Besimi i Krishterë Orthodhokse - Zyra e Katekizmit Kryepiskopata e Tiranës - SHKRIMET E VITIT 2022

TË KRISHTERËT DUHET TË MBROJNË FRYMËN DHE SIMBOLET E KRISHTLINDJES

Wed, 21 Dec 2022 09:57:00 +0000

TË KRISHTERËT DUHET TË MBROJNË FRYMËN DHE SIMBOLET E KRISHTLINDJES

Nga Miron Çako: Përgjejgjësi i Zyrës së Katekizmit të Kryepiskopatës së Tiranës.

Tiranë 21/12/2022

Krishtlindja, së bashku me Pashkën, janë festat fetare më të gëzuara të Vitit Liturgjikal për të krishterët orthodhoks.

Vetë emri i festës na tregon se i dedikohet lindjes së Jisu Krishtit, Birit të Perëndisë, si njeri para 2022 vjetësh në Bethlehem të Judesë, ashtu si na i tregon Ungjillori Mateu : “Jezusi lindi në Betlehem të Judesë, në kohën e mbretit Herod” (Mateu, 2: 1) dhe Ungjillori Lukai: “Tani, në atë ditë u shpall një dekret nga ana e Cezar Augustit, për të kryer regjistrimin e popullsisë të gjithë perandorisë.Ky regjistrim qe i pari që u krye kur Kuirini ishte guvernatori i Sirisë.
Dhe të gjithë shkonin të regjistroheshin, secili në qytetin e vet. Tani edhe Josifi doli nga qyteti i Nazaretit të Galilesë, për të shkuar në Jude, në qytetin e Davidit, që quhet Bethlehem, sepse ai ishte i shtëpisë dhe i familjes së Davidit,për t'u regjistruar bashkë me Marinë, gruan e vet, me të cilën ishte martuar dhe që ishte shtatzënë.Kështu, ndërsa ishin atje, asaj i erdhi koha të lindë.Dhe ajo lindi djalin e saj të parëlindur, e mbështolli me pelena dhe e vendosi në një grazhd, sepse në han nuk kishte vend për ta".(Luka 2 1-7)

Deri në shek IV Krishtlindja festohej së bashku me adhurimin e magëve dhe pagëzimin e Zotit, si një nga festat më të mëdha të shfaqes së Fjalës Perëndisë në tokë në formë njerëzore, ashtu siç na e tregon Ungjillori Joani: “Dhe Fjala u bë mish dhe banoi ndër ne; dhe ne soditëm lavdinë e tij, si lavdia e të vetëmlindurit prej Atit, plot hir e të vërtetë.” ( Joani 1-14).

Krishtlindja filloi të festohej në 25 Dhjetor si një kundërbalancë e festivalit pagan të “diellit të pamposhtur”,sepse perandori Aureliano duke dashur t’i bashkojë shtetasit multikulturor të Perandorisë Romake, në vitin 274 vendosi me dekret një “perëndi” atë të adhurimit të "Diellit të pamposhtur" ( Invictus Sol) duke e caktuar festën (Dies natalis) menjëherë pas solsticit dimëror, kur dita fillon edhe i merr natës.

Mbas indiktit të Mediolanit në vitin 313 pK nga Shën Kostandini i Madh kur krishterimi fitojë lirinë si fe e re në perandori, në vitin 352 ndoshta ishte Papa Julius që rregulloi zyrtarisht festën e Krishtlindjes në 25 dhjetor po në ditën e "Diellit të pamposhtur ( Invictus Sol)
Kjo ishte një orvajtje e suksesshme nga Kisha Apostolike për të eklipsuar dhe mundur besimin e rremë të paganëve, që adhuronin e diellin dhe yjet.

Kisha Katholike Apostolike i thirri paganët që të adhuronin Krishtin, "Diellin e Drejtësisë", (Malakia 4-2) këtë e thotë qartë edhe përlëshorja e Kishës Orthodhkse: “Lindja jote o Krisht Perëndia ynë, i lindi botës dritën e dijes së hyjëshme; se atëhere ata që adhuronin çdo yll në qiell, si sot prej yllit po mësoheshin , ty të të adhurojnë Diellin i drejtësisë dhe të njohin si Lindjen që lartazi, o Zot lavdi më ty."(Përlëshorja e Krishtlindjes)

Prej shekujsh Krishtlindja e eklipsoi festën pagane të adhurimit të diellit, por neopaganizmi i sotëm po përpiqet ta eklipsojë Krishtlindjen dhe të rikthejë njerëzit në adhurimin të idhujve.
Kthimi në paganizëm ka filluar gradualisht që në shekullin XV me reformën protestante me themelues kryesor Martin Luterin(1483-1546).Kjo reformë ndryshe nga orthodhoksët dhe ka katolikët ka si bazë të besimit të saj vetëm Shkrimin e Shenjtë dhe jo Traditën e Shenjtë .

Ata mohuan edhe traditën apostolike të nderimit e ikonave, prandaj protestantët në Gjermani dhe në vende të tjera të Evropës Perëndimore, ku ata fituan terren hoqën nga festa 25 Dhjetorit ikonën dhe grazhdin e Krishtlindjes, një traditë shekullore mes krishterëve në Lindje edhe në Perëndim dhe e zëvëndësuan me simbolin pagan të bredhit.

Luteri vendosi si shenjë të Krishtlindjes pemën e bredhit si një simbol të “Pemës së Jetës” në kopshtin e Edenit (Zanafilla 2-9) ndoshta i frymëzuar na Shën Bonifaci (672-754).

Shenjtori në mënyrë që të hidhte poshtë adhurimin e perëndive skandinave mbi fiset lokale gjermane e preu vetë pemën e Thorit (perëndi pagane), por pa se me mrekulli një peme bredhi të mbinte në rrënjët e lisit të vjetër.

Duke e marë ketë si një shenjë të besimit të krishterë Shën Bonifaci përdori drurin e bredhit të dekuruar me qirinjë të ndezur si një simbol të krishterimit dhe Krishtlindjes, duke ju thënë njerëzve:”le te jete Krishti në qëndër të familjeve tuaja”, por ky veprim i shenjtorit asnjëher nuk eklipsante ikonën e Krishtlindjes edhe improvizimin e grazhdit por qe nje orvajtje që paganët sakandinav adhurus të fiksuar ndaj pemës të mësonin të adhuronin Krijuesin e pemëve edhe atë që me anën e drurit të pemës (kryqin) që përbehej sipas traditë nga tre dhoje pemësh (qiparis , dëllënjë dhe pishë) ta rivendoste në Parajsë që të mund të hanim përsëri nga frutat e pëmës së jetës (Zbulesa 22; 1-2)

Luteri hoqi grazhdin dhe ikonën e Krishtlindjes dhe i zevëndësoi me bredhin ku në krye zakonisht nuk ka kryqin e Krishtit por thjesht një yll aq më keq atë pendalfa (pesë cepësh) që ishte simboli pagan i diellit, një simbol i rëndomtë pagan që nga lashtësia .

Simbolet patjetër që nuk bëhen kot nga njerëzit por kanë një doktrinë dhe përçojnë energji për ata që i besojnë, ashtu edhe si ne të krishterët kemi simbolikat tona të krishtera që tregojnë doktrinën tonë dhe na ndajnë nga simbollet dhe doktrina pagane por përçojnë edhe energji hyjnore tek besimtarët e krishterë, si psh kryqi, pëllumbi, gruri, vreshti etj.

Ylli pesë cepësh si shenjë okulte është e dënuar në Bibël.Zoti me anën e profetit Amos qorton idhujtarin e Izraelit dhe simbolin e yllit (pendalfa): “Por ju keni krijuar imazhet tuaja në faltoren e Molokut (perëndia e amoniteve dhe fenikasve) dhe Çiuni, yllin e zotit tuaj të cilin e bëtë për vete. (Amos 5:20)

Për satanistë ylli pendalfa është simbol i "bafometit" i djallit. Francezi Elifas Levit krijues i kishës së satanait në shekullin 19 bën të ditur me entuziazëm: “Pesëvijeshi me dy brirë (ylli pesëkëndor) në rend ngjitës përfaqëson djallin d.m.th përmbysjen, çrregullimin dhe marrëzinë intelektuale.”

Ylli i kuq, simbol i diellit dhe i luftës gjakësore ka qenë simbol i ateizmit-komunizmit në shumë vende të Evropës lindore për shumë dekada.

Dikujt kjo mund t’i duket si konspiracion dhe ekstremiste, por le të shohim çfarë na mësojnë shenjtorët orthodhoks nga zbulesat hyjnore.

Shën Joani i Kronstandit në skrimet e tija na tregon këtë vizion i cili e pa i shoqëruar nga Shën Serafimi në Janar të vitit 1901:
“Ecem më shumë akoma dhe shkuam në një kishë të madhe. Doja të bëja kryqin, por jerondi më këshilloi: “Nuk është nevoja për të bërë kryqin, sepse ky vend është ndyrësira e shkretimit.
(Shprehja ndyrësira e shkretimit është nga profecia e Danielit (12. 11).
Kisha ishte e errët dhe e trishtueshme. Në Tryezën e Shenjtë ishte një yll dhe një Ungjill me yje. Qirinj të bërë prej zifti ishin të ndezura dhe kërcisnin si të ishin drunj zjarri. Potiri dhe disku i potirit qendronin aty të mbuluar me një pisllik shumë të pështirë. Ishte edhe nje prosfor (buka që përdorim për Falenderimin Hyjnor) me yje. Një prift qëndronte përpara Tryezes së Shenjtë me një fytyrë shumë të zezë si katran, dhe një grua gjëndesh posht Tryezës së Shenjtë e mbuluar me të kuqe dhe më një yll në buzët e saj duke uluritur dhe qeshur përpara gjithë kishës dhe duke thënë: “Jam e lirë!”. Mendova: “ O Perëndia im, sa e tmerrshme!”.

Njerezit , si të çmendur, filluan të vraponin përqark Tryezës së Shenjtë, duke gërthitur, fishkëllyer dhe duartrokitur. Pastaj, nisën të këndonin këngë jo të hijshme. Papritur, nje rrufe shëndriti, një vetëtimë e frikshme u dëgjua, toka u drodh dhe kisha u shemb, duke e dërguar gruan, njerëzit, priftin dhe gjithë të tjerët në sketërr. Mendova: O Perendia im, sa e tmerrshme, na shpëto!”.

Jerondi e pa atë që u bë, siç edhe unë. E pyeta: “Patër, më thoni, cili është kuptimi i kësaj kishe të tmerrshme;”. U përgjigj: “Ata janë njerezit e botës, heretikët, të cilët e braktisën Kishën e Shenjtë, Katholike, dhe Apostolike Orthodhokse dhe pranuan dhe njohën kishën e sapo të re të cilën Perëndia nuk e ka bekuar. Në atë kishë nuk mbajnë kreshëm, nuk ndjekin shërbesa dhe nuk marrin Kungatën Hyjnore!”. U tremba edhe thashë: “Perëndia na mëshiron, por ata i mallkon me vdekje!”. Jerondi më ndërpreu dhe më tha: “Mos vajto, vetëm lutu”.
(Vegimi i Shën Joanit të Kronstandit)

Kisha romano-katolike duke mos i rezistuar traditës protestante në ritje e pranojë shumë më vonë pemën e bredhit me yllin si simbol i Krishtlindjes , sepse i jepte përparësi grazhditn si një traditë e vjetër që nga Fraçesku i Asizit (1181-1226) dhe kjo ishte traditë e lashtë e krishterë si në lindje ashtu edhe në perëndim.
Pema e parë e Krishtlindjes është vendosur në sheshin Shën Pjetër të Vatikanit në vitin 1982 nga Papa Gjon Pali i II.

Pema hyri edhe në vende me traditë orthodhokse të lindjes sidomos në vende komuniste që e mbanin pemën me yllin e kuq si simbol i Vitit të Ri dhe triunfit të komunizmit.

Pema me yll sot është një simbol komercial pothuajse kudo, madje ka hyri edhe në shtëpitë dhe ambjentet kishtare orthodhokse, duke eklipsuar tradin e grazhdit që është ikona e vërtet e Krishtlindjes.

Jo vetëm pema por edhe shumë nga bimët e blerta që përdoren si dekor në festën e Krishtlindjes janë simbole pagane të pjellorisë tek popujt gjermanik. Psh ashja, me gjethet e saja që shpojnë, lulet e bardha, dhe kokrrat e kuqe simbolizon dëshirën e fortë të riprodhimit mashkullor.Këto rite dhe simbole të krishterët në Perëndim, i kanë huazuar nga paganët dhe sot janë bërë pjesë e traditës së Krishtlindjes, por shumë nuk ja u dinë kuptimin se janë pagane edhe bestytni për pjellori .
.
Martin Luteri po ashtu duke mos e pranuar nderimin e shenjtorëve, në 6 Dhjetor ditën e Shën Nikollës, ku sipas traditës të krishterët ndanin dhurata mes fëmijëve si përkujtimore të bamirësive të shenjtorit mrekullibërës, vendosi që protestantët t’i bënin dhuratat në ditën e Krishtlindjeve për t’i dhënë më shumë rëndësi festës.
Kjo solli edhe traditën që njerëzit sot të ndajnë dhurata për 25 Dhjetor.Ndarja e dhuratave për njëri-tjetrin në ditën e Krishtlindjes e largon vëmendjen e njerëzve nga Krishti, sepse edhe pse njerëzit urojnë njëri-tjetrin “Merry Christmas”, përsëri atë ditë mendojnë vetëm si t’i ndajnë dhuratat njëri tjetrit dhe jo të mendojnë dhuratën për Krishtin që ka ditëlindjen.

Në perëndim shpërfytyrimi i Shën Nikollës që paralajmëron Krishtlindjet,si një kukudh i mitologjisë vikinge me rroba të kuqe me bark të madh, duke bashkëpunuar me elfat krijesa mitologjike i cili udhëton nga Poli i Veriut me një slitë që tërhiqet prej drerësh dhe qesh “Ho ho ho!”, ose në imazhin e Perëndisë gjermane "Wodan" dhe për Hollandezët në të Odinit që hyn në banesat e njerëzve nga oxhaku, siç bën "Santa Klausi" sot duke ndarë dhuratat fëmijëve, apo në "Babbo Natale".

Kjo performanc e deformuar e Shën Nikollës është shumë fyes dhe blasfemi jo vetëm kundër shenjtorit por edhe kundër Zotit Jisu Krishtit dhe Atit Perëndi , sespe Jisui e tha :"Kush ju dëgjon ju, më dëgjon mua dhe kush nuk ju pranon ju, nuk më pranon as mua. Kush nuk më pranon mua, nuk pranon as atë që më ka dërguar".(Luka 10-26)
Po ashtu heqja e ikonës së Krishtlindjes, e grazhdit dhe vendosja e pemës së bredhit me yllin, nëpër shtëpi apo sheshe dalngadalë të krishterët që njësohen me botën i kthyen dhe vazhdojnë ti kthejnë Krishtlindjen në festën pagane të diellit, festë ku paganët adhuronin yllin simbolin e diellit dhe dekoronin shtëpitë me gjelbërim, argëtoheshin me pije e orgji, ndanin dhurata,uronin dhe bekoheshin nga shamanët dhe magjistarët e tyre.

Prandaj ajo që shikohet rëndomtë është se edhe pse rrugët, dyqanet, shtëpitë zbukurohen për Krishtlindje nëpër qytete dhe shtete me traditë të krishterë përsëri shumë prej njerëzve me emër të krishterë nuk interesohen fare për Zotin Jisu Krisht dhe e festojnë Krishtlindjen pa Krishtin.

Me këtë trend modern mos të çuditemi kur të dëgjojmë se 25 Dhjetori nuk po quhet më Krishtlindje, por festa e fundvitit apo edhe do quhet festa e "diellit." si një rikthim tek adhurimi i diellit si bënin paganët dhe shtetasit rromak.

Këtë paradoks e tregon më së miri fakti se këtë vit BE propozoi të ndalohet të thuhet publikisht festa e "Krishtlindjes" sepse ofendohen ata që nuk janë të krishterë në vendet e BE.
Edhe pse BE respekton i mbron dhe promovon pakicat e shtetasve siç janë LGBTQI duke lejuar parada publike me performancë dhe simbolet e tyre homoseksuale , sërish emri i Krishtlindjes,ose i Zotit Jisu Krisht , Zonjës Shën Mari dhe simbolet si kryqi , ikonat grazhdi, çuditërisht i shqetëson.

Përgjegjësia është e vet të krishterëve,sepse ata u njehësuan me botën e mëkatit duke u armiqësuar me Perëndinë si na shkruan apostull Shën Jakovi : "O shkeelël dhe shkelës së kurorës (me Zotit), a nuk e dini se miqësia me botën është armiqësi Perëndinë. Ai që bëhet ,ik me botën bëhet armik i Perëndisë" ( Jakovi 4-4). Anjëherë në Bibël nuk na thuhet që të njësohemi me ritet pagane por ti kundërshtojmë ose tia përshtatim besimit orthodhoks kur kjo është mundur pa cënuar doktrinën, ashtu si ka vepruar Kisha Apostolike me disa traditat dhe zakonet ekombeve , por e përsërisë kurrë komrpomisë për tu njësuar me botën e apostazisë edhe mëkatit për të qënë koherent apo modern , ashtu si na thuhet qartë apostulli Pavli :"Dhe mos u konformoni me këtë botë, por transformohuni me anë të ripërtëritjes së mendjes suaj, që të provoni cili është i miri, i pëlqyeri dhe i përsosuri vullnet i Perëndisë." (Rromakëve 12-2)

Ata arritën deri aty sa edhe pse në BE edhe në botë emrin, kishat, historinë dhe muzetë i kanë të krishterë,por filozofinë dhe mënyrën e jetesës sot po e kthejnë në paganizëm dhe në antikrishterim.
BE edhe pse një union me vlera të krishtera duke hequr me edukatë Krishtin si "gurin e qoshes"(1 Pjetrit 2-6) nga ndërtesa e saj, po i shkatërron themelet e qytetërimit të tyre shekullor, të ndërtuar mbi parimet ungjillore, që në Europë u përhapën që në shekullin e parë nga apostujt e Krishtit si (Petro , Pavli ) dhe u bënë ligje të shtetit që nga shekulli i 4 nga perandorët e krishterë si Kostandin i Madh, Theodhosi, Justiniani, etj.

Në qoftë se Europa po shkon drejt këtij trendi, ne si besimtar ortthodhoks nuk duhet të çuditemi, sepse është profetizuar që fryma e antikrishte që është në veprim, do të shtohet gjithnjë e më shumë me apostazi dhe do të kulmojë në Europë dhe në botë me shfaqjen e antikrishtit, pak përpara se të vijë Zoti Jisu Krisht për herën e dytë si gjykatës i drejtë, ashtu siç apostull Pavli e sqaron: ”Askush të mos ju gënjejë kurrsesi, sepse ajo ditë nuk do të vijë, pa ardhur më parë rënia dhe pa u shfaqur njeriu i mëkatit, i biri i humbjes, kundërshtari, ai që lartëson veten mbi çdo gjë që quhet perëndi ose objekt adhurimi, aq sa të shkojë e të rrijë në tempullin e Perëndisë si Perëndi, duke e paraqitur veten se është Perëndi..Ardhja e atij të paudhi do të bëhet me anë të veprimit të Satanit, bashkë me çudira, shenja dhe mrekullish të rreme,dhe nga çdo mashtrim ligësie për ata që humbin, sepse nuk pranuan ta duan të vërtetën për të qenë të shpëtuar. E prandaj Perëndia do t’u dërgojë atyre një gënjim që do t’i bëjë të gabojnë, që t’i besojnë gënjeshtrës.”( 2 Thesalonikasve 2-3-11)

Gjithashtu Profeti Daniel profetizoi për antikrishtin deri sa të vijë dita e Zotit, se ai do t’i kundërvihet (shenjtorëve) krishterëve të vërtetë dhe do ndryshoj festat fetare : “Ai do të shqiptojë fjalë kundër Shumë të Lartit, do të përndjekë shenjtorët e Shumë të Lartit me qëllim që t'i shfarosë dhe do të mendojë të ndryshojë kohërat dhe ligjin; shenjtorët do të bien në duart e tij për një farë kohe, disa kohë dhe për gjysmën e një kohe. Pastaj do të bëhet gjyqi dhe do t'i hiqet sundimi, i cili do të asgjësohet dhe do të shkatërrohet përjetë. Pastaj mbretëria, sundimi dhe madhështia e mbretërive nën të gjithë qiejt do t'i jepen popullit të shenjtorëve të Më të Lartit; mbretëria e tij është një mbretëri e përjetshme, dhe të gjitha zotërimet do t'i shërbejnë dhe do t'i binden atij".( Danieli 7 25-27)

Zoti na thotë ne të krishterëve: “Ju jeni kripa e tokës. Por nëse kripa e humbet shijen, si mund ta rifitojë atë? Nuk ka më asnjë vlerë, përveçse të hidhet e të shkelet prej njerëzve.” (Matheu 5:13)
Në qoftë se të krishterët orthodhoksë nuk duan të humbasin indetitetin shekullor dhe t’i shkelin me këmbë njerëzit e “Kohës së Re“(NEW AGE) të cilët fatkeqësisht kanë marrë pushtetin toksor, duhet të mos lejojnë që besimi i tyre orthodhoks të kompromentohet, festat dhe simbolet e tyre shekullore të tjetërsohen dhe të përzihen me paganizma, tradita të feve të tjera duke rënë në sinkretizëm, ose në fenë e re globaliste.

Kjo nuk duhet vetëm për pohimin e besimit dhe ruajtjes së indetitetin të krishterë orthodhoks, por edhe për të mirën e botës apostate dhe të këtij brezi të pabesë edhe imoral, që edhe pse të krishterët i shkel me këmbë dhe persukutohen dhunshëm përditë nëpër botë, përsëri ata paganët mëshirohen dhe ndimohen nga Perëndia i dashurisë kur orthodhoksët festojnë festat e tyre fetare siç është edhe Krishtlindja, festë që i ndriçon dhe e gëzon atmosferën e zymtë dhe dëshpëruese të qyteteve dhe familjeve sot, sepse aty thiret emri i Zotit dhe kryehet Liturgjia Hyjnore bekohet shenjtërohet dhe ndriçohet vendi nga drita hyjnore ashtu si ndodhi edhe kur lindi Krishti dhe engjëjtë lajmëruan nga qiejtë lajmin e gëzueshëm tek njerëzit që rinin natën nëpër ara :" Tani në po atë krahinë ishin disa barinj që rrinin jashtë, në fusha, dhe natën ruanin kopenë e tyre.Dhe ja, një engjëll i Zotit iu paraqit atyre dhe lavdia e Zotit shkëlqeu rreth tyre e ata i zuri një frikë e madhe.Por engjëlli u tha atyre: ''Mos druani, sepse unë po ju lajmëroj një gëzim të madh për të gjithë popullin;sepse sot në qytetin e Davidit lindi për ju një Shpëtimtar, që është Krishti, Zoti.Dhe kjo do t'ju vlejë si shenjë: ju do të gjeni një fëmijë të mbështjellur me pelena, të shtrirë në një grazhd''.Dhe menjëherë engjëllit iu bashkua një shumicë e ushtrisë qiellore, që lëvdonte Perëndinë, duke thënë: ''Lavdi Perëndisë në vendet më të larta, dhe paqe mbi tokë njerëzve mbi të cilët qëndron mirëdashja e tij!''. Dhe ndodhi që, kur engjëjt u larguan prej tyre për t'u kthyer në qiell, barinjtë i thanë njeri tjetrit: ''Le të shkojmë deri në Bethlehem për të parë ç'ka ndodhur dhe ç'na bëri të ditur Zoti''. Shkuan, pra, me nxitim dhe gjetën Marinë, Jozefin dhe fëmijën që ndodhej në një grazhd.Mbasi e panë, përhapën ato që u ishte thënë për atë fëmijë. Dhe të gjithë ata që i dëgjuan, u mrekulluan nga gjërat që u treguan barinjtë. ( Luka 2 8-16)

Të krisherët tradicionalisht që e fillojnë arredimin e shtëpive me simbolin e grazhdit që improvizon lindjen e Krishtit në Bethlehem të judesë që në datë 6 Dhjetor, ose pas të kremtes së Shën Nikollës, ashtu siç thotë edhe një tropar në këtë të kremte: “Stolisu o shpellë, bëhu gati o Grazhd", duhet që jo vetëm duhet të arredojnë shtëpitë e tyre me simbolet e vërteta të Krishtlindjes, si grazhdi dhe kryqi, shenja e Birit të njeriut (Mateu24-30), por mbi të gjitha të përpiqen të bëjnë gati grazhdin e shpirtit të tyre, që Krishti të vijë, të lindet në zemrat e tyre, kur ata të pregatitur me kreshëm , pendim edhe rrëfim të kungohen me Trupin dhe Gjakun e Krishtit në Liturgjinë Hyjnore në ditën e Krishtlindjes, ashtu siç na thotë edhe urata para kungimit:
“O, Zot Perëndia im, e di që nuk jam i denjë, as i aftë që të hysh nën mbulesën e shtëpisë së shpitit tim, sepse është e shkretë dhe e rënë dhe s’gjen tek unë vend të denjë për të ulur kryet. Por siç e ule veten së larti për ne, ule dhe tani në përuljen time. Dhe siç denjove të shtrihesh në shpellën dhe në grazhd të kafshëve, denjo të hysh dhe në grazhdin e shpirtit tim të paarsyeshëm dhe të trupit tim të njolliosur” (Urata e Shën Joan Gojartit)

Të krishterët orthodhoksë, sot kanë një sfidë dhe një betejë me frymën që nuk duhet ta humbin. Ata duhet të ruajnë patjetër festën e Krishtlindjes dhe simbolet e shenjta duke u distancuar nga fryma sekulariste, që e ka kthyer sot Krishtlindjen në një festë komerciale fundviti dhe që nga forcat antikrishte po degradon dinakërisht nëpërmjet simboleve pagane dhe demagogjisë me përdhunë ligjore në "festën e diellit".

A DUHET TË BESOJMË NË RIMISHËRIM?

Thu, 10 Nov 2022 13:16:00 +0000

Përgatitur nga përgjegjësi i Katekizmit të Kryepiskopatës së Tiranës, Miron Çako

Mbas viteve 60, në Evropën sekulare edhe pse me një traditë shekullore të krishterë, filloi të futet një besim me origjinë lindore që propagandon rimishërimin e shpirtit njerëzor që rilind vazhdimisht në trupa të ndryshëm bimësh, kafshësh, njerëzish etj. Edhe pse kjo është kundra doktrinës së krishterë dhe Kisha Katholike Apostolike Orthodhokse e ka dënuar si herezi që në fillim, përsëri shikohet një përqafim gjithnjë e më i madh kësaj herezie edhe nga ata njerëz që kishin një traditë të krishterë në Evropë, SHBA madje edhe në Shqipëri mbas vieve 90.

Doktrina e rimishërimit shikohet sot si diçka e re, trendi, kreative, por ajo është shumë e vjetër dhe vjen nga paganizmi i lashtë. Në doktrinën e rimishërimit besonin paganët e lashtë si babilonasit, grekët, egjiptasit dhe romakët. Filozofë si Pitagora, Platoni dhe pasuesit e tyre besonin tek rimishërimi (metasarkozi).

Me ardhjen e krishterimit këto mësime u denoncuan si të gabuara dhe demoniake (Psalmi 96-5) dhe u harruan për shumë kohë, por kjo herezi u rishfaq përsëri në këtë brez të “pabesë edhe imoral” dhe kryesisht të importuara nga fetë aziatike lindore si hinduizmi, budizmi dhe nga ai i moderuar perëndimorë i grupeve Theozofike.
Fetë lindore hinduizmi, budizmi besojnë se mbas vdekjes biologjike një njeri rikthehet në botë në një trup të ri njeri, kafshë apo bimë sepse sipas tyre shpirti njerëzor (atman) i nënshtrohet një rrethi të pafund lindjesh dhe vdekjesh që quhet (bava çakra) rrota e jetës ose “samsara”, riciklimi i metabiozave për tu çliruar nga karma (energjia) e mirë apo keqe që ai individ ka grumbulluar nga jeta e mëparshme.

Karma është “Tërësia e përshtypjes egzistuese të nënvetëdijes që e detyrojnë njeriun të veprojë” kjo fjalë përkthehet edhe si veprim punë, por për hinduizmin ka kuptimin e energjisë, pozitive dhe negative që akumulon një qenie gjatë kohës që jeton edhe veron, kështu ato përcaktojnë gjendjen edhe mënyrën e jetës pasardhëse deri sa të plotësojë ose të shlyejë karmën e tij, deri sa të njësohet me shpirtin universal ose zotin inpersonal Brahman. Ky është një rreth vicioz prej të cilit njeriun mund ta shpëtojë vetëm guruja që pretendon se ka dalë nga rimishërimet dhe është në paqe me universin Zotin inpersonal Brahman. Bramishtja guru është kulmi i të gjithë gradave të zhvillimit shpirtëror, por gjersa të arrijë njeriu aty duhet të kalojë në shumë stade rimishërimesh.

Këto stade përshkruhen me hollësi në teologjinë hinduiste ku me detaje tregohet se si psh: vrasësi rimëshirohet në trupin e një qeni, iriqi, gomari, demi, gamile, dhie etj, sipas formës së krimit dhe karmës negative që kishte mbledhur në jetën e mëparshme nga vrasjet. Vjedhësi që vjedh objekte të ndryshme shëndërrohet në bretkosë, çafkë, lopë, krokodil etj dhe sipas objektit që ai ka vjedhë në pëlhurë të mandafsht, oriz etj.

Kjo mendësi fetare e rimishërimeve kur e logjikon patjetër që është sa qesharake aq edhe tragjike ashtu si na tregon dhe shën Pais Agjoriti nga një ndodhi e jetuar: “Para disa vitesh në Kretë kishin shkuar disa gjermanë për të bërë një përkujtimore për ushtarët gjerman që ishin vrarë gjatë Luftës së dytë Botërore. Gjatë kohës kur po kryhej përkujtimorja kalonte një banor i Kretës me një gomar të ngarkuar. Gomari kur pa njerëzit që ishin mbledhur filloi të pëlliste. Njëri nga gjermanët mendoi se gomari ishte vëllai i tij që ishte vrarë në luftë dhe ishte rimishëruar (metapsikoza) tek gomari. E njohu dhe e përshëndeti me pëllitje dhe gjermani u kthye dhe e përshëndeti në mënyrë ushtarake. Shkon menjëherë tek kretani dhe i thotë: Sa do që të ta blej? Ik këtej - i thotë kretani.Gjermani i numëroi markat dhe i tha: Kaq, kaq. Largohu më lër - i tha kretani. Përfundimisht i thotë njëri: O i mbaruar, ai po ta paguan gomarin për mercedes, jepja! Atëherë kretani shkarkoi gjërat e tij, i hoqi samarin dhe e la gomarin të lirë, të cilin gjermani e mori dhe e çoi në Gjermani. E pyesin jerond Paisin: Vërtetë jerond?Nëse nuk do ta kisha dëgjuar nga një person serioz nuk do ta kisha besuar as unë.”

Budizmi ka një ndryshim nga hinduizmi sepse ata besojnë se shpirti njerëzor mund të marrë 6 stade egzistence dhe ato quhen “Gjashtë rrugët e emigracionit” në trajta të ndryshme deri në ato demoniake.

Që të dalësh nga rrethi lindje-vdekje duhet të përpiqesh të mos grumbullosh karmë dhe kjo arrihet kur dikush i bën veprimet e tij pa përkushtim, thjesht si një aktor që luan një rol skenik por që nuk është vetvetja.

Kjo mendësi e budizmit bënë që të mos ketë dallim mes së mirës dhe së keqes si vlerë morale dhe përmbys konceptin mbi të drejtën dhe moralin dhe justifikon tek buduistët pasivitetin për të ndihmuar të afërmin në vështirësi dhe po ashtu justifikon edhe krimet më të mëdha, sepse ato sipas tyre bëhën pa dëshirë dhe kështu nuk prodhojnë karma që nuk duhet ta shlyesh me dënim dhe rimishërim në një tjetër jetë dhe trup.

Përsëri shën Pais Agjoriti na i shpjegon ftohtësinë dhe indiferencën në marrdhëniet solidare mes njerëzve në këto vende ku mbisundon doktrina e fesë hinduiste, budiste. Ai na thotë: “Le të supozojmë sikur një hinduistë gjendet në një bregdet dhe bën joga dhe bën meditim. Nëse në atë kohë rrezikon dikush të mbytet dhe kërkon ndihmë, ai do të qëndrojë indiferent, nuk do të luajë nga vendi që të mos i mungojë kënaqësia që ndjen, por nëse do të gjendej atje një murg orthdhoks duke thënë lutje, do ta linte komboskinin dhe do të hidhej në det për ta shpëtuar”.

Kjo gjendje çnjerëzore dhe demoniake tregohet edhe në filmat aziatik ku inskenohen krime të shumta të kryera me gjakftohësi me artet marciale që janë pjesë e doktrinës së këtyre feve okulte që fatkeqësisht po gjejnë terren dhe aplikim gjoja si sport edhe në vendet me traditë dhe kulturë të krishterë.

Sipas hinduizmit dhe budizmit njeriu nuk mund të dalë vetë nga rrethi vicioz i rimishërimeve ai ka nevojë për gurun i cili është përmbi karmën dhe është udhëheqësi shpirtëror dhe botëror që të trasmetojë diturinë dhe teknikat, ku futen praktikat e jogës tek nxënësit e tij të bindur në mënyrë të verbër, që kështu ti çlirojë nga karma e grumbulluar.

E gjithë kjo fe antihumane është në favor të parisë në këto vende të prapambetura në marrdhëniet shoqërore dhe përligj shfrytëzimin e të pasurve ndaj të varfërve të cilët për shkak se besojnë në rimishërimin e pranojnë varfërinë si shkak të karmës së keqe nga jeta tjetër, ata e pranojnë edhe sot rendin skllavopronar me nështrimin dhe nuk kundërshtojnë për përmirësimin e kushteve dhe të drejtave që nëpërkëmben nga të pasurit që e justifikojnë pozicionin e tyre sundues si pasojë e karmës së mirë që ata grumbulluan në jetën paraardhëse dhe se janë pasardhës të guruve.

Edhe vetë Gandi edhe pse kundërshtoi pushtimin anglez në Indi, ishte kundër ndihmës humanitare në spitale, azile sepse ishte një hinduist që besonte fort në shlyerjen e karmës.

Kurse Teozofia herezi në perëndim beson se rimishërimet nuk ndodhin nëpër trupa kafshësh dhe objektesh si në fetë aziatike por ata thonë se vetëm si njerëz mund të rimishërohen kjo për të kënaqur ato ndjesi që ata si individ nuk i përmbushën në jetën e shkuar ose për të përjetuar dhe njohur mundësi dhe eksperienca të reja derisa shpirti të përsoset dhe të njësohet me energjinë universal.
Kjo është një herezi panteiste ku besohet se të gjitha janë “Perëndi” dhe që shprehet sipas aftësive të çdo llojë objekti bimë, kafshë dhe njerëz dhe sipas tyre njeriu që ka evoluar nga objektet bimë edhe kafshë nuk kthehet më pas në një rend më të ulur por vazhdon të zhvillohet më tutje. Gjendja e njeriut tani është një stacion për të kaluar në një tjetër stad më të lartë. Sipas kësaj teorie të Teozofisë rimishërimi i detyrueshëm nuk vazhdon përgjithmonë por kur njeriu ti ketë mësuar të gjitha atëhere do të kemi nevojë për mishërim me dashje gjatë të cilave vijnë qëniet e larta dhe të përsosura që do ndihmojnë dhe stërvitin njerëzit që ende luftojnë në rrugën e zhvillimit shpirtëror.

Edhe pse këto teori janë të sofistikuar me detaje dhe përpiqen të jenë sa më atraktive dhe logjike përsëri nqs ne do të ndalojmë edhe do vendosim logjikën në punë do të shohim se sa shumë janë të ngatërruara dhe të dëmshme. Le ti analizojmë këto herezi në dritën e logjikës dhe doktrinës së Krishterë.

Teoria e rimishërimit nuk na shpjegon pse të gjithë kemi mungesën e kujtesës për jetët e shkuara, sepse nqs ne vijmë në këtë jetë për të shlyer karmën që kemi grumbulluar nga jeta e shkuar si ne nuk mbajmë mend veprimet tona të gabura që të mos ti përsërisim që të mos grumbullojmë përsëri karmë negative. Edhe pse ata përpiqen të kthehen pas me metoda hinoptike këto nuk janë gjë tjetër por vetëm një manipulim i trurit nga fantazia dhe inskenime nga frymërat demoniake dhe këtu futet edhe telepatia ose deja vu. Kur ata njerëz i besojnë këto fantazi arrijnë të besojnë se në jetën e shkuar kishin role të tjera edhe mes njëri-tjetrit brenda familjes. Psh Robert Naxeni një gurueist në librin e tij “Jeta Harmonike” ka shkrua se “nëna ime ishte motra ime në një jetë të shkuar…kurse djali im i parë ishte gjyshi im në një tjetër jetë, djali i dytë ishte im atë kurse vajzen e kisha nenë në jetë të mëparshme... ati im në një jetë tjetër të shkuar ishte burri im ..” Mendoni tani nqs i besojmë këto gjëra çfarë marrdhëniesh incesti dhe homoseksuale mund të krijohen edhe brënda familjes aktuale.

Teoria e rimishërimeve bie poshtë sepse sipas kësaj teorie nqs mediumët pretendojnë se thërrasin shpirtrat e të vdekurve që kanë vite që janë larguar nga trupat atëhere si është e mundur kjo kur sipas rimishërimit shpirtrat brenda 50 ditësh duhet të futen në trupa të tjerë.

Këtu ka një kotraditë, ose do besojmë në spirtizmin ose do të besojmë në rimishërimin. Pse indianët kujtojnë shpirtrat e të vdekurve kur ata tashmë janë rimishëruar në një trajtë tjetër dhe gjenden në botë? Por ajo që e bënë qesharake këtë teori është edhe ana matematikore sepse ne dimë që popullata është shtuar shumë, vetëm shekullin e kaluar nga viti në 1950 deri më sot është trefishuar, atëherë ku ishin këto shpirtra që u rishfaqën me një shtim kaq të madh vetëm këto vite.

Ajo që spekullohet nga teoricienët e rimishërimit është “fakti” se edhe në Bibël flitet për rimishërimin por sipas tyre të krishterët i kanë hequr ose i anashkalojnë këto fakte. Ata thonë se për rimishërimin tregohet në Bibël kur Krishti flet për Joan Pagëzorin se ai është rimishërimi Ilias: “Por unë po ju them se Elia erdhi dhe me të bënë ç'deshën, ashtu siç është shkruar për të” (Marku 9-13). Kjo shprehje e Krishtit nuk do të thotë aspak se Joani ishte rimishërim i Ilias sepse që të ketë rimishërim duhet të ketë vdekje por Ilia dimë nga Bibla nuk ka pësuar vdekje fizike por u mor me gjithë trup në qiell (2 Mbretërve 2-11), dhe pritet të vijë përsëri bashkë me profetin Enok pak para se të vijë Krishti për herë të dytë dhe do ta ndeshen me antikrishtin ku do të vriten në Jerusalem dhe mbas tre ditësh do të ngjallen dhe do të ngjiten me trup në qiell (Zbulesa.11). Kur Krishti thotë se Ilia erdhi, nuk e ka fjalën për rimishërim siç pretendojnë heretikët por se tek profeti Joan ishte Shpirti i Shenjtë në atë masë që frymëzojë edhe Ilian ashtu si kishte profetizuar Kryengjëlli Gabriel: “Dhe do të shkojë përpara tij në frymë dhe pushtet të Elias, për t'i kthyer zemrat e prindërve te fëmijët dhe rebelët në urtinë e të drejtëve, për t'ia bërë gati Zotit një popull të përgatitur mire”(Luka 1 -17). Që Ilia ishte i gjallë dhe nuk ishte rimishëruar tek profeti Joan na e tregon fakti kur Ilia u shfaq bashkë me profetin Moisi në metamorfozën e Krishtit në malin Tabor. “Dhe ndërsa po lutej, pamja e fytyrës së tij ndryshoi dhe veshja e tij u bë e bardhë dhe e ndritshme. Dhe ja, dy burra po bisedonin me të; ata ishin Moisiu dhe Elia, të cilët, të shfaqur në lavdi, i flisnin për ikjen e tij nga kjo jetë që do të kryhej së shpejti në Jeruzalem. Pjetri dhe shokët e tij ishin të këputur nga gjumi; po kur u zgjuan plotësisht, panë lavdinë e tij dhe ata dy burra që ishin bashkë me të. Dhe, ndërsa këta po ndaheshin prej tij, Pjetri i tha Jezusit: ''Mësues, për ne është mirë të rrijmë këtu; le të bëjmë, pra, tri çadra: një për ty, një për Moisiun dhe një për Elian''; por ai nuk dinte ç'thoshte” (Luka 9 29-33).

Kështu ajo që dëgjojmë edhe sot, nga ata që besojnë në rimishërim se edhe Krishti ka folur për rimishërimin është gënjeshtër dhe një keqinterpretim me dashje i fjalëve të Krishtit dhe fakteve të Ungjillit. Ka disa të krishterë “modernë” që kërkojnë të përshtatin teoritë utopike të rimishërimit me krishterimin, ashtu si u bë edhe me teorinë evolucionit ku u përpoqën me sforco ta përshtasin krijimin teistë me evolucionin, aq sa përfunduan në blafemi sepse ashtu si na thotë Shën Paisi arritën të na thonë se Krishti kishte marë natyrën e majmunit. Ata thonë se Krishti erdhi dhe e ndaloi rimishërimin sepse ai nuk kishte karma për veten nga që nuk kishte mëkatin e Adamit por pagoi për karmën negative të të tjerëve dhe kështu kush bashkohet me Krishtin në Pagëzim nuk rimishërohet përsëri sepse ai është bërë një tjetër krijesë dhe shpirtrat e tyre presin trupat në ngjallje. Kjo teori duke përshtatur rimishërimin me krishterimin është herezi dhe bien ndesh me ato që na zbulon Shkrimi i Shenjtë në lidhje me jetën dhe vdekjen.

Këto mësime heretike gjejnë përputhje me mësimet e apokrifistëve. Edgar Kefsi thotë: Jisu Krishti erdhi në tokë për plotësimin e zhvillimit të Tij. Ai mposhti trupin dhe ngasjen. Kështu largoi atë që shpesh herë quhet karmë, atë që duhet të përballohet nga të gjithë”.

Doktrina e Krishterë është kategorikisht kundër paraekzistencës dhe rimishërimit dhe i ka kundërshtuar këto herezi që në shekujt e parë. Shën Irineu (shekulli i II ps.K) thotë: “Ashtu siç merr secili trupit e tij, kështu ka edhe shpirtin e tij. Dhe prandaj kur plotësohet numri, që Ai vetë (Perëndia) e ka përcaktuar, të gjithë sa hyjnë në jetë, do të ngjalljen duke pasur trupat e tyre dhe shpirtrat e tyre dhe frymët e tyre, me të cilët i pëlqen Perëndisë. Ata që janë të denjë për në ferr, do të shkojnë në ferr duke pasur edhe aty shpirtrat e tyre dhe trupat e tyre me të cilat u larguan nga hiri i Perëndisë”.

Teoria e rimishërimit jo vetëm që është e gabuar por edhe diallëzore sepse kërkon që ti mashtroj njerëzit se shpëtimin e tyre nuk e marrin nga Perëndia me anën e Krishti, ashtu si na mëson Ungjilli: “kështu edhe Krishti, pasi u dha vetëm njëherë për të marrë mbi vete mëkatët e shumëve, do të duket për së dyti pa mëkat për ata që e presin për shpëtim” (Hebrejntë 9 27-28), por e marrin nëpërmjet fatalitetit dhe rimishërimeve të shumta.

Teoria e rimishërimit mohon lirinë e njeriut dhe e bënë atë fatalistë duke thënë kështu është shkruar të ndodhi dhe ndalon zërin e ndërgjegjes që e akuzon për gabim dhe e nxit për pendim dhe korrigjim, ashtu si përsëri na thotë Bibla: “Sot, po të jetë se dëgjoni zërin e tij, mos e fortësoni zemrën tuaj” (Psalmi 94,7-8). Prandaj Shkrimi thotë: “Zgjohu, ti që fle, dhe ringjallu prej së vdekurish, dhe Krishti do të shndrisë mbi ty” (Efesianëve 5-14).

Po ashtu rimishërimi mohon gjykimin e Zotit si gjykatës me drejtësi dhe i vë njerëzit në gjumë letargjik duke thënë se ka të tjera jetë për ti rregulluar gabimet e kësaj jetë që po jetojnë, kur është e kundërta, ashtu si thotë apostull i kombeve Pavli: “Dhe, duke qenë se është caktuar që njerëzit të vdesin vetëm një herë, dhe më pas vjen gjyqi” (Hebrejnve 9-27) dhe ashtu si Zoti Jisu Krisht paralajmëron tek Zbulesa: “Kush është i padrejtë, le të vazhdojë të jetë i padrejtë, kush është i ndyrë le të vazhdojë të jetë i ndyrë, kush është i drejtë le të vazhdojë të praktikojë drejtësinë, dhe kush është i shenjtë le të vazhdojë të shenjtërohet. Dhe ja, unë vij shpejt, dhe shpërblimi im është me mua, për t’i dhënë gjithsecilit sipas veprave që ai ka bërë. Unë jam Alfa dhe Omega, fillimi dhe mbarimi, i pari dhe i fundit. Lum ata që i kryejnë urdhërimet e tij, që të kenë të drejtën për drurin e jetës dhe për të hyrë në portat e qytetit (Parajsa). Jashtë janë qentë, magjistarët, kurvarët, vrasësit, idhujtarët dhe kushdo që do dhe zbaton gënjeshtrën” (Zbulesa 22,11-15)

DETYRAT E BURRIT DHE GRUAS NË MARTESËN E KRISHTERË

Wed, 26 Oct 2022 12:49:00 +0000

Përgatitur nga Miron Çako

Zyra e Katekizmit - Kryepiskopata e Tiranës

Martesa është e krijuar nga Perëndia (Zanafilla 2-18; 2-24), si një nga pjesët dhe stjacionet më të rëndësishme të jetës njerëzore, për ata që duan të mos jenë të vetëm për të përballuar epshin e riprodhimit dhe sfidat në ecurin e jetës, ashtu si apostulli thotë: “më mirë është të martohesh se të digjesh” (1Korintasve 7-9).

1.Martesa duke qenë një nga vendimet më të rëndësishme për çiftin kërkon shumë kujdes dhe urtësi si për gjetjen e partnerit të përshtatshëm por edhe angazhim dhe përkushtim flijues për vazhdimësinë e saj deri në fund sepse nëpërmjet martesës çifti do të përcaktojë mënyrën dhe cilësinë për pjesën tjetër të jetës deri në vdekje.

Martesa duhet parë jo si qëllim por si një mjet apo “shkallë” që ndihmon çiftin që të ngjitet nga jeta e përkohëshme me gjithë gëzimet, hidhërimet dhe sfidat në atë të përjetëshme të përmbushur të lumtur dhe paqësore në Mbretërinë e Perëndisë. Për këtë arsye Kisha Orthodhokse e vendos martesën si një nga shtatë misteret e shenjta.

Për besimtarin e krishterë gjetja e partnerit në këtë mori njerëzish dhe kulturash i duhet besuar providencës hyjnore dhe duhet të jetë produkt i lutjes me përulje dhe me besim, dhe konsultimit me atin rrëfyes, prindërit dhe të afërmit dhe duhet të presë me durim dhuratën e Zotit.

Shembull për këtë kemi në Shkrimin e Shenjtë, kur Abrahami dërgoi në Mesopotami shërbëtorin e tij Eliezerin të kërkonte nuse për djalin dhe Eleizeri i’u lut Perëndisë së Abrahamit që Zoti ti tregojë vajzën e duhur për Isakun (Zanafilla 24:12-14).

Shën Joan Gojarti thotë: “Keni vendosur të martoheni? Le ta zgjedhin gruan ashtu si i pëlqen Zotit. Si? Duke marrë parasysh jo pasurinë, as familjen e rëndësishme, po vetëm fisnikërinë e shpirtit dhe stolinë e virtytit. Sepse gruan e marrim që ta kemi shokë përjetë dhe jo ortak për ndonjë veprim tregtar apo ekonomik”.

Martesa sipas Zotit për të krishterët është e përjetëshme, çifti vazhdon lidhjen martesore edhe mbas vdekje trupore, ata mbeten të martuar përsëri dhe në ngjalljen e të vdekurve çiftet e martuara do jenë bashkë edhe trupërisht, por pa kontakt seksual ashtu si ishin në botën e përkohëshme, sepse në mbas ngjalljes trupore nuk do ketë nevojë për riprodhim sepse njerëzit do jetojnë si engjëjt (Mateu 22-30).

Prandaj kisha sipas mësimit të apostull Pavlit këshillon se ai ose ajo që mbetet i ve është mirë të mos martohet që të mos prishet kurora: “Të pamartuarve dhe vejushave u them se është mirë të qëndrojnë si unë. Por, nëse nuk përmbahen dot, le të martohen, sepse është më mirë të martohen se të digjen nga dëshirat” (1Korintaseve 7-8).

Çifti mund të divorcohet vetëm nëqoftëse e kanë tradhëtuar njëri-tjetrin në jetën e përkoshme, ashtu si Zoti lejoi që mund ta ndash gruan vetëm në rast tradhëtie bashkëshortore. “Por unë ju them se kushdo që e lëshon gruan e vet, përveç rastit të kurvërisë, dhe martohet me një tjetër, shkel kurorën; edhe ai që martohet me gruan e ndarë, shkel kurorën” (Mateu 19:9).

Asnjë martesë nuk mund të bëhet edhe të quhet e tillë nëqoftëse nuk ka bekimin e Zotit si ja dha çiftit të parë Adamit dhe Evës : " Kështu Perëndia krijoi njeriun simbas shëmbëlltyrës së vet, simbas shëmbëlltyrës së Perëndisë; Ai krijoi mashkullin e femrën.Dhe Perëndia i bekoi; dhe Perëndia u tha atyre: "Të jeni të frytshëm dhe shumëzohuni, mbushni tokën e nënshtrojeni, e sundoni mbi peshqit e detit, mbi zogjtë e qiellit dhe mbi çdo qenie që lëviz mbi tokë" (Zanafilla 1 28-29) po edhe uratat e Kishës Orthodhokse në Misterin e Martesës, që martesa të përmbushë qëllimin dhe të mos ndahet sepse Zoti e tha: “atë që Perëndia bashkoi njeriu të mos e ndajë” (Mateu 19-6).

Martesa kishtare është shumë e lartë sepse është një ikonë e dashurisë së Perëndisë për njeriun, sepse ashtu si dhëndri do nusen dhe bashkohet me atë sa bëhet një mish edhe Zoti do popullin e tij dhe bashkohet me besimtarin dhe bëhet një frymë ( I Korintasve 6-17), prandaj edhe apostull Pavli thotë: “Ky është një mister i madh; tani unë them në lidhje me Krishtin dhe Kishën” (Efesianëve 5-23).
Prandaj martesa duhet të bëhet sipas Zotit dhe Kishës ashtu siç na thotë edhe Shën Ignati (shekulli i II) “Ata që duan të martohen duhet të bashkohen me dijenin e peshkopit, kështu që martesa duhet të bëhet sipas Zotit dhe jo nga dëshira njerëzore”.

Teruliani (shekulli i II): “Nëqoftëse një çift i krishterë dëshiron të martohet, mbasi merr çertifikatën civile, vjen në kishë të djelën për të marrë Kungimin dhe bekimin e episkopit apo të priftit. Kështu që marrëveshja civile bëhet një mister. Pas bekimit emrat e tyre shkruhen në qiell dhe jo në regjistrin qeveritar”.

Por përveç kësaj çifti i krishterë i martuar ka detyra të mirëpërcaktuara nga Zoti dhe Kisha dhe për të gjitha këto na sqaron përsëri apostulli i kombeve Pavli, në letrën drejtuar Efesianëve ( 5:22-33).

Le ti analizojmë këto fjalë të shkruara të apostullit të kombeve i cili quhet edhe "goja" e Krishtit.

Ai thotë: “Ju, gratë, nënshtrohuni burrave tuaj porsi Zotit, sepse burri është kreu i gruas, sikurse edhe Krishti është kreu i kishës, dhe ai vetë është Shpëtimtari i trupit. Ashtu si kisha i është nënshtruar Krishtit, kështu gratë duhet t’i nënshtrohen burrave të tyre në çdo gjë” (Efesianët 5-22).

Apostulli fillon me detyrat e gruas jo se apostulli është maskilist si e keqinterpretojnë disa liberal, sepse ai është shumë i qartë në lidhje mes barizis të burrit dhe gruas, për më tepër për Pavlin kur bëhet fjalë për njeriun e ri në Krishtin nuk ka më burrë dhe grua: “Nuk ka më Jude as Grek; nuk ka më shërbëtor, as të lirë; nuk ka më mashkull e femër; sepse ju të gjithë jeni një në Krishtin Jisu” (Galatasve 3-28), por Pavli fillon me gruan si natyrë më e brisht dhe më e dobët se burri (Pjetr. 3:7) dhe kështu do kujdesin primar, prandaj fillon me detyrat e gruas për ta ruajtur atë.

Ai thotë: “Ju, gratë, nënshtrohuni burrave tuaj porsi Zotit, sepse burri është kreu i gruas, sikurse edhe Krishti është kreu i kishës, dhe ai vetë është Shpëtimtari i trupit. Ashtu si kisha i është nënshtruar Krishtit, kështu gratë duhet t’i nënshtrohen burrave të tyre në çdo gjë” (Efesianët 5-22).

Apostulli nxit dhe kultivon bindjen tek gruaja sepse mosbindja ishte dhe është tundimi i çdo gruaje i trashëguar nga gruaja e parë Eva që e nxitur nga djalli (Zanafilla 3,1-5) nuk ju bind burrit.

Ashtu si djalli nxiti gruan e parë të mos i bindej burrit dhe Zotit që të hante frutin e ndaluar (Zanafilla 3-6) po ashtu nxit çdo grua të mos bëjë bindje tek burri dhe Zoti që të veprojë me kokën e saj dhe pastaj ti prishë të gjitha, ashtu si thuhet tek urtësia e Siarakut: “çdo e keqe por jo si e keqja e gruas, çdo prapësi por jo prapësia e gruas” (Siraku 25,17-19).

Zoti ja dha Adamit urdhërin mos ha nga pemët e kopshtit (Zanafilla 2 16-17) dhe ishte Adami që ja transmetoi gruas (Evës) këtë ligj gojor.Gruaja në egoizmin e saj e dëgjoi djallin ajo automatikisht pushoi së binduri burrit dhe kështu u rebelua edh kundër vetë Zotit ligjëvënësit dhe kështu solli mëkatin dhe vdekjen në botë, sepse: “prej gruas zuri fill mëkati e për faj të saj të gjithë vdesin” (Siraku. 25-33).

Prandaj edhe kur gratë sot nuk ju binden burrave të tyre kur ata ju thonë ligje dhe porosi sipas Zotit, moralit, të vërtetës dhe logjikës, patjetër ato janë nën ndikimin e një fryme demoniake dhe kështu nga mosbindja ato do rebelohen gabojnë dhe mëkatojnë, jo vetëm për veten por kundër burrit, fëmijëve dhe vetë Zotit duke u bërë me dashje pa dashje bashkëpunëtore me djallin. Prandaj edhe Siraku thotë “E vogël është çdo djallëzi krahasuar me djallëzinë e gruas.” (Siraku 25-26).

Bindja e gruas ndaj burrit nuk është një imponim arbitrar, por një domosdoshmëri në rendin e krijimit dhe të çiftit dhe përfshin shfaqen e dashurisë që duhet të ketë gruaja për burrin ashtu si apostulli i shkruan Titit: “që të mësojnë të rejat të duan burrat e djemtë e tyre’’ .(Titi 2-4)

Kjo bindje e përulur me dashuri duhet të bëhet nga gruaja sepse kështu ajo mund ta shpëtojë burrin e saj të dashur, ashtu si apostull Petro thotë: “Gjithashtu edhe ju gratë, ulini kryet burrave tuaj, që, edhe në mos iu bindshin disa fjalës, të fitohen pa fjalë nga sjellja e grave, pasi të shohin sjelljen tuaj të dëlirë e me frikë” (1 Pjet 3:1-2).
Gruaja ju dha burrit nga Zoti për shoqëri, ndihmë, frymëzim dhe mbështetje në punët e tij, ashtu si na thuhet tek Zanafilla: “Pastaj Perëndia tha: Nuk është mirë që njeriu të jetë vetëm; unë do t’i bëj një ndihmë që i përshtatet’’ (Zanafilla 2;18).

Gruaja u krijua nga Zoti që të menaxhojë punët e shtëpisë së burrit të tyre ashtu siç thotë Siraku : "Sikurse dielli që lind botës në lartësi e Zotit, ashtu ndriçon bukuria e gruas në regullimin e shtëpisë" ( Siracidi 25-28) edhe apostulli Pavli thotë që gratë të jenë: “të urta, të pastra, shtëpiake, të mira, të bindura ndaj burrave të tyre, që të mos blasfemohet fjala e Perëndisë’.’ (Titi 2-5)

Asaj ju dha bekimi i madh që të jetë nënë dhe :“do të shpëtojë me anë të lindjes së fëmijëve, në qoftë se qëndrojnë në besim dhe në dashuri e në shenjtërim me urtësi’’(1 Timotheu 2-15).
Apostulli e ka fjalën që gruaja nuk është thjeshtë toka e farës së burrit që të japë kalli, por nënë që lind edhe edukon fëmijët e saj me frikën e Perëndisë dhe kështu ajo fiton dashurinë dhe respektin e burrit dhe fëmijëve dhe mbi të gjitha të Zotit: " Bijtë e saj ngrihen dhe e shpallin fatlume; edhe burri i saj e lëvdon duke thënë:"Shumë bija kanë bërë gjëra të mëdha, por ti i kalon të gjitha ato".Hiri është i rremë dhe bukuria është e kotë, por gruaja që ka frikë nga Zoti është ajo që do të lëvdohet. I jepni frytin e duarve të saj, dhe vet veprat e saj le ta lëvdojnë te portat.(Falët e urta 31:28-31).

Martesa është një mjet në palestër ku njeriu kultivohet në bindje, prandaj edhe apostulli nxit vajzat: “Dua pra të rejat të martohen, të bëjnë fëmijë, të bëhen zonja shtëpie, të mos i japin asnjë shkak armikut për të folur keq’’; “të urta, të pastra, shtëpiake, të mira, të bindura ndaj burrave të tyre, që të mos blasfemohet fjala e Perëndisë’’ (1 Timotheu 5-14).

Bindja është kusht shpëtimi madje edhe Zoti Jisu Krisht, si bir njeriu mësoji të ishte i bindur dhe i nënshtruar ndaj Perëndisë për shëpëtimin tonë, ashtu si na thuhet: “Edhe pse ishte Bir, mësoi të jetë i bindur nga ato që pësoi, dhe, si u bë i përkryer, u bë vepronjësi i shpëtimit të amshuar për të gjithë ata që i binden, duke qenë i shpallur kryeprift nga Perëndia sipas rendit të Melkisedekut" (Hebrenjt 8:5-9).

Edhe pse burri dhe gruaja si ikona të Perëndisë janë të barabartë si persona, si në hir, ashtu edhe në mundësi për shenjtëri dhe hyjnizim sipas ngjashmërisë (Zanafilla 1-26), përsëri kanë hierarki në raport me njeri–tjetrin, ashtu si na thuhet në Bibël përpara u gatua Adami, pastaj Eva (Zanafilla 2-7).

Burri i krijuar i pari sipas ikonës (Zanafilla 1-26) ka përparësinë në drejtimin e çiftit dhe familjes kjo sipas shembullit të Trinisë së Shenjtë, ku të tre personat hyjnorë janë të barabartë në fuqi dhe lavdi përsëri kanë hierarki në renditje dhe në veprim. Ati është shkaku i parë i Birit dhe Shpirtit të Shenjtë dhe i çdo veprimi të Trinisë së Shenjtë, ku Ati mendon, Biri i thotë, Shpirti i Shenjtë i bën dhe i përsos.

Prandaj, edhe gruaja si e dyta në rendin e krijimit të njerëzimit duhet të shikojë drejt burrit ta nderoj dhe ti bindet burrit, i cili ka si atribut mendimin dhe gruaja frymëzimin, dhe të dy së bashku zbatimin.
Dhe për ta bërë më të lehtë mësimin dhe imitimin, apostull Pavli vendos përpara çdo gruaje të krishterë shembullin unikal të bindjes dhe bashkëpunimit me atë të Kishës ndaj Krishtit: “Ashtu si kisha i është nënshtruar Krishtit, kështu gratë duhet t’i nënshtrohen burrave të tyre në çdo gjë.” (Efesianëve 5-24).

Nënshtrimi dhe bindja që gruaja bën ndaj burrit në çdo gjë do të thotë në ato që janë të perëndishme dhe shihet nga Perëndia si bindje e saj ndaj Jisuit, dhe e Jisuit ndaj Perëndisë, "porsi Zotit" (Efesianat 5:22), sepse kështu është rendi i krijimit në këtë botë: "Por dua që të dini se kreu i çdo njeriu është Krishti, edhe kreu i gruas është burri; edhe kreu i Krishtit është Perëndia" (1 Korintasve 11-3).
Gratë që do të gjykohen në gjykatoren e drejtë dhe të frikshme të Zotit Jisu Krisht do të pyeten:
1. A ju binde burrit që ta dhashë ty ?
2 A i edukove me frikë Perëndie fëmijët që ti dhashë ty ?

Nqs një grua e martuar ka dështuar në këto dy detyra bazike çfarë të ketë bërë tjetër në jetë nuk e justifikon dhe ka dështuar në rolin e bekur si grua dhe si nënë. Kështu ajo do të rezikoj shpëtimin e përjetshëm, sepse gruaja që nuk i është bindur burrit nuk i është bindur vetë Zotit dhe gruaja që ka lënë pas dore fëmijët për karjerën e saj nuk ka dashuri amësore dhe kështu as Zotin dhuruesin e fëmijëve të saj nuk e do.

Tregues i jashtëm i bindjes së bekuar të gruas ndaj burrit dhe Zotit është edhe vendosja e shamisë sidomos kur ajo lutet, sipas apostullit: “Edhe çdo grua, që lutet ose profetizon kokëzbuluar, turpëron kryet e saj, sepse është njësoj sikur të ishte e rruar. Sepse në qoftë se gruaja nuk mbulohet, le t'ia presin flokët; por në qoftë se për gruan është turp të qethet a të rruhet, le të mbulojë kryet. Sepse burri nuk duhet të mbulojë kryet, sepse është shëmbëllimi dhe lavdia e Perëndisë, kurse gruaja është lavdia e burrit, sepse burri nuk është nga gruaja, por gruaja nga burri, edhe sepse burri nuk u krijua për gruan, por gruaja për burrin. Prandaj gruaja, për shkak të engjëjve, duhet të ketë një shenjë pushteti mbi kryet" (1 Korintasve 11:5-10)." Por në qoftë se ndokush mendon të kundërshtojë, ne s'kemi zakon të tillë, as kishat e Perëndisë" (1 Korintasve 11-16).

Kurse për burrat apostulli thotë: "Ju, burra, t’i doni gratë tuaja, sikurse edhe Krishti ka dashur kishën dhe e ka dhënë veten e vet për të, që ta shenjtërojë, pasi e pastroi me larjen e ujit me anë të fjalës, që ta nxjerrë atë përpara vetes të lavdishme, pa njolla a rrudha a ndonjë gjë të tillë, por që të jetë e shenjtë dhe e paqortueshme.

Kështu burrat duhet t’i duan gratë e veta porsi trupat e tyre; kush do gruan e vet do vetveten. Sepse askush nuk urreu mishin e vet, por e ushqen dhe kujdeset me butësi për të, sikurse edhe Zoti bën me kishën, sepse ne jemi gjymtyrë të trupit të tij, të mishit të tij dhe të kockave të tij.“Prandaj njeriu do të lërë babanë e vet dhe nënën e vet dhe do të bashkohet me gruan e vet, dhe të dy do të bëhen një mish i vetëm. “Ky mister është i madh; tani unë e them në lidhjen me Krishtin dhe me kishën. Por secili nga ju kështu ta dojë gruan e vet sikurse e do veten e vet; dhe po kështu gruaja ta respektojë burrin. (Efesianëve 5:25 -33).

Perëndia është krijuesi i çiftit njerëzor, dhe ka familjen si njësinë bazë në shoqëri, dhe çdo familje duhet të ketë një udhëheqës. Prandaj, Perëndia i ka caktuar burrit përgjegjësinë e madhe për të qenë udhëheqësi i familjes dhe i gruas: “sepse burri është kryet e gruas” (I Korintasve 11:3), “sepse burri nuk është nga gruaja, por gruaja nga burri" (1Korintasve 11-8).

Apostulli na jep shembullin e një trupi njerëzor që është i përbërë nga koka dhe trupi me gjymtyrë, ashtu si nuk mund të ketë trup pa një kokë që ta drejtojë, ashtu edhe s’ka kokë pa trup që të lëvizë dhe të kryejë mendimet sepse :"në Zotin as burri nuk është pa gruan as gruaja pa burrin" (I Korintasve 11-9).

Apostulli vendos edhe përpara burrave shembullin e Krishtit të burrit të përsosur, që ata të mos abuzojnë me rendin dhe hierarkinë: “siç është edhe Krishti kryet e kishës, edhe ai është shpëtimtari i trupit”.(Efesianëve 5-23)

Apostulli shprehet se meqënëse burri është krijuar i pari në rendin e krijimit (Zanafilla 2-7) ka edhe detyrat më të vështira siç është dashuria e veçantë dhe pa kushte për gruan kjo më e madhe se dashuria për veten e tij fëmijët dhe prindërit.

Burri mbas dashurisë "mbi veten" për Zotin që nuk pranon rivalitet (Mateu 10 37) (Mateu 19 29) duhet të dojë gruan e tij "si veten" :"Kështu e kanë për detyrë burrat të duan gratë e tyre, si trupat e tyre. Ai që do gruan e tij, do veten e tij. Sepse askush ndonjëherë s’e urreu trupin e tij, por e ushqen dhe e ngroh, sikurse edhe Zoti kishën. Sepse jemi pjesë të trupit të tij, prej mishit të tij dhe prej eshtrave të tij. “Prandaj njeriu do të lerë të atin e të ëmën dhe do të ngjitet pas gruas së tij, edhe do të jenë të dy një mish”.(Efesianëve 5-28-32).

Burri si kreu i gruas (Efesianëve 5-23)ka udhëheqjen dhe përgjegjësinë e parë për mbarëvajtjen e gruas, fëmijëve edhe familjes. Kjo udhëheqje duhet të ushtrohet me dashuri, butësi dhe konsideratë për gruan dhe fëmijët që do të thotë plotësim i nevojave ekonomike shpirtërore fizike të brendshme të familjes.
S'mund të mbash rolin e burrit kur je përtac dhe nuk sakrifikon për të gjetur me punë të ndershme gjërat e nevojshme për jetesën normale të gruas edhe fëmijëve, sepse: "Po në qoftë se ndonjë nuk mendohet më përpara për të tijtë, edhe më fort për ata të shtëpisë së tij, ky ka mohuar besimin dhe është më i lig se i pabesi’.’ (1 Timotheu 5-8).

Burrat kanë detyra jo vetëm për kujdesin ekonomik, shpirtëror dhe moral, por edhe për mbrojtje fizike deri në sakrifikimin e jetës ashtu si apostujt urdhërojnë: “Ju burrat duajini gratë tuaja, siç deshi edhe Krishti kishën, edhe dha veten e tij për të, që ta shenjtërojë, duke e pastruar atë me larjen e ujit, me anë të fjalës; që ta nxjerrë atë përpara vetes kishë të lavdishme, pa pasur njollë, ose rrudhë, a ndonjë të tillë, por që të jetë e shenjtë dhe pa të metë. Kështu e kanë për detyrë burrat të duan gratë e tyre, si trupat e tyre. Ai që do gruan e tij, do veten e tij" (Efesianëve 5:25-28).

Edhe apostull Petro që ishte vetë i martuar mëson burrat: “Ju burrat duajini gratë tuaja dhe mos i hidhëroni ato’’; “Ju burrat, gjithashtu, jetoni me gratë tuaja me urtësi, duke e nderuar gruan si enë më të brishtë dhe si bashkë trashëgimtare të hirit të jetës, që të mos pengohen lutjet tuaja’’ (1 Petros 4-7).

Burrat nuk duhet ti tradhëtojnë gratë e tyre që duhet ti duan as me mendim, sepse kështu nxisin xhelozinë dhe armiqësinë e gruas dhe ndëshkimin e Zoti që tha: "Keni dëgjuar se u është thënë të vjetërve: “Mos shkel kurorën”. Po unë po ju them juve, se kushdo që vë re grua me dëshirim, ka kryer kurorëshkelje në zemër të tij” (Mateu 5:27-28).

"Armiqësitë dhe rivalitetet që ekzistojnë ndërmjet burrit dhe gruas në këtë botë nuk i përkasin “mënyrave të ndryshme të ekzistencës”, të krijuara nga Perëndia, por më tepër i përkasin mëkatit. Nuk duhet të ketë tirani të burrit mbi gruan, as shtypje apo skllavëri. Ashtu si nuk duhet të ketë përpjekje të grave për t’u bërë burra dhe të mbajnë pozitën e mashkullit në rendin e krijimit. Por, duhet të jetë një harmoni dhe një unitet në bashkësinë e qenieve, me dallimet e tyre natyrore dhe me rendin e krijuar natyror". At Thomas Hopko.

Apostulli thotë: “edhe gruaja ta ketë frikë burrin” (Efesianëve 5-23). Për çfarë frike flet? Patjetër, jo për fobi që vjen nga diktati dhe abuzimi i burrit ndaj gruas por për respekt të domosdoshëm të gruas ndaj burrit dhe ky respekt i ndërsjelltë.

Shën Nektari për “frikën dhe nënshtrimin” e grave thotë.
Kjo frikë nuk ka asgjë të përbashkët me frikën e nënkuptuar nga disa zonja që buzëqeshin në leximin e këtij fragmenti në misterin e martesës. Është “frika” e shenjtë, e pastër dhe e drejtë dhe e imponuar ndaj grave si një urdhër hyjnor për lumturinë e tyre të përjetshme dhe lidhjen e pathyeshme të dashurisë së përbashkët.
Kjo “frikë” nuk shpreh asgjë që e tremb dhe e tmerron gruan. Kjo “frikë” lind nga dashuria e madhe për atë që e do, dhe shprehet si nënshtrim dhe si gatishmëri për ta kënaqur. Dashuria e një gruaje për burrin e saj manifestohet si frika për të mos rënë nga dashuria që ai tregon ndaj saj.

Kurse Shën Paisi Agjoriti i Malit të Shenjtë thotë se: "nëse mungon respekti, vetëpërmbajtja, arrijmë në paturpësi. Por brenda frikës ka respekt dhe brenda respektit ka dashuri. Diçka që e respektoj, njëkohësisht edhe e dua, dhe diçka që e dua, edhe e respektoj. Gruaja të respektojë burrin. Burri të dojë gruan. Por tani ata rrafshojnë gjithçka dhe pastaj familjet prishen, sepse Ungjillin e kuptojnë anasjelltas. Burri thotë: “Gruaja duhet që të bindet”. Por, nëse nuk ke dashuri, as edhe një mace nuk mund ta zbutësh. Nëse nuk ke dashuri, tjetrit nuk mund ti kërkosh as edhe një gotë me ujë që të të sjellë. Kur dikush respekton tjetrin, respekton edhe veten e tij, por veten e tij nuk e llogarit. Respektimi i tjetrit ka nderim. Ndërsa, kur dikush kujdeset për veten e tij, kjo gjë nuk ka nderim.

Burri duhet të ketë kujdes, që nga dashuria për gruan të mos tregohet i dobët dhe ti bindet tekave apo gabimeve të saj, sepse jo vetëm gruan që do ta shkatërroj, por edhe vetë veten, fëmijët edhe familjen, ashtu siç bëri Adami nga dobësia për Evën,kur dëgjoji lajkat e saj dhe hëngri frutin e ndaluar (Zanafilla 3-6). Prandaj edhe Zoti dënoj atë dhe bota u mallkua : "Pastaj i tha Adamit: «Meqenëse dëgjove zërin e gruas sate dhe hëngre nga pema për të cilën të kisha urdhëruar duke thënë: "Mos ha prej saj", toka do të jetë e mallkuar për shkakun tënd, ti do të hash frutin e saj me mund tërë ditët e jetës sate. Ajo do të prodhojë gjemba dhe bimë gjembore, dhe ti do të hash barin e fushave; do të hash bukën me djersën e ballit, deri sa të rikthehesh në dhe sepse nga ai ke dalë; sepse ti je pluhur dhe në pluhur do të rikthehesh" (Zanafilla 3:17-19).

Mbi të gjitha apostulli thotë:"nështrujuni njëri tjetrit me frikë Perëndie"(Efesianëve 5-21) që e rëndësishme si për burrin edhe për gruan është nënshtrimi ndaj njëri-tjetrit më Krishtin, që përbën një parim frymëror të përgjithshëm. Ky parim duhet të zbatohet para së gjithash tek familja e krishterë. Nënshtrimi, përulësia, butësia, durimi dhe toleranca duhet të jenë karakteristikë e çdo anëtari të familjes . Gruaja duhet t'i nënshtrohet (d.m.th. përulet) përgjegjësisë që ka burri në udhëheqjen e familjes, gjithashtu burri duhet t'i nënshtrohet nevojave të gruas dhe fëmijëve duke u sjellë me dashuri dhe bujari ashtu si apostulli thotë: "Mbani barrat e njëri tjetrit dhe kështu përmbushin ligjin e Krishtit (dashurinë) ."(Galatasve 6-2).Amin.

PSE KRISHTERIMI ORTHODHOKS ËSHTË KUNDËR POLIGAMISË ?

Tue, 27 Sep 2022 22:00:00 +0000

SE KRISHTERIMI ORTHODHOKS ËSHTË KUNDËR POLIGAMISË ?
Shkrim nga Miron Çako
Zyra e Katekizmit Kryepiskopata e Tiranës

Sot në botë të ndikuar nga tradita, fe dhe orientime seksuale ka forma të ndryshme bashkëjetese në çiftë që rjedhimisht krijojnë famijle kontraverse , një ndër to është edhe poligamia .Zakonisht poligamia (martesa me shumë gra )dhe shumë rallë poliandria(martesa me shumë burra) është e papranushme për krishterimin dhe veçanërisht Kisha Orthodhokse këmbëngul se vetëm mastesa monogame ajo mes një burri dhe gruaje është e natyrshme ,njerëzore , hyjnore.

Kisha Orthodhokse është kundër poligamisë sepse mbështet në Shkrimin e Shenjtë, Traditën e Shenjtë të përcaktuar me kanonet kishtare.

Në Biblën (Shkrimin e Shenjtë) në asnjë vend nuk lexojmë se Zoti ka projektuar poligaminë, përkundrazi providenca hyjnore projektoi monogaminë në çift dhe kjo na thuhet shumë qartë tek libri i parë i Biblës , Zanafilla : Atëherë Zoti Perëndi formoi njeriun nga pluhuri i tokës, i fryu në vrimat e hundës një frymë jete, dhe njeriu u bë një qenie e gjallë…. Pastaj Zoti Perëndi tha: "Nuk është mirë që njeriu të jetë vetëm; unë do t'i bëj një ndihmë që i leverdis"…Atëherë Zoti Perëndi e futi në një gjumë të thellë njeriun, të cilin e zuri gjumi; dhe mori një nga brinjët e tij dhe e mbylli mishin në atë vend.Pastaj Zoti Perëndi me brinjën që i kishte hequr njeriut formoi një grua dhe e çoi te njeriu.Dhe njeriu tha: "Kjo së fundi është kocka e kockave të mia dhe mishi i mishit tim. Ajo do të quhet grua sepse është nxjerrë nga burri".Për këtë arsye njeriu do të braktisë babanë dhe nënën e tij dhe do të bashkohet me gruan e tij, dhe do të jenë një mish i vetëm.(Zanafilla 2-7 ;18 ;21-24)

Këtu na thuhet shumë qartë se Zoti Perëndi krijojë martesën monogame sepse vetëm kështu çifti mund të bëhet një njësi , një trup , një bashkim , jetë, dashurie dhe të qënuri .

Por dikush mund të thotë përse edhe në Bibël në Dhiatën e Vjetër ne shohim poligaminë madje edhe tek patriarkët , si Abraham. Jakov, mbretërit e drejtë David , Solomon ,etj?

Ne duhet të jemi të vëmendshëm kur e lexojmë dhe interpretojmë Biblën .

Nqs poligamia gjendet në Dhiatën e Vjetër ajo është pasoja e rënies morale të shoqërisë njerëzore për shkak të makatit fillestar stërgjyshor, pasoja e mëkatit të gruas së parë Eva . Ajo e mashtruar nga djalli ra në egoizëm dhe e pranoi ofertën e dajllit që hyri dhe i foli nga gjarpri për të ngrënë frutin e ndaluar i lakmueshëm për sytë , barkun dhe mendjen. Ajo e hëngri frutin sepse nuk i pëlqeu barazia me burrin duke dalë nga brinja mesi i trupit dhe afër zemrës të tijë por deshiroj të bëhej hyjni para dhe mbi burrin, koka dhe sunduesi i tij,ashtu si përsëri lexojmë ; “Dhe gruaja pa që pema ishte e mirë për t'u ngrënë, që ishte e këndshme për sytë dhe që pema ishte i dëshirueshme për ta bërë të zgjuar dikë; dhe ajo mori nga fruti i saj, e hëngri dhe i dha edhe burrit të saj që ishte me të, dhe hëngri edhe ai. (Zanafilla 3 1-6)

Mbasi mëkatoi gruaja se dëgjoi gjarpërin dhe burri mëkatoi se dëgjojë gruan atëhere djalli mori të drejta mbi ata jo vetëm në psiqikën dhe trupat e tyre por edhe në martesën e tyre të bekuar nga Zoti.

Kështu gruaja e humbi vendin e barazisë me burrin dhe dashurinë e tij dhe si ndëshkim nga drejtësia Hyjnore për atë që ajo bëri me egoizëm dhe dinakëri kundër Zotit dhe burrit, situata ndryshoi për keq për gruan.Tashmë burri e tjetërsuar nga mëkati e humbi dashurinë e sinqertë për gruan dhe fillojë ta tiarnizojë gruan, dmth shikoi gruan me epsh si një objekt vëtëm për kënaqisë për riprodhim të farës së tij dhe si mjet pune, dmth si qënie të varur dhe jo të barabartë me veten ashtu si na i thotë përsëri Shkrimi ;” dëshirat e tua do të drejtohen ndaj burrit tënd dhe ai do të sundojë mbi ty".(Zanafilla 3-16)

Kështu armiqësitë dhe rivaliteti që ekzistojnë ndërmjet burrit dhe gruas në këtë botë nuk i përkasin mënyrave të ndryshme të ekzistencës të krijuar dhe projektuar nga Pertëndia , por mëkatit fillestar. Perëndia e krijojë çiftin burrë grua dhe martesën në barazi, harmoni të plotë dhe dashuri të ndërsjelltë dhe nuk duhet të kishte tirani të burrit mbi gruan , as shtypje as skllavëri, ashtu si nuk duhet të kishte përpjekje të grave për t’u bërë burra dhe të mbajnë pozitën e mashkullit në rendin e krijimit, por të kishte një harmoni dhe një unitet në bashkësinë e qënies , me dallime natyrore dhe me rendin e krijuar natyror.

Pasojat e mëkatit të çiftit të parë nuk mbetët vetëm te Adami dhe Eva por ushtrinë tek fëmijët dhe pasardhësit e tyre.

Poligamia si pasojë e mëkatit përmend në Bibël në fillim tek fisi e Kamit një fisë mëkatar, gjaksor edhe i mallkuar. I pari që mori dy gra ishte Lameku, pasardhës i Kainit, ashtu si lexojmë : “Dhe Lameku mori dy gra: emri i njërës ishte Ada dhe emri i tjetrës Cilah”.(Zaanafilla 4-19)

Fisi i Sethit që kërkonin emrin e Zotit (Zanafilla 4-26), nuk kishin martesa poligame, vetëm kur nga fisi i Sethit “bijtë e perëndisë” maorën gra nga fisi i Kamit “bijat e njerëzve” atëhere u prishë aq shumë raca njerëzore sa Zoti vendosi ta shkatrojë njerëzximin me përmbytje.(Zanafilla 6;5-8)

Mbas beslidhjes që bëri Zoti me Noen dhe familjen e tij monogame, . (Zanafilla 6-18), poligamia na rishfaqet përsëri tek Abrami me të cilin Perëndia bëri një tjetër besëlidhje dhe i premtoj: “ Unë prej teje do të bëj një komb të madh, do të të bekoj dhe do ta bëj të madh emrin tënd, dhe ti do të jesh një bekim” (Zanafilla 12-2 ).

Abrahami kishte një martesë monogame por ai dhe gruaja e tij Sara nuk kishin fëmijë , dhe pasardhës . Perëndia i ishte shfaqur Abramit dhe i kishte premtuar se ai do kishte fëmijë nga gruaja e tij;(Zanafilla 16-1-6) , por gruaja e tij Sara e shkuar në moshë muk i besojë profetësisë sepse dhe kështu e nxiti Abramin të shkonte me skllaven e saj Agarën : “ Kështu pra Saraj, gruaja e Abramit, mbasi ky i fundit kishte banuar dhjetë vjet në vendin e Kanaanëve, mori shërbyesen e saj Agarin, egjiptasen, dhe ia dha për grua burrit të saj Abramit.Dhe ai u fut tek Agari, që mbeti me barrë; por kur u bind se kishte mbetur me barrë, ajo e shikoi me përbuzje zonjën e saj.(Zanafilla 16-18)

Edhe pse Abrahami u bë me fëmijë me një grua të dytë dhe ky fëmijë është Ismaili nga vijmë popujt arabë përsëri problem nuk u zgjidh, sepse fëmija që lindi nuk ishte nga Perëndia por nga pabesia e gruas Sarës që edhe pse e mori djalin e skllaves si të sajin nuk ishte e lumtur , sespe filloi rivaliteti mes grave , aq Sara e detyrojë Abramin ta përzinte Agarën dhe Ismailin djalin e saj në shkretëtirë". (Zanafilla 16 -5-6)

Kur Abrahami në moshën 86 vjeçe nga tundimi i Sarës ra në poligami kjo nuk i pëlqeu Perëndisë, prandaj Zoti nuk me vizitoi Abrahamin për 13 vjet rjesht dhe vetëm kur Abrami ishte 99 vjeç Zoti i shfaqet përsëri : “Unë jam Zoti i Plotfuqishëm; ecni para meje dhe jini të paturpshëm;dhe unë do të bëj besëlidhjen time midis meje dhe jush, dhe do t'ju shumoj shumë.(Zanafilla 17:1-2).

Me këto fjalë, Zoti dënon veprimin poligam të Abramit.Dhe mbasi Abrami dh Sara u penduan për mëkatinm e tyre që vinte nga pabesia njerëzore atëhere Zoti e vizitoj përsëri Abrahamin dhe Sarën dhe ajo mbeti shtatëzane dhe lindi djalin e saj Isaku që do të thotë gëzim(Zanafilla 21 1-7).

Nëpërmjet Isakut që ishte sipas premtimit të Zotit nga martesa monogame vazhdoj beslidhja e Zotit me njerëzimin dhe jo me Ismailin siç predendojnë ismailitët sepse ai ishte produkt i një pabesie njerëzore dhe poligamie.

Abarahami pas vdekjes së Sarës pati edhe fëmijë të tjerë me konkubina por ai gjithmonë e dinte se vetëm Isaku ishte i bekuar nga Perëndia dhe jo të tjerët të cilët Abrahami I mbante largë djalit të tij ligjor dhe të bekuar.(Zanafilla 25: 6)

Poligaminë e shikojmë përsëri tek Jakovi i biri I Isakut (Zanafilla 31:17), por poligamia e tij nuk ishte nga dëshira e Jakovit por nga dinakëria e vjerrit të tij Labonës i cili kishte dy vajza Rakelën dhe Lean , Jakovi ishte dashuruar me Rakelën që ishte më e bukur dhe më e re , por Labono në ditën e dasmës i futi në nusëroren Lean dhe i premtoi se nqs do t’i shërbente dhe shtatë vjet të tjera do t’i jepte për gruan edhe Rakelën . Por edhe pse u bë poligam Jakovi nuk i donte të dyja gratë njësoj , ai deshte më shumë Rakelën ( Zanafilla 29 21-30)dhe kjo bëri që mes tyre dhe fëmijëve të tyre .(Zanafilla 30 1-21) të ketë ngrindje që nuk u shuan mes shekujsh.

Paoligaminë e shohim edhe tek mbretërit David, por kjo përsëri nuk ishte dëshira e Perëndisë por e egos dhe epsheve të burrave dhe dinakërisë së grave që shfrytëzonin pasionin për të marrë pushtet ato edhe fëmijët e tyre në këto martesa poligoni.

Zoti nëpërmjet Moisiut deklaroi në Ligjin e tij një urdhër të qartë se mbreti i popullit të Izraelit : “Nuk duhet të ketë një numër të madh grash, me qëllim që zemra e tij të mos shthuret; dhe nuk duhet të grumbullojë për vete një sasi të madhe argjendi dhe ari. (Ligji i përtërirë 17- 17)

Davidi e shpërfillë këtë urdhërim (2 Samuel 5:13) ai pati disa gra dhe bashkë me konkubinat e tyre dhe pati shumë fëmijë por kjo bëri që dinastija e David të jetë një harenë lufte me grave dhe fëmijëve në incest dhe vrasjes mes tyre.

Po ashtu Solomoni djali i Davidit e shpërfilli këtë urdhër dhe ai e teproj më shumë nga të gjthë me poligininë, me kalimin e kohës ai kishte më shumë se 700 gra dhe 300 konkubina. (3 Samuel 11: 3).

Pasojat ishin të trishtueshme sepse nën ndikimin e shumë grave, zemra e Solomonit u derdh dhe u devijua nga Perëndia (1 Mbretërve 11: 1-4).Dhe për këtë mëkat ai u dënua nga Zoti dhe (1 Mbretërve 11 6-14) dhe pagoi i gjithë Izraeli që mbas vdekjes së Solomonit dinastia u nda më dysh në Mbretërinë e Jugut edhe të Veriut, sipas profetësisë Habiahut (I mbretërve 11;31-35) në luftë mes tyre ashtu siç ishin në luftë edhe dy gratë e Joakobi (Izraelit) Lea dhe Rakela në martësën poligame .

Dhe kjo ndarje e Izraelit ndodhi në kohën e mbretërimit të Roboamit 930 pr Krishtit që edhe ai ishte kishte shumë gra edhe konkubina. (2 Kronikave 11:21)

Solomoni edhe pse kishte harem nuk ishte apak i lumtur sepse ai edhe pse kishte me bollëk erosin si një isntikt shtazor, atij i mungonte agapi dashuri që e kanë vetëm njerëzit veçanërisht mes një çifti të vetëm.

Solomoni në librin e proverbave shkruan : “Qoftë i bekuar burimi yt dhe gëzohu me nusen e rinisë sate.” (Fjalët e Urta. 5:18) “ Kush ka gjetur grua ka gjetur një gjë të mirë dhe ka siguruar një favor nga Zoti”.(Prov. 18:23)

Profetët ndryshe nga mbretërit pasionantë kanë profetizuar kundër tradhëtisë që burrat iu bëjnë bashkëshortoreve të tyre : “Ju thoni, "për çfarë?" Sepse Zoti ishte një dëshmitar midis jush dhe gruas së rinisë tuaj, kundër së cilës vepruat në mënyrë të pabesë, ndërsa ajo është shoqja juaj dhe gruaja juaj e ligjshme (Mal. 2:14).

Sipas mësimeve biblike, është dashuria për gruan e vetme që mund t'i japë një burri gëzime tokësore dhe të ndriçojë ngarkesën e punës së jetës: Shijoni jetën me gruan që doni, gjatë gjithë ditëve të jetës suaj të kotë dhe që Zoti ju ka dhënë nën diell për të gjitha ditët tuaja të kotësisë; sepse është pjesa jote në jetë dhe në punët e tua, ashtu siç punon nën diell.(Ekl. 9: 9).

Prandaj siç mund ta shohim, poligamia shfaqet në një mënyrë shumë problematike në Bibël në Dhiatën e Vjetër edhe pse lejohet ajo jo vetëm nuk zgjidhi problemin e epshit të burrave apo problemet sociale dhe dëshirat e grave për pushtet duke shfryrëzuar epshin e burrave por i agravojë shumë më keq problemet sociale si për martesat poligame por dhe për fëmijët dhe pasëardhësit e tyre.

Profetët përdorën imazhin e martesës për të nënshkruar marëdhëniet midis Zotit dhe njerëzve të Tij. Ata menduan vetëm për një formë - monogami: Ndërsa një i ri kombinohet me një virgjëreshë, kështu bijtë tuaj janë të kombinuar me ju; dhe si dhëndri të gëzohet për nusen, kështu që Perëndia juaj do të gëzohet për ju (Is. 62: 5)

Në Ligjin e Moisiut për shkak të dobësisë së njeriut nuk na urdhërohet monogamia sespse akoma ishte e vështirë pët tu mbajtur si nga burrat por edhe nga gratë se hiri fuqia e Zotit nuk kishte ardhur tek njerëzit, përsëri Ligji peëpiqet të korrigjojë këtë antikap të martesës që kishte degjeneruar në poligami jo vetëm mes burrit dhe grave por sidomos ndaj fëmijëve që vuanin xhelozitë e grave të babait " Në qoftë se një burrë ka dy gra, dhe njerën e dashuron dhe tjetrën e urren, dhe si e dashuruar ashtu dhe ajo e urryera i kanë lindur fëmijë, në rast se i parëlinduri është fëmija e gruas së urryer,ditën që u lë me testament pasurinë që zotëron bijve, nuk mund t'i shënojë të drejtën e paralindjes djalit të gruas që dashuron duke e preferuar nga djali i gruas që urren që është i parëlinduri;por do të njohë si të parëlindur djalin e gruas së urryer, duke i dhënë një pjesë të dyfishtë të të gjitha atyre që zotëron; sepse ai është prodhimi i parë i fuqisë së tij dhe atij i përket e drejta e paralindjes.(Ligji i Përtërirë 21: 15-17)

Prandaj poliganmia për ne të Krishterët nuk është e urdhëruar nga Zoti por është e lejuar për shkak të rënies morale si burrit dhe gruas nga mëkati fillestar, prandaj kur në botë erdhi Biri dhe Fjala e Perëndisë si njeri ( Joani 1-14), Jisu Krishti , Ai me atoritetin hyjnor e rivendosi përsëri martesën në vendin dhe perspektivën që kishte që në fillim para rënjes në makat dhe kur : “iu afruan disa farisenj për ta provokuar dhe i thanë: ''A është e lejueshme që burri ta ndajë gruan për një shkak çfarëdo?''.Dhe ai, duke u përgjigjur u tha atyre: ''A nuk keni lexuar ju, se ai që i krijoi që në fillim, i krijoi mashkull dhe femër?Dhe tha: "Për këtë arsye njeriu do ta lërë babanë dhe nënën e vet dhe do të bashkohet me gruan e vet; dhe të dy do të jenë një mish i vetëm".

Dhe kështu ata nuk janë më dy, por një mish i vetëm; prandaj atë që Perëndia ka bashkuar, njeriu të mos e ndajë''.Ata i thanë: ''Atëherë përse Moisiu urdhëroi të jepet letërndarja dhe të lëshohet?''.Ai u tha atyre: ''Moisiu ju lejoi t'i ndani gratë tuaja për shkak të ngurtësisë së zemrave tuaja, por në fillim nuk ka qenë kështu. Por unë ju them se kushdo që e lëshon gruan e vet, përveç rastit të kurvërisë, dhe martohet me një tjetër, shkel kurorën; edhe ai që martohet me gruan e ndarë, shkel kurorën''. (Mateu 19: 3-9)

Edhe apostull Pavli goja e Krishtit urdhëron që burri duhet të jetë , burrë i një gruaje të vetme .(1 Timoteut 3: 2;12).

Kështu Krishti e themelosi përsëri martesën në monogame e tronditur në themel nga poligamia. Krishti duke kryer mrekullinë e parë bëri ujin në verë në martesën në Kana të Galilesë (Joani 2 1-11) e tregoi martesën monogame një kuptim të ri të vecantë një mister i madh, si shprehje më e përsosur natyrore e dashurisë së Perëndisë për njerëzit dhe dashurisë së njerëzve mes tyre dhe kjo përmbushet në martesën e Krishtit me Kishën ashtu si e cilëson apostull Pavli tek (Ffesianët 5-32)

Krishti jo vetëm urdhëroi monogaminë për ndjekësit e tij por jep edhe fuqinë për ta përmbushur atë në Misterin e Martesës . Në misterin e martesës në Kishën Orthodhokse një burri dhe një gruaje u jepet mundësia nga hiri i Zotit nëpërtmjet uratave të kishës që në liri dhe sinergji çifti të bëhet një trup dhe një shpirtë , në një mënyrë të tillë që asnjë dashuri njerëzore nuk mund ta japë nga vetja dhe kjo realizohet vetëm në një martesë monogame e bekuar nga Krishti në Kishën Orthodhokse.

Monogamia sipas Kishës është e përjetshme , sepse atë që Shpirti I Shenjtë ka filluar këtu në tokë me Misterin e Martesës ku nga dy njerëz i bën një, ajo të mos ndahet në vdekje por të përmbushet dhe vazhdojë në mënyrë më të përsosur në mbretëriën e Perëndisë.

Kjo doktrinë e krishterë e martesë monogamisë është kategorisht kundër doktrinave poligame ku do që ato të shfaqen dhe me çdo arsyetimi .

Edhe kanonet Kishatare e ndalojnë si divorcin ashtu dhe poligaminë.

”Cdo laik që ndan gruan e tij dhe martohet me një tjetër ose martohet me një grua të divorcuar , duhet të aforizohet (nxjerë jashtë kungatës (Kanoni 48 I apostujve)

“Ata që kryejnë poligami , duhet të bëjnë 4 vjet pendesë” (I Shën Vasilit Kanoni 80)

“Kush që martohet me dikë , bashkëshorti dhe bashkëshortja është e të cilit janë gjallë , ai I nështrohet ndëshkimeve për shkelje kurore” (Sinodi VI Kanoni 98)

Kështu atyre që na thonë se edhe Bibla tregon për poligami, ne iu përgjigjemi, tregon por Zoti nuk urdhëron por e lejon poligaminë për shkak të mëkatit të prishjes morale dhe humbjes së barazisë së burrit me gruan, dhe kjo e lejuar vetëm në Dhiatën e vjetër , por në Dhiatën e Re në gjakun e Krishtit poligamia për të krishterët është kategorikisht e ndaluar ,dhe konsiderohet kurorëshkelje dhe kurvëri.

Ata që vazhdojnë edhe na thonë se edhe të krishterët janë poligam sepse kanë fshetas gra të dyta ose dashnore përveç grave të tyre të ligjshme, ne u përgjigjemi ata që veprojnë kështu nuk janë të krishterë pavarësisht emrit por mëkatar që bëjnë kurorëshkelje dhe kurvëri, të përjashtuar nga kungimi , deri sa të pendohen rrëfehen dhe të heqin dorë nga kurorëshkelja dhe kurvëria,ose poligamia e fshehtë , ndryshe ata janë të përjashtuar nga Kisha në këtë jetë dhe nga Mbretëria e Zoti në përjetësi, ashtu si të gjithë mëkatarët , sespe : “A nuk e dini ju se të padrejtët nuk do të trashëgojnë mbretërinë e Perëndisë? Mos u gënjeni: as kurvarët, as idhujtarët, as shkelësit e kurorës, as të zhburrëruarit, as homoseksualët,as vjedhësit, as lakmuesit, as pijanecët, as përqeshësit, as grabitësit nuk do të trashëgojnë mbretërinë e Perëndisë".(I korintasve 6-9)

"Kurse për frikacakët dhe të pabesët, dhe të neveritshmit dhe vrasësit, dhe kurvëruesit, dhe magjistarët, dhe idhujtarët, dhe gjithë gënjeshtarët, pjesa e tyre do të jetë në liqenin që digjet me zjarr dhe squfur, që është vdekja e dytë.”(Zbulesa 21-8)

Nqs do të na thonë se ka kisha të krishtera që pranojnë poligaminë si psh "Kisha e shenjtorëve të ditëve të mëvonëshme” sekti i mormonit, ne duhet tju themi se ata nuk janë të krishterë orthodhoks por heterdoks, heretik dhe antikrisht, dhe nuk kanë asnjë lidhje me Zotin Jisu Krisht dhe mësimin e tij për monogomanin dhe shenjtërinë e martesë ,që na tha : "A nuk keni lexuar ju, se ai që i krijoi që në fillim, i krijoi mashkull dhe femër?Dhe tha: "Për këtë arsye njeriu do ta lërë babanë dhe nënën e vet dhe do të bashkohet me gruan e vet; dhe të dy do të jenë një mish i vetëm".Dhe kështu ata nuk janë më dy, por një mish i vetëm; prandaj atë që Perëndia ka bashkuar, njeriu të mos e ndajë''(Mateu 19-4-6)

Ëndrat

Tue, 20 Sep 2022 22:00:00 +0000

Por ç'janë ëndrrat dhe sa duhet t'u besojë njeriu atyre?

Temën duhet ta shohim nga dy këndvështrime: Te psikologjisë, dhe besimit sipas Krishtit.

Fillimisht Psikologjia nuk mundi ta zgjidhë problemin e ëndrrave në mënyrë që të bëhet veçanërisht e besueshme. Në mënyrë esenciale për Psikologjinë fenomeni i ëndrrave mbetet një mister sepse është e vështirë për Psikologjinë nga që nuk do që ta pranojë faktorin mbinatyror. Ështe si të thoshim, psikologji pa shpirtin.

Njeriu nuk është vetem materie. Eshtë trup dhe shpirt. Brenda njeriut përveç faktorit natyror, domethene material, trupit dhe trurit, brenda tij ekziston dhe faktori shpirtëror, shpirti i cili është frymë. Dhe si frymë që është, bën komunikim dhe kontakt me botën mbinatyrore, domethënë me Perëndinë, me botën e engjëjve, por edhe të frymëve dinake, demonëve.

Shkenca e Psikologjisë dhe çdo shkencë është konstatuese, domethënë konstaton veprime dhe gjendje qe ekzistojnë në botën materiale, në materien, por me kërkime sipas logjikës materialiste. Ajo nuk mund t'i shpjegoj shkaqet e ëndrrave, sepse e kufizon kërkimin në faktorin material domethënë në mendje dhe në trup me degëzimet nervore.

Psikologjia e ka të pamundur të depërtojë në thellesi, në tema që prekin kryesisht shpirtin e njeriut. E ka të pamundur.

Ajo nuk mund të pranoje se fryma, shpirti, është rezultat i Frymës së Perëndisë. Kjo e vërtetë ka rëndësi të madhe për pozicionimin tonë të drejtë. Sepse kështu mund të kuptojmë se njeriu s'mund ta shqyrtoje shpirtin në mënyrë të pamvarur por në lidhje me Perëndinë.

Për këtë arsye përderisa Psikologjia nuk mund ta kuptojë këtë marrëdhënie të shpirtit me Perëndinë, si rrjedhim nuk mund të pranojë ekzistencën objektive të Perëndise, as ekzistencën e ëngjëjve të mirë dhe demoneve, as luftën që bëhet në mes të së mirës dhe së keqes .

Psikologjia nuk mund te pranojë të demonizuarit, domethënë njerëz që marrin nga jashtë mësymje dhe sundim forcash të pakuptueshme frymore. Për Psikologjinë nuk ekzistojnë frymë të ndyra (demonë) që mbizotërojnë mbi psiqikën e njeriut, dhe i sjellin konfuzion, rrëmujë të brendshme. Psikologjia nuk mund të kuptojë sesi mundet, për shëmbell, një i demonizuar t'i zbulojë një njeriu të panjohur mëkata te parrëfyera dhe madje me hollësira, siç janë bërë.

Psikologjia i nivelon të gjitha me kujdes. Për shembull, elementin demoniak e shpjegon si qëndrim dhe rezultat të gjendjeve instiktive, domethënë nga instikti, pra, shpjegime arbitrare: “Gjëra të ngatërruara” do të thoshte Shën Porfiri .

Në të njëjtën mënyre Psikologjia kupton dhe ëndrrat. Nuk do, ose më mirë nuk e di përmasën shpirtërore qe u jep ëndrrave Kisha, sepse e konsideron shpirtin si një veprim abstrakt të trupit të njeriut dhe mjafton t'i shqyrtojë ëndrrat vetëm në mënyrë logjike, siç thamë më parë.

I shpjegon si shfaqje të ndryshme të lëvizjeve, ose vetëm të lëvizjeve shpirtërore-trupore të njeriut gjatë kohës së gjumit, që përcaktohen nga kontakti i tij me realitetin e dukshëm material. Kështu që s'është e mundur që Psikologjia te depërtojë në këtë hollësi, ku Shpirti i Shënjtë mund ta mësojë njeriun të kuptojë se çfare bëhet pikërisht në brendësinë e shpirtit të njeriut.

Por është e ndryshme mënyra me të cilën Kisha i përballon dhe i shpjegon ëndrrat.

Duhet thënë se shumë Etër të Shenjtë të Kishës u preokupuan me këtë temë për shkak të mashtrimit te kollajshëm që mund të pësojë njeriu.

Në Etërit e Shenjtë duhet të kemi besim të madh dhe absolut, sepse ata luftuan në shkretëtira kundër pasioneve te tyre. I dinin luftrat me djallin. Luftuan me atë madje edhe trupërisht "trup me trup".

Ata panë masat që mund të arrijë njeriu brenda luftës së tij shpirtërore. Përjetuan përvoja shpirtërore personale luftrash dhe gjendjesh shpirtërore. Shkruan biseda shpirtërore nga përvojat e tyre shpirtërore, jo nga teoritë ose nga disa studime të njerëzve të tjerë. Arritën në masa shumë të larta shpirtërore.U bën banesë e Shpirtit të Shenjtë, dhe me anën e tyre fliste dhe flet Shpirti i Shenjtë. Prandaj fjala e tyre është e ndriçuar nga Perëndia. Eshtë fjalë mirëbesimi dhe Hiri hyjnor.

Kështu pra, për ne Orthodhokët fjala e tyre për këtë temë ka rëndësi të madhe. Le ta shqyrtojmë në mënyrë analitike.

Ç'jand ëndrrat sipas Etërve të Shenjtë?

Në këtë pyetje Shën Joani i Shkalles do të na japë përcaktimin:

"Endrra është lëvizja e mëndjes në palëvizshmërinë e trupit".

Domethënë, kur trupi për shkak të gjumit bëhet i palëvizshëm gjatë çlodhjes së natës, atëhere mendja lëviz vazhdimisht".

Shën Vasili i Madh thotë:

“Natyra e ëndrrave është e paqartë, dhe në lidhje me shfaqjen e tyre ato vijnë nga lëvizja dhe veprimtaria e mëndjes. Endrrat janë me dy kuptime dhe meqënëse gjatë gjumit ekziston plogështia në shqisat dhe në vullnetin e njeriut, prandaj dhe tablotë e ëndrrave shfaqen të çrregullta dhe sjellin rrëmujë dhe paqartësi”.

Duhet të dimë se mbas rënies së njeriut, në brendinë e tij ekziston një ngatërresë e madhe. Dhe shkaku është se brenda tij ekziston dhe vepron fantazia.

Kështu, pra, fantazia vihet në veprim kur njeriu është i zgjuar, ndersa ëndrra kur njeriu fle.

Fantazia, pra, nga njëra anë dhe ëndrrat nga ana tjetër, e bëjnë njeriun të jetojë në një mashtrim shpirtëror me shtrirje të panjohura për jetën e tij shpirtërore. Këtu duhet që për përcaktimin e saktë të bëhet dallimi në mes endrrës dhe vegimit.

Shën Joan Sinaiti na thotë se: " vegimi është ai që e sheh njeriu me shqisat, kur ato janë në vigjilencë. Ky është vegimi i vërtetë. Ndërsa ëndrra ajo që e sheh njeriu dhe e përfytyron, kur është në gjumë".

Gjithashtu te Filokalia, Nikita Stithati bën një përcaktim tjetër të rëndësishëm, të cilin duhet ta vërejmë siç duhet, me qëllim që t'u shmangemi mashtrimeve demoniake.

Oshënari thotë: "Nga sa shohim në gjumë, të tjera janë ëndrra, të tjera vegime, dhe te tjera zbulesa."

Ëndrrat janë gjithë ato që nuk mbeten të pandryshuara në fantazinë e zendjes, por shfaqen të paqarta, të njëpasnjëshme dhe ndryshohen vazhdimisht nga njëra në tjetrën.

Sidoqoftë, gjithë ata njerëz që janë materialistë, u pëlqen shumë të jetojnë vetëm me të mirat materiale. Duan veten trupin, dhe e kanë bërë barkun e tyre "perëndi". Jetojnë brënda në ndyrësi dhe në shthurrje dhe mendja e tyre është vazhdimisht brenda në errësirën satanike. Këta njerëz i mashtrojnë demonët duke iu shkaktuar në gjumë fantazira, domethënë ëndrra.

Në të kundërtën, vegimet janë të luftëtarëve që përpiqen të pastrojnë shqisat e shpirtit të tyre, dhe me përmbajtjen e vegimeve ndihmohen shumë të kuptojnë hyjnoret dhe të përparojnë në virtyt.

Oshënari Nikita Stithati thekson se: " zbulesat janë të njerëzve të përso sur, të cilët pranojnë veprimin e Shpirtit Hyjnor dhe janë të bashkuar me Perëndinë me shpirtin e tyre që preokupohet me theologjinë."

Nga gjithë këto që dëgjuam, kuptojmë se ëndrrat jo vetëm që nuk janë të vërteta, por me anën e tyre na mashtrojnë demonët.

Siç u theksua në hyrje, Etërit i dhanë rëndësi çështjes së ëndrrave që të na mbrojnë, sigurisht për shkak të mashtrimit të kollajshëm nga tallja e demonëve.

Endrrat, pra ekzistojnë.Po,çështja është, se duhet të kuptojmë nëse janë të vërteta dhe nëse duhet të besojmë në ato, apo jo.

Fillimisht duhet të studjojmë se, cilët faktorë hyjnë dhe na bëjnë të shohim ëndrrat e ndryshme. Kështu, pra, me ndihmën e Etërve të Shenjtë ëndrrat do të mund t'i klasifikonim në katër kategori:

1. Kategoria e parë:

Sipas Vasilit të Madh janë rezultati i lëvizjeve të ndryshme të jashtëzakonshme të shpirtit gjatë ditës.

Me pak fjale, kur gjatë ditës na preokupojnë disa probleme të theksuara, dhe e kemi lodhur mëndjen me këmbëngulje, atëhere gjithe ato mendime, shqetësime ose agoni, vinë nga thellësia e mendjes dhe bëhen ëndrra. Bëhen ëndrra por me ndihmën e kujtesës sonë.

Për këto Shën Grigor Dialogu na thotë: "Tablotë e ëndrrave vinë nga shkaqe të ndryshme. Kur, për shembull, stomaku është i mbushur. Kur stomaku është bosh. Tjetër janë këto ëndrra dhe tjetër të tjerat.

Mendimet dhe arsyetimet e ndryshme kur flemë, transformohen në ëndrra. Në raste të tjera dialli me anën e ënrrave na tall. Zakonisht ëndrrat i detyrohen një lidhjeje të mendimeve dhe arsyetimeve tona, por me mashtrimin e diallit.

Gjithashtu Shën Grigori i Nisës thotë se: " shumë ëndrra të qeta ose shumë shqetesuese qofshin për gjumin e njeriut, vinë nga preokupimet dhe përkujdesjet e përditshme".

Siç e shihni shenjtorët kanë të njëjtat mendime. Gjithashtu i njëjti shenjtor dhe çdo shenjtor i ndriçuar nga Shpirti i Shenjtë, thotë: "Shumë herë gjëndja e ëndrrave fiksohet sipas dëshirave të ngjashme të trupit" dhe i Shenjti shpjegon në mënyrë më analitike:" se ai që ka etje, pandeh se gjëndet në burime, dhe ai që është i uritur, pandeh se është në gosti të pasura.

Populli thotë: "I urituri shikon simite dhe këmbëzbathuri këpucë".

Dhe i riu, që mosha e tij është plot vrull dhe gjallëri, ëndërron sikur gjendet në vende të ngjashme ose me personat që do të bëjë mëkatin.

Shumë gjëra do të mund të thoshte njeriu për këtë kategori ëndrrash, por janë të mjaftueshme për njeriun e patëkeq për të kuptuar këto të vërteta, dhe krahas këtyre, mashtrimet që mund të vinë nga ëndrrat.

2. Kategoria e dytë e ëndrrave, është kategoria që ka brenda saj si shkak pasionet.

Pasionet, siç dihet, janë veprime të shpirtit por të kundërta me veprimet e tij të natyrshme. Ndaluan forcat e shpirtit dhe në vend të veprojnë në mënyrë të natyrshme, tani veprojnë jashtë natyrës. Të sjellim një shëmbull: Dashuria është një energji natyrore e shpirtit. Dhe si energji natyrore duhet të dojë Perëndinë dhe bashkënjeriun. Por ajo transformohet për shkak të mëkateve në një energji jashtë natyre. Dhe në vend ta dojë Perëndinë dhe bashkënjeriun, ajo do mëkatin, kurvërinë, perversionin.

Pasionet pra, na e zotërojne shpirtin, dhe me anën e tyre shohim ëndrra të ngjashme. Për shembull: "Miku i kenaqesive trupore sheh ëndrra të këqia trupore. Grykësi sheh ëndrrat përkatese, ose kërkon gjithmonë gjumë dhe rehati".

Shën Nikita Stithati thotë: "Nëse shpirti i njeriut është fryrë nga fodullaku, përfytyron brohoritje dhe pritje nga populli dhe frone mbretërore, dhe zotëri dhe sundimtar.Me pak fjalë, shoh atë që dëshiron, përderisa është fodull. Në gjëndje të përparuara njeriu krenar dhe mburravec meqenëse është egoist, e sheh veten që rri në makina te shkëlqyeshm, dhe ndonjëhere sikur ka krahë dhe fluturon në ajër. Dhe të gjithe dridhen nga madhështia e pushtetit të tij. "

Nëse për njeriun e pasioneve dhe mëkateve të shumta ëndrrat e çrregullta janë plot me veprime të çrregullta dhe të këqija, e njëjta ndodh dhe me njeriun perendidashës dhe të virtytshëm, që ka zell në punën e virtytit, dhe është i drejtë në punët e nderimit fetar dhe ka shpirt të pastër nga ndikimi i materies.

Ky, pra, perendidashës dhe i virtytshëm sheh në gjumë ëndrra, që kanë si rezultat gjëra të ardhshme dhe zbulesa pamjesh të tmerrshme të gjykimit hyjnor dhe kur zgjohet, gjithmonë e gjen veten duke u lutur me mallëngjim fetar, duke pasur një gjëndje paqësore në shpirt dhe në trup. Kështu që në fytyrën e tij ka lotë dhe në buzë bisedim me Perëndinë. Domethënë është duke u lutur vazhdimisht.

Gjithashtu Shën Joani i Shkallës thotë: "Endrrat që kanë lidhje me ushqime dhe gjell, vinë në zemrën e grykësve. Endrra gjyqesh dhe dënimesh në zemrat e njerëzve qe mbajnë zi për mëkatet."

Gjithashtu Shën Simeoni Theologu i Ri thotë: "Kur shtazërohet ndërgjegjia, domethënë bëhet si bishë kundër njerëzve të tjerë, atëhere sheh ëndrra sikur e sulmojnë bisha dhe gjarpërinj. Luftra dhe beteja".

Mbas gjithë këtyre që u thanë për kategorinë e dytë, mund të themi se, nga ëndrrat që shohim, mund të dallojmë pasionet që na zotërojnë. Kështu, pra, duhet të jemi të vëmendshëm se çfare ëndrra shohim, që të kuptojmë se brënda nesh mbizotërojnë pasionet, të cilat dallohen nga ëndrrat qe shohim.

Kategoria e tretë e ëndrrave janë të ashtuquajturat "Ëndrra demoniake", të cilat janë shumë të frikshme. Këto ëndrra synojnë të mashtrojnë, mundojnë dhe te sjellin rrëmujë të madhe dhe ngatërrese te njeriu, me qëllim të pastajmë humbjen, dhe në qoftë e mundur shkatërrimin përfundimtar të shpirtit në ferrin e përjetshëm, sigurisht nëse njeriu mbetet i papenduar.

Kur demonët për shkak të mëkateve dhe pasioneve fitojnë të drejta mbi njeriun, ose zotërim, atëhere si në gjum dhe kur është i zgjuar, nuk është e vështirë ta ngacmojnë secilin prej nesh, përderisa kemi fantazinë. Këtë fantazi e shfrytëzon satani dhe nëpërmjet saj i kalon mesazhet e tij, ëndrrat, ose dhe mendimet ndërhyrëse kur jeni zgjuar.

Dialli është shpirt, dhe si shpirt ndikon mbi shpirtin njerëzor. E bombardon me mendime të këqija dhe dinake gjatë ditës, dhe natën më kollaj gjatë gjumit. I kalon gjithë krijesat e fantazisë, gjithë ëndrrat përmes deres, syrit të shpirtit, për shkak të plogështisë në kohën e gjumit.

Ne Everjetinoi përmendet kjo: "Dikur një vëlla pyeti nje Jerond: "Ati im, ç'janë fantazmat e natës, domethënë ëndrrat?

Jerondi u përgjigj: "Pikërisht ashtu si ditën që dialli na preokupon me arsyetime të huaja të ndryshme mbi veprën shpirtërore, dhe kur duam të lutemi na nxjerr punëra, që të mos preokupohemi me lutjen dhe mendimet e mira, në këtë mënyrë edhe natën synon që me ëndrra të ndryshme të rëndësishme të na tronditë mëndjen, gjersa të arrije ky urrejtës i njeriut ta bëjë të pavlefshme dhe lutjen tonë të natës. Prandaj nuk duhet t'u kushtojmë aspak vemendje këtyre."

Sidoqoftë Etërit e Shenjtë na mësojnë se më të shumtat e ëndrrave janë të energjisë satanike. Sipas Apostull Pavlit, demonët ndryshohen madje edhe në ëngjëll drite, ose në profetë, duke treguar gjoja të ardhmet.

Eshtë e tepërt të themi, pra, se askush nuk duhet t'u japë rëndësi këtyre ëndrrave, sepse janë tallje të demoneve, që ta shpien njeriun në mashtrim, në prishje shpirtërore dhe në shkatërrim.

Shën Efremi thotë: "I dashur, mos i beso ëndrrat mashtruese, sepse ëndrrat mashtruan shumë njerëz, dhe ranë gjithë ata që i mbështetën shpresat në ato.

Le te mendojnë se në çfare masa virtyti arritëm që mund të shohin vegime ëngjëjsh. Njeriu i përulur e di se është njeri me mëkate, dhe kështu eshte i padenjë per vegime të tilla.

Për transformiminin a demonit ne engjëll drite Shën Joan Sineti na thotë:

"Në gjum demonët transformohen në engjëll drite dhe në formë martirësh të shenjtë, që shfaqen sikur vinë drejt nesh. Kështu mbasi zgjohemi na zhytin në krenari dhe gëzim dhe shenjti vazhdon: "Shënja nga e cila do ta dallosh mashtrimin është kjo: Engjëjt e vërtetë na tregojnë ferrin, gjyqin, vdekjen ose vdekjen e vërtetë, që eshte ndarja e përjetshme nga Perëndia. Dhe kështu na bëjnë të zgjohemi të frikësuar dhe të hidhëruar .

Për shembull nëse shoh sikur jam në Parais, atëhere do të them me vete, se jam njeri i mirë, i krishtere i mire." Le të ec siç po ec . Le të jetoj si jetoj. Perëndia ma zbuloi me anën e engjëllit, se do të shkoj në Parajsë". Dëgjo: Në fakt aty është demon i transformuar. Ja mashtrimi i madh, dhe madje i mbështjellë me shije të ëmbël.

Përkundrazi, kur të shoh se do të shkoj në ferr, atëhere trembem dhe do të bëj ndonjë përpjekje për të fituar virtyte, që janë aq të domosdoshme për jetën tonë shpirtërore, për jetën e përjetshme".

Dhe Shenjti vazhdon: "Nëse do te fillojmë të besojmë në demonët, duke qënë në gjumë, pastaj do te tallemi prej tyre edhe kur jemi zgjuar."

"Ai që beson në ëndrrat-thotë i Shenjti- është fare i paditur dhe pa përvojë. Ndërsa ay që nuk i beson, është me të vërtetë i mençur dhe i ditur".

Beso vetëm në ato që te lajmërojnë për ferrin dhe për gjyqin. Por nëse krijohet brenda teje dëshpërimi, atëhere edhe këto ëndrra vinë nga demonet. Pra, nuk duhet t'i besojmë. Për gjithë këto, në ëndrrat e kësaj kategorie duhet të jemi tepër të kujdesshëm.

Por është dhe një kategori tjetër ëndrrash, e katërta.

Kategoria e katërt përfshin ato ëndrra që vinë nga Perëndia.

Këto ëndrra u takojnë atyre njerëzve që kanë pastërti të brendshme të madhe, dlirësi, shënjtërim dhe ia kushtojnë veten Perendisë megjithë shpirt. Perëndia, duke parë se këta njerëz pranuan lirisht dhe pa detyrim t'i shërbejnë Atij dhe planit të Tij hyjnor, u jep inisiativa dhe energji, duke iu zbuluar atyre planin hyjnor të ekonomisë së shpëtimit të njeriut.

Kështu, pra, me anën e ëndrrave u zbulon diçka nga gjitha plani i Tij. Këto ëndrra do t'i takojmë shumë herë në Shkrimin e Shenjtë. Këtu le të kujtojmë ëndrrën e Josifit, te fejuarit të të Terëshënjtës.

Engjelli i Perëndisë tha si me poshtë: "Josif, mos u frikëso të marrsh Mariamën". (Mateu 1-20)

Përmendet kur Josifi i drejte donte ta lironte fshehtas Virgjëreshën për shtatzaninë. Gjithashtu ëngjëlli i Zotit i shfaqet në ëndërr Josifit, duke i thënë "Ngreu, merr Djalin dhe Nënën e Tij dhe shko në Egjipt"(Mateu 2-13)

Madje dhe Ungjillor Mattheu thotë:

"Dhe si iu tregua atyre nga Perëndia në ëndërr të mos kthehen tek Irodhi, domethënë të mos shkonin nga rruga që donin ta takonin Irodhin, shkuan në vendin e tyre nga nje tjetër udhë". (Mateu 2-12)

Gjithashtu është e rëndësishme ajo që pa Apostull Pavli në gjum. Veprat e Apostujve përmendin: "Edhe Pavlit iu duk natën nje vegim se një njeri Maqedonas rrinte përpara duke iu lutur e duke i thënë atij: Shko në Maqedoni, e ndihmona".(Veprat 16-9)

Janë dhe shumë të tjera në Dhiatën e Re por edhe në Dhiatën e Vjetër. Me ëndrra hyjnore erdhën në dritë edhe Ikona të shenjta, mbas udhëzimit të të Tërëshenjtës.

Këto ëndrra hyjnore që përmendën, janë shumë të pakta para të shumtave që janë bërë. E theksojmë në mënyrë të veçantë, se ëndrrat nga Perëndia janë shumë të pakta. Ato duken zakonisht vetëm në shenjtorët dhe në njerëzit e virtytshëm, gjithmonë për një qëllim dhe një vepër konkrete.

Shën Paisi thoshte : "Nga 250 ëndra edhe vegime që pashë vetëm dy ishin të Zotit"

Pra ëndrrat nuk janë për të gjithë. Vetëm nëse dikush që dëgjon këto fjalë, e konsideron veten të shenjtë dhe të denjë për të parë Krishtin, Tërëshenjten ose Shenjtorët sigurisht dikush mund të thotë me vete: "Se pash ëndrra dhe dolën të vërteta", por në fund do jetë i gabuar.

Kjo është një dinakëri e madhe e diallit, që përpiqet përmes disa vërtetimeve të arrijë qëllimin e tij. Dhe këtu duhet vëmëndje e veçantë. Dialli nuk di të na thotë se ç'do të ndodhë nesër. Cilësia e parashikimit të çështjeve të ndryshme i takon vetem Perëndisë. Askush nuk e di se ç'do te ndodhë mbas disa orësh, ditësh, javësh etj. Vetëm Perëndia e ka ketë cilësi parashikuese sepse është përtej kohës dhe hapsirës.

Por dinakëria e mashtrimit e satanit është e tillë, saqë errësohet mëndja e njeriut. Dhe në vend të përikë në hapësirën e Kishës, për të zgjidhur çfarëdo probleme të tij nëpërmjet jerondëve dhe etërve Shpirtërorë, më të shumtët përikin në mediumēt, në magjistarët dhe magjistaret, në fallxhorët me letra bixhozi dhe me filxhanin e kafes, ose në mashtruesat, në para-psikologët dhe të tjerë.

Ky veprim tregon rënie e të krishterit orthodhoks. Për fat të keq kjo është e verteta. Mëndja e errësuar nuk mund të mendoj se, nëse mediumët dhe të tjerët do ta njihnin të nesërmen, atëhere ata njerëz do të ishin bërë të pasurit në botë. Sepse do të fitonin gjithmonë me parashikimin a tyre numrat e para të gjithë lojrave të fatit, llotari dhe të tjera, por kurrë nuk ndodh nje gjë e tillë, thjesht na gënjejnë forcat e errëta me hile të ndryshme, dhe ne me naivitetin tonë biem viktima, se nuk dimë cili është besimi ynë i vërtetë.

Jetojmë në padituri dhe indiferencë, dhe paguajmë çmimin e gabimit tonë.

Ka edhe ëndrra që na i paraqet dialli, dhe me të vërtetë dalin të vërteta.

Për shëmbëll: Kemi jashtë shtetit një person të afërmin tonë, le të themi motrën tonë. Kemi me atë kontakt të rregullt telefonik ose me leterkëmbim. Njëherë, mbas shumë vjetesh emigracioni në vend të huaj, motra jonë do që të na vizitojë, por në mënyrë që të na habitë.

Shkon pra, në një shoqëri ajrore dhe prenoton një vend një muaj përpara. Ajo nuk e tregon, meqë kërkon të na habitë me suprizën esaj.

Ndërkaq dialli që e pa numrin e fluturimit edhe ditën dhe orën konkrete, që do të fluturojë motra jonë me aeroplan, vjen dinaku i madh dhe na shfaq në ëndërr, se në filan ditë dhe orë do të takohemi me motrën tonë.

Në fillim nuk i japim rëndësi të madhe, meqë në bisedën e djeshme telefonike motra nuk na tha gjë.

Koha kalon , ndoshta e kemi harruar ëndrrën mashtruese të satanit. Dhe në një çast papritur bie telefoni. Gëzohemi kur dëgjojmë zërin e motrës sonë shqetësohemi, atëhere ajo e gëzuar na thotë nga aerodromi: Mos u shqeteso, motra ime, jemi të gjithë mirë dhe mbas pak minutash do të jemi pranë teje. Po vij jemi në vendin tonë të dashur, në Shqipëri.

Tani ne presim me gëzim, por edhe duke menduar: Ja, që thonë se ëndrrat nuk dalin të vërteta. Unë e pashë fare të gjallë, se sot do të takohem me motrën time. Ja, ja, ëndrra doli e vërtetë. Që tani e tutje do të besoj edhe shumë në ëndrrat, mbas kësaj që ndodhi, por po të kishim sy ta pastra shpirtërore, atëhere do te shihnim në ndonjë vend të dhomës diallin që po qesh, që fërkon duart i kënaqur, dhe me karakteristikin e tij dalluene, egoizmin, të thotë: "Bukur ia arrita. Me hilen time te bëra që tani e tutje te besosh në ëndrrat. Tani e tutje do të të kem në dorë. Do të të ushqej me çdo ëndërr që dua".

Për fat të keq te tilla mashtrime dhe hile ai ua bën perditë miliona njerëzve. Dhe më të shumtët i shtie në dorë, për këtë duhet lutja te Krishti, qe të mos lejoje Zoti Jisu Krishti i Vërteti të mashtrohemi, me të drejtat që i japim diallit. Pra, duhet kujdes sepse satani ka për qëllim gjithmonë të na mashtrojë, të na ndeze fantazinë, të na bëje të kemi ndërmjet nesh urrejtje dhe ligësira duke i besuar ëndrave. Sigurisht ai si "babaj i gënjeshtrës"(Joani 8-44) përpiqet t'i bëjë të gjitha, dhe të na poshtërojë. Kryesisht të na lëkunde besimin. Të jetojmë me iluzione.

Me pak fjalë të jetojmë me ëndrra mashtruese, të rreme. Dhe siç thotë Shën Joan Sineti: " shumë njerëz nga këto gjëra arritën në çmenduri".

Dhe si konkluzion do të thoshim: Ëndrrat ekzistojnë, dhe sipas përmbajtjes së tyre na tregojnë, siç thamë më përpara, se në çfarë gjëndje shpirtërore gjendemi.

Për shembull, nëse jemi shërbëtorë të mëkatit dhe pasioneve, domethënë përfundimisht të diallit, ose shërbëtorë të Perëndisë. Nëse një ëndërr ështe nga Perëndia, jepet nga Perëndia në një mënyrë të tillë, që të na frymëzojë besim dhe vërtetësi, por thamë se ato janë shumë të pakta dhe u jepen kryesisht shenjtorëve.

Për ëndrrat satanike, që janë më të rrezikshmet dhe shkatërrueset, duhet kujdes. Sigurimi është Jerondi ose ati shpirtëror, sepse janë aq shumë mashtrimat dhe dredhitë, saqe njeriu humbet toruan.. Kryesisht ai që nuk ka rezistence shpirtërore.

Shën Joan Gojarti na thotë: "Endrrat që shumë herë u shfaqën në formë njerëzish që vdiqën, mashtruan shumë njerëz dhe i shkatërruan".

Dhe Dituria Sirakut thotë: "Mos i jep endrrës zemrën tënde dhe mos i kushto vëmendje, sepse ëndrrat mashtruan shumë njerëz, që u gënjyen duke shpresuar në to".

Ëndrra është e papastër, si e rreme dhe jo e vërtetë. Por nga gënjeshtra nuk vjen e vërteta. Nuk është logjike të presë njeriu të vertetën dhe ta humbasë kohën e tij duke kërkuar në librat ënderrshpjeguese ose shpjegues ëndrash për të gjetur të vërteten, në një kohë kur Krishti na thotë: "Unë Jam e Verteta, Unë Jam Jeta".(Joani 14-6)

Madje në kohën e vjetër kur lulëzonte falli me ëndrra, filozofi Diogjeni thoshte: "Në vend të mendoni dhe të punoni gjatë ditës që jeni zgjuar, rrini dhe merreni me atë që patë në gjum".

Besimi në endrrat i ngjan përpjekjes që bën dikush për të zënë hijen e tij, ose të ndjeke erën.

Le te mos i lejojmë më satanit të na bëjë ç'te dojë ai nëpërmjet ëndrrave. A kemi besim të vërtete te Krishti? Nuk na duhen këshillat satanike dhe ëndrrat e satanit. Krishti tha: "Pa Mua nuk mund të bëni asgjë" (Joani 15-5), pra, të gjitha janë brenda parashikimit dhe përkujdesjes së Tij.

Prandaj dhe Shën Dhiadhoku i Fotiqisë na thotë: "Është e mjaftueshme për përparimin në virtyt, që njeriu të mos u bindet aspak ëndrrave."

Shenjti e thekson këtë me anën e ndriçimit të Shpirtit të Shenjtë qe të na mbrojë plotësisht nga mashtrimet që krijojnë ëndrrat.

Gjithë Eterit e Shenjtë të ndriçuar, jo ata "të ndriçuarit" që pandehin se komunikojnë me Tërëshenjten me telefon, pra, gjithë Etërit e ndriçuar na theksojnë se metoda më e mirë dhe rezultative për përballimin e ëndrrave demoniake, do të thoshim sigurimi i vërtetë pa gjurmë mashtrimi, është vetëm përbuzja e ëndrrave, ose shmangia nga komentimi i tyre.

Domethënë, me pak fjalë, të mos u japim kurrë, kurrë rëndësi ëndrrave.

Sigurisht këto na thanë Etërit e Shenjtë. Vendimi eshtë i yni.

Ose do të dëgjoje pëshpëritjet e rreme te satanit, që do të na dëmtojnë në mënyrë të pandreqshme me shtrirje të përjetshme nëpërmjet ëndrrave mashtruese, ose do të dëgjojmë zërin e Zotit Jisu Krishtit tonë, që e shprehin dhe e shpjegojnë me qartësi dhe saktësi Etërit e Shenjtë, të cilët kujdesen për ne, si vëllezër shpirtërore që jemi, me shumë dashuri, me shumë dhemshuri, me shumë dhimbje të përpiqen me çdo mënyrë të na udhëheqin brënda jetës së vërtetë, në jetën e përjetshme të Parajsës. Amin.

SI E SHIKOJ UNË NËNË TEREZËN E KALKUTËS : Nga Miron Çako

Mon, 05 Sep 2022 11:07:00 +0000

Kur vështroj figurën e Nënë Terezës, menjëherë më vijnë në mend fjalët e Krishtit, Biri i njeriut: “Ejani të bekuarit e Atit tim merrni me trashëgim Mbretërinë që u bë gati për ju që nga krijimi i botës, sepse pata uri e më dhatë për të ngrënë, pata etje e më dhatë për të pirë, isha i huaj dhe më pritët, isha i zhveshur dhe më veshët, isha i sëmurë dhe ju më vizitonit…”(Mateu 25, 35-36)

Personalisht kam pasur bekimin ta takoj dy herë Nënë Terezën. Për herë të parë në vitin 1991, kur ajo së bashku me motrat e saj misionare ngriti një shtëpi bamirësie në Tiranë pranë gjimnazit “Partizani”. Kur ajo erdhi, të gjithë ne të pranishmit iu mblodhëm përreth duke u shtyrë dhe zgjatur duart që ta preknim. Ashtu si të tjerëve, më zgjati dorën e saj të vogël edhe mua. Unë e putha me shumë respekt, duke besuar se ajo dorë transmetonte bekim nga Zoti.

Më vonë kur mësova për veprën e saj misionare në botë, kuptova se dora që kisha puthur ishte ajo dorë që kishte veshur, pastruar, ushqyer me mijëra të varfërit e më të varfërve, që bota i kishte hedhur tutje në rrugë si plehra, por për Nënë Terezën ata ishin si margaritarë të fshehur mes qymyrit, ishin vetë Krishti (margaritari i paçmuar).

Ajo ishte një e krishtere e përgjegjshme që i besonte dhe i kishte marrë seriozisht fjalët që Krishti tha: “Çfarë ua keni bërë këtyre më të vegjëlve (të braktisurve), ma keni bërë mua” (Mateu 25 -40).

Ajo thoshte: “Unë ushqej dhe ndihmoj Jezuin, sepse kjo ishte ajo që Ai urdhëroi, të ndihmosh të varfërit… Kur unë isha i varfër, a më ushqeve? Kur isha i etur, a më dhe të pi? Kur isha në të ftohtë, a më veshe?” (Nënë Tereza).

Hera e dytë ka qenë pas viteve ’92 përsëri në Tiranë kur te Piramida u krye një takim ku ishte e ftuar Nënë Tereza. Aty e priti z. Sali Berisha, që ishte president në atë kohë.

Kur Nënë Tereza erdhi dhe presidenti e priti dhe e drejtoi në podium, unë isha afër dhe po ndiqja me shumë interes këtë moment, se pse më vinte mirë që një president shqiptar priste me aq përzemërsi dhe respekt një besimtare murgeshë të krishterë, ndryshe nga paraardhësit e tij në sistemin ateist-komunist, që ishin sjellë aq keq me të krishterët klerikë dhe laikë, po ashtu edhe me të afërmit e vetë Nënë Terezës, nënën dhe motrën që as për varimin e tyre nuk e lanë që të ishte pranë .

Presidenti i entuziazmuar gjeti rastin dhe iu drejtua të pranishmëve me këto fjalë: “Ja një shqiptare e madhe me të cilën mund të krenohemi.” Patjetër, kur i dëgjova këto fjalë ndjeva vërtet një krenari kombëtare brenda vetes dhe për momentin më erdhi mirë që isha shqiptar, pavarësisht situatës ku ndodheshim në ato vite post ateiste.

Nënë Tereza mbasi dëgjonte me vëmendje, ashtu me trup të vogël siç ishte dhe me duar të mbajtura në pozicion lutjeje, drejtoi gishtin nga presidenti dhe i tha me qetësi, po me shumë seriozitet: “Zoti president, jo një shqiptare e madhe, por Krishti në zemrën e një shqiptareje”.

Këto dy takime kanë qenë të mjaftueshme, që unë ta shikoj Nënë Terezën jo thjesht si një humaniste e madhe, as si një fetare sinkritiste (të gjitha fetë janë njësoj), as edhe si një shqiptare të madhe , se ajo vetë nuk e pranoi, por si një e krishtere e vërtetë që me Hirin e Zotit Jisu Krisht përmbushi në veten e saj virtytin më të lartë të krishterimit, që është dashuria sipas Krishtit, ashtu si thotë dhe apostull Pavli në himnin e dashurisë: “Pra këto tri gjëra mbeten: Besimi, shpresa dhe dashuria, por më e madhja ndër to është dashuria”( 1 korinjtasve 13).

Nënë Tereza nga Kisha Romano-Katolike u shpall në 4 shtator shenjtore, si Tereza e Kalkutës. Pavarësisht se shumë do dëshironin ta quanin atë p.sh.: nënë Tereza e Shkupit – ku është vendlindja e saj, ose nënë Tereza e Tiranës ku qëndroi familja e saj, ose nënë Tereza e Shqipërisë dhe e gjithë shqiptarëve, se nga njeriu i mirë të gjithë duan të përfitojnë, por sipas rregullit kishtar, një shenjtor dallohet nga një shenjtor tjetër zakonisht duke marrë nga pas emrin jo të vendlindjes, por të vendit ku ai ka shërbyer, përpjekur dhe ku ka dhënë shpirtin te Zoti.

Kjo gjë ka domethënie, për të na treguar atyre njerëzve të thjeshtë ,naivë dhe nacionalistë fanatik, se shenjtorët, që do të thotë “i ndarë për Krishtin”, janë shpërndarë dhe vendosur nga providenca hyjnore në vende të ndryshme të botës pavarësisht origjinës së tyre, duke qenë si dritë dhe kripë për njerëzit e atij vendi. Ata duke imituar Krishtin në jetën e tyre japin mesazhin e dashurisë pa kushte, për Zotin dhe për të afërmin. Me mësimin dhe shembullin e tyre sipas parimeve ungjillore, na çlirojnë nga urrejtja racore, nacionaliste, fetare, që kaq shpejt na mashtrojnë, duke sjellë fatkeqësi të shumta për veten dhe fëmijët tanë. Edhe në Shqipëri kemi shembuj të tillë shenjtorësh të cilët nuk ishin të racës dhe gjakut shqiptar, por u dërguan te ne nga Perëndia, për të shërbyer pa interes deri edhe me jetën, që kështu ata të bëhen nderi dhe bekimi për vendin tonë, ashtu siç u dërgua dhe bë edhe Nënë Tereza, nderi dhe bekim i veçantë për Kalkutën e Indisë dhe gjithë botën.

Nënë Tereza edhe pse në Kishën Orthodhokse nuk nderohet si shenjtore, përsëri ajo është një figurë humane e nderuar dhe admiruar për të gjithë të krishterët dhe besimtarët e çdo feje, ose bindje ateiste sepse ajo në mënyrë të veçantë tregoj me shërbimin e saj humanist ndaj çdo njeriu pa dallim , race gjuhe dhe kombi dashurinë në Krishtin , virtutin më të lartë me origjinë hyjnore .

KU PO NA ÇON TRENDI I TATUAZHIT ?

Mon, 05 Sep 2022 07:52:00 +0000

Tatuazhi ose “tatoo” si term vjen nga gjuha polineziane nga fjala tatou, që do të thotë të dekorosh trupin, me anë të inçizimit në lëkurë nëpërmjet shpimit me gjilpërë. Ai quhet sot edhe “body art” (arti i trupit). Njerëzimi që në lashtësi duke qenë një qenie supersticioze ka besuar në fuqi të mbinatyrshme të “zotave“, këto sipas tij, të mishëruara në fuqitë e natyrës si te zjarri, gurët, drurët, kafshët.

Njeriu që t’i bënte të tijat këto fuqi, ose të mbrohej prej tyre, me anën e aftësisë së tij artistike i stilizoi në imazhe simbolike, duke i vendosur në trupin e tij me teknika të ndryshme,si inçizimi me shpim, prerje, stampim, zakonisht me bojë të zezë por edhe me ngjyra. Pothuajse të gjithë popujt paganë ranë në këto praktika që kishin karakter okult, d.m.th. lidhje me “perënditë“. Simbolika kishte të bënte me objekte të ndryshme si p.sh. me diellin, hënën, yjet (shenjat zodiake), me dragoj, kafshë dhe këto lloje tatuazhe quhen “toteme”.

Tatuazhi kishte dhe karakter njohës për t’u dalluar një fis nga fisi tjetër, dhe këto lloj tatuazhesh quhen tribale. Por edhe kur tatuazhi është përdorur me karakter estetik gjithmonë ka qenë i pandarë nga okultizmi. Shtrirja gjeografike e praktikimit të tatuazhit ishte pothuajse në të gjithë ato vende ku jetonin grupe njerëzish si fise, tribu dhe më vonë në qendrat e qytetërimit të lashtë, si në Egjiptin e Vjetër, Indi, Azi, Kinë, Japoni etj.Tatuazhi është praktikuar edhe në Iliri, në fise të ndryshme. Tek ilirët siç dëshmojnë historianë të lashtësisë si Herodoti (484-425 prK), përdoreshin tatuazhe okultike me origjinë totemike si p.sh. gjarpëri me krahë ose kafshë si kaprolli.Këto tatuazhe dallonin një fis nga një fis tjetër dhe tregonin kultin që çdo njeri dhe fis besonte.

Ndalimi i bërjes së tatuazhit në Dhiatën e Vjetër.

I vetmi popull në lashtësi që nuk e aplikoi më tatuazhin ka qenë populli i Izraelit, i cili 1500 vjet pr. Kr. u ndalua me anë të një urdhërese nga vetë Zoti Perëndi,nëpërmjet profetit Moisi.Kjo urdhëresë gjendet në Bibël tek Libri i Levitikut. “Nuk do të bëni prerje të mishit tuaj për një të vdekur, nuk do të bëni asnjë tatuazh mbi trupin tuaj” (Lev. 19:28).Pra çdo lloj gërvishje apo shenje në trup ishte e ndaluar për hebrenjtë, sepse kjo praktikë e gabuar i lidhte hebrenjtë me kultet pagane, që kishin të bënin me botën e të vdekurve, të nëndheshme, praktika okulte shumë të përhapura në Egjiptin e Lashtë që në Bibël cilësohet si shtëpia e magjisë. Sipas Biblës perënditë e kombeve janë idhuj dhe demonë: “Sepse gjithë perënditë e kombeve janë demon, por Zoti ka bërë qiejtë.” (Ps. 96:5)

I krishteri mund të bëjë tatuazh në trupin e tij , psh simbole të krishtera ?

Edhe me ardhjen e Krishtit si Zot-Njeri te populli I Izraelit i cili tha për veten e tij: “Mos kujtoni se erdha të prish ligjin apo profetët por të përmbush“ (Math. 5:17), kjo urdhëresë e ligjit që ndalon të bërit e tatuazhit, vazhdon të jetë në fuqi edhe për të krishterët, populli i ri i Zotit i përbërë nga Izraelitët dhe kombet. Në krishtërim kjo urdhëresë ndaluese mori një kuptim më të plotë, jo vetëm që tatuazhi nuk duhet të bëhet sepse ishte një veprim okultik ndaj idhujve në trupin e njeriut, por kur një njeri bashkohet me Krishtin me anë të besimit dhe pagëzimit: “Sa u pagëzuat më Krishtin më Krishtin u veshët, Aliluia“(Gal. 3:27), trupi i të krishterit tashmë nuk i përket më atij por është gjymtyrë e Krishtit, tempull i Perëndisë ku banon Shpirti i Shenjtë. Këtë gjë e ka sqaruar shumë qartë apostulli i kombeve Pavli, duke thënë: “Trupi është për Zotin” ( I Kor. 6:13)

“Trupi juaj është tempull i Shpirtit të Shenjtë” (I Kor. 6:19) “A nuk e dini se trupat tuaj janë gjymtyrë të Krishtit“ (I Kor. 6:15).

Prandaj ata që besojnë tek Krishti si Zot dhe e quajnë veten të krishterë, nuk u lejohet asnjë tatuazh në trupin e tyre edhe kur kjo kërkohet të bëhet me simbole të krishtera si kryqi, pëllumbi, fytyra e Zotit, e Shën Marisë etj.

Bërja e këtyre simboleve të krishtera në trupin e njerëzve përveçse është e gabuar dhe e ndaluar, kalon shpesh në kufirin e blasfemisë, sepse shenjat dhe simbolet e krishtera bëhen në vende të papërshtashme të trupit që njeriu me dije ose pa dije mund t’i përdhosë. P.sh. bërja e kryqit në këmbë është e ndaluar dhe blasfemi.Ose një rast tjetër bërja e kryqit në një parakrah në pamje të parë duket korrekte, por kur parakrahu ngrihet sipër, kryqi shkon me kokë poshtë dhe kjo është një shenjë satanike dhe blasfemi e dënueshme.

Por jo vetëm tatuazhet simbolike nuk lejohen, por as edhe ato estetike në pjesë të trupit,si floreale,emra etj, sepse bërja e një tatuazhi edhe me karakter estetik, është një fyerje për vet mjeshtrin e madh Zotin Krijues, sepse është si t’i thuash Zotit se krijesa që t’i ke bërë ka nevojë për një lloj retushi estetik nga ana njerëzore. Mendoni se si do të ndihej Leonardo Da Vinçi kur dikush do ta quante veten më të aftë se ai dhe do të guxonte të retushonte figurën e Mona Lizës. Mendoj se jo vetëm Leonardo si autor do të reagonte negativisht, por çdo njeri i arsyeshëm nuk do ta lejonte këtë ndërhyrje , në këtë kryevepër arti të bërë nga dora e njeriut. Por sa më shumë e gabuar do të tingëllonte kjo gjë kur ndërhyhet tek njeriu, kjo kryevepër e Perëndisë. Prandaj çdo ndërhyrje me karakter estetik të panevojshëm, përveç rasteve kur janë në ndihmë të shëndetit, është një arrogancë dhe fyerje për Zotin, krenari egoiste, që është shkaku i parë i mëkatit dhe i çdo rënieje njerëzore, siç shkruhet:“Përpara shkatërrimit vjen kryelartësia dhe përpara rrëzimit fryma krenare” (Fj. Ur. 16:18)

Prandaj të krishterët janë thirrur të përlëvdojnë Perëndinë në trupat e tyre (1 Kor. 6: 19-20) dhe të gjitha t’i bëjnë për lavdinë e Perëndisë (1 Kor. 10:31) dhe “të mos konformohen me botën“ (Rom. 12:2)“Se miqësia me botën( e mëkatit) është armiqësi me Perëndinë? Ai, pra, që do të jetë mik i botës bëhet armik i Perëndisë.”( Jak 4:4)

Tatuazhi rrezik për shëndetin

Shumë e rëndësishme për ta theksuar është se ,ligjet e Zotit të dashurisë dhënë popullit të tij dhe gjithë njerëzimit, kanë karakter të dyfishtë, si për të mbrojtur shpirtin nga mëkati por edhe trupin nga sëmundjet. Sot shkencërisht është vërtetuar se tatuazhet janë një nga shkaktarët kryesorë e përhapjes së sëmundjeve infektive si Hepatiti C, Hepatiti B, Tuberkulozi, Sida dhe sëmundjet kancerogjene të lëkurës etj.

Mjekët dermatologë thonë se njerëzit me tatuazhe të mëdha dhe të zeza janë më të rrezikuar nga melanoma(kanceri i lëkurës). Sipas dermatologëve australianë, tatuazhet e mëdha dhe të zeza mund të krijojnë përmbërës kancerogjene kur ekspozohen ndaj rrezeve të diellit. Po ashtu edhe ngjyrat përmbajnë kimikate të dëmshme dhe ende nuk është gjetur asnjë dëshmi se ngjyrat me të cilat vizatohet trupi janë të sigurta, sepse ato përmbajnë elementë kimikë si nikel, arsenik dhe plumb dhe këto ngjyra të cilat hyjnë brenda lëkurës, e dëmtojnë lëkurën. Por jo vetëm mjekët e huaj por edhe ata shqiptarë i quajnë tepër të dëmshme për lëkurën tatuazhet dhe pirsing, por edhe për të gjithë organizmin.

Tatuazhi një problem social dhe ekonomik.

Një shqetësim tjetër që po kthehet në problem social është kur personi pendohet për tatuazhin që ka bërë dhe kërkon ta heqë nga trupi i tij. Arsyet mund të jenë të shumta, si p.sh. tatuazhi zbehet, i kalon moda, ose nuk i përshtatet moshës dhe ndryshimit të gjendjes shoqërore.

Ndryshe mendon dhe vepron njeriu kur është i ri dhe pa përvojë, duke u drejtuar më shumë nga instikti dhe opinioni i të tjerëve dhe ndryshe kur rritet dhe udhëhiqet më shumë nga arsyeja, duke menduar më tepër për të mirën e vetes. Një ndër katër amerikanë të moshës 18-30 vjeç duan të heqin tatuazhet .Kjo është diçka e vështirë dhe asnjëherë nuk është 100 % e sigurtë se tatuazhi mund të largohet si një shenjë e dukshme nga trupi,duke mbetur si një njollë e të kaluarës me gabime, apo ngjarjeve dhe persona që nuk do më ti kujtosh.

Por vihet re se përveç biznesit në rritje për bërjen e tatuazheve, një tjetër biznes në rritje është ai i heqjes së tatuazhit. Zakonisht më efikase është përdorimi i rrezeve lazer me disa seance, ose edhe me operacion e lëkurës. Kështu ata që bien në fillim viktimë të dëshirës për të bërë një tatuazh dhe më shumë, duke dururar dhimbje dhe harxhuar para, bien përsëri në vështirësi duke përballuar dhimbje dhe kosto financiare, për heqjen e tatuazhit duke e futur veten në një rreth vicioz.

Rishfaqet e tatuazhi në kohën e sotme , apostate.

Me ardhjen e krishtërimit si doktrinë dhe moral në të gjithë botën pagane, praktikimi i tatuazhit u zvogëlua, madje u zhduk pothuajse. Tendenca për tatuazh filloi të rishfaqet në rrethet shoqërore aristokrate të Anglisë në shek. XIX. Duhet të dimë se në këtë shekull sidomos në Angli dhe pastaj në të gjithë Europën u përhap ateizmi i frymëzuar nga teoria e Evolucionit dhe përqafimi i kësaj teorie filloi të shfaqë një frymë rebelimi ndaj ligjeve dhe moralit strikt dhe prej shekujsh të krishtërimit.

Mbas Luftës së Dytë Botërore dhe tronditjes që pësoi njerëzimi, duket një zbehje e bërjes së tatuazhit, por duke filluar që nga viti 1960-70 kemi një rishfaqje të kësaj praktike sidomos midis grupimeve rebele të të rinjve hippie, grupet muzikore rrokiste, ose grupet motoriste, etj. Edhe lëvizjet feministe që kërkonin të fitonin një pavarësi të gruas në marrëdhëniet familjare dhe shoqërore, të cilat donin liri të bënin çfarë të donin me trupat e tyre deri tek ligjërimi i abortit, ndikuan që tatuazhi të përhapej edhe tek femrat, ku më përpara e mbanin të fshehur ca gra aristokrate rebele dhe të zbuluar vetëm prostitutat. Mbas viteve 90 tatuazhi u bë pjesë e kulturës së përgjithshme në Amerikë e Europë, p.sh. në SHBA statistikat 2013 tregojnë se rreth 42% e njerëzve kanë një tatuazh, në Kanada 38 %, në Irlandë 36 %, në Britaninë e Madhe 29 %, pra një në pesë kanë imazhe “tatoo” në trup, dhe ka një tendencë që të rritet numri i femrave dhe grave që bëjnë tatuazh në trupat e tyre.

Një ndër arsyet që tatuazhi po bëhet kaq i shpeshtë dhe masiv, është se tatuazhi po bëhet trendi (moda) e njerëzve modern, e vipave të artit, kinemasë, sportit, edhe të tjerë njerëz që ndikohen nga shkëlqimi i jetës, pushtetit, famës së tyre, duan t’i imitojnë, prandaj duan ta kenë këtë shenjë në trupin e tyre sepse sipas tyre pa tatuazh do duken demode dhe të rëdomtë përpara të tjerëve. Prandaj tatuazhi është bërë sot emblema e “modernizmit”, që në të vërtetë nuk është gjë tjetër veçse rikthim në primitivizëm, paganizëm, idhujtari. Kjo nuk duhet të na çudisë sepse Bibla si fjala e Zotit për të shkuarën, për të sotmen dhe për të ardhmen, na paralajmëron: “Edhe Fryma thotë qartë se në kohët e mëpasshme disa do të mohojnë besimin, e do t’ua vënë veshin frymërave mashtruese, edhe mësimeve të demonëve, që flasin gënjeshtra me hipokrizi, që e kanë ndërgjegjen e tyre të djegur” (1 Tim. 4:1-2).

Mesazhi, që trendi i tatuazhit po na përcjell sot!

Kjo frymë rebele do të amplifikohet gjithnjë e më tepër dhe do të arrijë kulmin ku njerëzit do të largohen aq shumë nga Perëndia sa do adhurojnë haptas djallin dhe antikrishtin (lideri botëror) ashtu siç na ka thënë dhe apostull Pavli: “Ardhja e atij të paudhi do të bëhet me anë të veprimit të satanit, bashkë me çudira, shenja dhe mrekullish të rreme dhe nga çdo mashtrim ligësie për ata që humbin, sepse nuk pranuan ta duan të vërtetën për të qenë të shpëtuar. E prandaj Perëndia do t`iu dërgojë atyre një gënjim që do t`i bëjë të gabojnë, që t`i besojnë gënjeshtrës, që të dënohen të gjithë ata që nuk i besuan të vërtetës, por përqafuan ligësinë!” (II Sel. 2:9-12)

Me vendosjen e rendit të antikrishtit në botë, për të gjithë ata që do të jenë nën kontrollin e tij, në fund të Biblës tek Zbulesa na thuhet: “Veç kësaj bëri që të gjithëve, të vegjël e të mëdhenj, dhe të pasur dhe të varfër, dhe të lirë dhe skllevër, t`iu vihet një damkë mbi dorën e tyre të djathtë ose mbi ballin e tyre dhe që askush të mos mund të blinte ose të shiste, po të mos kishte damkën ose emrin e bishës ose numrin e emrit të saj. Këtu është urtësia. Ai që ka mend, le të bëjë llogari numrin e bishës, sepse është numër njeriu; dhe numri i tij është gjashtëqind e gjashtëdhjetë e gjashtë.” (Zb. 13: 16-18).

Duke patur këto profeci të Biblës, trendi i tatuazhit që po bëhet gjithnjë e më tepër global me të gjithë problematikat e tij, po na tregon një mesazh të qartë për ata që kanë sy për të parë, se ditët janë të këqia dhe njerëzimi po i afrohet haptas adhurimit të djallit (njerivrasës që nga fillimi), i cili është duke punuar me një strategji afatgjatë, me një axhentë dhe një qëllim të përcaktuar, që përveç frymës ateiste, rebele, amorale, perverse, të ringjallë tek njerëzit tatuazhin i cili në zanafillën e tij ka patur karakter okult dhe është i ndaluar nga Zoti. Në këtë mënyrë i ligu do ta ketë më të lehtë t’i largojë njerëzit nga Perëndia i vërtetë, t’i bashkojë me veten dhe demonët t’i vulosë me damkën e antikrishtit 666 që do të thotë e keqe pa kthim. Por kujdes në Zbulesë thuhet edhe kjo: “ Edhe një engjëll i tretë shkoi prapa tyre, duke thënë me zë të madh: “Kush t’i falet bishës dhe ikonës së saj, edhe të marrë shenjën mbi ballin e tij ose mbi dorën e tij, 10 edhe ai do të pijë nga vera e zemërimit të Perëndisë, që është derdhur e papërzier në kupën e zemërimit të tij; edhe do të mundohet me zjarr e me squfur përpara engjëjve të shenjtë dhe përpara Qengjit. 11 Edhe tymi i mundimit të tyre ngjitet në jetë të jetëve; edhe s’kanë prehje ditë e natë ata që i falen bishës e ikonës së saj dhe ai që merr shenjën e emrit të saj.” (Zb. 14: 9-11)

Zoti të na ndriçojë që të mohojmë të keqen, sa nuk është vonë!

Nga Miron Çako : Katekist : Zyra e katekizmit Kryepiskipatën e Tiranës

;

NE BOTË ËSHTË E PAMUNDUR TË MOS VIJNË SKANDALE, POR MJERË AI ME ANËN E TË CILIT VIJNË (Luka 17-1)

Tue, 09 Aug 2022 11:32:00 +0000

Për gjatë shekujve fryma antikrishte, që është në botë (1Joani 4-4) ka sulmuar krishtërimin, por në “ NEW AGE” “KOHA E RE” ku pretendon se ka hyrë sot njerëzimi, këto sulme antikrishte të organizuara po intesifikohen më shumë. Gjithnjë e më shumë shikojmë se figura e Zotit Jisu Krisht, Hyjlindësja , shenjtorët jo vetëm anatemizohen por fyhen dhe blasfemohen haptas me karikatura, literatura, filma dhe çdo lloj forme dhe mjeti mediatik.

Po ashtu edhe simbolet e krishtera si kryqi, mjeti dhe simboli i shpëtimit në dashurinë flijuese të Krishtin, jo vetëm shkatërrohet nga ekstremistët, por edhe nga të moderuarit blasfemohet me dinakëri, kur dizenjohet nëpër rrugë, tualete publike, këpucë që të shkelet me këmbë e shumë forma diabolike që të përdhoset nga njerëzit.

Këto veprime nuk janë sporadike, thjesht nga njerëz fanatik, ose të çmendur, por nga grupime të fuqishme, koorporata globale me pushtet të madh ekonomik dhe ndikim politik dhe vendimarrje, që përdorin mediat dhe çdo formë komunikimi sipas një axhende të mirpërcaktuar antikrishte për të goditur sistematikisht krishterimin.

Ja tani u shfaq në horizontin mavi ose të dylberit të “Kohës së re” edhe blasfemia e radhës, ku firma globale “Adidasi” ka reklamuar dhe pritet të hedhë në treg një formë të re bikini që kërkon të seksualizojë Trininë e Shenjtë (Atin, Birin dhe Shpirtin e Shenjtë).

Patjetër kjo formë bikini nuk është një shaka për komerc, por një plan diabolik i një mendje luçiferiane, antikrishte, që ti nxisë njerëzit deri aty sa të fyejnë në këtë mënyra kaq të neveritëshme Perëndinë Triadik.Ja çfarë na thotë apostull Joani:"Ai është antikrishti , që mohon Atin edhe Birin."(1 Joani 2-23)

Perëndia nuk preket nga blasfemitë e njerëzve dhe nuk hakmerret sepse është dashuri dhe nuk ka pasionin e hakmarjes, por Perëndia nuk rreket gjthmonë me njeriun kur ai refuzon Providencën hyjnore, (Zanafilla 6-3). Perëndia Triadik kur shikon që njerëzit i qëndrojnë kundra drejtpërdrejt apo me indiferencë, Perëndia tërhiqet dhe njerëzit e pabesë, mëkatar, blasfemues dhe pervers bien në kthetrat e djallit, demonizohen, dhe kështu ata kthejnë tokën në një ferr, ashtu si ka ndodhur dhe po ndodh edhe sot.

Fatkeqësitë natyrore, temperaturat e larta, zjarret, përmbytjet, tërmetet, sëmundjet epidemike, krizat ekonomike dhe lufta që po ndodhin sot janë shenjat e ferrit në këtë brez të pabesë dhe imoral, që po demonizohet përditë ashtu siç është paralajmëruar nga Shkrimi i Shenjtë: “Dhe Fryma e thotë shkoqur se në kohët e fundit disa do ta mohojnë besimin, duke u vënë veshin frymëve gënjeshtare dhe doktrinave të demonëve” (1 Timotheut 4-4).Dhe dije këtë se në ditët e fundit do të vijnë kohë të vështira.... sepse njerëzit do të jenë... dëfrim dashës më shumë se perëndidashës,të perëndishën në dukje , por mohus të fuqis së saj;edhe nga këta largohu" "(2 Timotheu 3-1;4-5)

Patjetër që forma e trekëndëshit që përdopren në këto bikini antikrishte nga firama "Adidas" nuk është e rastësishme, sepse edhe vetë simbolika e trekëndëshave është një simbol nga kabala çifute, me kokë lartë si një shenjë mashkullore dhe dhe kokë poshtë femërore e vulvus, ose anës femërore të “zotit”.Në okultizëm bashkëshortja e Luçiferit ka simbolin e trekëndëshit me kokë poshtë dhe vetë trekëndëshi lartë ose poshtë përdoret sot si simbol okult nga Iluminati, Masoneria ,homoseksualët dhe grupimet antikrishte që janë kundër doktrinës dhe moralit të krishterë.

Zoti Jisu Krisht, apostujt dhe shenjtorët na kanë paralajmëruar se pak para ardhjes së Tij të dytë në tokë për të gjykuar gjthë njerëzimin sipas besimit dhe veprave (Zbalesa 22-12), blasfemia, perversiteti, dhe vetë antikrishti do të marrë pushtet mbi botën e mëkatit, (1 Korintasve 2-8-12) sa "e ndyra do qëndroj në vend të shenjtë".

Kjo nuk duhet të na dekurajojë ne të krishterëve që besojmë në Trininë e Shenjtë dhe të tërhiqemi nga frika apo indiferentizmi, por përkundrazi është momenti që të pohojmë besimin tonë në Perëndinë Triadik dhe në Zotin tonë Jisu Krisht, Hyjlindësen, Shenjtorët dhe Kishën Katholike Apostolike.

Është koha të kundërshtojmë dhe të ndeshemi për të ruajtur besimin tonë që e trashëguam nga martirët, apologjetët dhe të kundërshtojmë me çdo formë demokratike edhe nëpërmjet rrjetit të internetit rastet ku dhe reklamohen këto gjëra blasfemuese, të japim opinionin tonë kundër, t’i bojkotojnë këto prodhime antikrishte madje edhe nëpër sheshet e qyteteve ku të krishterët jetojnë, të dalin dhe të kundërshtojnë.

Frika, indiferenca, aq më keq edhe pranimi i këtyre gjërave antikrishte si diçka pa problem dhe thjesht çështje mode, është mohim i besimit, ashtu siç na thotë vetë Zoti: “Por kushdo që do të më mohojë përpara njerëzve, edhe unë do ta mohoj përpara Atit tim që është në qiej” (Mateu 10 32-37) dhe ai ndahet automakisht nga Krishti, i cili ju thotë të tillëve të “krishterëve” indiferent, frikacak, hipokrit: “Në të vërtetë po ju them se nuk ju njoh” (Mateu 25-12). “Ju jeni nga djalli, që është ati juaj, dhe doni të bëni dëshirat e atit tuaj” (Joani 8-44). “Largohuni nga unë, të mallkuar, në zjarr të përjetshëm, të përgatitur për djallin dhe engjëjt e tij” (Mateu 25-41), dhe vërtet vendi i tyre do të jetë me armiqtë e Zotit që folën dhe vepruan hapur kundër Tij. “Kurse për frikacakët dhe të pabesët, dhe të neveritshmit dhe vrasësit, dhe kurvëruesit, dhe magjistarët, dhe idhujtarët, dhe gjithë gënjeshtarët, pjesa e tyre do të jetë në liqenin që digjet me zjarr dhe squfur, që është vdekja e dytë” (Zbulesa 22-8).

Në rrjetet sociale, për të shprehur reagimin tuaj kundër këtij veprimi antikrisht të radhës, është ngritur një peticion. Është mirë që të gjithë ata që ndihen të krishterë dhe besojnë në doktrinën e Trinisë së Shenjtë të shprehin kundërshtimin e tyre kundër këtij veprimi blasfemues si një pohim besimi, sepse ashtu siç Zoti Krisht tha: “Prandaj kushdo që do të më rrëfejë përpara njerëzve, dhe unë do ta rrëfejë përpara Atit tim që është në qiej” (Mateu 10-32-38).

Përgatitur nga Miron Çako, 9 gusht 2022

A ËSHTË I MIRË PRINDËRIMI SINGËLL?

Wed, 03 Aug 2022 07:00:00 +0000

Përveç birësimit që kërkojnë të ligjërojnë homoseksualët duke ndryshuar kodin civil shekullor të martesës mes një burri dhe një gruaje në një martesë të së njëjtës gjini me të drejtën për birësimin e fëmijëve dhe me zëvendësimin e termave baba dhe nënë në prindi 1 dhe prindi 2, një tjetër trend po vihet re edhe në shoqërinë tonë që i pëlqen imitimi butaforik i botës kontemporane.
Bëhet fjalë për birësimin singëll (beqar) të fëmijëve. Për atë kategori grash të cilat nuk duan të kenë mardhënie me burra dhe të martohen, publikisht, ligjërisht, apo privatisht për disa arsye të tyre si psh: nuk kanë gjetur një burrë të përshtatshëm për ato, ose janë të zhgënjyera nga lidhjet e mëparshme, ose nuk duan detyrimet familjare të bashkejetesës në çift, e urejnë burrin, etj justifikime dhe kanë vendosur të bëjnë një jetë të vetmuar “singëll” por që duan të kenë edhe fëmijë që të ushtrojnë instiktin amësor edhe këtë zgjellje të tyren duan ta bëjnë publike, mediatike, madje e reklamojnë si prindërimin më perfekt i grave moderne si nëna beqare.
Ky fëmijë mund të posedohet nga këtë gra beqare duke pasur fëmijë nga shtazani invitro IVF (In Vtro Fertilization) pa u deklaruar burri, dhurues i spermës ose babai natyral i fëmijës, duke e birësuar nga një grua surugato apo edhe nga institucione të kujdesit për fëmijët e braktisur.
Pavarësisht se në këtë rast birësimi nuk kemi ato probleme që shfaqen tek fëmijët fatkeq kur ata birësohen ose rriten nga çiftet e homoseksualëve, sepse në këtë rastë kemi shkelje të dhunshme të të drejtave të fëmijës, i cili pa u pyetur vendoset të rritet në një ambient denatyral dhe pervers duke ndikuar dhunshëm në psiqikën e tij që patjetër ka shumë propabilitet për të ndryshuar edhe ai orjentimin seksual në homoseksual, sepse fëmija është pasqyra e prindit dhe i imiton të rriturit sidomos ata që e rrisin, përsëri edhe birësimi singëll nuk duhet të merret kaq lehtë, si një vendimmarrje trendi e grave moderne që duan të thyejnë tabu dhe të sjellin risi edhe në rritjen edhe edukimin e një fëmije ndryshe nga ajo që është bërë që nga zanafilla e njerëzimit.
Fëmija si do që të krijohet edhe të lindet natyralisht apo mekanikisht është bashkim i dy materialeve gjenetike, spermatozoidit dhe vezës, së dy personave burrë dhe grua, që në konceptim bëhen aktualisht prindërit e fëmijës pavarësisht sa ata e pranojnë apo jo këtë rol biologjik natyror edhe status shoqëror njerëzor.
Fëmija edhe pse nuk mund ti ketë parë kurrë gjatë jetës së tij të dy prindërit ose edhe njërin ai i ndjen dhe i kërkon instiktivisht të dy prindërit njëkohësisht, babain edhe nënën sepse siç thamë është produkt gjenetik psiko-somatik i të dyve burrë-grua, baba-nënë.
Prandaj të marrësh dhe birësosh ose edhe ta lindësh vetë një fëmijë edhe me egon tënde të vendosësh ta rrisësh në një familje gjysmake vetëm me modelin dhe monitorimin e nënës pa modelin e babait nuk është aspak e drejtë madje një perversion dhe shkelje e të drejtave të fëmijëve, sepse i privohet pa e pyetur rritja jo natyrale nën ndikimin dhe rolin e pazëvëndësushëm të babait dhe nënës ashtu siç është krijuar në natyrë tek qeniet njerëzore por edhe tek të gjitha gjallesat që lindin dhe rriten nga prindërit mashkull femër.
Fëmija nuk është aspak një pronë e prindërve apo një qenie pa ndjeshmëri si një robot dhe ti e kodon që ai ti përshtatet ambjentit që do përdoruesi, fëmija është një qenie humane që duhet të rritet në kushte sa më optimale nga të dy prindërit përjashto vetëm rastet e aksidenteve dhe fatkeqësive shoqërore si vdekje të prindit, divorc, braktisje etj, por këto janë përjashtime dhe jo rregull që duhet ligjëruar dhe ndjekur nga shoqëria.
Në rastet e aksidenteve dhe fatkeqësive të afërmit e rritur përpiqen të zëvëndësojnë aq sa është e mundur prindin e munguar babain ose nënë, si gjyshi, gjyshja, xhaxhai, halla, daja, tezja etj.
Asgjë në botë dhe aq më shumë në racën njerëzore nuk është e rastësishme dhe produkt i evolucionit të rastësishëm siç na thotë teoria e evolucionit, pavarësisht jo shkencore as kjo teori utopike nuk e përjashton për zhvillimin e llojeve (gjallesave) nevojën dhe ndikimin e domosdoshëm të mashkullit dhe femrës në lindjen dhe mbarvajtjen e jetës sidomos tek njeriu.
Njeriu nuk është një krijesë e evolucionit të rastësishëm nga majmuni por një projekt dhe krijim shumë i veçantë nga Perëndia Krijues që e ka krijuar njeriun sipas ikonës së tij, mashkull dhe femër (Zanafilla 1-26-27) dhe nga ky bashkim heteroseksual të linden fëmijët dhe të përjetësohet raca njerrëzore (Zanafilla 1-28), prandaj seksualiteti hetero i përket krijimit që Perëndia e quajti “shumë i mirë”(Zanafilla 1-31) dhe në vetëvete nuk është mëkatar dhe bëhet mëkat vetëm kur me të abuzohet.
Burri dhe gruaja, mashkull edhe femra, janë krijuar nga Perëndia të jetojnë së bashku në bashkim dashurie. Burri edhe gruaja edhe pse janë e njëjta esencë njerëzore (Zanafilla 2-21) kanë dallimi esenciale përsa i përket trupit, psiqikës dhe funksioneve që janë të patjetërsueshme në rendin dhe rregullin e krijimit, dhe të dy atë të bashkuar bëhen një mish dhe një lidhje unike: “sa burri le nënë edhe babën merr gruan e tij edhe bëhet një mish i vetëm”(Zanafilla 2-24).
Në këtë njësi të veçantë që arrihet me fuqinë dhe bekimin e Zotit në Kishë me Misterin e Martesës ka barazi dhe hierarki ashtu si thuhet: “se burri është koka e gruas” (I Korintasve 11-3), ose burri është udhëheqësi në aktivitetin njerëzor sepse u krijua i pari si ikona e Perëndisë dhe gruaja duhet të jetë ndihmësja ose frymëzuesja e burrit sepse ajo u krijua për këtë qëllim (Zanafilla 2-18) dhe ajo bëhet nëna e fëmijëve të burrit ose “nëna e të gjithë të gjallëve” ashtu si ishte edhe kuptimi i emrit të gruas së parë Eva (Zanafilla 3-20).
Prandaj mund të themi se burri është mendja, gruaja zemra, ai posedon logjikën, ajo fantazinë dhe intuitën, burri komanduesi, ajo është frymëzuesja, ai është fuqia, ajo brishtësia, ai drejtësinë ajo dhemshurinë, ai egocentrizmin ajo të afruarit e vetes.
Vetë Perëndia krijues i ka krijuar kështu burrin edhe gruan të kundërt jo vetëm si gjini por edhe si karaktere dhe fuksione, sepse vetëm kështu ata mund të ndjejnë nevojën për njëri-tjetrin të plotësojnë dhe të përmbushin njëri-tjetrin me dashuri të sinqert dhe nga ky bashkim psiko-somatik të lindin dhe të rrisin pasardhës të shëndetshëm shpirtërisht dhe fizikisht.
Prandaj armiqësia dhe riavaliteti mes burrit dhe gruas nuk i përkasin mënyrave të ndryshme të egzistencës të krijuar nga Perëndia por mëkatit. Nuk duhet të ketë tirani, skllavëri dhe shtypje të dinjitetit të burrit ndaj gruas as edhe edhe tendencë edhe përpjekje të grave për tu bërë burra edhe të mbajnë pozitën e mashkullit, të burrit në rendin e krijimit ose të babait tek fëmija për tu bërë vetë burrë edhe vetë grua, vetëm kur kemi përjashtime të pavullnetshme siç i përmendëm më sipër.
Kur një mashkull ose një femër ndjen neveri për gjininë e kundërt dhe e përjashton atë nga jeta aq më shumë nga lindja dhe rritja e një fëmije, atëhere tek ky individ mashkull ose femër kemi një perversion që e ka bazën tek egoizmi dhe mëkati, dhe fjala mëkat do të thotë “të mos qëllosh në shenje ose të humbasësh orientimin e drejtë”.
Ndryshimet ndërmjet burrit edhe gruas janë reale dhe të pandryshueshme, ato nuk kufizohen vetëm në ndryshimet biologjike por janë edhe tek mënyra e egzistencës brenda së njëjtës njerishmëri.
Çdo kush burrë ose grua duhet të përmbush detyrat e tij të ndryshme në çift, për të cilat nevojiten edhe aftësi të veçanta ashtu siç i ka pajisur Krijuesi, prandaj kur krijohet një familje një njësi shoqërore atëhere duhet të egzistoj një kryetar që ta drejtoj në rrugë të sigurtë, duhet dikush që të marrë timonin e familjes. Por sa do gratë sot i japin makinës ashtu si burrat, duhet të dinë se në rendin e krijimit për drejtimin e timonit të familjes këtë detyrë me kaq përgjegjësi Krijuesi ja ka caktuar burrit.
Mos të çuditen dhe mos t'ju vij keq grave moderne edhe të lëvizjeve feminist për këtë fakt, sepse shkencërisht është egzaminuar se ndryshe fuksinon truri i gruas dhe ndryshe ai i burrit edhe kur i japin të dy makinës. Psh burri edhe kur nget makinën shikon larg pa u përqëndruar tek ndryshimi i marsheve apo tek paisjet e kroskotit kurse gratë meqënëse janë bërë për të parë gjërat që janë afër nuk llogarisin shumë mirë distancat për larg dhe përqëndrohen në ato afër, ose ulin kokën për ndryshimin e marsheve dhe duke mos parë rrugën dhe llogaritur distancat bëjnë shpesh aksidente fatale.
Ky parim është edhe për drejtimin e familjes sepse burrat shohin më larg me logjikën e tyre dhe janë më praktik për drejtimin dhe zgjidhjen e problemeve më afatgjata, por duhet edhe logjika që shikon afër e gruas për zgjidhjen e gjërave të momentit dhe po ashtu duhet edhe bota emocionale e grua që është më e larmishme se e burrit dhe kështu i jep ngjyrë logjikës së thatë të burrit.
Ose mund të themi se burri hap rrugë të reja, gruaja mbush nga pas boshllëqet, gropat dhe përmbush punë e tij, burri skalit gruaja rrumbullakos cepat dhe i jep formë sa më të bukur, aq më tëpër këto role janë të nevojshme kur lindin, rriten dhe edukohen fëmijët.
Nuk duhet të harrojmë edhe diçka shumë të rëndësishme. Ngjizja e një fëmije nuk është thjesht një veprim mekanik instiktiv që mund të bëhet në epruvet, por është një akti krijues i çiftit me vetë Perëndinë Krijuesin e Madh të çdo qenie ashtu si thuhet: “Të kam gdhendur në pëllëmb të dorës.”(Isai 49-16)
Prandaj kur vendosin të sjellin në jetë një fëmijë duhet që çifti të jetë i vetëdijshëm se po kryen jo thjesht një mardhënje instiktive e çastit e istimuluar vetëm nga epshi apo i stimuluar nga pija ose droga, por një mardhënie natyrale dhe jo perverse e bekuar nga Zoti në Misterin e Martesës ku çifti bekohet me uratat e Kishës Orthodhokse si çifti i parë Adami dhe Eva: “Të jeni të frutshëm dhe shumëzohuni”(Zanafilla 1-28).
Në momentin e ngjizjes burri dhe gruaja japin jo vetëm materialin gjenetik trupor por edhe atë shpirtëror ose më mirë botën e tyre shpirtërore që stamposet, trashëgohet dhe do reflektohet tek fëmija i tyre i ardhshëm, ashtu si trashëgohet edhe përngjasimi i pamjes nga prindërit. Prandaj të pretendosh se do të krijosh, ngjizësh , lindësh dhe rritësh një fëmijë pa rolin e burrit, babait por vetëm të gruas është jo korrekte, jo natyrale por denatyrale, perverse.
Po ashtu, roli i babait edhe i nënës në familje është i ndryshëm, i pazëvëndësueshëm, i patjetërsueshëm dhe ndikon në mënyra të ndryshme në formëzimin psiko-somatik të njeriut.
Zoti i ka ofruar gruas një rol shumë të rëndësishëm në familje, jo vetëm instikti amësor që është tek gjallesat por edhe arsyetimi njerëzor e bënë shumë të veçantë rolin e nënës tek fëmijët e saj.
Roli i nënës në formëzimin e personalitetit të fëmijës është i menjëhershëm dhe i rëndësishëm. Nëna është personi i parë që sheh foshnjën e porsalindur dhe i njëjti person do të bëjë maksimumin për edukimin dhe socializimin e tij.
Nëna është faktori kryesor për zhvillim, integrimin dhe, rrjedhimisht, për zhvillimin e gjithanshëm të fëmijës. Fëmija pranon efektin e saj, krijon imazhin e një sjelljeje dhe vepron në përputhje me rrethanat. Kështu, nëna ka një detyrim t’i japë fëmijës stimujt e duhur dhe ato kushte të favorshme, që janë të nevojshme, që ai të jetë në gjendje të përshtatet me mjedisin shoqëror.
Lidhja që zhvillohet midis nënës dhe fëmijës, është dhe duhet të jetë e shkëlqyeshme, sepse prej saj varet zhvillimi normal, emocional dhe psikologjik i fëmijës. Një nënë konsiderohet e mirë kur në dashurinë e bollshme dhe të pastër për fëmijën e saj, nuk ka elementë spekulues dhe nuk synon asgjë tjetër përveç të mirës për fëmijën e saj.
Shën Joan Gojarti i hirshëm (shekulli i IV) thotë se: “Veprimtaria më e rëndësishme e nënës së krishterë, brenda familjes, është edukimi i mirë i fëmijëve të saj. Detyra kryesore e nënës, pra, është të edukojë fëmijët”.
Babai është ai që duhet të kuptojë dhe plotësojë nevojat e fëmijës, rol të cilin duhet ta kuptojë që kur fëmija është ende i palindur dhe, nga ana tjetër, të ketë kontakt të shpeshtë me fëmijën kur ai të lindë, që të përmirësojë komunikimin e tij mendor. Babai gjithashtu është ai që i ofron mbështetje morale nënës-gruas.
Ndikimi i babait në edukimin e fëmijës duhet të jetë më i drejtpërdrejtë. Fëmija e kupton që përveç nënës, ka edhe personin e babait në jetën e tij. Për fëmijën babai është lidhja me botën e jashtme, mbartësi i fuqisë dhe autoritetit.
Gjithnjë e më shumë kërkime të psikologëve dokumentojnë dhe argumentojnë faktin se babai vendos në mënyrë të pashlyeshme vulën e tij në jetën e familjes dhe në personalitetin e çdo personi në familje, si në praninë e tij ashtu edhe në mungesë të tij, sepse ai është krijuar për të qënë i tillë, kreu i gruas, i pari i familjes dhe drejtuesi i familjarëve (fëmijëve).
Ai këtë rol drejtues duhet ta kryej me dashuri flijuese sa të jetë gati të japi jetën për gruan dhe fëmijët (Efesianët 5-25). Kjo dashuri flijuese “me dashuri burri” bënë që ai të ndikoj si duhet në edukimin dhe mbarvajtjen e gruas dhe fëmijëve sa influeca e tij nuk shuhet kurrë nga psiqika e gruas edhe fëmijëve.
Babai bëhet edhe një model seksual për djemtë dhe për kuptuar veten e tyre. Është vërejtur se tek fëmijët, babai i të cilëve mungonte (mungesë fizike ose psikologjike), djemtë kishin vështirësi të gjenin burrërinë e tyre, ndërsa vajzat nuk kishin besim te vetja dhe besim tek seksi i kundërt. Babai duhet të japë një edukim të ndershëm dhe të duhur seksual, financiar, fetar dhe moral.
Atë Sava Ajoriti na thotë: “Nëna mbetet për fëmijën përqafimi më i ngrohtë dhe i ëmbël, përkujdesja dhe qetësia, ndërsa babai përfaqëson forcën e qetë, sigurinë, mbështjetjen dhe mbrojtjen. Për të gjitha këto arsye, fëmijët kanë nevojë për një baba i cili, para së gjithash, është një partner i mirë për nënën e tyre. Në ditët e sotme, me shpalljet feministe që burojnë nga okultizmi dhe magjia, nëna nuk qëndron gjatë në shtëpi. Fëmijët rriten nga një dado ose gjyshe ose lihen vetëm, ku edukatori eksluziv i tyre bëhet televizori, që i katekizon në imoralitet, dhunë, në “Kohën e Re”. Sipas planit hyjnor, baballarët duhet të drejtojnë familjet me dashuri dhe virtyt dhe të kenë përgjegjësinë të sigurojnë atë që është e nevojshme për jetën dhe mbrojtjen e familjeve të tyre. Ai duhet ta drejtojë familjen e tij me përulësi, mirësi, bindje, butësi, dashuri dhe dashamirësi, e jo me imponim ose mizori”.
Nqs doni të rrisni një fëmijë të lindur vetë apo të birësuar duhet patjetër ta rrisni dhe ta edukoni në një familje natyrale burrë-grua, baba-nënë ashtu si e ka krijuar dhe vendosur Zoti, i Cili kur ndodh një fatkeqësi familjare merr përsipër kujdesin e veçantë për të vejat dhe jetimit, ashtu si thuhet:”Unë jam Zoti i të vejave dhe babai i jetimëve”(Psalmi 68-5).
Prandaj mos u mashtroni, denatyralizoni dhe shkelni të drejtat e fëmijëve me prindërimin singëll sikur keni gjetur prindërimin perfek dhe bashkëkohor, sepse për të gjitha këto perversione kundër Zoti, martesës dhe familjes natyrale na ka paralajmëruar Shkrimi i Shenjtë: “Dhe Fryma e thotë shkoqur se në kohët e fundit disa do ta mohojnë besimin, duke u vënë veshin frymëve gënjeshtare dhe doktrinave të demonëve, që flasin gënjeshtra me hipokrizi, të damkosur në ndërgjegjen e tyre, të cilët do të ndalojnë martesën”(1 Timotheu 4-3).
Birësimi i fëmijëve nga çiftet homoseksuale dhe birësimi singëll pavarësisht se mund të ligjërohen me ligjet e "Kohës së Re" janë shfaqje e një egoizmi deri në perversionin i të rriturve dhe shkelja e të drejtave të fëmijëve, veprime shumë të gabuara që ndikojnë negativisht në mirritjen psikologjike dhe krijojnë skandale tek fëmijët e pafajshëm, prandaj dhe Gjykatësi i drejtë Zoti Jisu Krisht i paralajmëron këta dhe ata që i ligjërojnë këto llojë birësimesh: “Dhe kushdo që e pranon një fëmijë të vogël si ky në emrin tim, më pranon mua. Por ai që do të skandalizojë një prej këtyre të vegjëlve që besojnë tek unë, do të jetë më mirë për atë t'i varet në qafë një gur mulliri (që e sjell rrotull gomari) dhe të zhytet në thellësi të detit. Mjerë bota për skandalet! Sepse është e nevojshëm të vijnë skandalët, por mjerë ai njeri për faj të të cilit do të vijë skandali!"

Përgatitur nga Miron Çako.
Zyra e Katekizmit Kryepiskopata Orthodhokse e Tiranës

UFO-t dhe alienet janë mashtrim diabolik i fesë së "kohës së re"

Fri, 24 Jun 2022 10:00:00 +0000

Përgatitur nga Miron Çako
Publikuar më Dt : 24.06.2022

UFO−t (objekt i pa identifikuar) nëpërmjet manipulimit mediatik sot po bëhen objekte jo vetëm të “identifikuar” por diçka reale e të pakundërshtueshme sipas dëshmitarëve në ritje dhe të rëndësishëm, si presidentë shtetesh, psh të SHBA, ose institucione seroize ushtarake si Pentagoni, etj.

UFO−t po bëhen një “fakt” dominues dhe ata po sillen lirshëm përreth duke u shfaqur herë pas here edhe nëpër qytete dhe vende publike, ose duke rrëmbyer njerëzit, duke komunikuar me ata, duke bërë negociata me pushtetarët për të mirën e botës e të njerëzimit dhe mbi të gjitha për të na sqaruar origjinën tonë njerëzore që sipas alienëve ne jemi kavjet e tyre që na krijuan dhe na sollën në botë që ne të zhvillohemi sipas programit të tyre.

Siaps ufologëve alienët, me anijet e tyre kozmike herë pas herë paskan ardhur në botë për vizita dhe njerëzit nga padituria e tyre i kanë quajtur si “zota” imazhet e tyre dhe i kanë pikturuar aq sa mundën nëpër shpella dhe tempuj, prandaj besimi deri më sot në një Perëndi krijues nuk është gjë tjetër veçse një keqkuptim i njerëzve primitiv për këta alienë me teknologjinë e tyre shumë të përparuar.

Kur pretendohet se aljenët janë pyetur për besimin në Perëndin , ata janë përgjigjur se ne besojmë në Universin.

Kjo fe që besojnë UFO- t nuk është diçka e re për njerëzimin,por e ngjashme me ateizmin, materializmin , materjen e përjetshme, ose me fetë lindore budiste , induiste që besojnë në një energji apo një "zot" inpersonal, ose në panteizëm ku Zoti është i shkrirë me materien edhe gjendet kudo brenda saj, të gjitha këto janë herezi të feve të kombeve pagan para edhe pas Krishtit që krishterimi orthodhoks i ka dënuar dhe anatemizuar si mësime të gabuara dhe demoniake, sepse sipa Biblës : "Perënditë e kombeve janë demonë, por Zoti ka bërë qiejt "(Psalmi 96-5)

Por mos të çuditemi sepse po ka edhe shfaqje aljenësh tek njerëzit që thonë se ata janë shfaqur para tyre dhe kanë kënduar nga anijet kozmike "aleluja" duke i nxitur njerëzit të besojnë në një Perëndi monoteiste dhe të shkojnë në një kishë protestante.

Prandaj sot ka edhe një mendim në grupimet protestantë liberale se aljenët mund të klasifikohen si të mirë ose të këqinj si ateistë apo besimtar .

Edhe ky fakt e bën më diabolike shfaqen e tyre, sepse: "nuk është më djall djalli se sa kur shfaqet me Ungjill në dorë".

Demonët me pamje aljene po kërkojnë ti ngatërojnë njerëzit herë majtas me mohimin e një Perëndie Trashedent dhe Imanent dhe herë djathtas duke i nxitur në një besim në Perëndinë por të mësuar me "ungjillin" e tyre dhe jo sipas Kishës Apostolike Orthodhokse, kjo mënyrë alternative patjetër do të çojnë në një rrugë pa krye dhe herezira të reja , prandaj edhe apostull Pavli ka shkruar :"Por, edhe sikur ne ose një engjëll i qiellit t’ju predikonte një ungjill të ndryshëm nga ai që ju kemi predikuar, qoftë i mallkuar.Ashtu si e thamë më përpara, po e them përsëri: Në qoftë se dikush ju predikon një ungjill tjetër nga ai që keni marrë, qoftë i mallkuar." (Galatianët 1: 8-9)

Nga mësimi i Eterve Hyjmbajtës Orthodhoks dimë se demonët përdorin të gjitha format për mashtrim.

Shën Ignat Briankninov (1087 -1867) na thotë : "Ju duhet të dini për të gjitha mashtrimet që bëjnë demonët: demonët "luten" për ju, demonët bëjnë mrekulli, ata prodhojnë fenomenet më të mrekullueshme, ata sjellin njerëz në kishë, ata bëjnë çfarë të doni, për aq kohë sa ju mbajnë në këtë mashtrim. Dhe kur të vijë koha, ata papritmas do të tërheqin truket e tyre mbi ju".

Sipas ufologëve kur sot njerëzimi ka arritur në një stad zhvillimi teknologjik edhe në aeronautikë aljenët po na shfaqen hapur dhe po na tregojnë misterin e krijimit tonë dhe kështu sipas tyre duhet të hedhim tutje besimin tradicional në një Krijues personal por ti pranojmë ata si “krijuesit ose zotat” tanë modern apo fenë e tyre nëpërmjet shfaqeve fantastike dhe mesazheve edhe fetare .

Kështu gradualisht po krijohet një fe e re e quajtur Ufologji dhe ithtarët e saj po shtohen për ditë, madje në këtë fe të “Kohës së Re” po bien edhe klerik edhe teolog fetar që besojnë në teorinë e evolucionit dhe kërkojnë ta lidhin evolucionin me teizmin dhe besojnë në egzistencën e të tjerave qenjeve psiko-somatiku në universin e paanë.

E gjitha kjo që po ndodh me UFO−t është ashtu siç a ka paralajmëruar Zoti edhe shenjtorët, një mashtrim diabolik i kohëve të fundit,koha kur njerëzit do të marrosen kaq shumë mbas teknologjisë dhe në egoizmin e tyre eusforik sa do të kërkojnë të pushtojnë edhe sundojnë edhe qiellin duke harruar problemet imediate të tokës dhe njerëzimit.

Edhe pse bota po ka sot probleme të mëdha globale si të ndotjes, energjisë, ushqimit, sëmundjeve dhe probleme të shumta sociale fatkeqësisht sot harxhohen energji dhe shifra maramendëse parash për luftën e yjeve, që në fund e gjitha kjo do të dali një mashtrim i madh, sepse as nuk është gjetur dhe as nuk do gjendet kurrë qenie njerëzore, shatzore apo gjallesë fizike veç në planetin Tokë ashtu si nuk është gjendur deri tani edhe pse është shpresuar dhe imagjinuar aq shumë të gjendej në Mars apo në një tjetër planet të sistemit tonë diellor.

Njeriu sa do të përpiqet jo vetëm kurë nuk ka për të gjetur jetë gjallesash në asnjë vend jashtë Tokës por edhe kurrë ska për ta sunduar qiellin me teknologjinë e tij materialiste nxitur prej egos eusforike që të matet me Perëndinë, ai gjithmonë do dështoj si me kullë Babelit(Zanafilla 11-1-9) ,sepse : " "Qiejt janë qiejt e Zotit,por tokën ai ua ka dhënë bijve të njerëzve " (Psalmi 115 -16)

Të gjitha këto shfaqje UFO-sh apo alienësh të shëmtuar dhe të frikshme me erë të keqe squfuri dhe armiqsor ndaj natyrës janë shfaqje demoniake që tallen dhe i mashtrojnë njerëzit naiv, të paditur, ateistë, heretik, egoist që mendojnë dhe flasin ndryshe nga ajo që mëson Teologjia Orthodhokse mbi krijimin dhe shpëtimin në Krishtin e njeriut dhe të botës.

Meqënëse djalli dhe mashtruesit e mashtruar vazhdimish përsërisin mashtrimin e UFO-ve sipas slloganit: “Shpif, shpif se diçka do mbetet” edhe ne përsëri dhe përsëri do të themi të vërtetën mbi këtë mashtrim diabolik dhe mediatik , ashtu si na i ka mësuar dhe paralajmëruar Zoti edhe shenjtorët.

Zoti e tha: “Do të ndodhin dukuri të llahtarshme dhe shenja të mëdha nga qielli”(Luka 21-11).

Po ashtu shenjtorët shumë shekuj përpara kanë diskredituar këto truqe diabolike për ti mashtruar njerëzit.

Shën Agobardi (779-840), kryepiskopi i Lionit, në një predikim të tijin “Mbi breshërin dhe bubullimat” që kishte rënë në rajonin e tij, predikoi kundër “marrëzisë së madhe” që ishte bërë e njohur në rajonin e tij, se tre burra dhe një grua pretendohej se kishin hipur në një “anije ajrore” dhe zbritën nga qielli në qytetin e Lionit, duke pretenduar se kishin vizituar Magonian dhe se ishin shkaktarët e breshërit dhe bubullimave. Shën Agobardi ndërhyri dhe ekspozoi efektin e fuqisë së djallit që vepronte tek ata me magji.

At Serafim Rose (1934 –1982) ishte një prej figurave më të rëndësishme të shekullit të kaluar për sa i përket besimit tonë të Krishterë Orthodoks, duke dhënë kontributin e tij në sqarimin e shumë problemeve me të cilat ndeshet sot besimi ynë edhe ai i përballjes me UFO-t, ai ka thënë:

“Lehtëbesimi dhe besëtytnia njerëzore, të cilat nuk janë më pak të pranishme sot krahasuar me ndonjë kohë tjetër kohë tjetër të historisë njerëzore kanë shkaktuar që ky fenomen të jetë i lidhur, në një farë mase me çmendurinë ekstreme të kësaj bote okulte; por gjithashtu ka pasur dhe interes serioz, të kujdesshëm dhe të mjaftueshëm për prodhimin e një sërë hetimeve qeveritare si edhe të një numri librash të shkruajtur nga shkrimtarë të njohur. Këto studime nuk kanë arritur në rezultat pozitiv për indetifikimin e këtyre objekteve si një realitet fizik. Vëzhguesi i Krishterë Orthodoks është, megjithatë, më pak i interesuar në vetë fenomenin sesa me botëkuptimin lidhur me të; si njerëzit po i komentojnë zakonisht UFO-t, dhe pse?

Ndër të parët për qasjen e pyetjes së UFO-ve në këtë mënyrë ishte psikologu i njohur zvicerian C.G.Jung. Në librin e tij të vitit 1959 “Disqet fluturuese: Një mit modern i gjërave të para në qiej”, ai i dha kuptimin këtij fenomeni si kryesisht diçka psikologjike dhe fetare në thelb; dhe pse vetë ai nuk bëri përpjekje për t’i indetifikuar ato si “realitet objektiv”, ai megjithatë arriti të kapte sferën e dijes njerëzore së cilës ato i përkasin.

Hetuesit e sotëm, duke filluar nga ana “objektive” dhe jo nga ajo psikologjike e pyetjes, e kanë kuptuar nevojshmërinë për vendosjen para të hipotezës psiqike për të arritur në shpjegimin e fenomenit.

“Vizita” e parë e publikuar në Shtetet e Bashkuara ndodhi në qershor të vitit 1947 kur Keneth Arnold, një tregtar i cili po drejtonte avionin e tij personal, pa 9 objekte disqesh, që ngjanin si “pjatëza kafe”, të cilat fluturonin afër Malit Rainer në shtetin e Uashingtonit.Gazetat e morën lajmin dhe epoka e “disqeve fluturuese” filloi. Interesante është që, nuk pati vetëm në Shtetet e Bashkuara raportime të tilla, por një “valë” raportimesh (me 50 të tilla) pati dhe në Hungari, andaj “takimi” i vitit 1947 nuk mund të konsiderohet një histeri e Arnoldit.

Është e qartë që manifestimi i “disqeve flutures” të ditëve tona, është mjaftueshëm mbrenda me “teknologjinë e demonëve”; me të vërtetë, asnjë gjë nuk mund t’i shpjegojë ato gjithashtu.

Një “rrëmbim” demoniak, i ngjashëm me “rrëmbimet e UFO- ve”, përshkruhet në jetën e Shën Nilit i Sorës, themelues i jetës në skiteve në territorin rus gjatë shekullit të 15. Disa kohë pas fjetjes së shenjtit, në manastirin e tij, jetonte një prift me djalin e tij.Një herë, kur djali ishte dërguar të kryente një punë të caktuar, “papritur ju afrua një burrë i huaj, i cili e rrëmbeu atë, duke e sjellë në një dhomë të madhe në banesën e tij, dhe e vendosi përpara dritares”.

Kur prifti dhe murgjit iu lutën Shën Nilit t’i ndihmonte në gjetjen e djalit, shenjti “i erdhi në ndihmë djalit dhe qëndroi përpara dhomës ku djali po qëndronte. Pasi goditi me bastunin e tij dritaren e dhomës,banesa u tund, dhe gjithë shpirtrat e papastër ranë në tokë. Shenjti e urdhëroi demonin të rikthente djalin në vendin nga e mori dhe pastaj u bë i padukshëm. Pas një ulërritje nga demonët ai demon i cili e mori, e solli si vetëtimë djalin në manastir në skitin ku ndodhej dhe e vendosi atë në një mullar bari. Kjo u pa nga murgjit dhe djali u tregoi atyre gjithçka që kishte parë dhe kishte dëgjuar. Dhe që nga ai moment djali u bë shumë i përulur dhe i heshtur, sikur të ishte tronditur nga kjo që i kishte ndodhur.

Një vlerësim i vërtetë i eksperiencës së UFO-ve mund të bëhet vetëm duke u bazuar në bazat e zbulesës së Krishterë, dhe mundësohet vetëm te i krishteri i përulur i cili iu beson këtyre burimeve. Të jemi të sigurt, nuk i jepet njeriut tërësisht aftësia për të “shpjeguar” botën e padukshme të engjëjve dhe demonëve, por një dije e mjaftueshme e krishterë na është dhënë për të kuptuar si këto qenie veprojnë në botën tonë dhe si duhet t’u përgjigjemi veprimeve të tyre, veçanërisht në shmangien e rrjetës së demonëve.

Studiuesit e UFO-ve kanë arritur në konkluzionin që fenomeni të cilin kanë studiuar është thelbësisht i njëjtë me dukurinë që dikur quhej “demoniake” nga kisha, por vetëm i krishteri orthodhoks, i cili është i ndriçuar nga kuptimi patristik (kuptimi në bazë të mësimeve të Etërve të Kishës) dhe nga përvoja 2 mijë vjeçare e ballafaqimeve të shenjtorëve me qeniet e padukshme, mundet të dijë kuptimin e tërë të këtij përfundimi.”

(Shkëputur nga kapitulli “Shenjat nga parajsa”, një kuptim i Krishterë Orthodoks i Objekteve të Paindetifikuara Flurturese (UFO-t)

Të krishterë orthodhoks mos u mashtroni nga hilet e djallit edhe kur flasin president ose senatet e shteteve, për UFO-t, sepse: “ Misteri i paudhësisë në fakt është tashmë në veprim, duke pritur vetëm që të hiqet nga mesi ai që e ndalon tashti.Atëherë do të shfaqet ky i paudhë, të cilin Zoti do ta shkatërrojë me hukatjen e gojës së tij dhe do ta asgjësojë me të dukurit e ardhjes së tij.Ardhja e atij të paudhi do të bëhet me anë të veprimit të Satanit, bashkë me çudira, shenja dhe mrrekullish të rreme,dhe nga çdo mashtrim ligësie për ata që humbin, sepse nuk pranuan ta duan të vërtetën për të qenë të shpëtuar.E prandaj Perëndia do t’u dërgojë atyre një gënjim që do t’i bëjë të gabojnë, që t’i besojnë gënjeshtrës, që të dënohen të gjithë ata që nuk i besuan së vërtetës, por përqafuan ligësinë!”(Thesalonikasve 2-7-12) . “Edhe bënte shenja të mëdha, sa edhe zjarr të zbres nga qielli mbi dhe në prani të njerëve dhe i mashtronte banorët e dheut me anë të shenjave.”(Zbulesa.13,13)

Besimi i Krishterë Orthodhokse - Zyra e Katekizmit Kryepiskopata e Tiranës - SHKRIMET E VITIT 2022

TË KRISHTERËT DUHET TË MBROJNË FRYMËN DHE SIMBOLET E KRISHTLINDJES

TË KRISHTERËT DUHET TË MBROJNË FRYMËN DHE SIMBOLET E KRISHTLINDJES

Nga Miron Çako: Përgjejgjësi i Zyrës së Katekizmit të Kryepiskopatës së Tiranës.

Tiranë 21/12/2022

A DUHET TË BESOJMË NË RIMISHËRIM?

DETYRAT E BURRIT DHE GRUAS NË MARTESËN E KRISHTERË

Përgatitur nga Miron Çako

Zyra e Katekizmit - Kryepiskopata e Tiranës

PSE KRISHTERIMI ORTHODHOKS ËSHTË KUNDËR POLIGAMISË ?

SE KRISHTERIMI ORTHODHOKS ËSHTË KUNDËR POLIGAMISË ?Shkrim nga Miron ÇakoZyra e Katekizmit Kryepiskopata e Tiranës

Ëndrat

Por ç'janë ëndrrat dhe sa duhet t'u besojë njeriu atyre?

SI E SHIKOJ UNË NËNË TEREZËN E KALKUTËS : Nga Miron Çako

KU PO NA ÇON TRENDI I TATUAZHIT ?

NE BOTË ËSHTË E PAMUNDUR TË MOS VIJNË SKANDALE, POR MJERË AI ME ANËN E TË CILIT VIJNË (Luka 17-1)

A ËSHTË I MIRË PRINDËRIMI SINGËLL?

UFO-t dhe alienet janë mashtrim diabolik i fesë së "kohës së re"

Përgatitur nga Miron Çako Publikuar më Dt : 24.06.2022

SE KRISHTERIMI ORTHODHOKS ËSHTË KUNDËR POLIGAMISË ?
Shkrim nga Miron Çako
Zyra e Katekizmit Kryepiskopata e Tiranës

Përgatitur nga Miron Çako
Publikuar më Dt : 24.06.2022