KËNDVËSHTRIMI DHE QËNDRIMI BIBLIK DHE I KRISHTER PËR PUSHTETARIN DHE KORRUPSIONIN QEVERITAR!

January 14, 2026 at 3:37 pm, No comments

Nga Katekisti: Miron Çako

Bibla është themeli jo vetëm doktrinal , moral për një besimtar në Zotin Triadik, por edhe treguesi se çfarë është dhe si duhet të jetë në veçanti një qeveritar, pushtetar, si mbret , president , kryeministër , deputet , politikan .

Në Bibël, qeveritari ose politikani nuk është asnjëherë një njeri i jashtëzakonshëm , me “gjakun blu” , por një qënie njerëzore normale që zgjidhet mes njerëzve nga providenca hyjnore, për t’i shërbyer vullnetit hyjnor dhe shoqërisë njerëzore .

Fillimisht Izraeli si i pari popull monoteist në botë nuk kishte mbret dhe populli udhëhiqej nga gjykatësit që komunikonte me Zotin , gjykonte në çështjet e shoqërisë sipas Ligjit Mozaik.

Populli më pas, i kërkoi gjykatësit Samuel një mbret “Si kombet e tjera” ( 1 Samuelit 8-5) . Kjo kërkesë u shqyrtua nga gjyqtari Samuel ( 1 Samueli 8-6), si një refuzim i sundimit të drejtpërdrejtë të Zotit , por Zoti e lejoi duke urdhëruar :“ Dëgjo zërin e popullit për të gjitha ato që të thotë, sepse ata nuk të kanë hedhur poshtë ty, por më kanë hedhur poshtë mua, me qëllim që unë të mos mbretëroj mbi ta. ” ( 1 Samueli 8-7).

Zoti nëpërmjet Samuelit, i tregoi popullit edhe detyrimin që ata do kenë ndaj mbretit tokësor që e kërkuan:

"Këto do të jenë të drejtat e mbretit që do të mbretërojë mbi ju. Ai do t'i marrë bijtë tuaj dhe do t'i caktojë në qerret e tij, me qëllim që të bëhen kalorës të tij dhe të vrapojnë përpara qerreve; për t'i bërë ata kapidanë të mijëshëve dhe të pesëdhjetëshëve, për t'i vënë ata t'i lërojnë arat, t'i korrin të lashtat, t'i prodhojnë armë lufte dhe vegla për qerret e tij. Do të marrë bijat tuaja për t'i bërë parfumiere, gjellbërëse dhe furrtare. Do të marrë arat tuaja, vreshtat dhe ullishtet tuaja; më të mirat që keni, për t'ua dhënë eunukëve dhe shërbëtorëve të tij. Do të marrë të dhjetën e farërave dhe të vreshtave tuaja për t'ua dhënë eunukëve dhe shërbëtorëve të tij. Do të marrë shërbëtorët, shërbëtoret, të rinjtë tuaj më të mirë dhe gomarët që keni për t'i përdorur në punimet e tij. Do të marrë edhe të dhjetën e kopeve tuaja, dhe ju do të jeni skllevërit e tij.Atë ditë ju do të ulërini për shkak të mbretit që keni për vete, por Zoti nuk do t'ju përgjigjet".Megjithatë populli nuk deshi t'i dëgjonte fjalët e Samuelit. "Jo, do të kemi një mbret mbi ne.Kështu do të jemi edhe ne si gjithë kombet; mbreti ynë do të na qeverisë, do të na dalë në krye dhe do të luftojë në betejat tona".( Samueli 8 ;11-20)

Në Bibël, mbretërit quheshin “ të lyerit ” ose “krisht”, sepse ata zgjidheshin nga shorti hyjnor dhe mbi ta derdhej nga profetët ose kryepriftërinjtë një vaj aromatik "miro " që ju pikonte nga maja e hundës ( 1 Samuelit 10-1), kjo ishte një simbolik e dukshme se mbi ta ndikonte Shpirti i Perëndisë që do t’i bënte ata të aftë për të qeverisur, si një ikonë e Zotit i cili mbretëron në qiell dhe mbi dhe.

Kështu shpalleshin mbretërit edhe tek popujt që u krishterizuan në Perandorinë Romake edhe në çdo popull i krishter në botë.

Me Revolucionin Francez (1789), u tronditen tërë themelet e monarkive me të drejtë hyjnore duke i prerë kokën mbretit.

Po ashtu duke sjell në publik edhe “Deklaratën e të drejtave të njeriut dhe të qytetarit”, i vendosur nga Asambleja Kushtetuese Kombëtare e Francës në vitin (1789),e frymëzuar nga filozofët e iluminizmit, prek të gjithë njerëzit nëpërmjet njohjes së të drejtave natyrore, të patjetërsueshme dhe të shenjta, ku individi është i lirë dhe i pajisur me vullnet të vetin që nuk është më i nënshtruar nga forcat hyjnore si shikoheshin mbretërit.

Kjo deklaratë pati një ndikim të madh në zhvillimin e koncepteve popullore për lirinë dhe demokracinë individuale në Evropë dhe në mbarë botën.

Por edhe kur më pas revolucionit si reaksion antimonarkik kemi shumë rrënje të monarkive të vjetra dhe të reja me dhunë, fenomen shoqëror që zgjati deri nga mesi i shekullit XX , ku në shumë vende kemi vendosjen, instalimin e qeverisjes demokratike, parlamentare , përsëri besohet apo jo nga turmat e popujve të "iluminuar" , aksioma hyjnore biblike; "që Zoti e zgjedh dhe aftëson një njeri për qeverisje", nuk ndryshon :

“Sepse nuk ka pushtet veçse prej Perëndisë; dhe pushtetet që janë, janë caktuar nga Perëndia.” (Romakëve 13:1)

Prandaj sipas Biblës, mbretin e zgjedh Zoti me shortin hyjnor dhe zbulesa profetike (1 Samuelit 9–10); (1 Samuelit 16), por edhe në demokraci, kur zgjidhet nga votat popullore, përsëri providenca hyjnore nuk mënjanohet sepse: “Vox Populi, Vox Dei” (Zëri i popullit, zëri i Zotit”).

Perëndia është i interesuar të zgjedh njerëz të denjë ashtu si thotë për mbretin David : “ Gjeta Davidin, birin e Jeseut, njeri sipas zemrës sime.” (Veprat 13-12 )

Në Bibël qeveritari është një shërbëtor (ministër) i drejtësisë ose kryeshërbëtor ( kryeministër) ndaj Zotit dhe shoqërisë:

“Ai është shërbëtori i Perëndisë për të mirën tënde.”(Romakëve 13:4)

Ai duhet të jetë i ndershëm dhe i drejtë, d.m.th një udhëheqës duhet të punoj për të mirën e popullit, jo për interes personal.

Por providenca hyjnore zgjedh, ose lejon të zgjidhen dhe të ushtrojnë pushtetin shekullar, duke respektuar lirinë dhe dëshirën e popullit edhe njerëz që edhe pse duken si ateistë, ose armiq të Zotit apo të popujve,përsëri ata janë instrumenta të Zotit i cili bën historinë në planin e shpëtimit përfundimtar në Krishtin.

Në këndvështrimin biblik, ideja se të gjithë mbretërit ( pushtetarët) besimtar, ateist të mirë edhe të ligj janë instrumente të Zotit, është e pranishme në shumë libra të Shkrimit të Shenjtë si psh:“ Kështu i thotë Zoti të vajosurit të tij, Kirit ( Mbreti i sirianëve ), që unë e mora me dorën e djathtë, që të hedh poshtë para tij kombet:...Për hir të Jakobit, shërbëtorit im, dhe për hir të Izraelit, të zgjedhurit tim, unë të thirra me emër dhe të dhashë një titull nderi megjithëse ti nuk më njihje.Unë jam Zoti dhe nuk ka asnjë tjetër; jashtë meje nuk ka Perëndi. Të kam rrethuar, ndonëse ti nuk më njihje,me qëllim që nga lindja në perëndim të pranohet që nuk ka asnjë Perëndi përveç meje. Unë jam Zoti dhe nuk ka asnjë tjetër.” ( Isaia 45:1, 4-6)

Zoti gjithmonë është sovran mbi mbretërit dhe nuk ka rastësi në marrjen e pushtetit tokësor por bëhet me lejen e Zotit , sepse : “Ai i ndërron kohët dhe stinët, i rrëzon mbretërit dhe i vë mbretërit.” ( Danieli 2:21)

Pushtetarët edhe pse zgjidhen apo hiqen nga providenca hyjnore si instrumenta hyjnore: “Sepse ngritja nuk vjen as nga lindja, as nga perëndimi… por Zoti është Gjykatësi; Ai e ul njërin dhe e ngre tjetrin.” (Psalmi 75:6–7), përsëri për gabimet e tyre ata janë vetë përgjegjës, sepse Zoti i përdor mbretërit, por nuk justifikon padrejtësinë, ashtu si mbreti David qortohet rëndë për mëkatin e tij nga profeti Natan. (2 Samueli 12), sepse :“ Është neveri për mbretërit të bëjnë padrejtësi, sepse froni forcohet me drejtësi.” Fjalët e Urta (16:12)

Sidomos kur pushtetarët, njerëz, harrojnë se janë vdekatarë, ata ndëshkohen nga gjykimi hyjnor që të mësojnë ata vetë se janë të vdekshëm por edhe turmat mos t’i adhurojnë nga frika dhe interesi, ashtu si u ndëshku mbreti i Tiros që ju mor mbretëria sepse filloj të mburret sikur ishte perëndi :

“ A do të vazhdosh të thuash: "Unë jam një perëndi", përpara atij që do të të vrasë? Por do të jesh një njeri dhe jo një zot në duart e atij që do të të shpojë.Ti do të vdesësh nga vdekja e të parrethprerëve, nga dora e huaj, sepse unë fola", thotë Zoti. ” ( Jezekiel 28; 10)

Detyra e një mbreti, apo pushtetari, është hyjnore, por përsëri ai nuk duhet të harojë asnjëherë se është njerëzorë dhe i vdekshëm, kjo duhet ta bëjë atë të ketë një mendje të përulur dhe i vëmendshëm për ditën e vdekjes, ditë kur do ti lëri të gjitha në tokë dhe do paraqitet për gjykim në qiell para të pavdekshmit Perëndi :

“E pra, unë thashë: “Ju jeni zota,bij të Tejlartit të gjithë”!Por të gjithë do të vdisni si njerëzit,poshtë do të bini si një nga princat!” ( Psalmi 81: 6-7 )

Por edhe kur njerëzit e zgjedhin me votë demokratike dhe sikur nuk duket qartë ndërhyrja hyjnore , përsëri populli duhet të lutet Zotit para se të votoj dhe duhen të kenë kriteret hyjnore për pushtetarin: “ Zgjidh njerëz të zotë, që kanë frikë nga Perëndia, njerëz besnikë që e urrejnë fitimin e padrejtë.” (2 Moisiu 18:21)

Qeveritari duhet të jetë i përulur, jo sundues me dhunë, por në shërbim sepse: “Kushdo që do të jetë i pari, le të jetë shërbëtori i të gjithëve.” Marku (9:35)

Ai duhet të jetë i pakorruptueshëm, që të zbatoj ligjin, prandaj këshillohen :“Mos pranoni ryshfet, sepse ryshfeti verbon sytë e të mençurve.” (2 Moisiu 23:8)

Qeveritari duhet të ketë frikë Perëndie, sepse : “ Frika e Zotit është fillimi i njohjes” (Fjalët e urta 1:7).

Frika do t’a ruaj nga abuzimi, sepse ai duhet ta di se do të jap llogari para Zotit, sepse: “ Perëndia do të gjykojë sundimtarët e tokës.” (Psalmi 82: 1–4)

Edhe Kisha Apostolike Katholike, që mbështetet mbi Shkrimin e Shenjtë, e shikon pushtetin qeveritar dhe pushtetin shekullar laik si dhuratë dhe provë nga Perëndia.

Në këndvështrimin patristik (Etërit e Kishës), marrëdhënia mes Kishës dhe pushtetit politik është trajtuar me shumë qartësi shpirtërore, por edhe me realizëm historik.

Etërit nuk e idealizojnë pushtetin, por e shohin nën gjykimin e Zotit.

Pushteti tokësor lejohet nga Perëndia si një domosdoshmëri në një botë të rënë për mbarëvajtjen dhe rregullin mes shoqërisë njerëzore, që ajo të mos kthehet në një xhungël, ashtu si apostull Pavli e sqaron marrëdhënien e besimtarit të Kishës Apostolike me shtetin : “ Prandaj ai që i kundërvihet pushtetit, i kundërvihet urdhërit të Perëndisë; dhe ata që i kundërvihen do të marrin mbi vete dënimin.Sepse eprorët s'ke pse t'i kesh frikë për vepra të mira, por për të këqijat; a do, pra, të mos i kesh frikë pushtetit? Bëj të mirën, dhe do të kesh lavdërim nga ai,sepse eprori është shërbëtor i Perëndisë për ty për të mirë; por, po të bësh të këqija, druaj, sepse nuk e mban kot shpatën; sepse ai është shërbëtor i Perëndisë, hakmarrës plot zemërim kundër atij që bën të keqen.Prandaj është e nevojshme t'i nënshtroheni, jo vetëm nga druajtje e zemërimit, por edhe për arsye të ndërgjegjes. Sepse për këtë paguani edhe tatimet, sepse ata janë shërbëtorë të Perëndisë, që i kushtohen vazhdimisht këtij shërbimi.I jepni, pra, secilit atë që i takon: tatimin atij që i përket, druajtje atij që është për t'u druajtur, nderimin atij që është për nderim.” (Romakëve 13: 2-7)

Por asnjëherë pushteti dhe pushtetari nuk shikohen si shpëtimtarë absolut, sepse sipas mësimit të Shkrimit dhe të Kishës Apostolike, shpëtimi nuk vjen nga sistemi politik, por nga Perëndia në Krishtin.

Krishti tha tek nxënësit mbas ngjalljes: “Mua më është dhënë çdo pushtet në qiell e në tokë” (Mateu 28:18), prandaj për emrin e Krishtit thuhet : “Dhe në asnjë tjetër nuk ka shpëtim, sepse nuk ka asnjë emër tjetër nën qiell që u është dhënë njerëzve dhe me anë të të cilit duhet të shpëtohemi''. (Veprat e Apostujve 4:12).

Prandaj ndaj besimtarit kërkohet bindje absolute vetëm ndaj Zotit dhe Kishës, kurse pushtetit sekular një bindje relative, sepse Etërit e shenjtë i mësojnë besimtarët :

“ Nuk është mëkat të mos i bindesh perandorit kur ai lufton kundër besimit.” (Shën Athanasi i Madh).

Shën Joan Gojarti, në komentin mbi (Romakëve 13: 2-7), na sqaron :“ Pavli nuk thotë se çdo gjë që bën sundimtari është e drejtë, por se rendi është i nevojshëm .”

Sipas Kishës Orthodhokse, politika ka rol praktik dhe jo shpëtimtar.

Udhëheqësi duhet të jetë shërbëtor, jo zot, prandaj te psalmet që janë lutjet e Kishës shkruhet :

“ Mos kini besim te princat dhe as te ndonjë bir njeriu, që nuk mund të shpëtojë.Kur fryma e tij ikën, ai kthehet përsëri në tokë dhe po atë ditë planet e tij zhduken.” ( Psalmi 156)

Ky është edhe mendimi i Etërve të shenjtë: “Mos e kërko drejtësinë te sundimtarët, por te Perëndia.” (Shën Joan Gojarti) .

Kisha Orthdodhokse ka qënë e interesuar që kisha dhe shteti të jenë dalluar mes tyre, pa ngatërruar dhe uzurpuar pushtetet e njëri- tjetrit dhe asnjëher të jenë armiq por të bashkërendojnë punën sipas funksioneve të mirëpërcaktuara nga provoidenca hyjnore, që sipas modelit orthodhoks quhet “ sinfoni”, ose bashkëpunim mes Kishës dhe Shtetit.

Ky bashkëpunim historik filloi mbas (Indiktit të Milanit në vitin 313), kur me urdhër perandorak të Konstandinit të Madh, Krishterimi legalizohet si një fe e lirë në perandorinë romake dhe më vonë nga Theodhosi i Madh bëhet e vetmja fe zyrtare në peramdori.

Sipas mësimt kishtar ; “Perandori (pushtetari) ruan rendin , mbron Kishën, edhe Kisha ruan doktrinën , moralin dhe shpirtin e popullit.

Kisha ndihmon për shpëtimin e shpirtit dhe ndërgjegjësimin moral të njerëzve, duke i përgatitur për mbretërinë qiellore , kurse shteti kujdeset për rendin dhe drejtësinë në tokë, ku gjendet dhe Kisha militante ( tokësore). “

Ashtu si e përcakton edhe Shën Augustini : “Shteti kërkon paqen tokësore. Kisha kërkon shpëtimin e njeriut.”

Kjo është arsyeja që sipas kanoneve kishtare, një episkop orthodhoks nuk mund të marri detyra publike, ose qeverisje laike krahas asaj fetare.

Por në shekullin e XV kemi një risi tek kleri orthdhoks .

Shekull kur perandoria e krishterë u pushtua nga osmanët dhe peshkopëve të Lindjes iu dha sundimi civil mbi të gjithë të krishterët që ishin nën sundimin turk.

Në këtë kohë, meqenëse nuk kishte më një perandori të krishterë, peshkopët adoptuan shenjat perandorake dhe filluan të vishen siç visheshin gjatë kohës së perandorisë të krishterë sundonjësit civilë të krishterë.

Kështu, ata filluan të veshin sakon, rrobën perandorake dhe mitrën, kurorën perandorake. Ata filluan, gjithashtu, të qëndrojnë mbi shqiponjën (një qilim i vogël i rrumbullakët, mbi të cilin është pikturuar një shqiponjë) gjatë shërbesave hyjnore dhe të mbajnë shkopin, që simbolizon më shumë pushtetin e tyre sekular, se sa detyrën e tyre baritore. Në këtë kohë, atyre iu dha dhe titulli dhespot (Kryezot) – një titull më tepër për një fuqi temporale, se sa shpirtërore.Po në këtë kohë, klerikët filluan të mbanin flokë të gjata, që ishte gjithashtu, një shenjë e sundimtarëve civilë në kohët e para.

Kisha, duke qënë “ Shtylla e të Vërtetës” (1Timotheu 3 - 15),ka detyrën përpara Zotit, që kur shtetari bëhet i padrejtë ndaj Kishës dhe shoqërisë , kisha ka detyrë profetike t’a qortojë për korrigjim, ashtu si bën profetët me mbretërit mëkatarë , p.sh. Profeti Joan Pagëzor që qortoi publikisht Herodin se :"Nuk është e lejueshme që të kesh gruan e vëllait tënd"( Marku 6-10), pavarësisht se kjo i kushtoi jetën dhe përfiundoi si martir i moralit . ( Marku 6 :27)

Shumë Etër të Shenjtë imituan Joan Pagëzorin dhe qortuan padrejtësitë, krimet,vjedhjet dhe degjenerimin e pushtetarëve të papërgjegjshëm, p.sh. Hieromartiri Mitropoliti i Moskës ( 9 Janar), e denoncon Ivanin e Tmerrshëm për duart e tij me gjakun e popullit në kishë :

“ Zotëri këtu ne ofrojmë Therore të pagjakshëm , ndërsa mbrapa kësaj Shenjtëroreje rrjedh gjaku i të krishterëve. Kur Cari i tërbuar e kërcënoi që të heshte, Mitropoliti iu përgjigj me guxim: “ Luftoj për të vërtetën dhe të mirën,dhe do të vazhdoj t’a bëj këtë edhe nëse do të duhet të humbas dinjitetin dhe të vuaj të këqijat më mizore,përndryshe besa jonë do të jetë e kotë , i kotë gjithashtu edhe dinjiteti apostolik .” (Sinaksari i Shenjtorit)

Politikanët janë njerëz dhe jo engjëj, ata mëkatojnë si gjithë njerëzit e tjerë dhe kështu politikanin nuk mund t’a idealizosh sepse : “ Pushteti zbulon njeriun, nuk e shenjtëron.” ( Shën Vasili i Madh) .

Kisha Orthodhokse ndryshe nga komunitetet e tjera fetare, lutet për qeveritarin në lutjen liturgjike ( 1 Timotheut 2 ;1-2), që t’i jepet pushtetarit ndriçim për qeverisje, përulje dhe pendesë kur ai gabon, kjo jo për servilizëm politik, por e shikon shtetarin si instrument hyjnor për mbarëvajtjen dhe të mirën e popullit dhe vendit.

Prandaj një qeveritar i përgjegjshëm është i hapur ndaj kritikës, aq më shumë kur bëhet nga Kisha si “Trupi i Krishtit”( Efensianëve 1-23) dhe “Shtylla e të Vërtetës”. (1Timotheu 3 - 15)

Në Bibël, ka shembuj kur mbretërit janë qortuar nga profetët dhe janë penduar për veten dhe për të mirën e popullit.

Një shembull është Mbreti David, që u qortua nga profeti Natan për mëkatet e kurvërisë dhe vrasjes.Kur Perëndia dërgoi profetin Natan, Davidi u pendua dhe Zoti e fali : “ Atëherë Davidi i tha Natanit: “ Kam mëkatuar kundër Zotit”! E Natani i tha Davidit:“ Prej anës së vet Zoti t’a ka falur këtë mëkat; s’do të vdesësh.” ( 2 Samueli 12 -13)

Por edhe Etërit e Kishës si Shën Ambrozi i Milanit ( 7 dhjetor), kanë qortuar perandor si Thedhosin e Madh për korigjim , ashtu si na tregohet në Sinaksarin e shenjtorit : “ Perandori Theodhos shtypi me mizori të padëgjuar një kryengritje që kishte shpërthyer në Selanik dhe kishte masakruar më shumë se 7000 veta.Lajmi mbërriti deri në Milano dhe,kur perandori që po vizitonte metropolin italian erdhi te dera e kishës ku meshonte Ambrozi për të marrë pjesë në Liturgjinë Hyjnore,episkopi i shenjtë,duke u bërë zëdhënës i zemëratës hyjnore,nuk pati frikë që t’i ndalonte hyrjen në kishë perandorit.Për më tepër i ndaloi kungimin për 8 muaj.Duke respektuar disiplinën e Kishës,sovrani,përpara të cilit trembej mbarë bota e atëhershme,u tërhoq duke qarë në pallatin e tij perandorak dhe iu nënshtrua me përulësi pendesës publike.Ditën e Krishtlindjes,ai erdhi përsëri në Kishën e shenjtë,u shtri përdhe në këmbët e Ambrozit,duke e njomur dyshemenë me lotë dhe kërkoi të pranohej përsëri në kungimin e Mistereve të Shenjta.Pasi mori faljen e episkopit,në momentin e kungimit,ai hyri në altar për t’u kunguar bashkë me klerikët e tjerë sipas zakonit në Konstandinopojë.Por shërbëtori i Perëndisë,Ambrozi,u kthye nga ai dhe e përuli publikisht për herë të dytë duke e larguar që nga altari dhe duke i thënë: “ Dil që këtu dhe qëndro në mes të laikëve,sepse porfira jote nuk bën priftërinj,por perandorë.” Pa i kthyer përgjigje,Theodhosi doli nga altari dhe zuri vendin e tij në rangun e të penduarve,sepse ndiente një respekt shumë të madh për Ambrozin.Kur u kthye në Konstandinopojë,nuk u fut kurrë në altar për t’u kunguar.”( Sinaksari i Shën Ambrozit)

Kisha si autoritet hyjnor ka pushtet edhe të anatemizoj apo të shkishëroj qeveritarët e padrejtë .

“Anatemizim” apo “shkishërim” është një term fetar që do të thotë dënim i rëndë shpirtëror, përjashtim nga misteret e kishës ose mallkim me karakter pedagogjik, për korrigjim dhe stopim të së keqes si masa përfundimtare për korrigjim edhe shpëtim të mëkatarit të papenduar .

Kisha dënon publikisht veprimet e pushtetit ose të udhëheqësve politikë, për politika të të padrejta, kundër besimit, kundër familjes , njerëzimit , natyrës, apo ligje amorale, sepse : “Autoritetet janë vendosur nga Zoti për rend, jo për tirani.” (Shën Irineu i Lionit)

Gjatë historisë kishtare, na tregohen shumë raste kur Kisha Apostolike ka anatemizuar, shkishëruar mbretër, perandorë apo qeveritarë, edhe pse kjo kishte pasoja të mëdha politike dhe shoqërore, madje edhe për vetë institucionin kishtar, por përsëri Kisha nuk mund të hesht kur pushtetari mohon dhe fyen besimin në Zot pa pendim , apo kryen vepra antikishtare , projekton dhe voton ligjet amorale dhe antietike.

P.sh. konkretisht, në vitin 2024, në Greqi kur u aporovua në parlamentin grek ligji për martesat e së njëjtës gjini :

“ Autoritetet kishtare të Korfuzit kanë njoftuar se dy deputetë vendas do të ndalohen të marrin pjesë në çdo rit fetar.Duke i akuzuar deputetët se kanë kryer “gabimin më të thellë shpirtëror dhe moral” duke mbështetur projektligjin më 15 shkurt, Peshkopata u bëri thirrje deputetëve të pendohen. Për ne, këta dy deputetë nuk mund të konsiderohen anëtarë aktivë të Kishës. Ne i nxisim ata të pendohen për sjelljen e tyre të keqe, përndryshe ligjvënësit do të përjashtoheshin automatikisht nga riti i krishterë i bashkimit dhe ngjarjet e tjera kishtare ”

(https://alfapress.al/.../kisha-greke-kerkon-shkisherimin...)

Bibla gjithashtu dënon pa kompromis korrupsionin e politikës, sepse korrupsioni është mëkat kundër drejtësisë dhe dashurisë për të arfërmin që dëmton të varfërit dhe të pafajshmit.

Korrupsioni lind nga lakmia, sepse: “Dashuria për paranë është rrënja e të gjitha të këqijave.”(1 Timoteut 6:10)

Prandaj në Bibël ndalohet dhe dënohet ryshfeti që e korrupton qeveritarin , sepse: “Ai që merr ryshfet shkatërron vendin.”(Fjalët e Urta 29:4)

Sipas Ligjit Mosaik ndalohej marrja e ryshfetit : “ Mos pranoni ryshfet, sepse ryshfeti verbon dhe shtrembëron drejtësinë.”(2 Moisiu 23:8)

Kisha Apostolike ka të njëjtin qëndrim dhe qortim ashtu si janë shprehur Etërit e Shenjtë: “Asgjë nuk e zemëron Perëndinë më shumë se sa kur pushteti përdoret për fitim.” (Shën Joan Gojarti)

Korrupsioni e kthen udhëheqjen në sundim grabitqar, në një vjedhës, një hajdut të mirfilltë, prandaj Kisha e dënon korrupsionin njësoj si degjenerimin moral të qeveritarit dhe jo vetëm e qorton me dënim moral për pendim dhe rrëfim, por kërkon të bëhet drejtësi, që pasuria korruptive të kthehet mbrapsht shtetit dhe shtetasve , vetëm atëherë ka një pendim të vërtetë, ashtu si veproi doganieri Zake, që ktheu katërfish, atë që kishte marrë padrejtësisht, dhe vetëm atëherë Krishti i tha : "Sot u bë shpëtimi në këtë shtëpi”(Lluka 19:8)

Sipas etërve të shenjtë, heshtja përballë korrupsionit është bashkëfajësi sepse: “Ai që sheh padrejtësinë dhe hesht, merr pjesë në të.” (Shën Vasili i Madh).

Prandaj Kisha Apostolike luan rol profetik, ashtu si ishin profetët e Zotit dhe duhet jo vetëm të distancohet por edhe t’a denoncojë korrupsionin e qeveritarëve në dëm të shtetasve dhe të vendit, sepse asnjë “arsye praktike” nuk e justifikon korrupsionin, sepse korrupsioni është mëkat i rëndë, i vdekshëm , një padrejtësi shoqërore kundrejt të afërimt dhe një humbje për shpirtin e të korruptuarit, aq më shumë kur ai si qeveritar duhet të jetë shembull për njerëzit , por bëhet skandal dhe shembull negativ për shtetasit, sepse :“Ai që sundon duhet të sundojë mbi veten më parë.” (Shën Vasili i Madh)

N.q.s. qeveritari nuk e pranon as qortimin e Kishës, atëherë vepron drejtësia Hyjnore: “Sepse unë, Zoti, e dua drejtësinë, urrej vjedhjen” (Isaia 61:8).

Kështu, faktet biblike por edhe historia kishtare, na tregojnë se nuk vonon të vijë rrëzimi me turp dhe me pasoja të pariparueshme dhe shkatrimtare e pushtetarit dhe pushtetit të korruptuar sepse : "Për shkak të shtypjes së të mjerëve dhe të britmës së nevojtarëve, tani do të çohem", thotë Zoti, "dhe do t'i shpëtoj nga ata që u zënë pusi."(Psalmi 12:5)

Këtu e kanë edhe zanafillën revoltat popullore, ose deskrititimet publike, apo katastrofat natyrore që rëzojnë nga pushteti pushtetar, ideologji, parti apo qeveri të koruptuar, sepse Zoti po bënë gjyqin e drejtë në tokë që përmbushet në qiell përpara Perëndisë dhe ëngjëjve të shenjtë.

Për qeveritarët e pasurar me padrejtësi, apostull Jakobi qorton shumë ashpër në letrën e tij pastorale: “ Dhe tani ju, o pasanikë: qani dhe vajtoni për të këqijat që do t’ju zënë! Pasuria juaj u kalb dhe rrobat tuaja i brejti tenja.Ari dhe argjendi juaj u ndryshkën, dhe ndryshku i tyre do të jetë një dëshmi kundër jush dhe do t’ju përpijë mishërat si zjarr; keni mbledhur thesare në ditët e fundit.Ja, paga që u keni ngrënë puntorëve që ju korrën arat, po këlthet; dhe klithmat e atyre që korrën, arritën në vesh të Zotit të ushtrive.Jetuat mbi tokë ndër qejfe dhe shkapërderdhje; i ushqyet zemrat tuaja si për ditë të të therurit.Dënuat dhe vratë të drejtin: ai nuk ju kundërshtoi. Atje do t'i zërë një frikë e madhe, sepse Perëndia është me njerëzit e drejtë.” ( Jakovi 2: 2-5)

Bibla dhe Doktrina e Kishës i jep shpresë popullit dhe gjithë njerëzimit të padrejtësuar nga qeveritarë të padrejtë, diktatorë, vjedhës, gënjeshtarë, se ata do të humbin dhe do të harrohen.

Mbretërit tokësorë janë të përkohshëm; Bibla drejton vëmendjen drejt Mbretit Mesianik (Jisui).

Sipas Biblës, qeveritarët e padrejtë nuk mbeten në pushtet përgjithmonë, sepse Zoti është i shenjtë dhe do të ndërhyjë në mënyrë të drejtë për të mbrojtur të varfërit, të mjerët dhe të pafajshmit.

Kjo shpreh një parim shpirtëror të patjetërsueshëm , që sundimi shekullar që të qëndrojë, duhet të jetë i drejtë dhe i përkushtuar ndaj Zotit, në të kundërtën ai vetëshkatërrohet sepse: “Mjerë ata që nxjerrin ligje të padrejta, dhe që shkruajnë urdhra të shtrembërta, për të mohuar të drejtën të varfërve dhe për t’i marrë të drejtat të butëve të popullit tim…”( Isaia 10:1-3)

“ Zoti i lartë vendos mbretërinë mbi këdo që do; ata që abuzojnë me pushtetin nuk mbeten përgjithmonë.” (Danieli 4:17)

“ Kur udhëheqësi i padrejtë mendon se nuk do të përgjigjet, Zoti do t’i bëjë llogarinë e plotë dhe nuk do të shkatërrohet drejtësia.” (Psalmi 94:20-23)

“Më mirë një kaos pa sundues, sesa një sundues pa drejtësi.” (Shën Gregor Teologu)

Por shpresa më e madhe në Bibël, është pë ardhjen e një Mbreti universal i cili do të zhduki nga rrënjët çdo padrejtësi në botë dhe do të shaktërrojë çdo pushtet tokësor abuzues, koruptues dhe do të inagurojë dhe vendosë drejtësinë absolute dhe paqen e përjetëshme .

Ky fakt eskatologjik dëshmohet tek ëndrra profetike e Nebukadnestarit dhe interpretuar nga profeti Daniel, ëndër që shpjegon për mbretërit e botës deri në fund , mbretëri që do shkatërrohen përfundimisht ardhjen e dytë të Krishtit që simbolizohet me një shkëmb që copëton deri në themel mbretëritë e koruptuara dhe antiteiste :

“ Në kohën e këtyre mbretërve, Perëndia i qiellit do të nxjerrë një mbretëri, që nuk do të shkatërrohet kurrë; kjo mbretëri nuk do t'i lihet një populli tjetër, por do të copëtojë dhe do të asgjësojë tërë këto mbretëri, dhe do të ekzistojë përjetë,pikërisht ashtu siç e pe gurin të shkëputet nga mali, jo nga dora e njeriut, për të copëtuar hekurin, bronzin, argjilën, argjendin dhe arin. Perëndia i madh i ka bërë të njohur mbretit atë që ka për të ndodhur tani e tutje. Ëndrra është e vërtetë dhe interpretimi i saj është i sigurt.” ( Danieli 2 ;44-45)

Mbreti i Madh , Biri i Zotit dhe biri i njeriut , Zoti Jisu Krishti, ka lindur në botë :” Sepse na ka lindur një fëmijë, një djalë na është dhënë. Mbi supet e tij do të mbështetet perandoria dhe do të quhet Këshilltar i admirueshëm, Perëndi i fuqishëm, Atë i përjetshëm, Princ i paqes.Nuk do të ketë të sosur rritja e perandorisë së tij dhe paqja mbi fronin e Davidit dhe në mbretërinë e tij, për ta vendosur pa u tundur dhe për ta përforcuar me anë të mënçurisë dhe të drejtësisë, tani dhe përjetë. Këtë ka për të bërë zelli i Zotit të ushtrive” ( .Isaia 9:6-7)

Ai : "u kryqëzua për ne në kohën e Pontit Pilat . Pësoj edhe varros dhe ngjall të tretën ditë sipas Shkrimeve.. Dhe u ngjit në qiell dhe ri në të djathtë e Atit . Dhe do të vijë përsëri me lavdi të gjykojë të gjallë edhe të vdekur dhe mbretëria e tij nuk do të ketë mbarim”( Simboli i besimit)

“Mbretëria e botës u bë mbretëria e Zotit tonë dhe e Krishtit të Tij, dhe Ai do të mbretërojë në shekuj të shekujve.” (Zbulesa 11:15)

Kur të shfaqet me lavdi të tmerrshme Zoti Jisu Krisht, ku :“Mbi rrobën dhe mbi kofshën e Tij kishte një emër të shkruar: MBRETI I MBRETËRVE DHE ZOTI I ZOTËRVE.” Zbulesa (19:16)

“Atij iu dha pushtet, lavdi dhe mbretëri; mbretëria e Tij është mbretëri e përjetshme që nuk do të kalojë kurrë.” (Danieli 7:14)

“ Mbretit të përjetshëm, të pavdekshëm, të padukshëm, të vetmit Perëndi, i qoftë nderi dhe lavdia…”. (1 Timoteut 1:17).

Amin!

KËNDVËSHTRIMI DHE QËNDRIMI BIBLIK DHE I KRISHTER PËR PUSHTETARIN DHE KORRUPSIONIN QEVERITAR!

No comments

Leave a reply