson në fjalën e Perëndisë. Ai nuk mbështetet tek rrethanat, por tek premtimi hyjnor. Edhe më e bukur është fjalia: “Perëndia t’i ka falur ty të gjithë ata që lundrojnë bashkë me ty.”

Kjo tregon se prania e një njeriu të drejtë mund të sjellë bekim dhe mbrojtje edhe për të tjerët. Për shkak të Pavlit, shpëtojnë të gjithë ata që ndodhen në lundër.

Pas katërmbëdhjetë ditësh tmerri dhe urie, Pavli i nxit të hanë dhe të marrin zemër. Ai merr bukën, falënderon Perëndinë përpara të gjithëve dhe fillon të hajë. Ky veprim ka një kuptim shumë të thellë shpirtëror. Në mes të stuhisë, apostulli falënderon Perëndinë. Ai nuk pret që stuhia të mbarojë për të falënderuar, por falënderon në mes të rrezikut. Kjo është zemra e besimit të krishterë: besimi nuk zhduket në vështirësi, por bëhet më i fortë. Gjithashtu, mënyra si ai thyen bukën të kujton Eukaristinë dhe praninë e Krishtit mes njerëzve edhe në momentet më të errëta të jetës.

Kur lundra përplaset dhe shkatërrohet, ushtarët duan të vrasin të burgosurit që të mos ikin, por kryeqindësi Jul e ndalon këtë për të shpëtuar Pavlin. Kështu edhe ai që në fillim nuk e dëgjoi apostullin, tani bëhet mbrojtësi i tij. Në fund, të gjithë shpëtojnë, disa duke notuar e disa mbi copa të lundrës. Lundra humbet, por jetët shpëtojnë. Kjo ka një simbolikë të thellë: shumë herë Perëndia lejon të humbin gjërat materiale, planet apo siguria tokësore, që të shpëtojë vetë njeriu. Shpëtimi i shpirtit ka më shumë vlerë se çdo “lundër” e kësaj bote.

Kur arrijnë në ujdhesën Melitë, rrëfimi mbyllet me triumfin e providencës hyjnore. Ajo që dukej si fundi i tyre, bëhet fillimi i një dëshmie të re. Kjo pjesë e Veprave të Apostujve na mëson se asnjë stuhi nuk është më e fortë se vullneti i Perëndisë. Kur njeriu mbetet me besim, edhe në mes të errësirës më të madhe mund të bëhet dritë për të tjerët. Pavli nuk ishte kapedani i lundrës, por ai u bë udhëheqësi shpirtëror i të gjithëve. Ai nuk kishte pushtet tokësor, por kishte praninë e Perëndisë. Dhe aty ku është Perëndia, edhe në mes të stuhisë, lind shpresa, guximi dhe shpëtimi!