Gjendja e zemrës dhe raporti i saj me dashurinë!
Nga: Çenkuela Selenica
Gjendja e zemrës dhe mënyra si njeriu dashuron janë të pandashme në mësimin e shenjtorëve. Sipas tyre, zemra nuk është thjesht një ndjenjë emocionale, por qendra e qenies shpirtërore, vendi ku njeriu takon Perëndinë dhe ku formohet mënyra e tij e dashurisë.
Nëse zemra është e shëruar dhe e pastër, dashuria bëhet e qetë, e duruar dhe e lirë. Nëse zemra është e plagosur nga egoizmi, krenaria ose pasionet, dashuria deformohet dhe kthehet në varësi, kërkesë ose konflikt. Prandaj, etërit e Kishës thonë se nuk ndryshon vetëm mënyra si dashurojmë të tjerët, por fillimisht duhet të ndryshojë gjendja e zemrës.
Shën Joan Gojarti theksonte se dashuria e vërtetë nuk është thjesht fjalë, por vepër. Ai mësonte se zemra që nuk mëson të falë, nuk mund të dashurojë në mënyrë të vërtetë. Për të, dashuria është prova më e madhe e gjendjes së brendshme të njeriut.
Kur zemra pastrohet përmes lutjes dhe përulësisë, ajo fillon të dashurojë ndryshe: Nuk kërkon përfitim, nuk reagon me ego, por jep pa kushte. Kjo është dashuria që shenjtorët e quajnë “Dashuri e Krishtit”, një dashuri që nuk varet nga sjellja e tjetrit.
Shën Siluani i Athosit thoshte një fjalë shumë të thellë:
“Mbaje mendjen në ferr dhe mos e humb shpresën.”
Nga kjo përulësi e thellë lind edhe një dashuri e veçantë: Zemra që njeh dobësinë e vet, nuk gjykon lehtë të tjerët. Sa më shumë njeriu e sheh veten me përulësi, aq më shumë zemra e tij mbushet me mëshirë.
Shën Isak Siriani mësonte se zemra e pastër është ajo që “Digjet nga dashuria për të gjithë krijimin”.
Kjo do të thotë se dashuria e vërtetë nuk është selektive: Ajo nuk i kufizon njerëzit sipas interesit, por i sheh të gjithë si ikona të Perëndisë.
Prandaj, mënyra si njeriu dashuron tregon gjendjen e zemrës së tij:
Nëse zemra është e ngurtë → dashuria bëhet e ftohtë dhe egoiste
Nëse zemra është e lënduar → dashuria bëhet e frikshme dhe e pasigurt
Nëse zemra është e pastruar → dashuria bëhet e lirë dhe e qetë
Nëse zemra është e mbushur me hirin e Perëndisë → dashuria bëhet e pakushtëzuar.
Në fund, sipas traditës ortodokse, dashuria nuk është vetëm një ndjenjë që lind spontanisht, por një fryt shpirtëror. Ajo rritet kur zemra shërohet, dhe shërohet kur njeriu i afrohet Perëndisë me lutje, pendim dhe përulësi.
Sepse, siç mësojnë shenjtorët, nuk ka dashuri të vërtetë pa një zemër të shëruar dhe nuk ka zemër të shëruar pa praninë e hirit të Perëndisë!