Pse?

Jeta jonë nuk është një rastësi por është një dhuratë e Krijuesit, ashtu si na thuhet në Bibël :“Atëherë Zoti Perëndi formoi njeriun nga pluhuri i tokës, i fryu në vrimat e hundës një frymë jete, dhe njeriu u bë një qenie e gjallë.” (Zanafilla 2-7)

Sipas Biblës njeriu u krijua nga Perëndia i pavdekshëm:“Pastaj Perëndia tha: T’a bëjmë njeriun sipas shëmbëlltyrës sonë dhe në ngjasim me ne” (Zanafilla 1-26).

Sipas Biblës, njeriu i parë Adami :“Jetoi 930 vjet pastaj vdiq” (Zanafilla 5-5). Edhe pasardhësit e Adamit jetonin mbi 900 vjet, por asnjëherë duke kaluar 1000 vjetët. Njeriu që ka jetuar më shumë në botë sipas Biblës ka qenë Jaredi, ai jetoi 962 vjeç dhe pastaj vdiq (Zanafilla 5-20).

Gjithashtu jetëgjatësia favorizohej edhe nga një atmosferë shumë e pastër dhe e oksigjenuar, madje mendohet të ishte katër herë më shumë e oksigjenuar se e kemi ne sot.

Ky ishte kufiri maksimal që qeniet njerëzore mund të jetojnë me kushtet tokësore dhe atmosferike mbas katastrofës së përmbytjes globale, ku filluan stinët ; “të ftohtit, të nxehtit, vera, dimri” (Zanafilla 8-22), po ashtu edhe oksigjeni në ajër ra në mënyrë drastike, sepse përmbytja zhduku shumë nga bimësia e arlisur para përmbytjes.

Po ashtu Jobi që jetoi shumë gjatë dhe iu dyfishua mosha mbas provës që i lejoi Perëndia:“Mbas kësaj Jobi jetoi njëqind e dyzetë vjet dhe i pa bijtë e tij dhe bijtë e bijve të tij për katër breza. Pastaj Jobi vdiq plak dhe i ngopur me ditë.” (Jobi 42: 16-17).

Ndoshta ka edhe të tjerë njerëz që kanë jetuar gjatë nëpër botë, por shumë të rallë. P.sh. kinezi Li Ching Yuen. Ai njihet si njeriu që jetoi më gjatë në historinë e njerëzimit. Thuhet se lindi në vitin 1677, dhe i dha lamtumirën kësaj bote në vitin 1933, duke jetuar plotë 256 vite.

Madje, për shkak të mëkateve dhe prishjes së natyrës, jeta e njerëzimit përsëri ka pësuar një ulje drastike. Ky faktë na dëshmohet tek Psalmi 90, që është formuluar 1000 vjet para Krishtit.

Në ditët e sotme edhe pse disa vende të botës kanë një mirëqenie ekonomike dhe kujdes shëndetësor të zhvilluar, që ka ndikuar që jetëgjatësisë mesatare të jetë rritur disi mbi 80 vjeç, përsëri qëndron aktuale kjo që thotë psalmisti, se jeta mesatare nuk është më shumë se 70 vjeç dhe deri në 80 vjeç me mundim.

Kur e urova dikur për ditëlindje një mikun tim u bëfshë 100 vjeç, ai mu përgjigj me buzën në gaz; “ miku im po pse po më mallkon”.

Njeriu është mirë të jetojë këtë jetë fizike të përkohshme sa të jetë me këmbë dhe me dorë, të jetë aktiv dhe produktiv, sepse kur jeta degradon dhe trupi shkon drejt plakjes ekstreme dhe nuk është produktiv, atëherë jeta kthehet në një vegjetim pa qëllim.

Por, përsëri duhet të dimë se fundi i jetës trupore nuk është në dorën tonë, por në dorën e Perëndisë që ka krijuar jetën dhe kohën, prandaj ne duhet të presim me durim deri në ditën e fundit në frymën e fundit, sepse ashtu si fruti quhet i pjekur maksimalisht kur këputet vetë nga pema dhe bie në tokë , kështu është edhe jetën tonë trupore .

Prandaj Ai që na ka mbjellë e di se kur do na këputi nga jeta tokësore dhe ne nuk kemi asnjë të drejtë ti marrim jetën vetes apo të tjerëve para kohe duke bërë rolin e Zotit, sepse kjo është e dënueshme nga drejtësia hyjnore që e dënon këto veprime si krime kundër jetës, si vetëvrasjen ( autanazia), apo dhe vrasjen për të shpëtuar të tjerët nga mundimet e jetës.

Do thotë dikush se edhe po thamë “ edhe 100 vjeç” fjalë urimi është, nuk ka ndonjë gabim , nuk vjen e keqja nga fjalët .

“Çdo fjalë që del nga goja duhet t’a lëvdojë Atë” (Psalmi 34:1; 51:15; 71:8; 145:21).

Në Bibël na thuhet:“Nuk është për ju të dini kohët ose stinët që Ati i ka caktuar me autoritetin e vet” (Veprat e Apostujve 1-7).

Ne si njerëz nuk jemi të aftë, as nuk na është lejuar që t’i njohim apo t’i përcaktojmë ditët e jetës as për veten aq edhe për të tjerët, sepse përsëri na thuhet në Bibël: “Ai i ndryshon kohët dhe stinët” (Danieli 2:21).

Shikoni si mëson Apostull Jakov për egoizmin dhe arogancën tonë që vendosim vetë për jetën tonë për nesër duke marë rolin e providencës hyjnore:” Dhe tani, ju që thoni: “Sot ose nesër do të shkojmë në atë qytet, dhe do të rrijmë atje një vit, do të tregtojmë dhe do të fitojmë,”ndërsa nuk dini për të nesërmen. Sepse ç’është jeta? Éshtë avull që duket për pak, dhe pastaj humbet.Në vend që të thoni: “Në dashtë Zoti dhe në paçim jetë, ne do të bëjmë këtë ose atë gjë.” Ju, përkundrazi, mburreni në arrogancën tuaj; çdo mburrje e tillë është e keqe.” ( Jakovi 4;13-16)

Kur urojmë fjalët tona duhen të jenë të përulura dhe të vërteta në Perëndinë , sepse jashtë Perëndisë ato janë arogancë edhe të gënjeshtra.

Kështu që të jemi korrektë me Zotin, me veten edhe me tjetrin, mund të urojmë për ditëlindje: “Të rroni sa do Zoti”.

E mira absolute është vetëm Zoti; ashtu na mëson Krishti: “Askush nuk është i mirë përveç njërit, dhe ai është Zoti” (Mateu 19:17), por edhe ato punë që bëhen në emër dhe me Zotin, sipas porosisë së Zotit, janë të mira dhe mbeten kurse të tjerat humbasin në hiç.

Kuptimi është që veprat që bëhen në Zotin, me besim, sinqeritet dhe drejtësi, kanë vlerë të qëndrueshme. Ato nuk janë thjesht veprime të jashtme, por burojnë nga një lidhje me Zotin; prandaj “mbeten” për jetë, sepse: “Të lumtur janë të vdekurit që vdesin në Zotin… veprat e tyre i ndjekin pas” (Zbulesa 14:13).

Prandaj urimi më i mirë për ditëlindje, për çdo kënd, edhe për veten, është: “Ta gëzoni ditëlindjen dhe të jetoni sa do Zoti, si do Zoti, me Zotin”, ose shkurt : “ Vite të bekuara “

Ky urim na përgatit si për veten dhe të tjerë njerëz të dashur që i urojmë, që kur të mbarojë koha e jetës mirë është të mos jemi vetëm përballë vdekjes por me Zotin që e mundi vdekjen dhe me ngjalljen e Tij të lavdëruar, ashtu si këndojmë për Pashkën: “Krishti u ngjall së vdekurish, me vdekje vdekjen shkeli edhe të varrosurve jetën u fali”.