Mrekullitë e Zotit Krisht!
Nga: Çenkuela Selenica
Mrekullitë e Zotit nuk janë thjesht ngjarje të jashtëzakonshme që mahnitin njeriun. Sipas etërve dhe shenjtorëve ortodoksë, ato janë shenja të dashurisë, mëshirës dhe pranisë së gjallë të Perëndisë në botë.
Shën Joan Gojarti thoshte se Krishti nuk bënte mrekulli për lavdi njerëzore, por për të zgjuar zemrën e njeriut drejt besimit dhe pendimit.
Që nga kthimi i ujit në verë në Kanë të Galilesë, shërimi i të verbërve, ngritja e Llazarit nga të vdekurit, deri tek qetësimi i detit, çdo mrekulli e Jisu Krishtit kishte një kuptim shpirtëror. Ato tregonin se Krishti është Zot mbi natyrën, mbi sëmundjen, mbi demonët dhe mbi vetë vdekjen.
Shën Paisi i Malit Athos shpjegonte se mrekullia më e madhe nuk është kur shërohet trupi, por kur ndryshon zemra e njeriut. Një shpirt krenar që bëhet i përulur, një njeri i egër që mbushet me dashuri, një zemër e ftohtë që ndizet nga lutja, këto janë mrekulli më të mëdha se çdo shërim fizik.
Edhe Shën Porfirio mësonte se Krishti vazhdon të bëjë mrekulli edhe sot, por ato shpesh ndodhin në heshtje. Ai thoshte se kur njeriu i afrohet Zotit me besim të pastër, hiri hyjnor vepron në mënyrë të padukshme dhe sjell paqe, dritë dhe shërim në shpirt.
Në traditën ortodokse ka shumë dëshmi për mrekulli të lidhura me ikona të shenjta, relike të shenjtorëve dhe lutje të sinqerta. Por Kisha na mëson të mos kërkojmë mrekullinë si spektakël.
Shën Ignat Brianchaninov paralajmëronte se kërkimi i vazhdueshëm i shenjave të jashtme mund ta çojë njeriun në mashtrim shpirtëror.
Besimi i vërtetë lind nga përulësia dhe dashuria për Krishtin.
Mrekullia më e madhe e Zotit është vetë Kryqi dhe Ngjallja. Përmes Ngjalljes së Tij, Krishti mundi vdekjen dhe hapi rrugën e jetës së përjetshme për njerëzimin. Për këtë arsye, Shën Serafimi i Sarovit thoshte: “Fito paqen e brendshme dhe mijëra rreth teje do të shpëtohen.”
Kur hiri i Krishtit hyn në zemrën e njeriut, atëherë fillon mrekullia e vërtetë.
Në jetën e përditshme, mrekullitë e Zotit mund të shfaqen në mënyra të thjeshta: një lutje që sjell ngushëllim, një njeri që shpëton nga dëshpërimi, falja mes dy zemrave, ose forca për të vazhduar kur çdo gjë duket e humbur. Shpesh, mrekullitë më të mëdha ndodhin aty ku ka besim, durim dhe besim tek vullneti i Perëndisë.