“DO VIJE KOHA QË NJERIIU DO HAJË NJERIUN!”

February 25, 2026 at 3:30 pm, No comments

Nga Katekisti: Miron Çako

Besoj e kemi dëgjuar shumë herë nga të moçmit këtë fjalë: “Se do vijë koha që njeriu do hajë njeriun”.

Kuptohet e kemi kuptuar si një thënie alegorike, dmth se do vijë një ditë që njerëzit do të bëhen shumë egoistë, pa interes për tjetrin, jo të dhembshur, madje mizorë ndaj tjetrit, duke e shfrytëzuar tjetrin si në rrafshin fizik, psikologjik, moral, social, ekonomik, politik, por ndoshta nuk na ka shkuar kurrë mendja se mund të ndodhë vërtet që të hajë njeriu-njeriun në mish.

Kur dëgjojmë dhe shikojmë sot fakte publike të dosjes voluminoze të femomenit çnjerëzor “epstein” por jo vetëm,po na krijohet bindja se këto fjalë profetike nuk paskan vetëm një kuptim alegorik, por edhe literal, sepse sot ka fakte se njerëz që janë bërë kanibalë, po hanë mishin e njeriut pa problem, madje me kënaqësi dhe për pushtet.

Për kujtesë: “Në dosjet e Epstein ka 56 referenca për kanibalizëm.”

Kanibalët në histori e botës ,përcaktohet si një nga fazat më të ulëta të zhvillimit të shoqërisë njerëzore , ku njeriu është transformuar me të vërtet si një bishë, ku njerëzit hanë mishin e njeriut, njeringrënës. Kanibalizmi si fjalë përdoret edhe në kuptim të keq për njerëzit shumë të egër, gjakatar e mizor.

Kanibalizëm si emër vjen nga Caníbalis dhe është veprim ose praktikë e njerëzve të han mishin e qenieve të tjera njerëzore.Ky është një emër nga gjuha spanjolle për njerëzit e fiseve të Karaibeve ose Canib, që kur kolonizatorët sapanjoll i kolonizuan panë se ata hanin mishin e njeriut , si rite,ose si ushqim . Ata quhen gjithashtu anthropophagy, ose antropofagjia që zakonisht identifikohet me nekrofaginë (ngrënjen e kufomave) dhe kanibalizmin.

Fatkeqësisht kanibalizmi ka ekzistuar që nga lashtësia, si tek njerëzit primitiv të shpellave dhe fiseve kanibale që hanin antarët e fisit tjetër për ushqim dhe hegjemoni fisnore, por edhe në ngjarje historike, si kohë urie, apo edhe si një veprim antihuman, patologji ashtu siç janë dokumentuar në analet e historisë deri më sot.

Në Evropë, kanibalizmi ritual ekzistonte në kohët parahistorike. Në varrimet e mijëvjeçarit III-I pk arkeologët gjejnë skelete të copëtuara, veçanërisht fëmijë. Herodoti shkruan se në veri të Skitëve, të cilët banonin në jug të Ukrainës moderne, jetojnë androfagët, domethënë ngrënësit e njerëzve.

Gjithashtu për kanibalizmin, si mallkim, na flet Bibla.

Në Librin e Levitikut na thuhet si paralajmërim tronditës: “Do të hani mishin e bijve tuaj dhe do të hani mishin e bijave tuaja.” ( Levitiku 26:29). Gjithashtu tek Ligji i Përtërirë na thuhet më shumë: “Dhe do të rrethojë në të gjitha qytetet e tua, deri sa të rrëzohen në të gjithë vendin muret e larta dhe të fortifikuara tek të cilat kishte besim. Do të të rrethojë në të gjitha qytetet e tua, në të gjithë vendin që Zoti, Perëndia yt, të ka dhënë. Përveç kësaj gjatë rrethimit dhe në fatkeqësinë në të cilën do të të katandisë armiku yt, do të hash frytin e barkut tënd, mishin e bijve dhe të bijave të tua, që Zoti, Perëndia yt, të ka dhënë. Njeriu më zemërbutë dhe më delikat do të ketë një zemër kaq keqdashëse ndaj vëllait të tij, ndaj gruas që pushon mbi kraharorin e tij e ndaj fëmijëve që ka akoma, sa të mos i japë asnjërit prej tyre mishin e bijve të tij, që ai do të hajë për vete, sepse nuk do t'i mbetet asgjë gjatë rrethimit dhe në mjerimin në të cilin do ta katandisin armiqtë e tu në të gjitha qytetet e tua. Gruaja më zemërbutë dhe delikate midis jush, që për delikatesën dhe elegancën e saj do të kishte guxuar të vendoste tabanin e këmbës në tokë, do të ketë një zemër keqbërëse ndaj burrit që pushon mbi gjirin e saj, ndaj djalit dhe vajzës së saj, ndaj placentës që del nga barku i saj dhe ndaj fëmijëve që lind, sepse ajo do t'i hajë fshehurazi, për shkak se çdo gjë mungon gjatë rrethimit dhe për shkak të mjerimit të madh që do të pësosh nga armiqtë e tu në të gjitha qytetet e tua. Po të mos kesh kujdes të zbatosh në praktikë të gjitha fjalët e këtij ligji, që janë shkruar në këtë libër, duke pasur frikë nga ky emër i lavdishëm dhe i tmerrshëm, Zoti, Perëndia yt” ( Ligji i Përtërirë 28:53–57).

Zoti Perëndi këtu po paralajmëron popullin e Izraelit se nëse largohet nga Ai, do të vijë një kohë aq e rëndë (uri gjatë rrethimit), sa njerëzit do të hanë edhe fëmijët e tyre, por kjo jo si urdhër apo praktikë e pranueshme që duhet ta pranonin izraelitët, siç ekzistonte tek primitivët apo popujtë paganë, por paraqitet si mallkim dhe pasojë e mosbindjes të Izraelit ndaj ligjeve dhe moralit hyjnor, duke rënë në idhujtari si kombet pagane që arrinin të sakrifikonin fëmijët e tyre tek idhujt, siç ishte edhe për amonitët, kananitet që i “kalojnë fëmijët e tyre nëpër zjarr për Molochun”.( Levitiku 18-21)

Izraeli ra në këtë mallkim të paralajmëruar dhe u dënua me kanibalizëm disa herë, madje edhe kur Roma rrethoi Jeruzalemin në vitet 70 psK na tregohet se nga rrethimi i gjatë pesë mujor, izraelitët e uritur u bënë kanibal mes tyre.

Sipas historianit Flavius Josephus na përshkruhet se gjatë rrethimit nga ushtria e Titus, uria u bë aq e rëndë sa disa njerëz arritën deri në kanibalizëm. Ai përmend veçanërisht një rast tronditës të një gruaje që vrau dhe hëngri fëmijën e saj nga dëshpërimi ekstrem. Por jo vetëm atëherë, por në çdo kohë uria ekstreme i ka çuar njerëzit të pamundur për të gjetur ushqim në kanibalizëm sa hanë mishin e tjetrit.

Në kohën e Luftës së dytë botërore , psh nga rrethimi i Stalingradit (1942–1943), tregohet për një kaninbalizëm edhe tek gjermanët që u rrethuan nga ushtria e kuqe. Ose në rrethimin e Leningraditit (1941–1944) u verifikuan raste kanibalizmi nga popullata e uritur në qytetin e rrethuar nga gjermanët.

Në Luftën e Dytë Botërore, një gjykatë ushtarake amerikane dënoi me vdekje disa oficerë të rangut të lartë japonez për kanibalizëm ritual. Sipas zakonit më të lashtë samurai, ata hanin mëlçinë, gjithmonë të ngrohtë, të të burgosurve amerikanë dhe anglezë.

Mund të themi se fenomeni ç’njerëzor ose psikologjia e kanibalizmit është komplekse, duke filluar nga nevojat e mbijetesës (uria), por ka edhe faktorë të tjerë si sjelljet e rënda patologjike (psikopati), si praktika mjekësore (terapi) ose praktikat kulturore ritualiste.

Le të analizojmë nga pak secilin rast:

1. Uria biologjike në instinkt të mbijetesës, kur në pamundësi për ta ngopur me ushqim, trupi kalon në uri të skajshme dhe të zgjatur, atëhere fillon edhe manipulimi i trurit, sepse truri punon vetë për mbijetesën dmth mendon të gjejë ushqim, në këtë situatë black out për trurin, reduktohet gjykimi moral, bien standartet etike, prishen ligjet e bashkëjetesës, madje edhe ato biologjike dhe gjithnjë e më shumë rritet instinkti për të siguruar ushqim me çdo kusht, duke shtuar hormonet e stresit rriten, si (kortizoli), po ashtu sheqeri në gjak bie, kemi dëmtim i funksionit frontal, ku ndodhet qendra e moralit dhe vetkontrollit. Kemi aktivizim të mekanizmave primitivë të trurit si amigdala, që është instinkti i frikës dhe mbijetesës, këto e bëjnë njeriun e uritur agresiv, impulsiv, të dëshpëruar në kulm dhe kjo çon në dobësimin e mendimi racional, aq sa arsyeja errësohet sa të mos mendojë se çfarë është duke bërë, por vetëm të shuajë urinë me çdo kusht, me çdo ushqim rrethanor, madje duke ngrënë mishin e njeriut të tjetrit, të fëmijës, ashtu siç përmendëm më sipër në raste luftëra, rrethime, katastrofa natyrore, burgimi, etj kushte ekstreme dhe pa alternativë tjetër, ku njerëzit e uritur kanë ngrënë trupa të vdekur për të mbijetuar.

Kjo quhet kanibalizëm mbijetese, jo i lidhur me dëshirë, por me instinkt ekstrem dhe me një errësim të përkoshëm të logjikës. Këto veprime kanibale edhe pse janë makabre përsëri trajtohen me keqardhje edhe jo si krime të ndërgjegjëshme, sepse uria e skajshme dobëson lirinë e brendshme të njeriut. Prandaj përgjegjësia morale nuk është e njëjtë me atë të një akti të kryer kanibalizmi me qetësi dhe qëllime të tjera sadiste, kulturore ose fetare (okultiste).

Në raste të tilla edhe Kisha e Krishterë nuk i trajton këta njerëz fatkeqë si kriminel kanibalistë, por me keqardhje me terapinë për pendesë dhe falje, sepse kanë vepruar në kushte ekstreme dhe jo nga dëshira e keqe, ashtu siç psh na thotë edhe shën Maksimi homologjeti: “kur natyra shtypet nga nevoja ekstreme, veprimi nuk ka të njëjtën peshë si ai që lind nga zgjedhja e lirë.”

2. Kanibalizmin patologjik (psikopatik). Ashtu si psikologjia moderne dhe ajo mjeko-ligjore shpesh i lidh rastet ekstreme të kanibalizmit edhe me psikozën, çrregullimet e rënda të personalitetit. Ky fenomen psikologjik i sëmurë rrallë nxitet nga një faktor i vetëm, por shpesh është i ndërthurur duke përfshirë trauma, tipare ekstreme antisociale ose edukim zhvillimor i dobët. Kanibalizmi Patologjik shpesh shoqërohet me psikozë të rëndë, (skizofreni) ku akti është i lidhur me pushtetin, dominimin total mbi viktimën, fantazi sadiste, çrregullime psikotike (halucinacione, deluzione), devijime seksuale ekstreme (parafili).

Studimet tregojnë shpesh se truri në të tilla raste çrregullimi psikopatie, ka një funksionim të dobët i korteksit frontal (kontrolli moral), kemi një hiperaktivitet të qendrave të agresionit, një mungesë reagimi emocional ndaj vuajtjes së tjetrit, një ndjeshmëri e ulët ndaj frikës dhe fajit, aspak pendesë. Por jo çdo person me çrregullim të personalitetit- piskopat, antisocial etj, patjetër është një kanibal, fatmirësisht këto janë raste të rralla madje edhe mes kriminelëve më të dhunshëm psikopat. Ky lloj kanibalizmi është më i dënueshëm se ai nga uria, sepse në rastin e parë trupi është i vdekur, (kufomë), kurse këtu ai vritet (viktimë). Ata që bëjnë kanibalizëm nga uria kur vijnë në vete kanë një ndjenjë faji dhe pendese të theksuar, kurse psikopati nuk ndjen pendësë, është i ftohtë.

E fundit që mund të themi është se në kanibalizmin e urisë kemi situatë të detyruar, në atë të psikopatisë kemi zgjedhje të qëllimshme për viktimën. Kjo situatë është serioze për nga gjëndja shpirtërore e kanibalit psikopat, sepse ai ka humbur ndjeshmërinë, empatinë njerëzore edhe tjetri përpara tij është një objekt, pra kemi gjëndje shpirtërore të errrët, një shpërfytyrim të imazhit të Zotit në zemrën e tij ose një posedim demoniak që përfiton edhe nga problemet psikologjike të lindura ose të firuara dhe që e çon psikopatin në kanibalizëm pa pengesa morale e ndjeshmërie.

3. Por kemi edhe kanibalizëm mjekësor ose medicinal, që duket si paradoks, por është një fakt real si konsumimi i pjesëve të trupit të njeriut, të vdekur ose të gjallë, për të trajtuar ose parandaluar sëmundjet. Prej shekujsh tregtia mjekësore dhe përdorimi farmakologjik i pjesëve dhe lëngjeve të trupit të njeriut shpesh lind nga besimi jo shkencor se, për shkak të bindjes empirike se trupi i njeriut është në gjendje të shërohet vetë, por ai gjithashtu mund të ndihmojë në shërimin e një trupi tjetër njerëzor. Pjesa më e madhe e kanibalizmit mjekësor zbatonte parimet e magjisë simpatike ose homeopatike e (ngjashmja me te ngjashmen), psh se gjaku i pluhurosur ndihmon në gjakderdhje, dhjami i njeriut ndihmon në mavijosje dhe kafkat e pluhurosura ndihmojnë me migrenën ose marramendjen.

Kanibalizmi mjekësor është dokumentuar veçanërisht në Kinë dhe nga mesjeta deri në shek. XVII–XVIII, në disa vende të Europës.

Në këtë kohë u përhapën ide jo shkencore se gjaku i freskët që merrej nga të dënuar me ekzekutim besohej se shëronte epilepsinë ose yndyrë njerëzore përdorej për shërimin e plagëve, pluhuri i kafkës përdorej për dhimbje koke, ose pluhuri mumieve egjiptiane përdorej si ilaç (“mumia”). Të gjitha këto veprime kanibale justifikoheshin në teorinë e “forcës jetësore”, sepse në kultura tradicionale të popujve primitiv e trashëguar, besonte se ngrënia e një pjese të trupit të një personi të fortë (luftëtar, armik) transmetonte forcë ose shpirt.

Edhe pse këto shfaqeshin si terapi mjeksore, ishin mjekësi parashkencore ose besime dhe rite magjike pagane. Por kanibalizmi mjekësor jo shkencor madje i dënueshëm nuk duhet të ngatërrohet me transplantin e organeve ose transfuzionin e gjakut, sepse vërtet përdoren gjak, organe apo inde të një trupi tjetër njerëzor, për shërimin e pacientit, por këto nuk hahen, si një bestytni që bën mrekulli kur konsumohen, por transplantohen në trup dhe me etikë dhe arsyetim e parametara shkencorë.

Në traditën e krishterë, trupi i njeriut është tempull i Shpirtit të Shenjtë ( 1 Korintasve 16-9)dhe përkujdesja për të edhe në tranplant organesh e transfunzionin e gjakut, kur bëhët me dëshirë dhe etikë mjekësore, nuk trajtohet si kanibalizëm ose si rite bestyte homeopatike, por një akt dashurie (sakrifice) për të afërmin, si në rastin kur dhuron gjak ose edhe një organ në të gjallë apo edhe pas vdekjes.

Por Kisha Orthodhokse tërheq vëmëndjen që kjo nuk duhet të bëhet as për tregëti dhe trupi i njeriut të trajtohet si tempulli i Perëndisë dhe në fund të fundit trupi do të kalojë patjetër në proçesin e vdekjes që të ngjallet për jetën e përjetëshme.

4. Kemi edhe kanibalizmin okult.

Traktatet letrare mbi magjinë, si dhe provat e dhëna në gjyqet e shtrigave të periudhës mesjetës, shpesh përfshijnë rrëfime se si shtrigat thithin gjakun e njeriut ose si presin, gatuajnë dhe hanë mish njerëzor. Në shumicën e rasteve, këto praktika përshkruhen si pjesë e sabatit të shtrigave, gjatë së cilit shtrigat i bëjnë homazh satanit, mohojnë Krishtin dhe simbolet e krishtera, angazhohen në vallëzim, bëjnë seks me njëra-tjetrën dhe me djajtë, dhe gjithashtu marrin pjesë në një banket që përfshin ngrënien e fëmijëve të vegjël.

Ka madje edhe fe okulte që nga lashtësia po arrijnë fshehtas deri më sot duke promovuar në ritet e tyre kanibalizmin, sidoemos tek fëmijët, sepse sipas doktrinës së tyre satanike gjaku i fëmijëve është energji satanike, që e marrin ata që bëjnë kanibalizëm tek fëmijët , e pijnë gjakun e tyre, ose e injektojnë në venat e tyre siç kemi dëgjuar edhe për adenokrom, gjaku që meret fëmijëve të abuzuar.

Adrenokromi (anglisht: Adrenochrome) është një përbërës kimik (C9H9NO3) që krijohet nga oksidimi i adrenalinës (epinefrinës). Teoritë e konspiracionit thonë se ekzistojnë pretendime se kjo substancë "vilet" nga njerëzit për efekte përtëritëse, sidomos tek fëmijët e trumatizuar.

Edhe pse shkencërisht, adrenokromi mund të sintetizohet lehtësisht në laborator pa pasur nevojë për burime njerëzore, këta kanibal, bisha “modern” me kostum firmato dhe “vipa” e duan natyral adrekoronin për ripërtëritjen e ture vampirë, e duan nga gjaku i fëmijëve. Patjetër me faktet e ishullit “epshtejn” besoj se nuk ka më konspiracion, sepse dukementat, fotot dhe faktet na flasi për gati një mijë viktima të trafikuar, të përdhunuar, të vrarë, të zhdukur.

Kanibalizmi okult na përngjan me kanibalizmin sot në ishullin epstein, sepse nuk ishte kanibalizëm as nga uria, as nga psikopatia, apo mjekësia, por nga ligësia. Këta adhurues të djallit organizonin orgjira, me viktima foshnje, fëmijë, vajza të reja, ku jo vetëm i dhunonin, i përdhunonin, por edhe ju pinin gjakun dhe i hanin si kanibalistë të mirëfilltë satanik, duke bërë rite të magjisë së zezë për të marë fuqi, pushtet dhe rini të “përjetëshme”.

Kjo është forma më e ligë edhe e dënueshme e kanibalizmit, sepse është e frymëzuar nga djalli njerivrasës ( Joani 8-44),. Ata njerëz që bien në këto humnera ligësie zor se mund të falen ose t’i shpëtojnë dënimit të merituar në ferr njësoj me djallin dhe demonët.

Për krishtërimin, si doktrinë, kanibalizmi ngrënia e mishit apo pirja e gjakut njerëzor, është gjë e patolerueshme, sepse përmbys dinjitetin e trupit njerëzor dhe kthen njeriun në bishë.

Kisha Orthodhokse e nderon trupin e njeriut, si Tempull të Frymës së Shenjtë (1 Kor. 6:19). Sipas Etërve të Shenjtë, njeriu është krijuar sipas ikonës dhe ngjashmërisë së Perëndisë (Zanafilla 1:26) i thirrur për shenjtëri, dashuri dhe përjetësi trup + shpirt + frymë, një unitet i shenjtë. “Njeriu është një krijesë që mban në vetvete vulën e Hyjnores.” (Shën Grigori i Nisës).

Kështu çdo akt që poshtëron trupin, mendjen apo shpirtin e tjetrit është dhunim i ikonës së Perëndisë. Prandaj kanibalizmi është ç’nderim i skajshëm i ikonës së Perëndisë dhe akt çnjerëzor dhe demoniak.

Kanibalizmi sipas Etërve të Kishës Apostolike, vjen nga humbja e frikës së Perëndisë, errësimi i ndërgjegjes, mbizotërimi i pasioneve shtazore, është një veprim demoniak.

Shën Isaak Siriani thotë: “Kur njeriu humbet frikën e Perëndisë, humbet edhe natyrën njerëzore dhe bie më poshtë se kafshët.”

Kurse Shën Pais Agjoriti thoshte; “se çdo akt që shkatërron respektin ndaj trupit të njeriut është shenjë veprimi demoniak”.

Kanibalizmi është mëkat që fillon në manipulimin e mendjes.Sipas traditës hezikaste mëkati fillon në mendje (nous) dhe kur mendja errësohet, zemra humbet ndjeshmërinë dhe trupi bëhet vegël e pasioneve. Sipas Shën Maksimi Rrëfimtari:“Kur nous-i ndahet nga Perëndia, njeriu bie në shtazëri.”

Kështu kanibalizmi në çdo rrethanë është forma ekstreme të kësaj rënieje. Sepse edhe në rastin e kanibalizmit nga uria, njeriu bie kaq poshtë dhe i nështrohet instiktit shtazor, sepse ai nuk e ka mendjen tek Zoti që thotë “ , por tek uria dhe kështu pa dritën edhe fuqinë e Zotit njeriu errësohet mendërisht dobësohet moralisht dhe çnjerëzohet i nxitur dhe i manipuluar nga demonët sepse në çdo rast çnjerëzimi është shenja e veprimit demoniak. “Demonët përpiqen ta zbresin njeriun më poshtë se kafsha.” (Shën Andoni i Madh).

Me kanibalizmin, sidomos atë olultist, kemi një nivel më poshtë se kafsha, sepse kafsha vret për të mbijetuar dhe nuk shkatërron për kënaqësi, kurse njeriu i errësuar shkatërron për kënaqësi, pushtet çrregullim të brendshëm. Ky është çnjerëzim i plotë dhe një demonizim përfundimtar sa djalli dhe njeriu bëhen një, ashtu si Krishti ju thotë atyre që donin ta vrisnin: “babai juaj është djalli sepse punët e tij bëni”.

Kur kjo çnjerëzi bëhet kundër fëmijëve është përtej çdo limiti dhe një akt direkt ndaj Zotit Jisu Krisht, sepse :“Të lëndosh një fëmijë do të thotë të plagosësh vetë Krishtin.” (Shën Joan Gojarti).

Dhe për këta pedofil, kanibal edhe vetëvrasja do ishte pak ashtu si Krishti me ashpërsi thotë: “Por ai që do të skandalizojë një prej këtyre të vegjëlve që besojnë tek unë, do të jetë më mirë për atë t'i varet në qafë një gur mulliri (që e sjell rrotull gomari) dhe të zhytet në thellësi të detit. Mjerë bota për skandalet! Sepse është e nevojshme të vijnë skandalet, por mjerë ai njeri për faj të të cilit do të vijë skandali!” (Matheu 18:6).

Krishtërimi e mohon çdo lloj kanibalizmi apo edhe çdo lloj abuzimi me kufomën, madje edhe djegien, sepse: “Trupi njerëzor është i destinuar për pavdekësi, jo për poshtërim.” (Shën Athanasi i Madh).

Në traditën orthodhokse trupi nuk është thjesht materie, por banesa e shpirtit dhe është i destinuar për ringjallje nëpërmjet ngjalljes së Krishtit, por kanibalizmi e mohon ringjalljen, mohon shenjtërinë e trupit, mohon dinjitetin njerëzor është çnjerëzi e pa justifikuar.

Dikush mund të pyes, po një kanibal mund të falet nga Zoti? Patjetër që po, sepse këtë e bëri të mundur Zoti Jisu Krishti: “Qengji i Perëndisë që shlyen mëkatet e botës” ( Joani 1-29), sepse: “Nuk ka errësirë që drita e Krishtit të mos e mundë, nëse njeriu hap vërtet zemrën.” (Shën Porfir Kavsokaliviti).

Vetëm nuk mjafton një më fal, po përmes pendesës së thellë, rrëfimit të sinqertë terapisë shpirtërore,madje shumë të gjatë për të zhdukur ç’njerëzinë dhe demonizimin që ka lënë kanibalizmi në çdo rrethanë. Por edhe pse Zoti nëpërmjet Kishës kërkon faljen dhe shpëtimin e mëkatarit, kjo nuk e anullon drejtësinë, as pasojat ligjore që duhet të ketë dhe të vuaji nga shoqëria njerëzore ai që bën këto veprime ç’njerëzore.

Por kujdes, sepse ndoshta pa e kuptuar, duke mos bërë kujdes nga ajo çfarë hamë, ne mud të nxitemi për një dëshirë për gjak që mund të na drejtojë pa e kuptuar në kanibalizëm kolektiv.

Psh çnjerëzorja apo kabinalizmi mund të nxitet edhe nga një pakujdesi njerëzore e konsumimit të gjakut të kafshëve, një traditë primitive, pagane por edhe e rishfaqur përsëri në gastronominë e sotme.

Gjithnjë e më shumë ka një tendencë për të konsumuar mishin e freskët të pa gatuar të gjallesave si ushqime krudo ( të gjalla të pa gatuara ) ose edhe konsumin e gjakut të kafshës.

Krishtërimi që në shekullin e parë e ka ndaluar këtë praktikë pagane.

Në Sinodin Apostolik , me gojën e Apostull Jakovit vëllai i Zotit dhe Peshkopi i Kishës së Jeruzalemit, Sinodi Apostolik vendosi vetëm këto për të krishterët nga kombet: “Në fakt na u duk mirë Frymës së Shenjtë dhe neve që të mos ju ngarkojmë asnjë barrë tjetër përveç këtyre gjërave të nevojshme: që ju të hiqni dorë nga gjërat e flijiuara idhujve, nga gjaku, nga gjërat e mbytura dhe nga kurvëria; do të bëni mirë të ruheni nga këto. Qofshi mirë'' (Veprat e Apostujve 15,28-30).

Ky kanon u vendos që ndalohet pirja e gjakut të kafshës, ose konsumin e mishit të kafshës pa u gatuar, sepse është rreziku jo vetëm i sëmundjeve, por i nxitjes së shtazërisë mes njerëzve siç ishin edhe kombet pagane.

Kanoni 63 i Apostujve thotë: “ Nqs një klerik që ha mish me gjak, mish të vrarë nga një bishë e egër ose ka bërë ngordhje natyrale le të ç’hirotoniset. Kurse një laik duhet të aforizohet (të nxirret jashtë kungatës).

Kisha Apostolike përgjatë shekujve i rikujtoji këto rregulla apostolikë në vendimet e Sinodeve Ekumenikë.

Në Sinodin e VI (681 ps.K) vendoset: “Shkrimet e Shenjta na urdhërojnë të mos hamë gjakun e kafshëve (Zanafilla 9;3-4, Levitiku 17 18-13, Veprat e Apostujve 15 28-29). Një klerik që vepron kështu ç’hirotoniset, kurse një laik aforizohet”.

Prandaj të krishterët edhe sot sipas Biblës dhe kanoneve kishtare nuk duhet të pijnë edhe hanë gjakun e kafshëve si të gjalla ose të gatuara ose ushqime shtazore të pagatuara, sepse kjo është kundër Frymës dhe shtazon njeriun duke e kthyer në primitivitet dhe madje në rrethana të vështira urie nuk e ka shumë të pamundur të bëhet edhe kanibal.

Por kujdes kemi edhe një tjetër problem që vjen nga gjenetika. Krijimi i hibrideve njeri-kafshë, të njohura shkencërisht si kimera, përfaqëson një nga zhvillimet më të debatueshme dhe më revolucionare të biologjisë moderne. Një kimerë është një organizëm që përmban qeliza nga dy specie të ndryshme. Në rastin konkret, bëhet fjalë për futjen e qelizave njerëzore në embrione kafshësh – kryesisht derrash – me synimin që këto qeliza të zhvillohen brenda organizmit pritës dhe potencialisht të formojnë inde ose organe njerëzore. Në thelb, hibridet njeri-kafshë përfaqësojnë një pikë takimi midis nevojës urgjente mjekësore për të shpëtuar jetë dhe frikës njerëzore nga prishja e kufijve biologjikë.

Nga njëra anë, ato ofrojnë shpresë për zgjidhjen e krizës së organeve për transplantim; nga ana tjetër, na detyrojnë të rishqyrtojmë konceptet tona mbi identitetin, moralin dhe vendin e njeriut në rendin natyror duke bërë një mostër ( njeriu - derr).

Debati mbi to nuk është vetëm shkencor, por edhe thellësisht shoqëror dhe etik, dhe do të vazhdojë të zhvillohet paralelisht me përparimin e teknologjisë, por nqs mund të konsumohet mishi i këtyre kafshëve të kombinuara me qeliza hibride pa kuptuar duke konsomuar mishin e tyre, konsumojmë mishin e njeriut dhe njerëzit bëhen kanibalë pa e kuptuar.

Duhet të dimës se kanibalizmi, përtej implikimeve morale dhe ligjore, mbart rreziqe specifike mjekësore që e dallojnë atë nga format e tjera të ushqyerjes. Rreziku kryesor nuk vjen nga bakteret apo viruset e zakonshme, por nga një kategori e veçantë agjentësh infektivë të quajtur prione.

Sëmundja më e dokumentuar që buron drejtpërdrejt nga kanibalizmi është Kuru.

Ajo u identifikua te populli Fore në Papua Guinenë e Re dhe shkaktohet nga keqpalosja e proteinave në tru. Prionet nuk janë gjallesa, por proteina "të dëmtuara" që infektojnë proteinat e shëndetshme, duke e kthyer indin nervor në një strukturë të ngjashme me sfungjerin. Gjatë mesit të shekullit të kaluar, populli Fore u përball me një epidemi misterioze që po i zhdukte fshatrat e tyre. Sëmundja, të cilën ata e quajtën "Kuru" (dridhje), nuk ngjante me asnjë infeksion të njohur më parë. Kuru ishte pasojë e praktikave mortore të fisit. Për të nderuar të vdekurit, familjarët konsumonin trupat e tyre, një akt i njohur si endokanibalizëm. Gratë dhe fëmijët ishin viktimat kryesore, pasi ata konsumonin trurin, pjesën e trupit ku përqendrimi i proteinave infektive (prioneve) ishte më i lartë.

Një tjetër rrezik është Sëmundja Creutzfeldt-Jakob (vCJD).

Edhe pse kjo sëmundje mund të shfaqet në mënyrë sporadike, konsumimi i mishit të infektuar (veçanërisht sistemit nervor qendror) përshpejton transmetimin e saj. Një formë e ngjashme ndodhi me "sëmundjen e lopës së çmendur", ku gjedhët u infektuan pasi u ushqyen me mbetje të gjedhëve të tjerë, duke dëshmuar se kanibalizmi industrial te kafshët prodhon të njëjtat pasoja fatale.

Këto sëmundje karakterizohen nga një periudhë e gjatë "heshtjeje" (inkubacioni), që mund të zgjasë me dekada. Megjithatë, sapo shfaqen simptomat e para – si humbja e kontrollit motorik, dridhjet e forta dhe humbja e funksioneve njohëse – vdekja është e pashmangshme brenda një kohe të shkurtër.

Por le të sqarojmë edhe mitin e vampirëve.

A egzistojnë vampirët ?

Miti i vampirëve e ka origjinën pjesërisht në faktet mjekësore që lidhen me porfirinë, një çrregullim i trashëguar i gjakut që u përhap veçanërisht midis fisnikërisë së Evropës Lindore dhe që njihet ndryshe si "sëmundja e vampirëve". Kjo sëmundje, e cila pengon prodhimin e hemit në hemoglobinë, shkakton simptoma që përkojnë saktësisht me tiparet e folklorit të vampirëve, siç është ndjeshmëria ekstreme ndaj diellit që çon në shpërfytyrime, tërheqja e mishrave të dhëmbëve që i bën ata të duken si dhëmbë predatorësh, dhe urina e kuqe e errët. Një element kyç i këtij krahasimi është pirja e gjakut, pasi besohet se pacientët porfirikë, në përpjekje për të kompensuar defektin e tyre gjenetik dhe për të përmbushur nevojat e trupit për hekur, konsumonin gjak njeriu ose kafshësh, veprim ky që u interpretua nga popullsia si kërkim për jetë të përjetshme.

Vërtetësia e mitit përforcohet nga neveria ndaj hudhrës(për shkak të reaksioneve kimike dhimbje-ndjellëse), shmangia e pasqyrave nga pacientët për shkak të shkatërrimit të indeve të fytyrës, si dhe frika nga kryqëzimi( kryqi dhe simbole të krishtera), e cila rrodhi nga përndjekja brutale e këtyre të sëmurëve gjatë Inkuizicionit Spanjoll.

Pra vampirë ashtu si lexojmë në përralla ose shohim nëpër filma nuk ka , por njerëz që pinë gjakë njeriu ka edhe sot dhe kështu këta janë “vampirët” real, madje po shtohen si shumë vampirët vipa .

Shkenca sot ka vërtetuar se trupi i njeriut nuk është i projektuar biologjikisht për të konsumuar llojin e vet. Kanibalizmi krijon një "cikël mbyllës" infeksioni ku sëmundjet specifike të species riciklohen dhe përforcohen, duke çuar në epidemi vdekjeprurëse që janë rezistente ndaj trajtimeve me antibiotikë apo vaksina, pasi prionet nuk shkatërrohen as nga temperaturat e larta të gatimit.

Asgjë nuk është rastësi që duhet harruar me indiferencë kolilektive, por duhet të zgjohemi, të reagojmë si shoqëri njerëzore , sepse duhet ta dimë mirë sipas Zbulesës Hyjnore bota fatkeqësisht nuk do shkojë në progres moral, por në regres ekstrem dhe kjo do shprehet edhe në atë që njerëzit mendojnë, dëshirojnë dhe kryejnë duke kaluar çdo limit njerëzor dhe durim i Perëndisë, madje prej këtyreve vjen zemërimi i Perëndisë mbi bijtë e mos bindjes .

Kështu edhe ky lloj pedofilizmi dhe kanibalizmi, apo vampirizmi me gjak njeriu, ose adrenokrom nga fëmijët ,që po na shfaqet sot edhe nga “elitat”, që pretendojnë të kontrollojnë dhe drejtojnë popujt nga ana politike, sociale ,kulturore, jetësore është një shenjë e demonizimit jo vetëm të tyre, por një axhendë demoniake antihumane që nëpërmjet okultizmit gjakësor dhe kaninbalizmit të demonizojnë popujt duke i bërë këto praktika çnjerëzore normale dhe kështu sipas një plani afat gjatë ta çojnë njerëzimin në çnjerëzi në kanibalizëm kolektiv, në vetshkatërrim.

Ndoshta jemi në kohë marrëzish ( O tempo o more) në atë gjendje çnjerëzore,ku si brez mund të themi vërtet ; “erdhi koha që njeriu po ha njeriun”.

Zot ki mëshirë për ne . Amin.

“DO VIJE KOHA QË NJERIIU DO HAJË NJERIUN!”

No comments

Leave a reply