APOSTULLI: 2 Korinthianëve 4: (6-15)
Sepse Perëndia që tha të ndriçojë dritë nga errësira, është ai që ndriçoi në zemrat tona për të dhënë ndriçimin e njohjes së lavdisë së Perëndisë në personin e Jisu Krishtit. Edhe kemi këtë thesar në enë balte, që të jetë teprimi i fuqisë nga Perëndia dhe jo nga ne. Jemi në çdo gjë të shtrënguar, po jo të dërrmuar; të ngatërruar, po jo të dëshpëruar; të përndjekur, po jo të braktisur; të vënë poshtë, po jo të humbur, duke rrethsjellë gjithmonë në trup vdekjen e Zotit Jisu, që edhe jeta e Jisuit të shfaqet në trupin tonë.
Sepse ne që rrojmë, gjithnjë jepemi në vdekje për Krishtin, që edhe jeta e Jisuit të shfaqet në trupin tonë të vdekshëm. Kështu vdekja vepron në ne, edhe jeta në ju. Edhe duke pasur po atë frymë besimi, sipas Shkrimit "Besova, prandaj fola", edhe ne besojmë, prandaj edhe flasim, duke ditur se ai që ngjalli Zotin Jisu do të na ngjallë edhe ne me anë të Jisuit, edhe do të na nxjerrë përpara tij bashkë me ju. Sepse të gjitha janë për ju, që hiri, duke tepruar për falënderimin e më të shumtëve, të teprojë në lavdinë e Perëndisë.
Pjesa nga Letra e Dytë drejtuar Korinthianëve është një nga dëshmitë më të thella dhe më prekëse të Apostull Pavlit mbi jetën shpirtërore, mbi misterin e vuajtjes dhe mbi fuqinë e Perëndisë që vepron në dobësinë njerëzore. Në këto vargje Apostulli hap zemrën e tij dhe tregon përvojën e vërtetë të njeriut që jeton në Krishtin. Ai nuk flet si një filozof që jep ide teorike, por si një njeri që ka kaluar përmes përndjekjeve, dhimbjeve, lodhjes, rrezikut dhe sakrificës për hir të Ungjillit. Megjithatë, në mes të gjithë këtyre vuajtjeve, ai dëshmon se drita e Perëndisë nuk shuhet kurrë dhe se hiri hyjnor është më i fortë se çdo errësirë.
Apostulli fillon duke thënë: “Perëndia që tha të ndriçojë dritë nga errësira, është ai që ndriçoi në zemrat tona”.
Këtu Pavli na kthen tek momenti i krijimit të botës, kur Perëndia tha “U bëftë dritë” dhe drita shkëlqeu në errësirë. Ai e lidh këtë mrekulli të krijimit me mrekullinë e shpëtimit të njeriut. Ashtu si Perëndia ndriçoi universin nga errësira materiale, po kështu ndriçon edhe zemrën e njeriut nga errësira shpirtërore. Zemra e njeriut pa Krishtin është shpesh e mbuluar nga hutimi, frika, mëkati, boshllëku dhe verbëria shpirtërore. Njeriu mund të ketë dije, pasuri apo fuqi njerëzore, por përsëri të jetojë në errësirë të brendshme. Vetëm Krishti sjell dritën e vërtetë që ndriçon shpirtin dhe i jep kuptim jetës. Kur Apostulli flet për “ndriçimin e njohjes së lavdisë së Perëndisë”, ai nuk e ka fjalën për një njohuri të thjeshtë mendore, por për një përvojë të gjallë të pranisë së Perëndisë. Është ai moment kur zemra zgjohet shpirtërisht dhe fillon të kuptojë dashurinë, mëshirën dhe madhështinë e Krishtit. Prandaj në traditën ortodokse ndriçimi shpirtëror shihet si një dhuratë e hirit hyjnor dhe jo si rezultat i aftësisë njerëzore.
Më pas Pavli thotë: “Edhe kemi këtë thesar në enë balte”. Kjo është një nga figurat më të fuqishme të Shkrimit të Shenjtë. Thesari është prania e Perëndisë, hiri i Shpirtit të Shenjtë, e vërteta e Ungjillit dhe jeta e Krishtit që banon në zemrën e besimtarit. Ndërsa ena prej balte është vetë njeriu me dobësinë, brishtësinë dhe vdekshmërinë e tij. Balta thyhet lehtë, dëmtohet lehtë dhe nuk ka forcë në vetvete. Kështu është edhe njeriu pa Perëndinë. Apostulli nuk e fsheh dobësinë e natyrës njerëzore. Ai nuk thotë se apostujt janë të fortë apo të përsosur në vetvete. Përkundrazi, ai thekson se madhështia e veprës së tyre vjen nga Perëndia.
“Që të jetë teprimi i fuqisë nga Perëndia dhe jo nga ne.” Kjo është një nga të vërtetat më të mëdha të jetës shpirtërore. Perëndia shpesh zgjedh enët më të dobëta për të treguar lavdinë e Tij, në mënyrë që askush të mos mburret me vetveten. Shenjtorët nuk u bënë të mëdhenj sepse ishin të përsosur si njerëz, por sepse e lanë hirin e Perëndisë të vepronte brenda tyre. Përulësia e tyre u bë vendi ku u shfaq fuqia hyjnore.
Pastaj Apostulli përshkruan vuajtjet dhe sprovat që përjeton njeriu i Perëndisë:
“Jemi në çdo gjë të shtrënguar, po jo të dërrmuar; të ngatërruar, po jo të dëshpëruar; të përndjekur, po jo të braktisur; të vënë poshtë, po jo të humbur.”
Këto fjalë zbulojnë realitetin e jetës së krishterë. Krishti nuk premtoi një jetë pa dhimbje, por premtoi praninë e Tij në mes të dhimbjes. Apostulli Pavël ishte rrahur, burgosur, përqeshur, përndjekur dhe shumë herë ishte afër vdekjes. Megjithatë ai nuk u thye shpirtërisht, sepse forca e tij nuk vinte nga vetja, por nga Krishti. Kjo pjesë është një ngushëllim i madh për çdo njeri që kalon sprova, trishtime apo beteja të brendshme. Ajo na mëson se mund të jemi të plagosur, por jo të braktisur nga Perëndia; mund të rrëzohemi, por jo të humbasim përfundimisht. Hiri i Perëndisë e mban shpirtin gjallë edhe në momentet më të errëta.
Kur Pavli thotë se “rrethsjellim gjithmonë në trup vdekjen e Zotit Jisu”, ai flet për bashkimin e të krishterit me Kryqin e Krishtit. Jeta shpirtërore nuk është vetëm ngushëllim dhe paqe, por edhe kryqëzim i njeriut të vjetër. Kjo do të thotë luftë kundër krenarisë, egoizmit, pasioneve dhe dëshirave mëkatare. Çdo herë që njeriu zgjedh përulësinë në vend të krenarisë, dashurinë në vend të urrejtjes, faljen në vend të hakmarrjes dhe bindjen ndaj Perëndisë në vend të vullnetit egoist, ai merr pjesë në Kryqin e Krishtit. Por ky kryqëzim nuk sjell vdekje shpirtërore; përkundrazi, sjell jetën e re të Krishtit. Prandaj Apostulli shton:
“Që edhe jeta e Jisuit të shfaqet në trupin tonë.”
Sa më shumë vdes egoja dhe njeriu i vjetër, aq më shumë shfaqet Krishti në zemrën dhe jetën e besimtarit.
Më tej Pavli thotë: “Sepse ne që rrojmë, gjithnjë jepemi në vdekje për Krishtin.”
Këtu shihet sakrifica e apostujve që pranonin çdo vuajtje për hir të Ungjillit. Ata nuk jetonin më për veten e tyre, por për Krishtin dhe për shpëtimin e të tjerëve. “Kështu vdekja vepron në ne, edhe jeta në ju.”
Me këto fjalë Apostulli tregon se vuajtjet e tij shpirtërore bëheshin burim jete për besimtarët. Ky është misteri i dashurisë së krishterë: sakrifica personale mund të sjellë jetë dhe bekim për të tjerët. Ashtu si Krishti shpëtoi botën përmes Kryqit, edhe shërbëtorët e Tij japin veten për të tjerët.
Kur Apostulli thotë: “Besova, prandaj fola”, ai tregon se besimi i vërtetë nuk mund të mbetet i heshtur. Ai që ka përjetuar Krishtin ndien nevojën t’a dëshmojë Atë. Pavli vazhdon të predikojë edhe pse përndiqet, sepse është i sigurt në Ngjalljen. Ai e di se “Ai që ngjalli Zotin Jisu do të na ngjallë edhe ne.”
Kjo është zemra e shpresës së krishterë. Për të krishterin, vdekja nuk është fundi, por kalimi drejt jetës së përjetshme. Prandaj as vuajtja, as përndjekja dhe as vdekja nuk mund t’a ndajnë besimtarin nga Krishti. Shpresa e Ngjalljes i jep kuptim çdo sakrifice dhe çdo durimi.
Në fund Apostulli thotë se të gjitha këto ndodhin “që hiri, duke tepruar për falënderimin e më të shumtëve, të teprojë në lavdinë e Perëndisë.”
Kjo do të thotë se jeta e krishterë nuk ka në qendër lavdinë e njeriut, por lavdinë e Perëndisë. Çdo dhuratë, çdo fitore shpirtërore dhe çdo forcë vjen prej Tij. Sa më shumë njerëzit përjetojnë hirin e Perëndisë, aq më shumë zemrat mbushen me falënderim dhe lavdërim ndaj Tij.
Kjo pjesë e Apostullit është një thirrje e fuqishme për besim, durim dhe shpresë. Ajo na mëson të mos kemi besim tek forca jonë, por tek Perëndia që vepron në dobësinë tonë. Na mëson të mos dëshpërohemi kur kalojmë sprova, sepse Krishti është pranë nesh edhe në errësirë. Na mëson se kryqi nuk ndahet nga ngjallja dhe se pas çdo sakrifice të bërë me dashuri për Perëndinë fshihet jeta e vërtetë. Njeriu mund të jetë një “enë balte”, i dobët dhe i përkohshëm, por kur mbart brenda vetes dritën e Krishtit, ai bëhet tempull i hirit hyjnor dhe mbajtës i një thesari që as vdekja nuk mund t’a shkatërrojë!