Kurioziteti për mëkatin Vs Kurioziteti për shenjtërinë!
Nga: Çenkuela Selenica
Kurioziteti është një forcë e madhe e shpirtit njerëzor. Ai mund t’a ngrejë njeriun drejt dritës së Perëndisë, por mund edhe t’a tërheqë drejt errësirës së mëkatit. Shenjtorët flasin shpesh për këtë dallim: ekziston një kuriozitet që lind nga pasionet dhe një kuriozitet i shenjtë që lind nga etja për Zotin.
Kurioziteti për mëkatin zakonisht fillon me një mendim të vogël: “Çfarë ka aty?”, “Le ta shoh vetëm një herë…”, “Ndoshta nuk është aq e keqe.”
Kështu, sipas etërve të shkretëtirës, djalli nuk e hedh njeriun menjëherë në humnerë, por fillimisht i zgjon një interes të sëmurë. Shën Isaak Siriani thoshte se mendimi i keq hyn në zemër si një vizitor, por nëse njeriu fillon të bisedojë me të, ai bëhet zot i shtëpisë. Kurioziteti për mëkatin e ushqen pikërisht këtë “bisedë” me tundimin.
Edhe Shën Paisi i Athosit paralajmëronte se njeriu modern shpesh dëshiron të njohë të keqen “nga afër”, duke menduar se do të mbetet i paprekur. Por shpirti nuk është i krijuar për të prekur baltën e mëkatit. Ashtu si një trup që infektohet kur prek papastërtinë, edhe zemra ndotet kur ushqen kureshtjen për gjërat e errëta. Shumë njerëz nuk bien menjëherë në mëkat nga dëshira, por nga kurioziteti që më pas bëhet zakon dhe robëri.
Në jetën e Shën Marisë Egjiptiane shohim se si kërkimi i kënaqësive të botës e çoi shpirtin e saj në zbrazëti dhe errësirë. Por kur ajo njohu hirin e Perëndisë, kurioziteti i saj ndryshoi drejtim: Ajo filloi të kërkonte misterin e pendimit dhe të shenjtërisë. Kjo tregon se zemra e njeriut gjithmonë kërkon diçka; pyetja është: Çfarë kërkon?
Kurioziteti për shenjtërinë është krejt ndryshe. Ai lind nga dëshira për të njohur Perëndinë, për të kuptuar jetën e shenjtorëve, për të mësuar lutjen, heshtjen, dashurinë dhe pendimin. Ky kuriozitet nuk e turbullon shpirtin, por e pastron. Shën Porfirios thoshte se njeriu nuk duhet të luftojë errësirën duke e studiuar atë pa fund, por duke hapur zemrën ndaj dritës së Krishtit. Sa më shumë njeriu të afrohet me dritën, aq më pak e tërheq errësira.
Shenjtorët kishin një etje të shenjtë për gjërat qiellore. Ata lexonin Shkrimin e Shenjtë me lotë, kërkonin të kuptonin misterin e dashurisë së Perëndisë dhe habiteshin para çdo gjëje të krijuar prej Tij. Ky është kurioziteti që sjell paqe: kur shpirti pyet jo “Si është mëkati?”, por “Si mund të jem më afër Krishtit?”
Shën Siluani i Athosit mësonte se zemra që ka shijuar hirin e Perëndisë nuk dëshiron më të ushqehet me gjëra boshe. Ajo fillon të kërkojë vetëm atë që sjell praninë e Shpirtit të Shenjtë. Kjo është arsyeja pse shenjtorët ruanin shqisat, mendimet dhe zemrën e tyre: Sepse e dinin se ajo që sodit njeriu, atë fillon të dashurojë.
Në fund, kurioziteti është si një derë. Nëse hapet drejt mëkatit, sjell trazirë, errësirë dhe largim nga Perëndia. Nëse hapet drejt shenjtërisë, sjell paqe, dritë dhe transformim të shpirtit.
Prandaj, pyetja më e rëndësishme nuk është vetëm “Për çfarë jam kurioz?”, por “Ku do të më çojë kjo kureshtje??”