Njeriu shikon pamjen e jashtme, por Zoti shikon zemrën.
Nga: Çenkuela Selenica
(Libri i 1 Samuelit 16:7)
Në jetën e përditshme, njeriu shpesh gjykon sipas asaj që duket: pamja, sjellja e jashtme, fjalët, pozita apo reputacioni. Por Perëndia nuk ndalet në sipërfaqe. Ai sheh atë që është e fshehur, mendimet, qëllimet, plagët dhe dëshirat më të thella të zemrës.
Kur profeti Samuel kërkonte mbretin e ri ndër bijtë e Jeseut, ai u mahnit nga pamja e jashtme e djemve. Por Perëndia zgjodhi Davidin, jo më të madhin apo më të fortin, por atë me një zemër të pastër dhe të përulur.
Kjo na mëson se vlera e vërtetë e njeriut nuk matet nga ajo që shihet, por nga ajo që është brenda tij.
Etërit e theksojnë fort këtë të vërtetë. Shën Joan Gojarti thotë se “Zoti nuk kërkon bukurinë e trupit, por bukurinë e shpirtit.”
Ndërsa Shën Makari i Egjiptit mëson se zemra është vendi ku banon hiri i Perëndisë, por edhe vendi ku zhvillohet beteja shpirtërore.
Sipas Traditës Ortodokse, zemra nuk është vetëm ndjenjë, ajo është qendra e gjithë qenies së njeriut. Aty lind dashuria, besimi, por edhe mëkati. Prandaj, pastrimi i zemrës është qëllimi kryesor i jetës shpirtërore.
Vetë Zoti ynë Jisu Krisht thotë:
“Lum ata që kanë zemër të
pastër, sepse ata do t’a shohin Perëndinë.”
(Ungjilli sipas Mateut 5:8)
Kjo do të thotë se vetëm ai që pastron zemrën nga hipokrizia, krenaria dhe mëkati mund të hyjë në një marrëdhënie reale me Perëndinë!
Shpesh ne përpiqemi të dukemi të mirë përpara njerëzve, por harrojmë se Perëndia sheh të vërtetën tonë të brendshme. Mund të fshehim shumë gjëra nga të tjerët, por asgjë nuk është e fshehtë për Të.
Prandaj,
thirrja e këtij vargu është e qartë:
Të
mos merremi vetëm me pamjen e jashtme, por të kujdesemi për zemrën tonë!
Sepse në fund, nuk është
ajo që njerëzit panë tek ne që ka rëndësi,
por ajo që Perëndia pa në zemrën tonë.