Besimi i Krishterë Orthodhokse - Zyra e Katekizmit Kryepiskopata e Tiranës - SHKRIMET E VITIT 2021

BESTYTNIT E VITIT TË RI !

Fri, 31 Dec 2021 18:58:00 +0000

BESTYTNIT E VITIT TË RI
Shkrim nga Miron Çako : Zyra e Katekizmit e Kryepiskopatës së Tiranës

Ndryshimi i vitit është një kohë ku shumë njerëz kryejnë mjaft rite duke besuar fort se ato do të sjellin mbarësi dhe fat për gjatë vitit të ri. Këto rite janë të trashëguara brez pas brezi në popuj me zakone edhe tradita të ndryshme, por të gjitha kanë një qëllim të përbashkët: Të largojnë të keqen e vitit të shkuar edhe të sjellin të mirën në vitin e ri.

Disa nga ritualet e përbashkëta që bëjnë edhe shqiptarët në ditën e parë të Vitit të Ri janë:

1. Hyrja në derën e shtëpisë patjetër me këmbën e djathtë, që të sjellë mbarësi dhe jo me të majtën se ajo të sjellë ters.

2. Personi që do të hyjë në derën e shtëpisë për të parën herë në Vitin e Ri, duhet të jetë një njeri i mirë edhe me dhurata në dorë.

3. Të hysh vetë i pari në shtëpi që të mos e marrë një tjetër fatin e shtëpisë.

4. Viti i Ri duhet që ta gjejë patjetër shtëpinë të pastruar edhe të rregullt.

5. Duhet të sigurohesh që Viti i Ri të të gjejë pa borxhe, se të shkon gjithë viti me borxhe.

6. Në portofol të kesh monedha, që të kesh lek përgjatë vitit të ri.

7. Të thuash një dëshirë në orën 0:00,

8. Të japësh patjetër një puthje dashurie në çastin e ndryshimit të vitit.

9. Të kujdesesh të sillesh sa më mirë, me fjalë të zgjedhura, që viti i ri të jetë pa sherre dhe konflikte.

10. Të gatuash ushqime që shtohen kur gatuhen, si thjerrëza, fasule të zeza, që sjellin shtimin e pasurisë, dhe të ketë në tryezë fruta fatsjellëse si shega, etj.

11. Të gatuhen ushqime fatsjellëse, si bakllavaja, gjeli i detit, byreku me lekë, etj.

12. Tavolina nuk duhet të ngrihet kur mbaron, por të lihet e shtruar.

13. Të përdorësh ngjyra të veçanta fatsjellëse, sidomos të kuqen.

14. Fishekzjarrët që duhen hedhur patjetër në minutat e para të vitit të ri etj.

Në vende të ndryshme të botës njerëzit bëjnë të tjera rituale fatsjellëse nga më të çuditshmet, psh:Në Spanjë, në mesnatë, duhet ngrënë 12 kokrra rrush, nga një për çdo muaj të vitit.Në Filipine hanë 12 sardele. Në Austri, për drekën e Vitit të Ri është i obliguar mishi i derrit të pjekur, si simbol i lumturisë. Danezët në prag të Vitit të Ri thyejnë enë e guzhinës jashtë derës së hyrjes. Në Japoni në 31 dhjetor kambanat e tempujve budistë kumbojnë 108 herë, pasi në këtë mënyrë largohen 108 dobësitë njerëzore. Në Angli njerëzit formojnë një rreth me qirinj të kuq dhe hidhen në mes pa i fikur ato.Në Venezuelë kur afrohet ora e 12 e mesnatës njerëzit veshin të brendshme të reja me ngjyrë të verdhë dhe për mbarësi duhet të vishen mbrapsht, kurese në Brazil njerëzit vishen me të bardha. Në Kinë për 24 orë të gjitha thikat largohen nga shtëpia. Në Filipine njerëzit mbushin tavolinën me fruta të rrumbullakëta sepse kjo formë ngjan me monedha, Në Rumani njerëzit mundohen të lexojnë lëvoret e qepëve për të treguar fatin, etj,etj bestytni sa nuk do na dilte koha ti përmendim.

Pavarësisht se njerëzit, pa u menduar dhe me fanatizëm, i bëjnë këto rite, kjo gjë nuk i shenjtëron ato, as nuk i bënë fatsjellëse, të gjitha këto janë shpikje njerëzore të kthyera në besëtytni. Besëtytnia tregon një supersticion të mirëfilltë, sepse një qenie e arsyeshme, siç është njeriu, beson në gjëra të paarsyeshme, si objekt apo edhe veprime; sikur këto ndikojnë në veprimtarinë dhe jetën e tij, prandaj besëtytnia lidhet me një nivel të ulët të të menduarit, një autosugjestion dhe kjo vjen nga mangësia e arsimimit të duhur për të dalluar të vërtetën nga gënjeshtra dhe për të parë më qartë se si funksionojnë gjërat.

Shkenca e teologjisë, që na mëson për ekzistencën edhe veprimtarinë e një Zoti Trashedent, që është përmbi gjithë gjërat e krijuara, jashtë kohës edhe hapësirës, plotësisht i veçantë nga universi, dhe Imanent, i cili përshkon gjithë universin, si burimin e çdo të mire me dashuri, por edhe i çdo qortimi me drejtësi, është kategorikisht kundër këtyre besëtytnive dhe i dënon si idhujtari. Në Bibël, Zoti-Perëndi urdhëron njerëzit besimtarë monoteistë të Izraelit dhe më vonë me anën e Krishterimit gjithë kombet: “Unë jam Zoti, Perëndia yt… Nuk do të kesh perëndi të tjerë përveç meje”(Eksodi 20:2-3); dhe apostull Jakovi, nxënës i Krishtit, mëson: “Mos u mashtroni, vëllezërit e mi shumë të dashur; çdo gjë e mirë që na jepet dhe çdo dhuratë e përsosur vjen prej së larti dhe zbret nga Ati i dritave, pranë të cilit nuk ka ndërrim dhe as hije ndryshimi” (Jakobi 1:16-17). Prandaj çdo fjalë, veprim apo objekt që për Vitin e Ri quhet fatsjellës është kotësi, sepse ato nuk kanë asnjë fuqi vepruese apo parandaluese sepse janë joekzistente, ndryshe nga Zoti që është një person Hyjnor egzistues edhe veprues.

Besëtytnitë janë edhe të dëmshme, sepse kërkojnë të rivalizojnë providencën e Zotit; ato janë fyerje blasfemuese, largojnë bekimin e Perëndisë dhe bëhen shkak për fatkeqësi me karakter pedagogjik, që bien mbi njerëzit të cilët, me dashje apo pa dashje, mohojnë Zotin. Në librin e urtësisë së Solomonit na thuhet: “Shpikja e idhujve ka qenë fillimi i së keqes dhe zbulimi i tyre solli prishjen e jetës…. sepse idhujtaria është fillimi, shkaku dhe fundi i çdo të keqeje. Duke u shërbyer idhujve, e shtrembëruan njohjen e Perëndisë… duke përbuzur gjithçka që është e shenjtë (Urtësia e Solomonit, kapitulli 14).

Profeti Jeremia qortonte supersticiozët të cilët me besëtytnitë e tyre linin një shembull të keq te fëmijët e tyre: “Çfarë kanë gjetur të padrejtë tek unë etërit tuaj për t’u larguar nga unë, për të shkuar pas kotësisë dhe për t’u bërë ata vetë kotësi?” (Jeremia 2:3-5). Kurse për ata superticiozë që besojnë në ushqime fatsjellëse, apostull Pavli thotë: “Perëndia i tyre është barku dhe lavdia e tyre është në turp të tyre; ata mendojnë vetëm për gjërat tokësore” (Filipianëve 3:18-19).

Besëtytnitë nuk janë vetëm kotësi idiote, por edhe më keq ato janë mashtrime të demonëve që i tallin njerëzit, të cilët nëpërmjet këtyre, pa kuptuar, adhurojnë djallin. Përsëri Pavli i hyjshëm sqaron: “Them se gjërat që flijojnë paganët, ua flijojnë demonëve dhe jo Perëndisë; tani unë nuk dua që ju të keni pjesë me demonët”(1 Korintasve 10:20).

Por jo vetëm njerëzit e paditur, paganë, gnostikë, ateistë apo heretikë, por edhe besimtarët, të krishterët, të nxitur nga zakonet e turmës, rrezikojnë të bien në idhujtari, siç janë ato zakone që përmendëm më sipër, prandaj nxënësit e Krishtit këshillojnë: “Të dashurit e mi, largohuni nga idhujtaria” (Korintasve 10:14). “Djema, ruani veten nga idhujt” (1 Joani 5:21) dhe “Pra, nëse hani, nëse pini, nëse bëni ndonjë gjë tjetër, të gjitha t’i bëni për lavdinë e Perëndisë” (1 Korintasve 10:31).

Në qoftë se njerëzit do të mbeten të robëruar ndaj këtyre besëtytnive abstrakte edhe qesharake, jo që nuk do të kenë mbarësi dhe mirësi përgjatë vitit, por, përkundrazi, do të kenë xhelozinë dhe zemërimin e Perëndisë, i Cili ka krijuar kohën edhe vitet, ashtu si apostull Pavli thotë: “Sepse zemërimi i Perëndisë zbulohet nga qielli për çdo pabesi e padrejtësi të njerëzve, që mbysin të vërtetën në padrejtësi… Sepse, megjithëse e njohën Perëndinë, nuk e përlëvduan as e falënderuan si Perëndi, përkundrazi u bënë të pamend në arsyetimet e tyre dhe zemra e tyre pa gjykim u errësua. Duke e deklaruar veten të urtë, u bënë të marrë”(Romakëve 1:17-25).

LEXO EDHE: A ekziston lumturia dhe ku mund ta gjejmë atë?

Njerëzit me besëtytni jo vetëm për vitet në tokë nuk do të marrin bekim nga Zoti, por rrezikojnë të mbeten armiq përjetë me Zotin duke mbetur jashtë Mbretërisë së Perëndisë dhe rezikojnë të përfundojnë në humbje dhe mundim të përjetshëm : “Jashtë janë… idhujtarët dhe kushdo që do dhe zbaton gënjeshtrën” (Zbulesa 22:15). “Kurse … idhujtarët dhe gjithë gënjeshtarët, pjesa e tyre do të jetë në liqenin që digjet me zjarr edhe squfur, që është vdekja e dytë” (Zbulesa 21:8).

Ajo që vihet re me trishtim është se edhe disa tradita të krishtera janë deformuar edhe janë kthyer në besëtytni, si p.sh.: kulaçi me lekë. Sipas traditës së krishterë, ai quhet “Vasilopita” (pita / kulaçi i shën Vasilit) dhe na vjen nga jeta e shën Vasilit të Madh (shekulli IV), të cilin të krishterët e kremtojnë më 1 janar. Në sinaksarin e shenjtorit lexojmë se perandori famëkeq antikrisht, Julian Apostati (Mohuesi), i cili donte të rikthente fenë pagane në Perandorinë Romake, i hapi luftë kryepiskopit Vasil dhe qytetit të Qesarisë. Shën Vasili i tha popullit që të mblidhnin monedha argjendi dhe ari dhe t’i vendosnin në rrugë që, kur të kalonte Juliani lakmiqari nëpër qytet, të shihte arin dhe argjendin e t’i zbutej zemërimi. Por Julian Apostati u vra në betejë ndaj dhe doli një problem se si do të shpërndahej argjendi dhe ari i grumbulluar nga besimtarët, pasi ata, nga nxitimi, nuk kishin mbajtur inventar. Shën Vasili mendoi një zgjidhje të përsosur: Të bëhej brumë dhe me të të bëheshin kuleç, ku çdo kulaç të kishte të futur nga një monedhë dhe secili që kishte dhuruar monedha, të merrte nga një bukë me një monedhë brenda, duke e pranuar atë si një ndarje të drejtë nga Perëndia dhe në këtë mënyrë u nda me paqe ari dhe argjendi i grumbulluar.

Kjo traditë e vjetër vazhdon deri më sot midis të krishterëve, por madje edhe midis mbarë njerëzve. Në datën 1 janar, që përkon me fillimin e Vitit të Ri, amvisat në shtëpi bëjnë një “vasilopitë”, kulaç, kek ose byrek, që ka brenda një monedhë. Sipas zakonit të krishterë, kryetari i shtëpisë e ndan vasilopitën (kulaçin e Shën Vasilit) në copa, në fillim një për Zotin Krisht, një për të Tërëshenjtën Mari, një për shën Vasilin dhe pastaj për pjesëtarët e familjes, ku secili, sipas radhës, nga më i vogli deri te më i madhi, merr një copë, dhe atij që i bie leku, shikohet si me “fat” atë vit, por edhe kjo gjë nuk duhet të kthehet në një supersticion, sepse nuk ka fat apo kismet, por bekim nga Perëndia me lutjet e shenjtorit që vepron sipas besimit me vepra, sepse: “besimi pa vepra është i vdekur” (Jakovi 2:26).

Viti i Ri nuk ka aspak karakter magjik, por është thjesht një fillim i një viti ri kalendarik. Kalendari është një sistem matës i shpikur nga njerëzit me anë të të cilit bëhet krahasimi apo matja e kohës periodike gjatë një intervali të caktuar që zakonisht quhet vit. Ndarja e vitit në 365 ditë filloi të shfaqej në fillim në Egjiptin e lashtë më 2769 para Kr. Për babilonasit, viti i ri fillonte me muajin mars, me pranverën, rilindjen e natyrës. Edhe romakët kishin muajin e parë të vitit marsin, por perandori Jul Cezari, në vitin 46 para Kr, krijoi një tjetër kalendar që e vendoste muajin e parë të vitit, janarin, për nder të perëndisë pagane Janusit “zotit të portave të mbyllura”. Përsëri ky muaj ndryshoi në Perandorinë Bizantine, ku muaji i parë dhe dita e parë e vitit ishte 1 shtatori, që vazhdon sot të jetë te kalendari i Kishës Orthodhokse.Gjatë mesjetës disa ditë të tjera janë marrë si ditë të fillimit të vitit kalendarik, si psh 1 marsi, 25 marsi,dita e pashkës që ishte ditë e lëvizshme, 25 dhjetori dita e lindjes Krishtit.Në vitin 1582 në kohën e papa Gregorio XIII, u organizua një kalendar i ri dhe u rivendos përsëri janari si muaji i parë i vitit. Por edhe Kalendari gregorin ka mangësi ai gabon me një ditë në çdo 3236 vjet.

Data 1 janar, si fillim i vitit të ri, është pranuar relativisht vonë në vende të ndryshme të Europës dhe të botës.Në fillim u pranua në vende me ndikim të papatit si Anglia në vitin 1752 dhe njëkohësisht dhe në Amerikë nga kolonët që u vendosën aty, disa pjesë të Gjermanisë e bënë ndryshimin e kalendarit vetëm në 1698. Vendet me besim orthodhoks e pranuan më vonë kalendarin Grigorian, si psh Greqia në 1923, kurse vendet me popullsi myslimane më vonë, si Turqia në 1927. Shqipëria e pranojë kalendarin e ri në 1912.Me dominimin e kulturës perëndimore, kalendari Grigorian është pranuar tashmë si një kalendar zyrtar për të gjithë botën, por ka akoma kalendarë të tjerë në përdorimin rajonal, apo edhe në grupimet fetare si kalendari islamik që është disi i ndryshëm, sepse bazohet në lëvizjen e hënës, jo të diellit, duke patur vite me 354-355 ditë.

Prandaj duke parë se dita e vitit të ri ka ndryshuar shumë herë dhe akoma ka kalendarë të tjerë për matjen e kohës, nuk duhet të biem në supersticion si një ditë e shejntë, ajo është një ditë si të gjitha ditët, por merr kuptim të veçantë nga ajo që ne kryejmë atë ditë. Për ne shqiptarët festimi i Vitit të Ri me kaq preukupim dhe shpenzime është një mbetje e ateizmit komunist, që kërkonte të eklipsonte Krishtlindjet dhe festat e tjera fetare. Për të krishterët orthodhoksë, 1 janari është një e kremte zotërore, dita e “Rrethprerjes së Zotit Jisu Krisht,”që festohet tetë ditë pas lindjes së Tij (Lluka 2:21), por edhe kujtimi i shën Vasilit të Madh, një nga tre hierarkët më të mëdhenj të Etërve të Lindjes.

Çdokush është i lirë ta festojë Vitin e Ri si të dojë, por është për nderin tonë si qenje të arsyeshme të festojmë me kuptim dhe të mos biem viktima të besëtytnive, zakoneve qesharake dhe të dëmshme. Në qoftë se duam vërtet një vit të bekuar, është mirë të lusim Zotin, i Cili është Krijuesi edhe Bekuesi i kurorës së vitit edhe i shekujve, ashtu siç i fton besimtarët e saj Kisha orthodhokse që të luten në këtë ditë të parë të vitit: “O Krijetar i gjithësisë, që ke në dorë kohët dhe stinët, bekoje kurorën e motit sipas mirësisë sate, o Zot, dhe ruaje popullin dhe shtetin tonë me ndërmjetimet e Hyjlindëses dhe shpëtona”.

Le të gëzojmë të gjithë në çdo vend të botës, një Vit të Ri të mbarë e të bekuar nga Zoti.

14.000 foshnjat e therura nga Herodi !

Wed, 29 Dec 2021 10:15:00 +0000

Zyra e Katekizmit e Kryepiskopatës së Tiranës- KOASH
Shkrim nga nga Miron Çako. Publikuar në Dt : 29/12/2021.
Gazeta online : C.N.A.Al City news Albania.

Në datën 29- të dhjetorit Kisha Orthodhokse kremton kujtimin e 14-mijë foshnjave që u vranë nga mania e Herodit.

Herodi i madh ishte një pasardhës i Ezaut biri i parë i Isakut, por që e shiti të drejtën e paralindjes për një pjatë thjerëza vëllait të tij Jakobit(Zanafilla:. 25 27-34).Për këtë arsye bekimi i Zotit nëpër brezat e Hebrejve kaloi nëpërmjet Jakobit që u quajt dhe Izrael(Zanafilla 32-30), kurse Ezau formoi një popull tjetër të quajtur Idumitët, ata ishin një armik tradicional i judenjve.

Herod u lind në vitin 73 para Krishtit i martuar në fillim me një grua me emrin Qipro, vajza e një sheiku arab.Herodi ishte i kthyer në fenë e judaizmit por kjo ishte një manovër politike ,për të fituar simpatinë e judejnve .Ai ishte vendosur nga Roma si mbret i judenjve .Si mbret ai mbretëroi 37 vjet. Ai ishte një politikan i zoti që kishte bërë edhe shumë ndërtime të mëdha për të fituar simpatinë e judenjve. Ai për të fituar simpatinë e popullit jude restauroi tempullin e mrekullueshëm të Solomonit në Jeruzalem. Me masat që mori Herodi e forcoi pozitën e Izraelit duke e kthyer atë në një qendër tregtare për Arabinë dhe Lindjen. Programi i tij masiv për ndërtim përfshinte teatro, amfiteatro, një port, tregje, tempuj, strehim, pallate, mure rreth Jeruzalemit dhe ujësjellësa. Taksat e rënda të Herodit për të paguar për projekte bujare detyruan një barrë të padrejtë mbi qytetarët hebrenj.Ai mbajti rendin në Izrael, por nëpërmjet policisë sekrete me sundimin tiran gjaksor dhe me shumë viktima.

Vet romakët thoshin për Herodin se ;”më mirë të jesh derri i Herodit se biri i tij” . Ai vrau vjerrin e tij, disa nga dhjetë gratë e tij dhe dy nga djemtë e tij.

Kur Herodi dëgjoi nga magët të cilët erdhën në Jerusalem nga Babilonia dhe i thanë :“Ku është mbreti i judenjve që ka lindur se pamë yllin e tij nga lindja dhe erdhëm që t’i falemi. Dhe kur mbreti Herod dëgjoi këto u drodh dhe po ashtu bashkë gjithë Jerusalemi” ( Mateu: 2,2-3) .

Ai u drodh se e dinte që ishte ulur në fronin e mbretit David padrejtësisht dhe në atë fron sipas profetësive do të ulej Mesia(Krishti) që do të vinte nga fara e Davidit dhe ai do të quhet Biri i Davidit dhe do të mbretërojë në shtëpinë e Jakovit përjetë dhe mbretëria e tij nuk do të ketë kurrë të sosur. ( Luka 1 ;32-33)

Atëhere Herodi i thirri fshehurazi dijetarët dhe i pyeti me hollësi se ku kishin parë yllin për herë të fundit dhe i dërgoi në Bethlehem dhe u tha: “Shkoni dhe pyesni me kujdes për fëmijën dhe kur ta gjeni më njoftoni që të vij dhe ta adhuroj”(Mateu 2- 7 ).

Herodi me dinakëri kërkonte të vriste Foshnjen Hyjnor por magët u lajmëruan nga ëngjëlli që ata të mos të ktheheshin tek Herodi dhe u kthyen në vendin e tyre nga një rrugë tjetër (Mateu 2- 12).

Atëherë Herodi duke parë se dijetarët e kishin mashtruar u zemërua fort dhe urdhëroi që të vriten të gjithë fëmijët meshkuj që ishin në Bethlehem dhe në të tërë rrethinat nga 2 vjeç e poshtë sipas kohës të cilën e kishtë hetuar me kujdes nga dijetarët (Mateu 2- 16).

Herodi dha urdhër të vriten fëmijët nga dy vjeç e poshtë sepse magët kishin udhëtuar për gati një vit nga Babilonia, Persia (Iraku i sotëm) në Palestinë.

Ka mendime të ndryshme, se tre magët ishin në ditën që lindi Krishti të sjellë me mrekulli nga engjëlli, ose 13 ditë më vonë, ose një vit.

Kjo e fundit është më e saktë, prandaj ata nuk ishin në natën kur u lind Krishti por atë natë ata panë yllin në qiell i cili i drejtontë për në Palestinë dhe ky yll që kishin parë në lindje u shkonte përpara atyre deri sa u ndal mbi vendin ku ndodhej fëmija (Mateu: 2 -10).

Kështu Herodi shtoi edhe një vit tjetër ditës kur magët panë yllin në qiell që sipas llogaritjes së tij djallëzore të mund të asgjesonte me çdo mënyrë Krishtin që ndoshta në atë kohë mund të kishte qënë 1 vjeç.

Herodi me përpjekjen e tij për të eliminuar rivalin e ri Mbretin e Izraelit, Mesian nuk fitoi asgjë përveçse përmendet turpshëm dhe për keq në analet e historisë si mbreti më gjaksor.

Ai vdiq si të gjithë të vdekshmit me një ndëshkim të paparë, trupi i digjej nga brenda dhe i dilnin krimba dhe vinte erë si një kufomë e vdekur.

Herodi dhe shkoi në botën e të vdekurve në vëndin e dënimit ashtu siç na thuhet tek ungjilli : “ Pasi vdiq Herodi ja një engjëll i Zotit iu shfaq Josifit në Egjipt dhe i thotë çohu merr fëmijën dhe nënën e tij dhe shko në vendin e Izraelit se ata që donin të vrisnin fëmijën kanë vdekur”(Mateu 2 ; 19- 20).

Ka Herod sot?

Fatkeqësisht ka:

Herodët e sotëm janë ata pushtetarë që nuk besojnë në Perëndinë dhe e keqpërdorin pushtetin shekullor, që jetojnë vetëm për interesin e tyre ,për karierën, fitimin dhe duan ta përjetsojnë pushtetin që e kanë marrë padrejtësisht me çdo mënyrë dhe çdo mjet deri në eliminimin e rivalëve të tyre me intriga dhe krime duke u bërë diktator.

Po ashtu krimin e Herodit e përsërisin ata pushtetar, deputet që e ligjërojnë krimin e abortit.

Herod janë edhe ata prindër që vrasin fëmijët e tyre të pafajshëm me anë të abortit .

Kurse ushtarët e herodit janë ata mjek të cilët e kryejnë këtë krim antihuman me qetësi në klinika shtetërore dhe private.

Sot në Botë në një ditë vriten 125 mije fëmijë me anë të abortit dhe në vit 40milion -50milion në të gjithë Botën . Shqipëria sipas numrit të popullatës rendit për nga numri i aborteve me vëndet si Azia,India .

Aborti si veprim është kryer që në lashtësi nga njerëzit, por njerëzit e lashtë që kanë ditur më pak se ne, se çfarë ndodh brenda barkut të nënës e kanë konsideruar abortin një vrasje.

Nga ligjet në Perandorinë Romake dënohej me vdekje ai që e bënte këtë veprim.

Gjatë gjithe këtyre shekujve të krishterimit në Europë qytetrimi europian e dënonte abortin si një vrasje dhe dënohej si nga Kisha ashtu edhe nga shteti,por në shekullin e 20 filluan të shfaqen levizjet feministe në fillim në Rusinë bolshevike ateiste që ishin dhe kryen abordin e ligjëruar.

Me kalimin e kohës kjo lëvizje mori përmasa organizatash duke ndikuar me të gjitha mjetet dhe mënyrat mediatike ligjore në opinionin publik sa abordi që dukej i keq dhe i dënueshëm më parë tani të ishte i pranueshëm dhe i lejuar për t’u kryer pa asnjë lloj pengese ligjore morale si në vendet europiane dhe më vonë nëpër botë.

Ky ligjërim i abortit u bë duke keqinterpretuar “Kartën e të Drejtave të Njeriut” të OKB-së; “se çdo njeri ka të drejtën e lirisë dhe sigurisë personale”

Këtu lind pyetja :”Kush jetë duhet të mbrohet më shumë jeta e embrionit që është një person më vete dhe nuk flet dot ose nuk dëgjohet klithma e tij e heshtur,apo e drejta e gruas që kërkon të veprojë si të dojë për çfarë është mbjellë dhe zhvilluar në trupin e saj?”

Gjithë problemi është se si e konsiderojmë ne njerëzit sot, shtatzaninë, një shtojcë mishore në trupin e gruas dhe kështu abortin një ndërhyrje kirurgjikale për ta hequr ketë shtojtcë si një copë mishi, apo në placentën e nënës qëndron një krijesë njerzore me të gjitha ndjenjat ashtu siç jemi edhe neve pavarësisht përmasave.

Këtë përgjigje mund ta japin në mënyrë të saktë mjekët shkenctarë. Një nga mjekët më me zë që i dha përgjigje këtyre pyetjeve është gjinikologu amerikan Bernard Natanson i cili ishte drejtori i një klinike private abortesh. Ai për dy vjet kishte kryer 60 mijë aborte.

I shqetësuar për veprimin e tij ishte i drejtë apo jo, ai vuri në zbatim teknikën bashkëkohore për studimin e çështjes dhe zgjidhjen e pyejes se cfarë jete shfaq embrioni dhe kur fillon jeta tek embrioni.

Si provë vërtetuese me anë të ultra tingujve ai filmoi abortin e një embrioni 12javësh . U vertetua me pamjen se embrioni ndjen rrezikun që i kërcënon mjeti vrasës i abortit dhe shpreh ndjeshmëri dhe lëvizje për t’i shmangur këto veprime me këto siptoma dhe rreagime:

A.Embrioni lëviz me nxitim në mënyrë të shqetësuar

B. Rrahjet e zemrës i rritën ndjeshëm nga 140 deri në 200 rrahje në min.

C .Hap dhe mbyll gojën sikur nxjerr një klithmë.

Prandaj dhe kjo vidjo kasetë u quajt “klithma e heshtur”.

Nga ai moment mjeku Natanson u pendua për mëkatin e tij të keqpërdorimit të shkencës së mjeksisë dhe shkeljes të betimit të Hipokratit:” që mjeku duhet të shpëtojë jetë dhe jo të vrasë”.

Ai nuk bëri më abort në jetën e tij dhe u bë një nga mjekët që kundërshtoi më shumë bërjen e abortit si dicka të lejueshme dhe jo vrasje fëmijësh.

Profesoi francez Jeronim Lezen për çështjen e abortit shkruan se :

“Sepse zhdukja e një embrioni të çfarëdo moshe qoftë ai, është i barazvlefshëm me vrasjen e një qënie njerëzore dhe vazhdon dhe thotë:”Fillimi i një qënje njerëzore i takon momentit të ngjizjes dhe kjo qenie njerëzore është një gjë e përkryer dhe e veçantë ,është e veçantë sepse nuk mund të zëvendësohet me diçka tjetër “.

Doktori Hernest Hunt gjatë një kërkimi shkencor arriti në një konkluzion se veza e pllenuar nuk është thjesht një masë qelizore por është plotësisht dhe tërësisht jeta e një qenie njerëzore e cila ka aq gjallëri në vetvete sa një foshnjë ,nje fëmijë , sa një i ri dhe i moshuar ,si rrjedhojë aborti vret jetë njerëzore qoftë dhe kjo në hapat fillestarë të jetës.”

Pasojat e abortit janë shumë të mëdha dhe serioze.

E para për vetë nënat, sepse aborti i krijon një tronditje të madhe psikike dhe vrasje ndërgjegje që mund ta shoqëroi njeriun deri në fund të jetës edhe në jetën përtej varrit.

Gratë që bëjnë abort rrezikojnë të mos lindin më ose rrezikojnë dhe vet jetën e tyre.

Përqindja e lindjeve të parakohshme dhe e lindjeve të vdekura është më e madhe tek gratë që kanë bërë abort më parë.

Aborti sjell rënie morale brenda gjirit familjarë duke futur në familje ligjin e xhunglës: “Që më i forti vret më të dobtin” .

Prish unitetin e çiftit dhe largon me dhunë nga jeta shoqërore shumë individë që i dërgon providenca Hyjnore që ata të jenë të dobishëm për njerëzimin , si mjek, shkencëtar,arkitekt, etj, por që vriten nga prindit dhe shoqëria.

Aborti sjell mallkimin e vrasjes, tek individi, familja dhe shoqëria, ashtu siç na thuhet në Bibël kur u bë vrasja e parë “ Zoti i tha Kainit – Zëri i gjakut të vëllait tënd më vengon nga toka dhe ti tani je më i mallkuar se toka që hapi gojën për të marë gjakun e vëllait tënd nga dora jote”( Zanafilla 4 ; 10 -11).

Kisha Orthodhokse ka qënë dhe është në kundërshtim të prerë me abortin Kisha bazohet ne ligjin që Zoti i dha Moisiut: “Mos vrit” (Ekdodi :20 -13) , po ashtu edhe në mësimin e Krishtit që tha: ” të moçmëve u është thënë mos vrit ‘’po Unë po ju them kush do që zëmërohet pa shkak me vëllaun e vet do të dënohet për vrasje”.(Mateu: 5-21)

Zoti Jisu Krisht mrekullinë e parë e bëri në një dasëm të Galilesë duke shenjtëruar martesën si një mister për shpëtimin e njeriut, por njëkohësisht edhe lindjen e fëmijëve si fruta të bekuara të kësaj martese ,prandaj si planifikimi familjar nuk është i përligjur në një çift dhe aq më shumë aborti , që dënohet si vrasje e ulët.

Kanonet apostolike dënojnë me ç’kishërim atë që bën një veprim të tillë duke i hequr gruas që aborton të drejtën e marrjes së mistereve të Kungimit Hyjnor deri në fund të jetës.

Shën Vasili i madh në kanonin e tij të dytë thotë: “se gruas që aborton me dashjen e saj duhet t’i ndalohet e drejta e çdo misteri për gjithë jetën ,por për shkak të ekonomisë të paktën 10 vjet.”

Nga ky kanon nuk përjashtohen burrat që i detyrojnë gratë për të bërë abortin ,madje këta dënohen më shumë se janë shkak skandali ashtu siç tha Zoti: “ Në këtë botë do të vinë skandale por mjer ai që i sjell”.

Edhe sot Kisha Orthodhokse pavarësisht se e ka ulur kohën e dënimit (kenosës) për korigjimin e mëkatit përsëri mban të njëjtin qëndrim moral ndaj abortit ,duke e konsideruar atë një vrasje dhe më të rëndë se vrasja .

Kisha këshillon ata që janë të pagëzuar dhe kanë bërë abort nuk duhet në asnjë mënyrë të kungohen me Trupin dhe Gjakun e Zotit pa rrëfyer mëkatin e abordit dhe ata mund të kungohen vetëm me lejen e atit rrëfyes, në të kundërt kungimi bëhet për ta dënim dhe ndëshkim, ashtu si i Judës ( Joani 13 -27).

Ata që largohen nga kjo jetë duke mbajtur në zemër të fshehur këtë mëkat dhe nuk e rrëfejnë që të marrin uratën e faljes, vetëm nga ky mëkat i pa rrëfyer do ndëshkohen nga drejtësia Hyjnore si vrasës dhe do të përfundojnë në Ferrin e përjetshëm ashtu si Zoti thotë tek Zbulesa:“ Kurse për frikacakët dhe të pabesët dhe të neveritshmit dhe vrasësit dhe kurvëruesit dhe magjistarët dhe idhujatrët dhe gjithë gënjeshtarët pjesa e tyre do të jetë në liqenin që digjet me zjarr dhe squfur që është vdekja e dytë ‘’(Zbulesa: 21-8).

Aborti vetëm në një rast mund të tolerohet nga kisha kur shtatzania dhe lindja rrezikon jetën e nënës, por në këtë rast nëna është e lirë të vendosi të jetojë ajo apo fëmija e saj . Ky vendim merret me lutje ,me këshillë dhe me një frymë pendese.

Nënat që pranojnë të vdesin për të sjellë në jetë embrionin e tyre konsiderohen si martire dhe renditen me shenjtorët.

Fëmijët që abortohen janë martirë ,gjaku i tyre është i bashkuar me gjakun e Krishtit dhe të 14 mijë foshnjave që i kujtojmë sot dhe si farat e martirëve. Ata do të gjykojnë bashkë me Zotin në ardhjen e dytë të Krishtit, prindërit e tyre që nuk i deshën, po ashtu ata shtetarë që bënë ligje pro abortit dhe mjekët që i vranë njësoj si Herodi.

Në qoftë se ata njerëz fajtorë pagëzohen ose pendohen dhe rrefehen edhe ky mëkat i rëndë falen nga gjaku i Krishtit dhe Zoti nuk jua kujton më, po ashtu edhe fëmijët që i vranë me anë të abortit drejt për drejt ose indirekt me veprim ose heshtje nuk do ju a kujtojnë dhe ata do t’i presin me dashuri prindërit e tyre ne qiell, ashtu si Zoti pret kthimin e djalit të penduar. (Luka 15-11-32)

Duhet të dimë të gjithë se ky krim makabër që kryet çdo ditë në thertoret (klinikat mjekësore) nga mjekët kasap i përligjur nga ligjëvënës mizor dhe kryer nga prindër gjaksor dhe të pa shpirt, është shkaku më kryesor edhe i kësaj pandemia i këtij ndëshkimi kolektiv, global, në këtë brez të pabesë edhe imoral dhe vrastar.

Mos pendimi për këtë mëkat dhe krim kolektiv që nga shifrat ka vdekjen më të shumta ditore dhe vjetore është arsyeja që pandemia vrastare nuk po ndalon , madje edhe kur ata i drejtohen Zotit t’i ndihmojë ai nuk i dëgjon, ashtu si na thuhet tek profeti Isaia: ” Kur i shtrini duart tuaja, unë i fsheh sytë e mi nga ju; edhe kur i shumoni lutjes tuaja, unë nuk dëgjoj,duart tuaja janë tërë gjak. Lahuni, pastrohuni, largoni nga prania ime ligësinë e veprimeve tuaja, mos bëni më keq”(Isaia 1; 15 16)

Duhet një reflektim , një pendim urgjent , një ndalim i këtij krimi nga ky brez gjaksor që po kërkon të ndërtojë qytetrimin e tij egoist mbi gjakun e foshnjave, ndryshe ndëshkime më të rënda apokaliptike do na vijnë, ashtu si janë profetizuar nga Zoti, profetët, apostujt, shenjtorët.

Me ndërmjetimet e 14 mijë foshnjave të vrara nga Herodi si martirët e parë të Krishtit , por edhe të të gjithë shpirtrave të aborduarve Zoti Jisu Krisht na mëshiroftë për këtë mëkat dhe krim si individ dhe shoqëri, po ashtu ‘ti nxisi sa më shpejt të çlirohen nga barra e këtij mëkati me ndërgjegjësim dhe Misteret e Shenjta të Kishës Apostolike Orthodhokse si me Pagëzim,Pendim e Rrëfim ata që e kanë kryer këtë krim.

Po ashtu të na nxisi me kurajo civile duke thirrur fort, tek vetja, tjetri, shoqëria pa hezitim: “Aborti është një vrasje një krim kolektiv dhe duhet ndaluar sa më shpejt ”.

Në të kundërtën heshtja është bashkëpunim në këtë krim të tmershëm që po e merr ndëshkimin e merituar nga Drejtësia Hyjnore sot./ CNA.al

Interpretimi i endrës së mbretit nabukodonosor nga profeti daniel deri në ditët tona! Përgatitur : Miron Çako

Fri, 17 Dec 2021 10:04:00 +0000

Danieli, i katërti nga “Profetët e Mëdhenj”, lindi në familje fisnike të judejnve dhe u rrëmbye si rob së bashku me shumë nga të rijntë e oborrit mbretëror të Judesë në Babiloni, në vitin (604 pr. K).

Në Babiloni, edhe pse skllav, u dallua për besimin dhe mosshkeljen e traditave të judejnve, së bashku me të tre rinj të tjerë: Hananiaahun, Mishaelin dhe Azarian (Danieli 1). Ata, në sajë të origjinës mbretërore, të paraqitjes dhe të mprehtësisë së tyre, u edukuan në pallatet mbretërore të Nabukodonosorit dhe shërbyen në administratën babilonase.

Danieli shëbeu në katër mbretër që mbretëruan në territorin e Babilonisë. Mbretërit Nabukodonosor, Valtasar, Darius dhe Kiri, të cilët mbretëruan në vitet (605-529 pr. K). Emri Daniel do të thotë në hebraisht (Perëndia është gjykuesi), kurse në Babiloni u quajt emrin Valtasar.

Ndërsa Danieli ishte ende i ri në moshë, u bë i spikatur nga ndriçimi dhe urtësia e tij për të zgjidhur çështje të vështira gjykimi midis judejnve dhe i frymëzuar nga Perëndia, u shqua edhe si interpretues i ëndrrave të mbretërvë, të cilat asnjë njeri mbi tokë nuk mundej t’i interpretonte.

Një nga këto ëndrra eskatologjike është ajo që pa mbreti i Babilonisë, Nabukodonosori II, i cili ishte monarku më afatgjatë dhe më i fuqishmi i Perandorisë Neo-Babilonase, i cili pushtoi, skllavëroi dhe internoj shumë popuj nga vendet e tyre, mes tyre edhe populli hebre.

Sipas Biblës, në librin e Danielit (Kap. 2), mbreti Nabukodonosor pa një ëndërr që e tronditi shumë dhe i iku gjumi. Mbreti kërkoi menjëherë që t’ja interpretonin kuptimin e ëndrrës magjistarët, astrologët dhe shortarët, por pa ua treguar ëndrrën që pa. Ata të frikësuar, i thanë mbretit: “Nuk ka njeri mbi tokë që mund të dijë atë që mbreti kërkon. Në fakt asnjë mbret, sundimtar o sovran nuk i ka kërkuar një gjë të tillë ndonjë magjistari, astrologu ose kaldeasi. Gjëja që pyet mbreti është tepër e vështirë dhe nuk ka njeri që mund t'ia bëjë të ditur mbretit, përveç perëndive, banesa e të cilëve nuk është ndër të gjallët”. Me këtë mbreti u zemërua, i hipi inati dhe urdhëroi që të shfaroseshin tërë të diturit e Babilonisë" (Danieli 2:10-14).

I vetmi nga të diturit që u gjet i aftë për ta shpjeguar këtë ëndërr, ishte Danieli: “Kështu Danieli hyri te mbreti dhe i kërkoi t'i jepte kohë për t'i bërë të njohur mbretit interpretimin e ëndrrës. Danieli iu lut Zotit. Atëherë sekreti iu zbulua Danielit në një vegim nate. Kështu Danieli bekoi Perëndinë e qiellit.Danieli filloi të thotë: “Qoftë i bekuar emri i Perëndisë përjetë, sepse atij i përkasin dituria dhe forca. Ai ndryshon kohërat dhe stinët, i ul mbretërit dhe i larton, u jep dituri të urtëve dhe dije atyre që kanë mend.Ai tregon gjërat e thella dhe të fshehta, njeh atë që është në terr dhe drita qëndron me të. O Perëndi i etërve të mi, të falënderoj dhe të lëvdoj, sepse më ke dhënë dituri dhe forcë dhe më ke bërë të njoh atë që të kemi kërkuar, duke na bërë të njohim gjënë e kërkuar nga mbreti”….Danieli u përgjigj në prani të mbretit dhe tha: “Sekreti për të cilin mbreti kërkoi interpretimin tim, nuk mund t'i shpjegohet mbretit as nga njerëzit e urtë, as nga astrologët, as nga magjistarët, as nga shortarët. Por ka një Perëndi në qiell që zbulon sekretet, dhe ai i ka bërë të njohur mbretit Nabukodonosorit atë që do të ndodhë ditët e fundit. Kjo ka qenë ëndrra jote dhe vegimet e mendjes sate në shtratin tënd. O mbret, mendimet që të kanë ardhur në shtratin tënd kanë të bëjnë me atë që ka për të ndodhur tani e tutje; dhe ai që zbulon sekretet të ka bërë të njohur atë që ka për të ndodhur. Sa për mua, ky sekret m'u zbulua jo sepse kam më tepër dituri nga tërë të gjallët e tjerë, por me qëllim që interpretimi im t'i njoftohet mbretit, dhe ti të njihesh me mendimet e zemrës sate.

Ti ishe duke shikuar, o mbret, dhe ja një figurë e madhe; kjo figurë e stërmadhe, me një shkëlqim të jashtëzakonshëm, ngrihej para teje me një pamje të tmerrshme. Koka e kësaj figure ishte prej ari të kulluar, gjoksi i saj dhe krahët e saj ishin prej argjendi, barku i saj dhe kofshët e saj prej bronzi, këmbët e saj prej hekuri, këmbët e saj pjesërisht prej hekuri dhe pjesërisht prej argjile. Ndërsa po shikoje, një gur u shkëput, por jo nga dora e njeriut, dhe goditi figurën në këmbët e saj prej hekuri dhe argjile dhe i copëtoi. Atëherë hekuri, argjila, bronzi, argjendi dhe ari u copëtuan bashkë dhe u bënë si kope byku në lëmë gjatë verës; era i mori me vete dhe nuk u gjet më asnjë gjurmë e tyre. Por guri që kishte goditur figurën u bë një mal i madh, që mbushi tërë tokën.

Kjo është ëndrra; tani do të japim interpretimin përpara mbretit.

Ti, o mbret, je mbreti i mbretërve, sepse Perëndia i qiellit të ka dhënë mbretërinë, pushtetin, forcën dhe lavdinë. Ngado që të banojnë bijtë e njerëzve, kafshët e fushës dhe shpendët e qiellit, ai i ka lënë në duart e tua dhe të ka bërë të sundosh mbi gjithë ata. Ti je koka e artë. Mbas teje do të dalë një mbretëri tjetër, më e vogël, më e ulët nga jotja; pastaj një mbretëri tjetër prej bronzi, që do të sundojë mbi gjithë dheun. Mbretëria e katërt do të jetë e fortë si hekuri, sepse hekuri copëton dhe thërrmon çdo gjë; ashtu si hekuri që copëton, kjo mbretëri do t'i copëtojë dhe do t'i thërrmojë tërë këto mbretëri.Siç e pe, këmbët dhe gishtërinjtë ishin pjesërisht prej argjile poçari dhe pjesërisht prej hekuri, kështu kjo mbretëri do të ndahet; megjithatë, ajo do të ketë fortësinë e hekurit, sepse ti ke parë hekurin të përzier me argjilë të butë.Dhe ashtu si gishtërinjtë e këmbëve ishin pjesërisht prej hekuri dhe pjesërisht prej argjile, kështu ajo mbretëri do të jetë pjesërisht e fortë dhe pjesërisht e brishtë. Siç e pe hekurin të përzier me argjilën e butë, ata do të përzihen nga fara njerëzore, por nuk do të bashkohen njeri me tjetrin, pikërisht ashtu si hekuri nuk amalgamohet me argjilën. Në kohën e këtyre mbretërve, Perëndia i qiellit do të nxjerrë një mbretëri, që nuk do të shkatërrohet kurrë; kjo mbretëri nuk do t'i lihet një populli tjetër, por do të copëtojë dhe do të asgjësojë tërë këto mbretëri, dhe do të ekzistojë përjetë, pikërisht ashtu siç e pe gurin të shkëputet nga mali, jo nga dora e njeriut, për të copëtuar hekurin, bronzin, argjilën, argjendin dhe arin. Perëndia i madh i ka bërë të njohur mbretit atë që ka për të ndodhur tani e tutje. Ëndrra është e vërtetë dhe interpretimi i saj është i sigurt”.

Atëherë mbreti Nabukodonosor ra me fytyrë dhe ra përmbys para Danielit; pastaj urdhëroi që t'i paraqitnin një ofertë dhe temjan. Mbreti i foli Danielit dhe tha: “Në të vërtetë Perëndia juaj është Perëndia i perëndive, Zoti i mbretërve dhe zbuluesi i sekreteve, sepse ti ke mundur të zbulosh këtë sekret” (Danieli 2:16-47).

Ëndrra që pa Nabukodonosori dhe që u intepretua sipas ndriçimit të Perëndisë nga profeti i madh Daniel, u realizua nëpër shekuj dhe do të përmbushet deri në fund të kohës me ardhjen e Dytë të Zotit Jisu Krisht.

Sipas interpretimit të profetit Daniel (Kap 2; 37), koka e artë e statujës paraqiste mbretin e Nabukodonosorit, i cili ndërtoi një perandoiri globale në Babiloni, në vitet (606-539 pr K).

Pas mbretërimit të Nabukodonosorit, doli një mbretëri tjetër më inferiore se kjo e para, domethënë e argjendë (Kap. 2:38), ajo Medo-Persiane, në vitet (539-331 pr.K).

Në 539 mbreti Kiri i Madh, udhëhoqi ushtrinë Medo-Perse dhe pas një rrethimi të gjatë, pushtoi Babilonië. Kiri II i Persisë (600-530 pr.K), i njohur zakonisht si Kiri i Madh, ose Kiri Plaku nga grekët, ishte themeluesi i Perandorisë Akamane, Perandoria e Parë Persiane. Perandoria Medo-Persiane është e dokumentuar jo vetëm historikisht, por edhe në Bibël, te libri i Danielit (Kap. 5).

Danieli i thotë mbretit Belshastar, që kishte bërë sakrilegj me enët e shejntë të tempullit të Zotit: “Mbretëria jote u nda dhe iu dha Medasve dhe Persianëve” (Danieli 5:28), ndërsa edhe te profeti Isaia na thuhet për nbretin Kir si një instrument i Providencës Hyjnore që kontrollon historinë njerëzore: “Kështu i thotë Zoti të vajosurit të tij, Kirit, që unë e mora me dorën e djathtë, që të hedh poshtë para tij kombet” (Isaia 45:1).

Profeti Daniel (Kapitulli 2-39 ) na thotë për një tjetër mbretëri të madhe, por më e ulët se dy të parat, e simbolizuar me pjesën prej bronzi të satujës, e cila do të mbizotërojë në të gjithë botën. Kjo është perandoria e grekëve (331-168 pr K). Grekët e udhëhequr nga mbreti Aleksandër i Madh (356-323 pr K) me armë prej bronzi dhe bakri, i dhanë fund perandorisë Medo-Persiane dhe themeluan perandorinë e tyre, perandorinë e tretë në botë.

Aleksandri lindi në Pella të Maqedonisë në vitin (356 pr K). Babai i tij ishte mbreti i Maqedonisë, Filipi II dhe nëna e tij, princesha e Epirit, Olimpia. Pas vdekjes së Filipit II, i biri u ngjit në fron për të vazhduar traditën mbretërore. Aleksandri përfundoi bashkimin e të gjithë qytet-shteteve greke të kohës dhe pushtoi pjesën më të madhe të botës së atëhershme (Azinë e Vogël, Persinë, Egjiptin), duke arritur deri në Indi. Aleksandri i Madh ishte një ndër komandantët më të suksesshëm të të gjitha kohërave, ku në moshën 32 vjeçare, në shekullin (IV pr K), kishte pushtuar pjesën më të madhe të botës së atëhershme.

Për mbretin Aleksandër, kishte profetizuar Profeti Daniel në Librin e tij, në kapitullin e 8. Në këtë profeci të Danielit, thuhet se në shek (IV pr K), do të lindte Aleksandri i Madh, i cili simbolizohet si një cjap njëbrirësh, që do mundte dashin dybrirësh, simbol ky i perandorisë Perso-Babilonase që kishte pushtuar dhe vënë nën kontroll që në shekullin (VI-V pr K) si Maqedoninë dhe Thrakën, tek Libri i Danielit lexojmë: “Ndërsa kisha parasysh këtë, ja, ku po vinte nga perëndimi një cjap, që përshkonte tërë sipërfaqen e dheut pa e prekur tokën; cjapi kishte një bri të madh midis syve të vet. Arriti deri te dashi me dy brirë që kisha parë më këmbë përpara lumit, dhe iu hodh kundër me furrinë e forcës së tij. E pashë të afrohet dhe të zemërohet kundër tij; pastaj i ra me bri dashit dhe copëtoi dy brirët e tij, ndërsa dashi nuk kishte fuqi për t'i rezistuar; kështu e hodhi për tokë dhe askush nuk mundi ta çlirojë dashin nga pushteti i këtij. Cjapi u bë shumë i madh; por, kur u bë i fuqishëm, briri i tij i madh u thye; në vend të tij dolën katër brirë të mëdhenj, që drejtoheshin drejt katër erërave të qiellit […] Tani, ndërsa unë, Danieli, e kisha parasysh vegimin dhe përpiqesha ta kuptoja, ja ku po rri para meje dikush që ka pamje burri. Dëgjova pastaj në mes të lumit Ulai zërin e një burri, që bërtiste dhe thoshte: “Gabriel, shpjegoja këtij vegimin” […] Dhe tha: “Ja, unë do të të tregoj atë që ka për të ndodhur në kohën e fundit të indinjatës, sepse ka të bëjë me kohën e caktuar të fundit. Dashi me dy brirë, që ti ke parë, përfaqëson mbretërit e Medisë dhe të Persisë. Cjapi leshtor është mbreti i Javanit dhe briri i madh që ishte në mes të syve të tij është mbreti i parë. Briri i thyer dhe katër brirët që dolën në vend të tij janë katër mbretëri që do të dalin nga ky komb, por jo me të njëjtën fuqi të tij." (Danieli 8:5-8,15-16, 19-22).

Cjapi ishte shenja që mbante Aleksandrit, i cili pushtoi Persinë brenda 10 vjetësh. Dhe katër mbretër që ndanë perandorinë e Aleksandrit ose atë Greke, ishin gjeneralët e tij Ptolemeu, Lisimarku, Antipatriti dhe Seleku. Aleksandri i Madh, kur vajti në Jerusalem, u mahnit nga profecitë largpamëse të profetin Daniel dhe e respektoi tempullin dhe qytetin. Me shenjën e cjapit të Aleksandrit të madh lidhet edhe përkrenarja e heroit tonë kombëtar Gjergj Kastriotit, i cili për trimëritë e tij mori nga osmanët titullin ushtarak Skënderbeg (Aleksandër i Madh).

Danieli në (Kap 2:40), profetizon për një mbretëri të katërt të fortë si hekuri që do të shkatërontë çdo gjë nga perandoritë e para. Këmbët e hekurta të statujës janë një simbol i Perandorisë Romake. Kjo ishte perandoria e ngritur dhe e qeverisur nga qyteti i Romës gjatë qindvjeçarëve shekulli ( IV pr K) deri në shekullin (V ps K). Romakët mundën grekët dhe u bënë sundues të botës. Kjo perandori ishte më e madhe se perandoritë e mëparshme dhe më afatgjatë. Në kulmin e saj sipërfaqja e zotëruar nga Perandoria Romake përfshinte rreth 5.900.000 km². Perandoria Romake ushtronte ndikimin e saj jo vetëm brenda kufijve të saj, por edhe përtej tyre. Në gjysmën e saj lindore ky ndikim u përzie me elemente greko-helene dhe orientaliste, kurse Perëndimi u latinizua.

Perandori (Gaius Aurelius Valerius Diocletianus) (243-313 ps K), më 1 maj viti (305 pas Kr.) u tërhoq nga pushteti dhe qe perandori i fundit i vetëm, mbas tij Perandoria Romake u nda në çezarë dhe augustë, në tetrarki, siç njihet ndryshe.

Kur Kostandini i Madh (Flavius Valerius Constantinus) me prejardhje ilire, u shpall August i Perëndimit, në Jork, në vitin (306 ps K), ai eliminoi sistematikisht Çezarët e tjerë dhe zhduku tetrarkinë e Dioklecianit. Në vitin (312 ps K), siç thotë tradita, Kostandini pa në qiell një vizion, pa një kryq me shkronja greke që thoshte: “Me këtë shenjë do të fitosh” dhe dëgjoi një zë hyjnor që e porositi t'ia besonte fatin e ushtrisë së tij Jisu Krishtit, Perëndisë së të krishterëve.

Kostandini vuri si emblemë mbi mburojat e ushtarëve të tij kryqin që e pa të shfaqur në qiell dhe pastaj marshoi drejt Romës ku mundi Maksentin edhe u shpall Çezar për perëndimin e perandorisë. Kostandini, së bashku me Licinin çezar në lindje, drejtonin këtë perandori të madhe nga lindja e deri në perëndim. Mbas 9 vitesh mundi edhe Licinin që e tradhëtoi, kështu që Kostandini i Madh u bë perandori i vetëm i Lindjes dhe Perëndimit e udhëhoqi këtë perandori për 31 vjet (306 - 337 ps K).

Meqënëse Roma kishte një arkitekturë të theksuar pagane, për t’i dhënë asaj një karakter të krishterë, Kostandini, pas një tjetër vizioni hyjnor, dhe e transferoi selinë dhe administratën peraandorake në lindje, në qytetin e ri Kostandinopoli, në vitin (330 ps K), që u bë edhe kryeqendra dhe "Roma e Re" në Lindje, ose, si quhet ndryshe për efekt studimi, Perandoria e Bizantine.

Zhvendosja e qendrës gravitacionale të Perandorisë Romake në Lindje, shënoi perëndimin e qytetërimit tradicional greko-romak. Mbas vdekjes së tij perandoria u nda mes djemve të tij: Konstandini II (Flavius Claudius Constantinus Augustus, 317 – 337), Konstanti II (Flavius Iulius Constantius, 317-361) dhe Konsta I (Flavius Julius Constans Augustus, 320-350) .

Fundi i Perandorisë Romake në perëndim ndodhi kur Vizigotët, nën sundimin e Alarikut I, në vitin (455 ps K), plaçkitën Romën dhe, kur më 4 shtator (476 ps K), kryetari i gjermanikëve, Odoakri, detyroi perandorin e fundit të perëndimit, Romulus Augustus, të abdikonte. Pasi kishte zgjatur përafërsisht 1200 vjet, sundimi i Romës mbi Perëndimin i erdhi fundi.

Rënien e Perandorisë Romake dhe plaçkitjen e saj nga vandalët, na i profetizon edhe libri profetik “Zbulesa”, e shën Joan Teologut: “Vaj, vaj! Qyteti i madh, që ishte veshur me li të hollë, me të purpurta e të kuqe të ndezur, dhe e stolisur me ar, dhe me gurë të çmuar dhe me margaritarë! Sepse në një moment u shkatërrua një pasuri kaq e madhe!” (Zbulesa 18:17).

Danieli (k 2; 41-43) na thotë se këmbët e statujës dhe gishtërinjtë ishin pjesërisht prej balte dhe pjesërisht prej hekuri, që do të thotë se Perandoria Romake do të ndahet në mbretëri të tjera, por disa do të jenë të forta si hekuri e disa të brishta si balta, do të thotë që rraca njerëzore do të jetë e përzier, por nuk do bashkohen së bashku ashtu si hekuri nuk është bashkuar me baltën dhe asnjëherë nuk do të kemi një perandori globale të bashkuar si ato katër të parat.

Vërtet Perandoria Romake e Perëndimit filloi të copëtohej në mbretëri të tjera si Ostrogotët, Vandalët që filluan në shekullin (V ps K). dhe u zhdukën në shekullin e (VI ps K), Saksonët, që më vonë u quajt mbretëria Anglo-saksone, Frange, që i dha shfaqjen mbretrërisë të Francës, Visigote, që i dha shfaqjen mbretërisë së Spanjës, ajo e Alemanikëve, që i dha shfaqjen mbretërisë së Gjermanisë, Mbretëria e Lombardisë, e cila i dha shfaqjen mbretërisë së Italisë, e të tjera mbretëri të cilat e quanin veten Romake edhe mbanin emblemën e shqiponjës, simbol ky i Perandorisë Romake.

Megjithatë, Perandoria Romake e Lindjes, ose Bizantine, qëndroi e pa copëtuar edhe për një mijëvjeçar tjetër, gjer në rënien e saj në duart e Perandorisë Osmane në vitin 1453. Por edhe Mehemeti II, që pushtoi Kostandinupolin, Romën e Re, e quante veten perandor romak. Kjo perandori osmane filloi të copëtohej në shekullin (XIX), ku shumë popuj të ballkanit fituan pavarësinë. Me (1922), Perandoria Osmane u shpërbë dhe mori fund zyrtarisht me vendim të Asamblesë së Madhe të Turqise, që themeloi edhe Republikën e Turqisë në vitin (1923).

Në perëndim, mbretërit e shpallur, duke e parë veten si perandorë romakë, u përpoqën ndër shekuj të themelonin një perandori të bashkuar si ajo Romake, por ata nuk e arritën kurrë qëllimit. Të tillë ishin Karli i Madh (shek. VIII ps K), Karli V (shek. XVI), Napoleoni (shek. XIX), Kaiser Vilhelmi dhe Hitleri (shek XX).

Sot kemi disa ish mbretëri në një Europë të bashkuar që ka nisur që në vitin 1992 me Traktatin e Mastrihtit, por edhe sot BE është sa e fortë në disa shtete, aq edhe e brishtë, saqë ky disnivel ekonomik por edhe ndryshimet kulturore dhe historike, rrezikojnë bashkimin e plotë dhe harmonik të të gjithë vendeve anëtare.

Sipas shën Pais Agjoritit një shenjtor me frymë profetike si Shën Danieli na profetizon se një ditë BE do të shpërndahet.

Ai u thoshte pelegrinëve që e pyesnin për fatin e BE: "Njerëz nga pjesë të ndryshme të botës shkuan në Amerikë. Të gjithë mbanin nga një copë lecke me vete dhe kështu u bë një qilim. Amerika u bë si tezgjahu që bashkoi të gjitha leckat. Në BE megjithatë, vendet që hyjnë janë qilima të gatshëm. Qilimat, sado t’i bashkosh ato lëvizin; njëri shkon nga këtu dhe tjetri nga aty”.

Një herë tjetër ai u tha pelegrinëve : “Gjaku është ende shumë i nxehtë ... është e pamundur, dhe do të shihet më vonë, që ndonjëherë të ketë bashkëpunim midis britanikëve, francezëve, gjermanëve, italianëve, austriakëve... Le të mos i shikojmë gjërat në mënyrë afatshkurtër dhe vetëm për hir të ekonomisë. Nacionalizmi do të dalë në sipërfaqe dhe atëherë Europa do të copëtohet …”(Dëshmi pelegrinësh)

Sipas interpretimit të ëndrrës nga Profeti Daniel, njerëzimi tani jeton në mënyrë metaforike në këmbët e statujës që pa Nabukodonosori. Kjo statujë, tregues simbolik i mbretërive tokësore, e inspiruar shpesh nga egoizmi eusforik për të sunduar popujt, do të shkatërrohet dhe shpërndahet përfundimisht nga goditja në këmbët e saj nga “Guri” që do shkëputet nga një “Mal i Madh” pa ndërhyrjen e duarve të njeriut, ashtu si profetizoj Danieli : " Në kohën e këtyre mbretërve, Perëndia i qiellit do të nxjerrë një mbretëri, që nuk do të shkatërrohet kurrë; “kjo mbretëri nuk do t'i lihet një populli tjetër, por do të copëtojë dhe do të asgjësojë tërë këto mbretëri, dhe do të ekzistojë përjetë” (Danieli 2:44).

Guri që u shkëput nga mali pa dorë njeriu dhe zbriti mbi statujën, interpretohet teologjikisht për personin e Zotit Jisu Krisht, i Cili erdhi nga Mbretëria qiellore në tokë në mënyrë paradoksale, duke lindur si Perëndinjeri, pa ndërhyrjen njerëzore, pa farën e një burri, nga “Mali i pagërmuar (i paprerë)”, nga Virgjëresha Mari, e cila lindi pa burrë Krishtin Perëndinjeri. Në himnologjinë kishtare ajo quhet “Mali hijeplotë i dendur me lisa” (Zbritësoret e Krishtëlindjes), ashtu siç e profetizoi profeti Abakum (607 pr K): “Perëndia vinte nga Temani, i Shenjti nga mali Paran. Lavdia e tij mbulonte qiejt dhe toka ishte plot me lëvdimin e tij' (Abakumi 3:3).

Zoti Jisu Krishti e quan veten Guri i qoshes, Ai u thotë judejnve: “Kurrë s’keni lexuar në shkronjat: ‘Guri, që flakën tej ndërtuesit, ky u bë Kreu i qoshes; prej Zotit u bë kjo, edhe është e çuditshme në sytë tanë” [...] “Kushdo që bie mbi këtë gurë do të bëhet copë dhe, nëse ai gur bie mbi ndonjërin, do ta thërrmojë”? (Mateu: 21:42-44).

Po ashtu, edhe apostujt e predikuan Krishtin si të tillë: “Ky është guri që ju, ndërtuesit, e hodhët poshtë dhe që u bë guri i qoshes (Veprat e Apostujve 4:4-11).

Ashtu siç guri shkatërroi atë statujë me këmbë prej balte, hekuri, bronzi, argjendi dhe ari dhe e shpërndau si pluhur , edhe guri u fuqizua dhe e pushtoi botën, kështu edhe Zoti Jisu Krisht, me lindjen e Tij, ndryshoi kohën e njerëzimit në atë pas Krishtit, në epokën e re për njerëzimin dhe fillimin e mbretërisë së Perëndisë në tokë, ashtu si është në qiell. Kjo Mbretëri e Perëndisë që erdhi në botë me Krishtin dhe rritet vazhdimisht dhe pushton gjithë botën, tani është shpirtërore dhe qëndron në zemrat e besimtarëve, ashtu si vetë Zoti tha: “Mbretëria e Perëndisë nuk vjen në mënyrë të dukshme; dhe as nuk do të mund të thuhet: “Ja, këtu”, ose: “Ja, atje”; sepse ja, mbretëria e Perëndisë është përbrenda jush” (Lukai 17:20-21).

Mbretëria është e dukshme dhe e prekshne vetëm në Kishën Katholike Apastolike, me anë të Ungjillit dhe Mistereve që është e shpërndarë në të gjithë botën, në të gjitha kombet, derisa të përmbushet fjala e Ungjillit: “Do të bëhet një tufë nën një bari” (Joani 10:16).

Kur të mbarojë perfundimisht koha e mbretërive njerëzore, atëhere do të vijë e dukshme Mbretëria Qiellore, ashtu siç na thotë edhe libri i Zbulesës: “Edhe pashë një qiell të ri edhe një dhe të ri; sepse qielli i parë edhe dheu i parë shkoi; edhe deti nuk është më. Edhe unë, Joani, pashë duke zbritur prej qiellit nga Perëndia qytetin e shenjtë, Jerusalemin e ri, që ishte bërë gati si nuse e stolisur për burrin e saj. Edhe dëgjova një zë të madh nga qielli që thoshte: ‘Ja tenda e Perëndisë bashkë me njerëzit, edhe do të rrijë bashkë me ata, edhe ata do të jenë populli i tij, edhe Perëndia vetë do të jetë bashkë me ata. Edhe do të fshijë çdo lot nga sytë e tyre, edhe vdekja nuk do të jetë më; as vajtim, as britmë, as dhimbje nuk do të ketë më; sepse të parat shkuan’. Edhe tha ai që kishte ndenjur mbi fron: ‘Ja, të gjitha po i bëj të reja’. Edhe më thotë: ‘Shkruaj. Sepse këto fjalë janë të vërteta dhe të besueshme” (Zbulesa 21:1-5).

Apostul Petro, shkruan që t’u kujtojë të krishterëve që të mos harrojnë dhe të mos neglizhojnë për këtë ditë të fundit të botës, të cilën ai e quan dita e Zotit, sepse është dita kur Zot Jisu Krisht do të shfaqet me lavdi dhe si “Guri” do të shkatërojë nga themelet çdo mbretëri tokësore dhe do inagurojë Mbretërinë Qiellore, qiellin e ri dhe tokën e re: “Por, shumë të dashur, mos harroni këtë gjë: se për Zotin një ditë është si një mijë vjet, dhe një mijë vjet si një ditë. Zoti nuk vonon plotësimin e premtimit të tij, siç disa besojnë që ai bën; por është i durueshëm ndaj nesh, sepse nuk do që ndokush të humbasë, por që të gjithë të vijnë në pendim. Dhe dita e Zotit do të vijë si një vjedhës natën; atë ditë qiejt do të shkojnë me krismë, elementët do të shkrihen nga të nxehtit dhe veprat dhe toka që janë në të do të digjen krejt. Përderisa të gjitha këto gjëra duhet të shkatërrohen, si të mos duhet të keni një sjellje të shenjtë dhe të perëndishme, duke pritur dhe shpejtuar ardhjen e ditës së Perëndisë, për shkak të së cilës qiejt marrin flakë do të treten, dhe elementët të konsumuar nga nxehtësia do të shkrihen? Por ne, sipas premtimit të tij, presim qiej të rinj dhe toka të re, në të cilët banon drejtësia. Prandaj, shumë të dashur, duke i pritur këto gjëra, përpiquni të jeni përpara tij të papërlyer dhe të paqortueshëm, në paqe” (2 Petro 3:9-14). Amin

Virgjëria një thesar që njerëzit e sotëm nuk e vlerësojnë !

Wed, 15 Dec 2021 09:07:00 +0000

Shkrim nga përgjegjësi i Zyrës së Katekizmit së Kryepiskopatës së Tiranës, z. Miron Çako.
Publikuar : City News Albania CAN.Al 14/12/2021

Virgjëria është një fjalë por edhe një gjendje fiziologjike që sot fatkeqësisht njerëzit e këtij brezi epshor i bezdisë dhe shumë prej tyre duan që ta humbasin sa më shpejt që të jetë e mundur, si një pengesë për një jetë të lirë seksuale.

Ata që mbeten të virgjër nga dëshira apo rrethanat qësëndisen nga opinioni shoqëror si njerëz jashtë kohe dhe të parealizuar në veten e tyre, sepse sipas opinionit panëseksual të shoqërisë së sotme ata e kanë privuar veten nga kënaqësitë seksuale si inskti më i kënaqshëm .

Virgjëria nuk është vetëm për vajzat por edhe për djemt ,pavarësisht se ata nuk e tregojnë virgjërinë si vajzat me cipën ndarëse të vaginës që në terminologjinë mjekësore quhet "hymeni"e emërtuar kështu nga Hymenaeu (zotit të martesës në mitologjisë greke).

Të dy, djem dhe vajza mund ta humbin virgjërinë me masturbim, ose me një akt seksual, por pavarësisht se tek djemt mund të kemi ereksion (prishje) të pavullnetëshme ose hymeni tek vajzat dëmtohet vet ose çahet pa dashje, virgjëria nuk humbet në këto raste aksidentale dhe biologjike, sepse virgjëria është më shumë çështje morale se sa fizike .

Sipas teoris të psikiatrit austriak Zigmund Frojd(1856-1939) virgjëria është e dëmshme, sepse sipas tij personaliteti i deformuar i pacientëve me probleme mendore vinte nga një ndrydhje e seksualitetit që shfaqet që në fëmijëri. Ai, me teorinë e tij utopike, i dha instiktit të seksualitetit një fuqi të plotë dhe ndikim diktature mbi personalitetin njerëzor të quajtur libido (vrulli për të kënaqur instinktin seksual) edhe kur libido shtypet, shkakton neuroza.

Fjordi e konsideroi krishterimin si formë universale të neourozës që shoqërohet me ndrydhjen seksuale dhe shoqërohej nga halucinacione psikosomatike.

Frojdi ka të drejtë kur thotë se krijohet neurozë kur ‘libidoja” nuk shfryhet, por kjo që kostatoi Frojdi me pacientët e tij nëpër spitale psqiatrike që kishin abuzuar edhe me virgjërinë e vërtetë, si murgj,murgesha apo abuzim me jetën seksuale ligjore dhe të moralshme si kurvarët dhe kurorë- shkelësit, por kjo s'ka lidhje me virgjërinë edhe vetë përmbajtjen e krishterë, sepse i virgjër nuk është vetëm ai që nuk kreu aktin seksual fizikisht por edhe që nuk kurvëroj mendërisht me fantazinë. Nqs njeriun e lejon veten të ngarkohet psikologjikisht me fantazi erotike, ose me pamje pornografike që ngacmojnë instiktin seksual i ngjan një: " tenxhere me presion të vënë në zjarr që nqs nuk i hapet valvula e presionit, ajo kthehet në një bombë për përdoruesin dhe të tjerët për reth".

E kundërta është me virgjërinë e vërtetë ,sepse: Për Shën Ambrosin (shekulli i IV) të virgjërit ruajnë jo vetëm një trup virgjëror, por edhe një mendje të virgjër.

Prandaj:”Sido që të jenë gjërat, kushdo që arrin virgjërinë fizike ka shumë përfitime të mëdha, para së gjithash në shëndetin e tij fizik. Në fund të fundit, edhe disa shkencëtarë ateistë u detyruan të pranojnë se virgjëria është një dhënës i shëndetit fizik dhe mendor, por edhe shkaktare e jetëgjatësisë. Nëse hulumtojmë historinë e racës njerëzore, virgjëria ka pasur gjithmonë një vend të shenjtë”.(Ava Jerondio i Petras)

Sipas Biblës virgjëria ishte gjëndja e Adamit edhe Evës para mëkatit, ashtu si na i thotë edhe Shën Joan Gojarti: “Virgjëria është gjendja e vërtet e natyrës njerëzore” por virgjëria e tyre humbi pas mëkatit stërgjyshor( Zanafilla: 3 1-5) sepse epshi filloj ti kontrolloj(Zanafilla:3-7).Mbas mëkatit fillestar martesa dhe bashkimi trupor me epsh u bë e vetmja mënyrë që të mund të shtohej raca njerëzore(Zanafilla :4-1).

Kështu virgjëria u bë e huaj për njerëzit madje njerëzit duke u dhënë në epsh kaluan çdo limit sa u bënë vetëm mish (Zanafila: 6-3),vetëm instikt seksual deri në perversion sa Zoti u pendua që i krijojë njerëzit (Zanafilla: 6-6) dhe i ndëshkoj me kataklizmo si ajo në kohën e Nohes (Zanafilla: 7;10-24) dhe kohën e Sodomës edhe Gomorës ( Zanafilla:19;12-29)

Pavarësisht se në paganizëm instikti seksual nuk kishte kufij edhe norma morale, sepse seksualiteti trajtohej si një nevojë fiziologjike e njëjtë me ushqimin edhe pijen e përditëshme dhe pa limit, përsëri shikojmë se virgjëria vlerësohej si shenjë e pavdekësisë dhe e përjetësisë kjo e personifikuar tek perëndeshat e Olimpit, si Athina, Artemis, Anata. Ato thirreshin si virgjëresha për të nxjerë në pah rininë e tyre të përjetëshme dhe lulëzimin edhe paprishmërinë e tyre.

Tek populli i Izraelit si i vetmi popull monoteist që ishte i orientuar drejt rritjes në numër si një popull i ri (Ligji i Ripërtërir :7 12-14), virgjëria barazohej me shterpësinë dhe konsiderohej si një turp, apo edhe mallkim. Në Bibël kemi rastin e shumë grave shterpa që ju lutën Zotit për tja hequr turpin e mospajtjes së fëmijë, si psh:"Perëndia u kujtua edhe për Rakelën; dhe Perëndia ia plotësoi dëshirën dhe e bëri të frytshme; kështu ajo u ngjiz dhe lindi një djalë, dhe tha: "Perëndia e hoqi turpin tim".( Zanafill30-23), ose tek Ana nëna e profetit Samuel(1Samuelit 1-11 ) tek Eklisabeta nëna e Shën Joan Pagëzorit(Luka 1-25). Madje në Bibël kemi një rast kur bija e Jefteht e dënuar të vdesë pa fëmijë vajtoj për dy muaj “Virgjërinë e saj”( Gjyqtarët: 11-37)

E gjitha kjo përqasje edhe kundërshti ndaj virgjërisë nuk vinte nga shthurja morale dhe dëshira për seks e këtyre grave të shenjta por nga dëshira që çdo grua të marë pjesë në shpërblimin e racës njerëzore duke lindur shpëtimtarin ashtu si Zoti profetizoj Ungjillin(lajmin e mirë) në kopshtin e Edenit: “Dhe unë do të shtie armiqësi midis teje dhe gruas, midis farës sate dhe farës së saj; fara e saj do të shtypë kokën tënde, dhe ti do të plagosësh thembrën e farës së saj".(Zanafilla :3-15)

Prandaj prishja e virgjërisë me shtazani dhe lindje fëmijësh ishte një bekim nga Zoti, ashtu siç na e thotë psalmisti: “Gruaja jote do të jetë si një hardhi prodhimtare në intimitetin e shtëpisë sate, bijtë e tu si drurë ulliri rreth tryezës sate! Ja,kështu do të bekohet njeriu që ka frikë nga Zoti.( Psalmi 128: 3-6).

Pavarësisht se inferitliteti (shterpësia ) ishte e papranushme përsëri virgjëria para martese ishte një kusht i detyrushëm dhe vlerësohej shumë tek izraelitët,nqs nuk gjendëj e virgjër vajza në martesë dënohej me vdekje me lapidim (vrasje me gur) ashtu si na thuhet : Por në qoftë se vërtetohet fakti dhe tek e reja nuk janë gjetur shenjat e virgjërisë,atëherë do ta nxjerrin të renë te pragu i shtëpisë së babait të saj dhe njerëzit e qytetit të saj do ta vrasin me gurë, dhe ajo ka për të vdekur, sepse ka kryer një vepër të turpshme në Izrael, duke u bërë kurvë në shtëpinë e atit të saj. Kështu do të shkulësh të keqen nga gjiri juaj"( Ligji i Përtërirë :22 -20 -22).

Kush ja merrte virgjërinë një vajze sipas Ligjit Mosaik ai duhet të paguante dëmshpërblim dhe do ta merte atë patjetër për grua, sespe e ka çnderuar dhe i ka marrë virgjërinë ( Ligji i Përtërirë: 22-28-29)

Këto ligjë ka qënë i pa shkruar edhe tek shumë popuj me forma të ndryshme po ashtu edhe mes shqiptarëve , psh tek Kanuni i Lek Dugagjinit.

Kryepriftërinjtë edhe priftërijnëtë e Dhiatës së Vjetër mund të martoheshin vetëm me një vajzë virgjëreshë(Levitiku: 21 -13) (Levitiku: 21-7).

Por edhe pse virgjëria e përhershme nuk aplikohej tek populli i Izraelit përsëri në Dhiatën e Vjetër ishin edhe disa profetë që u urdhëruan nga Zoti të ishin të virgjër dhe mos martoheshin si psh Jeremia (Jeremia: 16-2)ose Judita (Judita: 8-4 ;16-22) ose Dëbora (Gjyqtarët: 5-7) profetët Ilia .( Libri i Parë Mbretërve :18-1 )dhe Elizeu (Libri i Dytë i Mbretërve :1-15)

Shën Joan Pagëzori më i madhi dhe i fundit i profetëve ishte përcaktuar dhe profetizuar si nazarin i virgjër(Luka 1-15). Joani nuk njohu grua dhe paralajmëroj ardhjen e Mesias Krishtit si Adami i dytë si Dhëndri i Kishës dhe Joani mik i Dhëndrit hyjnor: "Unë nuk jam Krishti, por jam dërguar përpara tij" .Ai që e ka nusen është dhëndri, por miku i dhëndrit, që është i pranishëm dhe e dëgjon, gëzohet shumë për zërin e dhëndrit; prandaj ky gëzimi im është i plotësuar!(Joani: 3-29)

Krishti si Perëndi erdhi të fejohej me nusen e tij Izrealin e ri (Kishën), sepse Izraeli i vjetër e humbi virgjërinë se kurvëroj me kombet në idhujtari: “Prandaj kështu thotë Zoti: "Pyesni, pra, midis kombeve kush ka dëgjuar gjëra të tilla. Virgjëresha e Izraelit ka bërë një gjë të llahtarshme.” ( Jeremia: 18-13)

Krishti i virgjër erdhi që të flijojhet për Kishën: “që ta shenjtërojë, pasi e pastroi me larjen e ujit me anë të fjalës, që ta nxjerrë atë përpara vetes të lavdishme, pa njolla a rrudha a ndonjë gjë të tillë, por që të jetë e shenjtë dhe e paqortueshme”.(Efesianët: 5-25)

Prandaj edhe apostull Pavli kërkon ta paraqesë Kishën Apostolike në këtë shekull si një virgjëreshë tek Krishti, të dlirë edhe të papërlyer në një fejesë. Ai shkruan: “Jam xheloz për ju me xhelozinë e Perëndisë, sepse ju fejova me një burrë, që t'ju nxjerr para Krishtit si virgjëreshë të dlirë”.(2Korintianët :11-2)

Ajo ku nisi të realizohet virgjëria e Kishës Apostolike ishte e Tërëshejnta Gjithmonë e Virgjëra Zonja Shën Mari, ajo ishte më e bekuara ndër gratë (Luka 1-42) dhe asaj i jepet titulli "Gjithmonë e virgjër" nga Kisha Apostolike në Sinodin e Tretë në Efes ( 431), sepse ajo ishte dhe është virgjëreshë, para lindje, në lindje, pas lindjes kjo e simbolizuar me tre yje në ikonë kushtuar asaj si Nëna e Zotit.

Fëmijët e tjerë ose vëllezërit edhe motrat e Jisuit që na i përmend Ungjilli (Mateu: 12; 46-50) sipas Traditës të Shenjtë ishin bijtë dhe bijat e Josifit një burr i ve dhe i moshuar.

Me virgjërinë e Marisë si një Eva e re, ajo bëhet nëna e Birit të Perëndisë dhe Adamit të dytë i virgjër (I Korintasve :15-45), prandaj është simboli i Kishës së virgjër (Zbulesa :12 -1) që është fejuar me Krishtin në këtë shekull dhe pret për tu martuar në përjetësi me Jisuin në ardhjen e tij të dytë: “Le të gëzohemi dhe të ngazëllohemi dhe le t’i japim atij lavdi, sepse erdhi dasma e Qengjit dhe nusja e tij është përgatitur! Dhe i është dhënë të vishet me li të hollë, të pastër dhe të shkëlqyeshëm, sepse liri i hollë janë veprat e drejta të shenjtorëve.”(Zanafilla: 19 7-8)

Prandaj në Kishën Orthodhokse virgjëria është një thirrje mbinatyrore dhe eskatoligjike , por nuk është urdhëresë për të gjithë besimtarët , vetëm për ata që mund ta mbajnë, dmth ata që duan të jetojnë që në këtë jetë të tillë ashtu si Zoti Krisht e thotë: “Sepse ka eunukë që kanë lindur të tillë nga barku i nënës; ka eunukë që janë bërë enukë nga njerëzit, dhe ka eunukë që janë bërë vet eunukë për Mbretërinë e Qiejve. Ai që mund ta kuptojë, le ta kuptojë''. (Mateu 19-12)

Të krishterët që ruajnë virgjërinë me një jetë murgjërore e parashijojnë që tani jetë e re në Mbretërinë e Zotit ku njerëzit as do martohen as do martojnë por do jenë si engjëjt(Luka 20-34). Prandaj virgjëria sipas apostull Pavlit është përkushtim i plotë ndaj Zotit, sepse: “I pamartuari merakoset për gjërat e Zotit, si mund t'i pëlqejë Zotit; por i martuari merakoset për gjërat e botës, si mund t'i pëlqejë gruas së tij. Ka dallim gruaja nga virgjëresha; e pamartuara kujdeset për gjërat e Zotit që të jetë e shenjtë në trup e në frymë, kurse e martuara kujdeset për gjërat e botës, si mund t'i pëlqejë burrit.”(1 Korintasve :7; 32-35)

Martesa është një gjëndje e përkoshme e tanishme, kurse virgjëria është faqja e botës që po presim. Ata që mbesin të virgjër shkëputen nga andrallat e këtij shekulli dhe presin Dhëndrin dhe Mbretërinë e qiejve si dhjetë virgjëreshat: “Atëherë Mbretëria e Qiejve do t'u ngjajë dhjetë virgjëreshave, të cilat i morën llampat e tyre, dhe i dolën para dhëndrit”(Mateu 25-1-6).

Virgjëria ndryshe nga martesa që furnizon vdekjen e ndërpret trasmetimit e përgjegjësisë trashigimore për vdekjen, sepse nuk lind pasardhës që do të vdesin me siguri , prandaj edhe Krishti lindi nga një virgjëreshë me lindje virgjërore dhe mbeti i virgjër, sepse ai si Adami i dytë (I Korintianën :15-45)erdhi për ta ndaluar vdekjen në veten e tij prandaj nuk u martua dhe nuk lindi fëmijë biologjik si Adami i parë me martesë, por lindi fëmijë me lindje shpirtërore virgjërore, me Misterin e Pagëzimit, sepse: “Ai (Fjala) ishte në botë, dhe bota u krijua me anë të tij, por bota nuk e njohu. Ai erdhi në shtëpinë e vet dhe të vetët nuk e pranuan, por të gjithë atyre që e pranuan, ai u dha pushtetin të bëhen bij të Perëndisë atyre që besojnë në emrin e tij, të cilët nuk janë lindur nga gjaku, as nga vullneti i mishit, as nga vullneti i burrit, por janë lindur nga Perëndia.” ( Joani: 1; 10-13)

Prandaj Krishti i virgjër është Ati i jetësë së pritme ( Isaia: 9-5), fillimi i krijesës së re : "Sepse sa veta u pagëzuan në Krishtin , Krishtin keni veshur... ku nuk ka as mashkull as femër, sepse të gjithë jeni një në Jisu Krishtin» (Galatasve: 3-27).

Mbas ngjalljes së të vdekurve njerëzit do jenë me trupa të virgjër dhe nuk do bashkohen seksualisht , sepse: “Në ringjallje, pra, as martohen as martojnë, por ata do të jenë nė qiell si engjëjt e Perëndisë.”(Mateu: 22-30). Kështu në Krishtin njeriu mashkull edhe femër rikthen në gjendjen e fillimi të virgjërisë si Adami dhe Eva para se të rëzoheshin në mëkat.(Zanafilla: 3; 6-7), ashtu si Zoti na tha : Ja unë bëjë gjithshka të re" (Zbulesa:21-5)

Shën Joan Gojarti që ishte një ivirgjër i përkushtuar, thotë:“Mendo pra, i dashur, se sa e madhe është vlera e virgjërisë, sa e lartë dhe sa mirësi e madhe është, aq sa tejkalon natyrën njerëzore dhe të ketë nevojë prej ndihmës hyjnor. Sepse ata që zgjedhin virgjërinë vullnetarisht, arrijnë me trupin e tyre ato që arrijnë edhe ëngjëjt. Sepse sa më e madhe dhe më e lartë të jetë gjëja, aq edhe më tepër do të jenë kurorat dhe të mirat që ka premtuar Perëndia për ata që janë paraqitur para Tij me virgjërinë dhe me kryerjen e veprave të mira”.(Shën Joan Gojarti).

Virgjëria jashtë Krishtit edhe Kishës si Trupi i tij ( Efesianëve: 5-23 )nuk ka kuptim thelbësor, madje është një përbuzje e misterit të martesës, një perversion, një problem i shoqërisë ose edhe si një mësim i gabuar dhe heretikë ashtu si na paralojmëron apostulli i kombeve Shën Pavli: “Dhe Fryma e thotë shkoqur se në kohët e fundit disa do ta mohojnë besimin, duke u vënë veshin frymëve gënjeshtare dhe doktrinave të demonëve, që flasin gënjeshtra me hipokrizi, të damkosur në ndërgjegjen e tyre, të cilët do të ndalojnë martesën” (I Timotheut 4:1).

Prandaj virgjëria në krishterim nuk është kundërshtim i martesës por është një martesë e përsosur me Zotin që e vë martesën natyrale në vend të dytë, prandaj edhe murgjit vlerësohen si ajka e njerëzimit, sespe engjëjt e virgjër janë dritë për murgjit dhe murgjit dritë morale për njerëzit. Murgjit nuk pushojmë së qëni prindër, por ata bëhen prindër shpirtëror të shumë njerëzve duke i ungjillizuar dhe duke i lindur ata në Zotit “( Marku : 10; 28-30) (Korintasve 4:15)

Virgjëria nuk është vetëm një dhunti nga Zoti por është edhe një arritje që njeriu duhet përpiqet ta arrijë me sakrifica, vetmohim dhe asketizëm. Por duhet të dimë se virgjëria në vetëvete nuk është i vetmi kusht për të hyrë në Mbretërinë e Zotit, por duhen edhe veprat e përdëllimit ashtu si na i tregon parabola e 10 virgjëresha (Mateu: 25;1-13) ku edhe pesë të marat ishin të virgjëra por ato nuk kishin vepra prandaj dhe nuk ishin gati të prisnin Dhëndrin, Zotin.(Mateu :25; 11-12)

Virgjëria është një pohim besimi sidomos sot kur njerëzit në këtë brez të pabesë edhe immoral janë bërë vetëm mish ( Zanafilla :6) me një mentalitet panseksual (gjithëseksual).Prandaj ata të rinjë të reja që do të mbeten të virgjër deri në martesë apo për gjithmonë do të bëjnë shumë mirë dhe do të kenë një bekim të veçantë, sespe ngjajnë më të rijntë që ishin brenda në furrën e Babilonisë por nuk digjeshin sepse ëngjëlli i Zotit ishte me ata ( Danieli: 3),po të njëjtën ndihmë hyjnore kanë edhe të rijntë, të rejat e devotshëm sot që gjenden në furrën e panseksualitetit të kohës sonë, por nuk digjen sepse Zoti është bashkë me ata.

Virgjëria nuk mund të kufizohet vetëm në trup, por në të gjithë qënien, shpirt trup të njeriut, sepse dikush mund të jetë i virgjër në trup por shpirti zhvirgjërohet nga pasionet, atëherë virgjëria nuk ka kuptim, madje është hipokrizi dhe i çvirgjëruar shpirtërisht dhe nuk ka justifikim tek Zoti që tha :“Në qoftë se syri yt i djathtë të çon në mëkat, hiqe dhe flake larg teje, sepse është më mirë për ty që të humbësh një nga gjymtyrët e tua se sa të hidhet në Gehenën gjithë trupi yt”:(Mateu: 5-29)

Sipas këtyre fjalëve të Zotit Krisht, Shën Vasili i Madh ( shekulli i IV) na thotë: “Grua nuk njoh por i virgjër nuk jam”, sepse ai konsideronte një vështrim kalimtar trupor edhe një mendim trupor që e largonte virgjërinë nga mendja nga ku fillon manipulimi i ndjenjave, instiktit dhe veprimeve seksuale.

Virgjëria është vetëkontrolli i plotë i qënjes dhe vetëofrimi i plotë tek Zoti. Në të kundërt virgjëria humbet kuptimin e saj edhe shumë më poshtë se martesa, prandaj apostuli thotë: “Por të pamartuarve dhe grave tė veja po u them se për ta është mirë nëse qëndrojnë si unë, por në qoftë se s`kanë vetkontroll, le të martohen, sepse është më mirë të martohesh se të digjesh.”(1 Korintasve: 7;8-9)

Jo vetëm virgjëria por edhe martesa trupore në çiftë burrë-grua e bekuar në Zotin është edhe shpirtërore, prandaj thuhet :“Dhe po ju them këtë, o vëllezër, se koha tanimë është shkurtuar; kështu tash e tutje edhe ata që kanë gra të jenë si ata që nuk kanë;” (1 Korintasve: 7-29).

Sipas Kishës Orthodhoke, shpirti asketik i vetëpërmbajtjes që karekterizon jetën virgjërore është i domosdoshme edhe për të martuarit në kohë të caktuara kreshmore prandaj apostulli thotë: “Gruaja nuk ka pushtet mbi trupin e vet, por burri; gjithashtu burri nuk ka pushtet mbi trupin e vet, por gruaja. Burri le të kryejë detyrën martesore ndaj gruas, po ashtu edhe gruaja ndaj burrit.Mos ia privoni njëri-tjetrit, përveç në qoftë se jeni marrë vesh, për njëfarë kohe, që t’i kushtoheni agjërimit dhe lutjes, dhe përsëri ejani bashkë që të mos ju tundojë Satani për shkak të mungesës së vetëkontrollit tuaj”(I Korintasve :7;2-5).

Por jo vetëm murgjit por edhe të martuarit sipas zotit në këtë botë që do vlerësohen si të zgjedhur dhe do hyjnë në Jeruzalemin qiellor do të quhen të virgjër: "Këta janë ata që nuk janë ndotur me femra; janë në fakt të virgjër. Këta janë ata që ndjekin Qengjit, kudo që të shkojë ai; këta u shpenguan ndër njerezit, që të jenë të parat fruta për Perëndinë dhe Qengjin".(Zbulesa: 14-4), sepse ata kanë refuazuar kurvërinë me idhujtarinë dhe tani me trupa të rinj të lavdëruar edhe të virgjër ata ndjekin kudo qengjin kudo që ai shkon (Joani: 10-3-27 Zbulesa :19 ;7-9 21-9)

Ushtrimi i virgjërisë përtej ligjit të martesë trupore është tejkalim i ligjit natyror dhe kërkon përpjekje mbi njerëzore dhe pa ndihmën e Zotit nuk mund ta realizohet, sespe Krishti e tha: ”Pa mua nuk bëni dot asgjë” (Joani 15:5).

Që dikush ta ruaj virgjërinë dhe ta mirëmenaxhojë atë deri në martesë duhet të bashkohet me Zotin me misteret e Kishës Apostolike Orthodhokse si Pagëzim: “Sepse të gjithë ju që jeni pagëzuar në Krishtin, Krishtin keni veshur.”(Galatasve 3:27) dhe e ripërtërimë këtë bashkim me Kungimin e Shenjtë të Trupit edhe Gjakut të Krishtit sa të bëhemi gjymtyrët e tij, sepse Zoti tha:" Kush ha mishin tim dhe pi gjakun mbetet tek mua edhe unë në atë"( Joani 6 -56)

Ky bashkim misteror me Krishtin e bën të përgjegjshëm besimtarin orthodhoks: " Sepse a nuk e dini ju se trupat tuaj janë gjymtyrë të Krishtit? Të marr, pra, unë gjymtyrët e Krishtit dhe t'i bëj gjymtyrë të një kurve? mos qoftë ashtu! A nuk e dini ju se ai që bashkohet me një kurvë bëhet një trup me të? Sepse thuhet: ''Do të jenë të dy, thotë Zoti, një mish i vetëm''. Por ai që bashkohet me Zotin është një frymë me të. Largohuni nga kurvëria! Çdo mëkat që kryen njeriu është jashtë trupit, po ai që kurvëron mëkaton kundër trupit të vet. A nuk e dini se trupi juaj është tempulli i Frymës së Shenjtë që është në ju, të cilin e keni nga Perëndia, dhe se nuk i përkitni vetvetes? Sepse u bletë me një çmim! Përlëvdoni Perëndinë, pra, në trupin tuaj dhe në frymën tuaj, që i përkasin Perëndisë".(I Korintasve: 6 15-20).

Njerëzit e humbnin virgjërinë jo sepse janë foshnje në mendim dhe nuk ja dinë vlerën virgjërisë por edhe se janë krenarë.Papastërtia morale nuk fillon me seksin apo me diçka që ka të bëjë me trupin, por me shpirtin. Djalli si shpirt edhe pse nuk kryhen marëdhenie seksuale është i ndotur nga krenaria, prandaj quhet shpirti i ndyrë i papastër.

Prandaj krenaria është shkaku i humbjes së virgjërisë me kurvëri, krenaria largon hirin e Zotit dhe i jep të drejtë demonit të kuvërisë që ti nxisë adoleshentët edhe të rijntë që të humbin virgjërinë pra të hanë frutin e ndaluar dhe pastaj të vdesin shpirtërisht dhe të shkatërrohen trupërisht, ashtu si bëri djalli me Adamin edhe Evën që hëngrën nga krenaria frutin e ndaluar dhe pastaj u turturuan nga epshi.(Zanafilla: 3-7).

Djalli e uren shumë virgjërinë dhe bën të pamundurën që njerëzit ta humbin me mëkatin e kurvërisë.

Në sinaksarin e Shën Andonit të Madh na tregohet për djallin demonin e kurvërisë që e ngacmonte me fantazi, ndjesi dhe pamje. Demoni u shfaq tek shenjtori si një fëmijë i zi (kubiti) edhe i tha: “Unë jam shoku i kurvërisë. Unë mora përsipër të ngre kurthe që të robërojnë tek ajo. Unë i sjell të rijnve ngacmime përkëdhelëse. Më quajnë fryma e kurvërisë. Shumë njerëz që donin të jetonin me dlirësi i kam hedhur në greminë e mashtrim. Sa shumë veta kam bindur duke mashtruar me përkëdheljet e mia! Unë jam ai që profeti e akuzon duke thënë “Fryma e kurvërisë ju mashtroi ”Sepse unë i shkatërrova ata me anën e fuqinë sime. Unë jam ai që të ngacmova aq shumë herë. Po ti më shkatërrove nuk kam fuqi."Andoni, pasi lavdëroj Zotin, mori guxim dhe i tha: “Je i denjë vetëm për tu përbuzur, je i errët në mendje dhe i pafuqushëm si fëmijë. Nuk më pëlqen të merrem më gjatë me ty. Zoti është ndima ime dhe unë do të shikoj triumfues armiqtë e mi( Psalmi 118-7). Djalli sapo dëgjoj këto fjalë, u zhduk sa kaq. Pushoi së bërtituri dhe nuk guxoi ta prek më të riun."

Gjithmon krenarët vuajnë nga demonënt (i kurvërisë) sepse e lejon Zoti që të përulen krenarët dhe të mos humbasin si djalli, madje shumë murgj e murgesha humbën virgjërinë nga krenaria.

Në një histori asketike na tregohet se si një virgjëreshë e humbi virgjërinë e saj, por pastaj u pendua dhe kur vdiq edhe po e varosnin trupin e saj u dëgjua Zëri i Zotit në kishë që tha: “Më pëlqeu më shumë pendimi se virgjëria e saj”.

Nqs këtë thesar të madh ne e humbasim nga krenaria, përsëri mund ta rifitojmë me pendim dhe rrëfim dhe përulësi, ashtu si na tregohet në jetët e shenjtorëve që edhe pse në fillim e kishin humbur virgjërinë dhe u bënë prostituta të dëgjuara përsëri e rifituan virgjërinë dhe numurohen si nuse të Krishtit, si psh Maria Egjiptiane, Shën Pelagjia, Shën Taisia etj, prandaj apostulli thotë përsëri: “Dhe të tillë ishit disa nga ju; por u latë, por u shenjtëruat, por u shfajësuat në emër të Zotit Jezus dhe me anë të Frymës së Perëndisë tonë.(1Korintasve 6 9-11)

Ata , ato që e humbën virgjërinë si thesar i pavlerë përsëri i vret ndëgjegjja dhe bëjnë përpjeke me mashtrim apo me kirurgji ta rifitojnë virgjërinë dhe të shfaqen si të tillë kur duan të martohen, por kjo është një gënjeshtër , sepse virgjëria nuk është aq fizike por morale dhe kush e humbet me kurvëri, në mos nga njerëzit do të gjykohet nga Zoti, sespe : "Kurvëruesit ...dhe gjithë gënjeshtarët,pjesën e tyre do të jetë në liqenin që digjet me zjarr dhe squfur, që është vdekja e dytë”(Zbulesa 21:8).

Në Ferr fatkeqësisht ka shumë shpirtra që vuajnë pa shpresë sepse e humbën virgjërinë e tyre duke mëkatuar trupërisht vetëm njëher në jetë.Ata gjatë jetës së tyre toksore as u pagëzuan , apo as u penduan me rrëfim tek ati rrëfyes, që me mëshirën e Zotit Jisu Krisht dhe misteret e Kishës Orthodhokse të mernin faljen e mëkateve dhe ta rifitonin përsëri virgjërinë, thesarin që njerëzit e sotëm nuk e vlerësojnë.

Të Krishterët duhet të mbrojnë Krishtlindjen ! Shkrim nga Miron Çako. 6 /12/2021

Mon, 06 Dec 2021 20:35:00 +0000

Krishtlindja, së bashku me Pashkën, janë festat fetare më të gëzuara të Vitit Liturgjikal për të krishterët orthodhoks.

Vetë emri i festës na tregon se i dedikohet lindjes së Jisu Krishtit, Birit të Perëndisë, si njeri para 2021 vjetësh në Bethlehem të Judesë, ashtu si na i tregon Ungjillori Mateu : “Jezusi lindi në Betlehem të Judesë, në kohën e mbretit Herod” (Mateu, 2: 1) dhe Ungjillori Lukai: “Tani, në atë ditë u shpall një dekret nga ana e Cezar Augustit, për të kryer regjistrimin e popullsisë të gjithë perandorisë.Ky regjistrim qe i pari që u krye kur Kuirini ishte guvernatori i Sirisë.

Dhe të gjithë shkonin të regjistroheshin, secili në qytetin e vet. Tani edhe Josifi doli nga qyteti i Nazaretit të Galilesë, për të shkuar në Jude, në qytetin e Davidit, që quhet Bethlehem, sepse ai ishte i shtëpisë dhe i familjes së Davidit,për t'u regjistruar bashkë me Marinë, gruan e vet, me të cilën ishte martuar dhe që ishte shtatzënë.Kështu, ndërsa ishin atje, asaj i erdhi koha të lindë.Dhe ajo lindi djalin e saj të parëlindur, e mbështolli me pelena dhe e vendosi në një grazhd, sepse në han nuk kishte vend për ta".(Luka 2 1-7)

Deri në shek IV Krishtlindja festohej së bashku me adhurimin e magëve dhe pagëzimin e Zotit, si një nga festat më të mëdha të shfaqes së Fjalës Perëndisë në tokë në formë njerëzore, ashtu siç na e tregon Ungjillori Joani: “Dhe Fjala u bë mish dhe banoi ndër ne; dhe ne soditëm lavdinë e tij, si lavdia e të vetëmlindurit prej Atit, plot hir e të vërtetë.” ( Joani 1-14).

Krishtlindja filloi të festohej në 25 Dhjetor si një kundërbalancë e festivalit pagan të “diellit të pamposhtur”,sepse perandori Aureliano duke dashur t’i bashkojë shtetasit multikulturor të Perandorisë Romake, në vitin 274 vendosi me dekret një “perëndi” atë të adhurimit të "Diellit të pamposhtur" ( Invictus Sol) duke e caktuar festën (Dies natalis) menjëherë pas solsticit dimëror, kur dita fillon edhe i merr natës.

Mbas indiktit të Mediolanit në vitin 313 pK nga Shën Kostandini i Madh kur krishterimi fitojë lirinë si fe e re në perandori, në vitin 352 ndoshta ishte Papa Julius që rregulloi zyrtarisht festën e Krishtlindjes në 25 dhjetor po në ditën e "Diellit të pamposhtur ( Invictus Sol)

Kjo ishte një orvajtje e suksesshme nga Kisha Apostolike për të eklipsuar dhe mundur besimin e rremë të paganëve, që adhuronin e diellin dhe yjet.

Kisha Katholike Apostolike i thirri paganët që të adhuronin Krishtin, "Diellin e Drejtësisë", (Malakia 4-2) këtë e thotë qartë edhe përlëshorja e Kishës Orthodhkse: “Lindja jote o Krisht Perëndia ynë, i lindi botës dritën e dijes së hyjëshme; se atëhere ata që adhuronin çdo yll në qiell, si sot prej yllit po mësoheshin , ty të të adhurojnë Diellin i drejtësisë dhe të njohin si Lindjen që lartazi, o Zot lavdi më ty."(Përlëshorja e Krishtlindjes)

Prej shekujsh Krishtlindja e eklipsoi festën pagane të adhurimit të diellit, por neopaganizmi i sotëm po përpiqet ta eklipsojë Krishtlindjen dhe të rikthejë njerëzit në adhurimin të idhujve.

Kthimi në paganizëm ka filluar gradualisht që në shekullin XV me reformën protestante me themelues kryesor Martin Luterin(1483-1546).Kjo reformë ka si bazë të besimit të saj vetëm Shkrimin dhe jo Traditën e Shenjtë. Ata mohuan edhe traditën apostolike të nderimit e ikonave, prandaj protestantët në Gjermani dhe në vende të tjera të Evropës Perëndimore, ku ata fituan terren hoqën nga festa 25 Dhjetorit ikonën dhe grazhdin e Krishtlindjes, një traditë shekullore mes krishterëve në Lindje edhe në Perëndim dhe e zëvëndësuan me simbolin pagan të bredhit.

Luteri vendosi si shenjë të Krishtlindjes pemën e bredhit si një simbol të “Pemës së Jetës” në kopshtin e Edenit (Zanafilla 2-9) ndoshta i frymëzuar na Shën Bonifaci (672-754). Shenjtori në mënyrë që të hidhte poshtë adhurimin e perëndive skandinave mbi fiset lokale gjermane e preu vetë pemën e Thorit (perëndi pagane), por pa se me mrekulli një peme bredhi të mbinte në rrënjët e lisit të vjetër. Duke e marë ketë si një shenjë të besimit të krishterë Shën Bonifaci përdori drurin e bredhit të dekuruar me qirinjë të ndezur si një simbol të krishterimit dhe Krishtlindjes, duke ju thënë njerëzve:”le te jete Krishti në qëndër të familjeve tuaja”.

Luteri hoqi grazhdin dhe ikonën e Krishtlindjes dhe i zevëndësoi me bredhin ku në krye nuk ka kryqin e Krishtit por yllin pendalfa (pesë cepësh), simboli pagan i diellit.

Ylli pesë cepësh si shenjë okulte është e dënuar në Bibël.Zoti me anën e profetit Amos qorton idhujtarin e Izraelit dhe simbolin e yllit : “Por ju keni krijuar imazhet tuaja në faltoren e Molokut (perëndia e amoniteve dhe fenikasve) dhe Çiuni, yllin e zotit tuaj të cilin e bëtë për vete. (Amos 5:20)

Për satanistë ylli pendalfa është simbol i "bafometit" i djallit. Francezi Elifas Levit krijues i kishës së satanait në shekullin 19 bën të ditur me entuziazëm: “Pesëvijeshi me dy brirë (ylli pesëkëndor) në rend ngjitës përfaqëson djallin d.m.th përmbysjen, çrregullimin dhe marrëzinë intelektuale.”

Ylli i kuq, simbol i diellit dhe i luftës gjakësore ka qenë simbol i ateizmit-komunizmit në shumë vende të Evropës lindore për shumë dekada.

Dikujt kjo mund t’i duket si konspiracion dhe ekstremiste, por le të shohim çfarë na mësojnë shenjtorët orthodhoks nga zbulesat hyjnore.

Shën Joani i Kronstandit na tregon këtë vizion i cili e pa i shoqëruar nga Shën Serafimi në Janar të vitit 1901:

“Ecem më shumë akoma dhe shkuam në një kishë të madhe. Doja të bëja kryqin, por jerondi më këshilloi: “Nuk është nevoja për të bërë kryqin, sepse ky vend është ndyrësira e shkretimit.

(Shprehja ndyrësira e shkretimit është nga profecia e Danielit (12. 11). Kisha ishte e errët dhe e trishtueshme. Në Tryezën e Shenjtë ishte një yll dhe një Ungjill me yje. Qirinj të bërë prej zifti ishin të ndezura dhe kërcisnin si të ishin drunj zjarri. Potiri dhe disku i potirit qendronin aty të mbuluar me një pisllik shumë të pështirë. Ishte edhe nje prosfor (buka që përdorim për Falenderimin Hyjnor) me yje. Një prift qëndronte përpara Tryezes së Shenjtë me një fytyrë shumë të zezë si katran, dhe një grua gjëndesh posht Tryezës së Shenjtë e mbuluar me të kuqe dhe më një yll në buzët e saj duke uluritur dhe qeshur përpara gjithë kishës dhe duke thënë: “Jam e lirë!”. Mendova: “ O Perëndia im, sa e tmerrshme!”.

Njerezit , si të çmendur, filluan të vraponin përqark Tryezës së Shenjtë, duke gërthitur, fishkëllyer dhe duartrokitur. Pastaj, nisën të këndonin këngë jo të hijshme. Papritur, nje rrufe shëndriti, një vetëtimë e frikshme u dëgjua, toka u drodh dhe kisha u shemb, duke e dërguar gruan, njerëzit, priftin dhe gjithë të tjerët në sketërr. Mendova: O Perendia im, sa e tmerrshme, na shpëto!”.

Jerondi e pa atë që u bë, siç edhe unë. E pyeta: “Patër, më thoni, cili është kuptimi i kësaj kishe të tmerrshme;”. U përgjigj: “Ata janë njerezit e botës, heretikët, të cilët e braktisën Kishën e Shenjtë, Katholike, dhe Apostolike Orthodhokse dhe pranuan dhe njohën kishën e sapo të re të cilën Perëndia nuk e ka bekuar. Në atë kishë nuk mbajnë kreshëm, nuk ndjekin shërbesa dhe nuk marrin Kungatën Hyjnore!”. U tremba edhe thashë: “Perëndia na mëshiron, por ata i mallkon me vdekje!”. Jerondi më ndërpreu dhe më tha: “Mos vajto, vetëm lutu”.(Vegimi i Shën Joanit të Kronstandit)

Kisha romano-katolike duke mos i rezistuar traditës protestante në ritje e pranojë shumë më vonë pemën e bredhit me yllin si simbol i Krishtlindjes , sepse i jepte përparësi grazhditn një traditë e vjetër që nga Fraçesku i Asizit (1181-1226).

Pema e parë e Krishtlindjes është vendosur në sheshin Shën Pjetër të Vatikanit në vitin 1982 nga Papa Gjon Pali i II. Pema hyri edhe në vende me traditë orthodhokse të lindjes sidomos në vende komuniste që e mbanin pemën me yllin e kuq si simbol i Vitit të Ri dhe triunfit të komunizmit.

Pema me yll sot është një simbol komercial pothuajse kudo, madje ka hyri edhe në shtëpitë dhe ambjentet kishtare orthodhokse, duke eklipsuar tradin e grazhdit që është ikona e vërtet e Krishtlindjes.

Jo vetëm pema por edhe shumë nga bimët e blerta që përdoren si dekor në festën e Krishtlindjes janë simbole pagane të pjellorisë tek popujt gjermanik. Psh ashja, me gjethet e saja që shpojnë, lulet e bardha, dhe kokrrat e kuqe simbolizon dëshirën e fortë të riprodhimit mashkullor.Këto rite dhe simbole të krishterët në Perëndim, i kanë huazuar nga paganët dhe sot janë bërë pjesë e traditës së Krishtlindjes, por shumë nuk ja u dinë kuptimin

Martin Luteri po ashtu duke mos e pranuar nderimin e shenjtorëve, në 6 Dhjetor ditën e Shën Nikollës, ku sipas traditës të krishterët ndanin dhurata mes fëmijëve si përkujtimore të bamirësive të shenjtorit mrekullibërës, vendosi që protestantët t’i bënin dhuratat në ditën e Krishtlindjeve për t’i dhënë më shumë rëndësi festës.

Kjo solli edhe traditën që njerëzit sot të ndajnë dhurata për 25 Dhjetor.Ndarja e dhuratave për njëri-tjetrin në ditën e Krishtlindjes e largon vëmendjen e njerëzve nga Krishti, sepse edhe pse njerëzit urojnë njëri-tjetrin “Merry Christmas”, përsëri atë ditë mendojnë vetëm si t’i ndajnë dhuratat njëri tjetrit dhe jo të mendojnë dhuratën për Krishtin që ka ditëlindjen.

Në perëndim shpërfytyrimi i Shën Nikollës që paralajmëron Krishtlindjet,si një kukudh i mitologjisë vikinge me rroba të kuqe me bark të madh, duke bashkëpunuar me elfat krijesa mitologjike i cili udhëton nga Poli i Veriut me një slitë që tërhiqet prej drerësh dhe qesh “Ho ho ho!”, ose në imazhin e Perëndisë gjermane Wodan dhe për Hollandezët në të Odinit që hyn në banesat e njerëzve nga oxhaku, siç bën Santa Klausi sot duke ndarë dhuratat fëmijëve, apo në "Babbo Natale", është shumë fyes dhe blasfemi jo vetëm kundër shenjtorit por edhe kundër Krishtit dhe Atit Perëndi , sespe Jisui e tha :"Kush ju dëgjon ju, më dëgjon mua dhe kush nuk ju pranon ju, nuk më pranon as mua. Kush nuk më pranon mua, nuk pranon as atë që më ka dërguar".(Luka 10-26)

Po ashtu heqja e ikonës së Krishtlindjes, e grazhdit dhe vendosja e pemës së bredhit me yllin, nëpër shtëpi apo sheshe dalngadalë të krishterët që njësohen me botën i kthyen dhe vazhdojnë ti kthejnë Krishtlindjen në festën pagane të diellit, festë ku paganët adhuronin yllin simbolin e diellit dhe dekoronin shtëpitë me gjelbërim, argëtoheshin me pije e orgji, ndanin dhurata,uronin dhe bekoheshin nga magjistarët e tyre.

Prandaj ajo që shikohet rëndomtë është se edhe pse rrugët, dyqanet, shtëpitë zbukurohen për Krishtlindje nëpër qytete dhe shtete me traditë të krishterë përsëri shumë prej njerëzve me emër të krishterë nuk interesohen fare për Zotin Jisu Krisht dhe e festojnë Krishtlindjen pa Krishtin.

Me këtë trend modern mos të çuditemi kur të dëgjojmë se 25 Dhjetori nuk do quhet më Krishtlindje, por festa e fundvitit apo edhe festa e diellit.

Këtë paradoks e tregon më së miri fakti se këtë vit BE propozoi të ndalohet të thuhet publikisht festa e "Krishtlindjes" sepse ofendohen ata që nuk janë të krishterë në vendet e BE.

Edhe pse BE respekton i mbron dhe promovon pakicat e shtetasve siç janë LGBTQI duke lejuar parada publike me performancë dhe simbolet e tyre homoseksuale , sërish emri i Krishtlindjes,ose i Zotit Jisu Krisht , Zonjës Shën Mari dhe simbolet si kryqi , ikonat grazhdi, çuditërisht i shqetëson.

Përgjegjësia është e vet të krishterëve,sepse ata u njehësuan me botën e mëkatit duke u armiqësuar me Perëndinë. ( Jakovi 4-4). Ata arritën deri aty sa edhe pse emrin, kishat, historinë dhe muzetë i kanë të krishterë,por filozofinë dhe mënyrën e jetesës sot po e kthejnë në paganizëm dhe në antikrishterim.

BE edhe pse një union me vlera të krishtera duke hequr me edukatë Krishtin si "gurin e qoshes"(1 Pjetrit 2-6) nga ndërtesa e saj, po shkatërron themelet e qytetërimit të tyre shekullor, të ndërtuar mbi parimet ungjillore, që në Europë u përhapën në shekullin e parë nga apostujt e Krishtit dhe u bënë ligje të shtetit që nga shekulli i 4 nga perandorët e krishterë si Kostandin i Madh, Theodhosi, Justiniani, etj.

Në qoftë se Europa po shkon drejt këtij trendi, ne si besimtar nuk duhet të çuditemi, sepse është profetizuar që fryma e antikrishte që është në veprim, do të shtohet gjithnjë e më shumë me apostazi dhe do të kulmojë në Europë dhe në botë me shfaqjen e antikrishtit, pak përpara se të vijë Zoti Jisu Krisht për herën e dytë si gjykatës i drejtë, ashtu siç apostull Pavli e sqaron: ”Askush të mos ju gënjejë kurrsesi, sepse ajo ditë nuk do të vijë, pa ardhur më parë rënia dhe pa u shfaqur njeriu i mëkatit, i biri i humbjes, kundërshtari, ai që lartëson veten mbi çdo gjë që quhet perëndi ose objekt adhurimi, aq sa të shkojë e të rrijë në tempullin e Perëndisë si Perëndi, duke e paraqitur veten se është Perëndi..Ardhja e atij të paudhi do të bëhet me anë të veprimit të Satanit, bashkë me çudira, shenja dhe mrekullish të rreme,dhe nga çdo mashtrim ligësie për ata që humbin, sepse nuk pranuan ta duan të vërtetën për të qenë të shpëtuar. E prandaj Perëndia do t’u dërgojë atyre një gënjim që do t’i bëjë të gabojnë, që t’i besojnë gënjeshtrës.”( 2 Thesalonikasve 2-3-11)

Gjithashtu Profeti Daniel profetizoi për antikrishtin deri sa të vijë dita e Zotit, se ai do t’i kundërvihet (shenjtorëve) krishterëve të vërtetë dhe do ndryshoj festat fetare : “Ai do të shqiptojë fjalë kundër Shumë të Lartit, do të përndjekë shenjtorët e Shumë të Lartit me qëllim që t'i shfarosë dhe do të mendojë të ndryshojë kohërat dhe ligjin; shenjtorët do të bien në duart e tij për një farë kohe, disa kohë dhe për gjysmën e një kohe. Pastaj do të bëhet gjyqi dhe do t'i hiqet sundimi, i cili do të asgjësohet dhe do të shkatërrohet përjetë. Pastaj mbretëria, sundimi dhe madhështia e mbretërive nën të gjithë qiejt do t'i jepen popullit të shenjtorëve të Më të Lartit; mbretëria e tij është një mbretëri e përjetshme, dhe të gjitha zotërimet do t'i shërbejnë dhe do t'i binden atij".( Danieli 7 25-27)

Zoti na thotë ne të krishterëve: “Ju jeni kripa e tokës. Por nëse kripa e humbet shijen, si mund ta rifitojë atë? Nuk ka më asnjë vlerë, përveçse të hidhet e të shkelet prej njerëzve.” (Matheu 5:13)

Në qoftë se të krishterët orthodhoksë nuk duan të humbasin indetitetin shekullor dhe t’i shkelin me këmbë njerëzit e “Kohës së Re“-“NEW AGE” të cilët fatkeqësisht kanë marrë pushtetin toksor, duhet të mos lejojnë që besimi i tyre orthodhoks të kompromentohet, festat dhe simbolet e tyre shekullore të tjetërsohen dhe të përzihen me paganizma, tradita të feve të tjera duke rënë në sinkretizëm, ose në fenë e re globaliste.

Kjo nuk duhet vetëm për pohimin e besimit dhe ruajtjes së indetitetin të krishterë orthodhoks, por edhe për të mirën e botës apostate dhe të këtij brezi të pabesë edhe imoral, që edhe pse të krishterët i shkel me këmbë, përsëri ata mëshirohen dhe ndimohen nga Perëndia i dashurisë kur orthodhoksët festojnë festat e tyre fetare siç është edhe Krishtlindja, festë që i ndriçon dhe e gëzon atmosferën e zymtë dhe dëshpëruese të qyteteve dhe familjeve sot.

Të krisherët tradicionalisht e fillojnë arredimin e shtëpive me simbolin e grazhdit që improvizon lindjen e Krishtit në Bethlehem të judesë që në datë 6 Dhjetor, ose pas të kremtes së Shën Nikollës, ashtu siç thotë edhe një tropar në këtë të kremte: “Stolisu o shpellë, bëhu gati o Grazhd".

Ata jo vetëm duhet të arredojnë shtëpitë e tyre me simbolet e vërteta të Krishtlindjes, si grazhdi dhe kryqi, shenja e Birit të njeriut,(Mateu24-30) por mbi të gjitha të përpiqen të bëjnë gati grazhdin e shpirtit të tyre, që Krishti të vijë, të lindet në zemrat e tyre, kur ata të pregatitur me kreshëm , pendim edhe rrëfim të kungohen me Trupin dhe Gjakun e Krishtit në Liturgjinë Hyjnore në ditën e Krishtlindjes, ashtu siç na thotë edhe urata para kungimit: “O, Zot Perëndia im, e di që nuk jam i denjë, as i aftë që të hysh nën mbulesën e shtëpisë së shpitit tim, sepse është e shkretë dhe e rënë dhe s’gjen tek unë vend të denjë për të ulur kryet. Por siç e ule veten së larti për ne, ule dhe tani në përuljen time. Dhe siç denjove të shtrihesh në shpellën dhe në grazhd të kafshëve, denjo të hysh dhe në grazhdin e shpirtit tim të paarsyeshëm dhe të trupit tim të njolliosur” (Urata e Shën Joan Gojartit)

Të krishterët orthodhoksë, sot kanë një sfidë që nuk duhet ta humbin. Ata duhet të ruajnë patjetër festën e Krishtlindjes dhe simbolet e shenjta duke u distancuar nga fryma sekulariste, që e ka kthyer sot Krishtlindjen në një festë komerciale fundviti dhe që nga forcat antikrishte po degradon dinakërisht nëpërmjet simboleve pagane dhe demagogjisë me përdhunë ligjore në "festën e diellit".

Miron Çako