Përse shkojmë në kishë?
Nga: Çenkuela Selenica
Në kohën tonë shumë njerëz pyesin: “Pse duhet të shkoj në kishë? A nuk mund të lutem edhe në shtëpi?”
Sigurisht që njeriu mund dhe duhet të lutet kudo, por Kisha Ortodokse na mëson se kisha nuk është vetëm një vend lutjeje, ajo është vendi ku njeriu bashkohet me Krishtin.
Shën Nikolla Velimiroviç thoshte:
“Ashtu si peshku nuk jeton pa ujë, edhe shpirti nuk jeton pa Kishën.”
Kisha është shtëpia e Perëndisë
Kur hyjmë në kishë, hyjmë në një vend të shenjtë. Ikonat, qirinjtë, himnet dhe aroma e temjanit e ndihmojnë zemrën të largohet nga zhurma e botës dhe të afrohet me qiellin.
Shën Joani i Kronstadit shkruante:
“Në kishë qielli zbret mbi tokë.”
Në kishë njeriu ndien një paqe që bota nuk mund t’a japë. Edhe një zemër e trazuar qetësohet kur qëndron para Krishtit me përulësi.
Në kishë marrim forcë shpirtërore
Jeta është e mbushur me lodhje, tundime, frikë dhe zhgënjime. Shpirti dobësohet kur largohet nga Perëndia.
Shën Paisi i Malit Athos thoshte:
“Kisha është limani ku pushon shpirti i lodhur.”
Ashtu si telefoni ka nevojë të karikohet, edhe zemra e njeriut ka nevojë për hirin e Zotit. Në kishë marrim këtë forcë përmes lutjes, Liturgjisë dhe Mistereve të Shenjta.
Në kishë mësojmë dashurinë dhe përulësinë
Kisha nuk është vend për njerëz të përsosur, por për njerëz që luftojnë të shpëtojnë shpirtin.
Shën Porfirio mësonte:
“Krishti dëshiron zemër të butë dhe të përulur.”
Në kishë mësojmë të falim, të duam, të mos gjykojmë dhe të shohim veten me pendim. Aty njeriu kupton se pa Zotin nuk mund të bëjë asgjë.
Në kishë bashkohemi me Krishtin
Momenti më i shenjtë është Kungimi Hyjnor. Në Liturgji, besimtarët marrin Trupin dhe Gjakun e Krishtit.
Shën Simeon Teologu i Ri thoshte:
“Kush bashkohet me Krishtin, mbushet me dritë.”
Ky është thesari më i madh i Kishës: Prania e gjallë e Krishtit mes njerëzve.
Kisha është rruga drejt shpëtimit
Bota ndryshon çdo ditë, por Kisha mbetet e njëjta, sepse themeli i saj është Krishti.
Shën Serafimi i Sarovit thoshte:
“Aty ku është Fryma e Perëndisë, aty ka paqe dhe gëzim.”
Kur shkojmë në kishë me besim dhe zemër të sinqertë, nuk largohemi bosh. Edhe nëse nuk e kuptojmë menjëherë, hiri i Zotit punon fshehurazi në shpirtin tonë.
Përfundime
Ne shkojmë në Kishë:
jo nga detyrimi,
jo vetëm nga tradita,
por sepse kemi nevojë për Krishtin.
Kisha është dritë në errësirë, ngushëllim në dhimbje dhe rrugë drejt jetës së përjetshme. Kush afrohet me Kishën me zemër të pastër, gjen paqenqë bota nuk mund t’a japë!