Besimi i Krishterë Orthodhokse - Zyra e Katekizmit Kryepiskopata e Tiranës - SHKRIMET E VITIT 2026

PSE KRISHTI HIPI MBI NJË GOMAR?

Sun, 05 Apr 2026 16:53:00 +0000

Nga Katekisti: Miron Çako

Çdo detaj në Shkrimin e Shenjtë , ka një domethënIe mistike që duhet ta gjurmësojmë që të mësojmë mesazhin që na jep.

Krishti gjatë gjithë veprimtarisë së tij tre vjeçare si apostull i Atit eci në këmbë zbathuar në të gjithë tokën e Izraelit kjo mënyrë ishte shenjë e varfërisë vullnetare ose të vetëzbrazies së Krishtit , ashtu si dhe apostull Pavli na mëson për këtë mister kristologjik : “Sepse ju e njihni hirin e Zotit tonë Jezu Krisht, i cili, duke qenë i pasur, u bë i varfër për ju, që ju të bëheni të pasur me anë të varfërisë së tij.” ( 2 e Korintasve 8:9)

Krishti nuk hypi asnjëherë në ndonjë kafshë sepse kishte marrë trajtë shërbëtori : “ Sepse edhe Biri i njeriut nuk erdhi që t'i shërbejnë, por për të shërbyer dhe për të dhënë jetën e tij si çmim për shpengimin e shumë vetëve” (Mateu 20-8).

Por mbasi ai ngjalli Lazarin mikun e tij që shënon edhe fundin e veprimtarisë së tij mesianike urdhëron nxënësit:

"Kur iu afruan Jeruzalemit dhe arritën në Betfage, afër Malit të Ullinjve, Jezusi dërgoi dy dishepuj,duke u thënë atyre: ''Shkoni në fshatin që ndodhet përballë jush; aty do të gjeni menjëherë një gomare të lidhur dhe një pulishtë me të; zgjidhini dhe m'i sillni!Dhe nëse dikush ju thotë gjë, i thoni se Zoti ka nevojë për to, por do t'i kthejë shpejt''.Tani kjo ndodhi për të përmbushur ç'ishte thënë nga profeti, që thotë:''I thoni bijës së Sionit: Ja po të vjen mbreti yt, zemërbutë, hipur mbi një gomare, madje një pulishtë, pjellë e një kafshe barrë''.Dishepujt shkuan dhe vepruan ashtu si i kishte urdhëruar Jisui.Sollën gomaren dhe pulishtin, shtruan mbi to mantelet e tyre, dhe ai u hipi.Dhe një turmë shumë e madhe shtronte mantelet e veta gjatë rrugës, ndërsa të tjerë thyenin degë nga pemët dhe i shtronin mbi rrugë.Turmat që vinin përpara dhe ato që e ndiqnin brohoritnin, duke thënë: ''Hosana Birit të Davidit! Bekuar qoftë ai që vjen në emër të Zotit! Hosana në vendet shumë të larta!''.Dhe kur hyri Jisui në Jeruzalem, gjithë qyteti u ngrit në këmbë dhe tha: ''Kush është ky?''.Dhe turmat thoshin: ''Ky është Jisui , profeti nga Nazareti i Galilesë.( Mateu 21 ;1-11)

Zotit Jisu Krisht hipi mbi një këriç gomareje dhe hyrja e tij triunfale në qytetin e shenjtë Jeruzalem hipur mbi një gomar të ri , ashtu si e kujtojmë në të “Dielën e Dafinave" ka patjetër një domethënje simbolike , historike ,teologjike dhe eskatologjike .

E para historike Jisui ishte duke përfunduar të gjithë misionin e tij që Ati Perëndi i kishte caktuar për popullin jude , për : “tek delet e humbura të Izraelit” ( Mateu 15-24).

Ai duhej ta përmbushte pritjen shekullore të popullit për Mesian dhe duhej të hynte në Jeruzalem ( qyteti i paqes ) si Mbreti paqësor i shumëpritur sipas profetësive si profeti Zaharia që thoshte se Mesia, Mbreti do të vinte i përulur, duke hipur mbi një gomar : “Gëzohu shumë, bijë e Sionit! Bërtit nga gëzimi, bijë e Jerusalemit! Ja, mbreti yt po vjen te ti; ai është i drejtë dhe shpëtimtar, i përulur dhe i hipur mbi një gomar, mbi një këlysh gomari.” (Zakaria 9:9)

Kjo profetësi më në fund u realizua kur Krishti hyri mbi një gomar në Jeruazalem dhe populli e priti me thirje “ hozana” ( të falemi ) dhe me palma ose dafina .

Sipas kohës kjo ishte një pritje e denjë për një mbret dhe fitimtar mbi armikun, aq më shumë Jisui mundi armikun më të madh të njerëzimit që është vdekja, sepse Krishti ngjalli Llazarin ( Joani 11-43) dhe kjo mrekulli bindi popullin të besoj për një kohë të shkurtër se ai është vërtet Mbreti, Mesia i shumëprituri, prandaj : “ Shumë nga judenjtë që kishin ardhur te Maria, kur panë ato që bëri Jezui, besuan në të, por disa prej tyre shkuan te farisenjtë e u treguan çfarë kishte bërë Jisui “ ( Joani 11 -47)

E dyta është teologjike, sepse hyrja e pa zakontë e Krishtit mbi një pulisht gomare , një kafshë e përulur , ka një domëthenie.

E para kjo ka të bëjë me vetë njerëzimin e tij . Ai ishte nga përjetësia si Biri dhe Fjala e Atit : " dhe Fjala ishte pranë Perëndisë, dhe Fjala ishte Perëndi” ( Jaoni 1-1 ) por : “Fjala u bë mish dhe banoi ndër ne; dhe ne soditëm lavdinë e tij, si lavdia e të vetëmlindurit prej Atit, plot hir e të vërtetë.” ( Joani 1-14).

Ai është një person me dy natyra hyjnore dhe njerëzore , dhe tek natyra e tij njerëzore qëndron e plotë Perëndia :“Sepse në Të banon trupërisht gjithë plotësia e Hyjnisë.” (Kolosianëve 2:9), kështu natyra njerëzore e Krishtit që mbajti natyrën hyjnore të Fjalës është e ngjashme me shfaqen e Krishtit i cili hypi në një kafshë barre si konsiderohej gomari.

Shumë Etër si Shën Andrea i Kretës, Shën Joan Gojarti në mënyrë të tërthortë e interpretojnë gomarin si natyra jonë e thjeshtë, e rënduar, “e papërpunuar”, dmth njerëzimi që ka nevojë të drejtohet, që Fjala e merr nën vete dhe udhëheq natyrën tonë njerëzore drejtë shpëtimit me anën e bindjes e përulur në trupin e tij , ashtu si na thotë apostulli : “ i cili, edhe pse ishte në trajtë Perëndie, nuk e çmoi si një gjë ku të mbahej fort për të qenë barabar me Perëndinë, por e zbrazi veten e tij, duke marrë trajtë shërbëtori, e u bë i ngjashëm me njerëzit; dhe duke u gjetur nga pamja e jashtme porsi njeri, e përuli vetveten duke u bërë i bindur deri në vdekje, deri në vdekje të kryqit.” (Filipianëve 2:6-8)

Prandaj mund të themi si analogji se ashtu si Krishti hipi mbi gomar, po ashtu hyjnorja udhëheq dhe mbart njerëzoren në Perendi- njeriun , Jisu Krisht :“Sepse Atit i pëlqeu që në Të të banojë gjithë plotësia.”( Kolosianëve 1:19).

Në mishërim, Zoti merr natyrën njerëzore pa e shkatërruar atë, Ai nuk e zhduk njerëzoren (gomarin), por e përdor dhe e nderon, nuk e shtyp, por e çon drejt qëllimit drejt Jerusalemit qiellor, pavdeksisë dhe hyjnizimit me vdekjen dhe ngjalljen e tij trupore që u krye në Jeruzalemin tokësor.

Krishti në trupin e tij si një kafshë bare mbajti barrën e mëkateve tona : “Ai vetë i mbarti mëkatet tona në trupin e tij mbi drurin e kryqit, që ne, të vdekur për mëkatet, të jetojmë për drejtësi.” (1 Pjetri 2:24)

Duhet të dimë se në traditën judaike kur mbretërit dhe luftëtarët hipnin mbi kuaj dhe hynin në qytete ata vinin për luftë, sepse kali ishte simbol fuqie dhe lufte, kurse kur vinin hipur mbi një gomar ata vinin për paqen , sepse gomari ishte simbol i paqes, thjeshtësisë dhe përulësisë.

Kështu hyrja e Krishtit mbi gomarë kërkon të na thotë teologjikisht se Ai, Biri dhe Fjala e Perëndisë i bërë Biri i njeriut, prej Shpirtit të Shejntë dhe Virgjëreshës Mari , nuk erdhi për të gjykuar , sepse duke zgjedhur gomarin, Krishti tregoi se nuk vinte si mbret luftëtar, por si Mbret paqësor si “ Princi i Paqes “ ( Isaia 9-6 ) për të paqtuar popullin mëkatar me Perëndinë, nëpërmjet vetes së Tij :” Sepse Perëndia nuk e dërgoi Birin e vet në botë që ta dënojë botën, por që bota të shpëtohet prej tij”. (Joani 3:17)

Krishti përdori simbolikën e gomarit duke thënë se pushteti i tij mbretëror nuk do ishte i dhunshëm por paqësor dhe i përulur , ashtu si i nxiste turmat ; “mësoni nga unë, sepse kam zemër të butë e të përulur." ( Mateu 11 ;18-29)

Po ashtu Krishti zgjodhi këtë kafshë të përulur , sepse ai nuk deshi ti bënte qejfin elitës që kërkonte të mburrej me Mesian e tyre si një triumfator ushtarak kundra romakëve, por të tregonte afërsi me njerëzit e thjeshtë të përulur që mbanin barat e padrejtësive të mbretërve arrogant, por edhe të krerëve fetar egoist dhe hipokrit.

Biri dhe fjala e Perëndisë që në qiejt lëviz përmbi keruvime, ashtu si na i interpreton psalmisti : “Ai i uli qiejt dhe zbriti me një mjegull të dendur poshtë këmbëve të tij;i kishte hipur një kerubini dhe fluturonte; fluturonte shpejt mbi krahët e erës.” ( psalmi 18;9-10), kurse kur : “ Fjala u bë mish dhe banoi ndër ne;” ( Joani 1 -14), Ai u shfaq në tokë mbi një gomar, sepse gomari simbolizon edhe kombet që kishin humbur arsyen edhe ishin në pasione shtazore , Ai këto kombe i bën popullin e Tij, Izraelin e ri, ashtu si Apostull Petro shkruan për kombet :" Por ju jeni fis i zgjedhur, priftëri mbretërore, një komb i shenjtë, një popull i fituar, që të shpallni mrekullitë e atij që ju thirri nga terri në dritën e tij të mrekullueshme;ju, që dikur nuk ishit një popull, kurse tani jeni populli i Perëndisë; ju, dikur të pamëshiruar, por tani të mëshiruar. ( 1Petros 2;9-10_)

Tashmë besimtari i krishtere është si gommari i Krishtit që mban mbi vete edhe zgjellën e lehtë të Krishtit , ashtu si mësonte Zoti : “ Merrni mbi vete zgjedhën time …dhe ju do të gjeni freskim për shpirtin, sepse zgjedha ime është e këndshme dhe ngarkesa ime është e lehtë."Mateu 11:28-30 )

Pra në mënyrë simbolike, si gomari që mbarti Krishtin drejt Jerusalemit edhe besimtari i krishter thirret të “mbajë” në jetën e vet në rrugën për në Jeruzalemin qiellor mësimet dhe praninë e Krishti, sipas hirit që trasmetohen nga misteret e Kishës Apostolike , pra të jetojë sipas besimit dhe porosive në Krishtin .

Prandaj ashtu si gomari është një kafshë e thjeshtë dhe pa krenari, edhe mban barra pa u ankuar edhe besimtari thirret të jetë i përulur, i thjeshtë dhe të të jetë i gatshëm të bajë barrën e dashurisë me vepra për Zotin edhe të afërmit , dmth të ndihmojë të tjerët dhe të mbajë përgjegjësi me durim derisa ato janë për lavdinë e Zotit të mirën e shpëtimit të tij dhe të afërmit në Krishtin.

Gomari një kafshë e butë tregon simbolikisht se kur e mbajmë Krishtin në zemër edhe ne duhet të jemi të butë , jo të dhunmshëm , dominues dhe arrogant ndaj të tjerëve dhe botës , sespe Zoti thotë : “Lum të butët, sepse ata do të trashëgojnë dheun.”(Mateu 5:5)

Hypja e përulur e Krishtit mbi gomar kur erdhi në Jeruzalem si shenjë përulësie dhe paqe me njerëzit është edhe eskatoligjike , sepse kur Ai të vij për herë të dytë nga qielli, do të vijë për luftë që ti mundë përfundimisht kundërshtarët e tij në botë, si djallin , demonët , ateistët, mbretërit e ligj, antikrishtët, mëkatarët e papenduar, por atëhere do vijë me fuqi hipur mbi një kal qiellor të bardhë bashkë me ushtrinë qiellore si "Zot i Zotërve dhe Mbret i Mbretërve",dhe besnikët e përulur do ta presin me palma në Jeruazalemin qiellor që do zbresë nga qielli, ( Zbulesa 21-10),ashtu siç thuhet tek Zbulesa:

"Dhe pashë qiellin e hapur, dhe ja, një kalë i bardhë, dhe ai që e kalëronte quhet Besniku dhe i Vërteti; dhe ai gjykon dhe lufton me drejtësi.Dhe sytë e tij ishin si flakë zjarri dhe mbi kryet e tij ishin shumë kurora; edhe kishte një emër të shkruar, që askush nuk e di përveç atij;Dhe ishte i veshur me një rrobe të ngjyer në gjak; dhe emri i tij quhet: "Fjala e Perëndisë".Dhe ushtritë që janë në qiell e ndiqnin mbi kuaj të bardhë, të veshur me rroba liri të hollë, të bardhë dhe të pastër….. Dhe mbi rroben e vet dhe mbi kofshën ishte shkruar një emër: MBRETI I MBRETËRVE dhe ZOTI I ZOTËRVE.

Pas këtyre gjërave, pashë një turmë të madhe, të cilën askush nuk mund ta numëronte, prej të gjitha kombeve, fiseve, popujve dhe gjuhëve; këta qëndronin në këmbë përpara fronit dhe përpara Qengjit, të veshur me rroba të bardha dhe me palma në duart e tyre.Dhe thërrisnin me zë të madh, duke thënë: ``Shpëtimi është i Perëndisë tonë që është ulur mbi fron dhe i Qengjit``( Zbulesa;19 11 16, 7 9 10)

Është edhe një faktë që nuk duhet injoruar.

E vetmja kafshë në krijim që ka një kryq të dallueshëm në trupin e tij është gomari.

Sipas legjendës, gomari që Jisui i hipi në Jerusalem kur bëri hyrjen e tij triumfale ,që e festojmë si të “Dielën e Dafinave” gomarit nuk i hipi askush më pas , gomari më vonë kur e pa Krishtin të munduar dhe ngarkuar me barën e kruqit nëpër Kalvar, e ndoqi Krishtin e munduar deri në vendin e quajtur Golgotha , një kodër pranë Jerusalemit, ku e kryqëzuan Krishtin bashkë dy hajdutë .

Goamari u bë bartësi i parë i shenjës dalluese të kryqit, sepse i pikëlluar nga pamja e Jisuit në kryq atë ditë që tani njihet si “E Premtja e Madhe” gomari nuk mundi të largohej dhe hija e Kryqit të Krishtit ra mbi supet dhe shpinën e gomarit dhe qëndroi aty e stamposur si një shenjë deri më sot .

Ky gomar i përulur i nderoj gjithë gomarët, sepse në shpinën e tyre kanë një kryq , që njihet si kryqi i Jisuit në shpinë e gomarit.

Kjo tregon se edhe pse gomarin shumë e përçmojnë ose keq përdorin si kafshë bare, përkundrazi Zoti e nderoj si kafshë e butë dhe sakrifikuese dhe e përdori për lavdinë e Tij në tokë , që të përuli të fortët dhe të turpëroj të diturit : “Por Perëndia zgjodhi gjërat e marra të botës për të turpëruar të urtat; dhe Perëndia zgjodhi gjërat e dobëta të botës për të turpëruar të fortat; dhe gjërat e pavlera të botës dhe të përbuzurat zgjodhi Perëndia… që asnjë mish të mos mburret përpara Tij.”(1 Korintasve 1:27–29)

Madje gomari ka zgjuarsi më të madhe se kali, se atje ku ecën gomari nuk ka rezik dhe përdorej për të gjetur shtigje të sigurta në male , kurse kali mund të bjeri edhe në humnera.

Gomari me kryq , kjo kafshë e përulur është vënë para nesh njerëzve që të mendojmë në këtë ditë si ( E Diela e Dafinave ) dhe të zgjedhim para Zotit do të jemi egoist, arogantë , rebel si kali apo mushka dhe Krishti nuk do na pranojë dhe përdori për punët e Perëndisë , ashtu si na thotë psalmisti :” Mos u bëni si kali dhe si mushka që nuk kanë mend, goja e të cilëve duhet të mbahet me fre dhe me kapistër, përndryshe nuk të afrohen.” ( Psalmi 32-9) ,apo do të jemi të përulur të bindur, sakrifikues si gomari i Krishtit që Jisui siç qëndroj me butësi tek gomari të qëndrojnë në ne me hirin e shejntë dhe të na shënoj me shenjën e kryqit , që të quhemi Kristofor ( Krishtë mbajtës), ashtu si dhe Apostull Pavli thoshte :"Unë u kryqëzova bashkë me Krishtin dhe nuk rroj më unë, po Krishti rron në mua; dhe ajo jetë që tani jetoj në mish, e jetoj në besimin e Birit të Perëndisë, që më deshi dhe dha veten për mua.” ( Galatasve 2:20) Amin.

A' U ZHDUKËN DINOZAURËT ME METEOR SIPAS EVOLUCIONISTËVE, APO ME PËRMBYTJE SIPAS BIBLËS?

Thu, 12 Mar 2026 20:43:00 +0000

Nga Katekisti: Miron Çako

Sipas shkencës së Paleontologjisë Dinozaurët “ Gjigandët e Tokës” kanë qënë zvarranikë, shpendë dhe kafshë me përmasa të mëdha që kanë jetuar në tokë miliona vjet më parë. Arsyeja pse dinosaurët mendohet se kanë ekzistuar janë fosilet e eshtrave të tyre gjigante nëpër gjithë botën. Fosilet e para janë gjetur në vitin 1677 nga Dr Robert Plot dhe u mendua se ato i përkisnin një elefanti gjigant. Në vitin 1841 Sr Richard Owen, një paleontolog i famshëm, krijoi fjalën "dinozaur"që do të thotë "hardhucë e tmerrshme".

Sipas ateistëve këndvështrimi për dinozaurët është i lidhur ngushtazi me "Teorinë e Evolucionin" të biologut Charles Robert Darvin (1809–1882) që e shpjegon lindjen e specjeve si mikro dhe makro dhe evoluimin e tyre nga “përzgjedhja natyrore” të shkaktuar prej mutacionit gjenetik përgjatë miliona viteve dhe që shkakton specifikimin brenda një lloji kafshe dhe evolucionin e një lloji kafshe në një lloj tjetër. Sipas kësaj teoria edhe dinozaurët janë produkt i evolucionit i përzgjedhjes dhe mutacionit natyror të rastësishëm në miliona vite.

Po sipas "Teorisë së Evolucionit" dinozaurët jetuan në tokë gjatë Erës Mesozoike ose epokës së dinozaurëve. Në bazë të shkallës matëse të kohës sipas mënyrës evolucioniste kjo mendohet të ketë ndodhur rreth 230 milionë dhe 65 milionë vjetësh të shkuar. Pastaj në fund të Periudhës Kretaket të Erës Mesozike ata u zhdukën përfundimisht nga një meteor i quajtur "Galafurious" që goditi tokën me një shpejtësi të madhe afërsisht 2.000.000.000 km/h që zhduku në çast lëkurën dhe mishin e tyre duke na lënë nga pas vetëm fosilet.

Kjo teori “shkencore” sot është bërë dogmatike dhe imponuese në rrethe shkencore evoalucioniste, si në muzet zoologjikë nëpër botë po edhe në kurrikulën e mësimet shkollore për nxënësit, veçanërisht në librin edhe orën e Zoologjisë.

Por si kanë qenë pamjet e dinosaurve në të vërtetë para zhdukjes askush nuk mund ta thotë me saktësi, sepse edhe ata që merren sot me fosilet, rikostruksionin e skeletëve deri tek pamja e jashtme e dinozaurve e bëjnë atë me hamendësi, sepse fosilet e eshtrave shpesh nuk janë të gjendura të plota në një vend që i përkasin një specie të plotë por të përziera të fosilizuara nëpër xhepa shkëmbor.

Kushdo ka dëgjuar ose ka parë pikturat e Brontozaurit me qafën e tij të gjatë, por jo çdokush e di se në fakt ai është një gabim! Shkenctarët David Berman dhe John McIntosh në vitin 1979, i shfaqën shtypit faktin se i ashtëquajturi përshkrim i autoritetshëm i Brontozaurit i dhënë nga paleontologu i njohur Dr.O.C. Marsh i UniversitetiT “Yale” ishte bazuar në një skelet pa kokë të vërtetë duke vendosur kokën e një fosili tjetër në trupin e një fosili tjetër dinazauri, duke bërë një spekullim të ulët shkencor. Kjo do të thotë se Brontozauri nuk ka ekzistuar kurrë ashtu si e paraqisin muzet apo revistat dhe librat shkollorë! Për këtë arsye Brontozauri thjesht nuk përmendet fare në Fjalorin e Ri të Dinozaurëve të përgatitur nga Donald F. Glut (Citadel Press, Secaucus, Nju Xhersi, 1982).

Dr.Alan Charig i Muzeut Britanik të Historisë Natyrale në Londër dhe Dr. Beverly Halstead i Fakultetit të Gjeologjisë, në Universitetin Reading por edhe të tjerë kanë sfiduar seriozisht të gjitha teoritë e evolucionit të cilat kërkojnë të shpjegojnë rrethanat dhe mënyrat e zhdukjes së dinozaurve nëpër botë, sepse këto teori janë thjesht hamendësi shkenctarësh ateistë dhe jo fakte të dokumentuara shkencore. Vërtetë fosilet na tregojnë provat në të tashmen për ekzistencën e këtyre gjigandëve por asnjëherë faktin e "meteorit" që sipas tyre ka rënë dhe shkatërroi përfundimisht dinozaurët në të shkuarën.

Kjo teori utopike e zhdukjes së dinozaurve nga meteori nxitur nga "Teoria e Evolucionit” ose ajo e “Big-Bengut” u ngritën apriori nga rrethe shkencore ateistësh që të rrëzonin dëshmitë e Biblës mbi krijimin teistë (Zotit) të jetës në të gjithë format e saj në ujë, ajër edhe tokë, me një harmoni, bukuri dhe funksion të veçantë në rendin e kijimit, ashtu si na thuhet tek Bibla. (Zanafilla 1,20-24)

Ky krijim harmonik shumë i mirë i Perëndisë degradoi në kontradita konfliktuale armiqësore mes specjeve të pastra dhe të papastra nga ndërhyrja e djallit që mori të drejta mbi krijimin për shkak të mëkatit fillestar të çiftit të parë njerëzor (Adami dhe Eva) (Zanafilla 3,1-7) dhe po ashtu nga mëkatet e racës njerëzore të cilët më pas kapërcyen çdo limit moral mes tyre duke qenë përgjegjësit e prishjes pa shpresë të ekuilibrit natyror si mes tyre dhe krijesës së krijuar sipas regullit të Krijuesit, që doli nga kontrolli i përmasave në gjigand dhe fuksioni nga barëngrënëse si psh Brontosaur në mishëngrënëse Tiranoreksi duke e mbushur tokën me dhunë mes njerëzve dhe specjeve.

Ky kaos armiqësor nxiti zemërimin e Perëndisë që u "pendua" që krijoi njeriun dhe krijimin për atë, i Cili vendosi të ndërhyjë me drejtësi dhe urtësi me përmbytjen për balancimin e forcave të të mirës dhe të keqes tek njeriu dhe mes specjeve, ashtu siç na i tregon përsëri Bibla.

“Kur njerëzit filluan të shumohen mbi faqen e dheut dhe u lindën atyre vajza… Dhe Zoti tha: "Fryma im nuk do të hahet gjithnjë me njeriun, sepse në shthurjen e tij ai nuk është veçse mish; ditët e tij do të jenë, pra, njëqind e njëzet vjet"...Kishte gjigantë mbi tokë në ato kohë, madje edhe më vonë.. Dhe tani Zoti pa që ligësia e njerëzve ishte e madhe mbi tokë dhe që tërë synimet e mendimeve të zemrës së tyre nuk ishin gjë tjetër veçse e keqja në çdo kohë. Dhe Zoti u pendua që kishte krijuar njeriun mbi tokë dhe u brengos për këtë në zemër të vet. Kështu Zoti tha: “Unë do të shfaros nga faqja e dheut njeriun që kam krijuar, duke filluar nga njeriu deri te kafshët, te rrëshqanorët, te zogjtë e qiellit, sepse pendohem që i kam krijuar.

Por Noeu gjeti hir në sytë e Zotit…Dhe Perëndia i tha Noeut: “Kam vendosur t'i jap fund çdo mishi, sepse toka për shkak të njerëzve është plot me dhunë; ja, unë do t'i zhduk bashkë me tokën…Dhe Noeu bëri pikërisht ashtu siç i kishte urdhëruar Zoti. Noeu ishte gjashtëqind vjeç kur mbi tokë ndodhi përmbytja e ujërave. Kështu Noeu u fut në arkë bashkë me bijtë e tij, me të shoqen dhe me gratë e bijve të tij, për shkak të ujërave të përmbytjes. Nga kafshët e pastra dhe nga kafshët jo të pastra, nga zogjtë e nga të gjitha llojet që zvarriten mbi tokë, erdhën dy nga dy para Noeut, në arkë, një mashkull e një femër, ashtu si e kishte porositur Perëndia atë…Dhe përmbytja ra mbi tokë për dyzet ditë me radhë; dhe ujërat u rritën dhe e ngritën arkën lart mbi tokë…Ujërat u ngritën pesëmbëdhjetë kubitë mbi to; dhe malet u mbuluan prej tyre.Kështu u shuan të gjitha llojet e mishit që lëviznin mbi tokë: zogjtë, bagëtia, bishat, rrëshqanorët e çdo lloji që zvarriteshin mbi tokë dhe tërë njerëzit.Vdiq çdo gjë që ishte mbi tokën e thatë dhe që kishte frymë jete në vrimat e hundës. Dhe të gjitha gjallesat që ishin mbi faqen e dheut u shfarosën: duke filluar nga njeriu deri te bagëtia, te gjarpërinjtë dhe zogjtë e qiellit; ato u shfarosën nga toka dhe shpëtoi vetëm Noeu bashkë me ata që ishin me të në arkë.” (Zanafilla 6: 1-8; 7 -5-17-23)

Ky fakt Biblik vërtetohet sot edhe nga gjetja e eshtrave, fosileve të përziera në xhepa tokësor, pasojë e një përmbytje katastrofike globale në kohën e Nohes në 1656 vjet mbas Adamit.

Çdo dinozaur apo specje që nuk ndodhej brenda Arkës është mbytur dhe varrosur në mënyrë të shpejtë dhe të dhunshme në llumet e përmbytjes prandaj ato u mundësuan të ruheshin deri më sot.

Këto kafshë gjigante nuk mund të merreshin në arkën e Nohes, jo vetëm për arsye të përmasave të tyre shumë të mëdha dhe sasisë së madhe të ushqimit të tyre, por këto kafshë gjigande nuk mund të jetonin më në tokën dhe në atmosferën e re mbas katastrofës që do ndodhte, sepse bota me të cilën ata do të përballeshin mbas përmbyjtjes ishte krejt ndryshe me botën dhe klimën në të cilën ata kishin jetuar para përmbytjes.

Toka para përmbytjes kishte një mbulesë uji dhe avulli (Zanafilla 1-6) që i jepte asaj efektin serë me një klimë tropikale të njëjtë, me një bimësi të harlisur kudo si një ushqim bazë për kafshët e mëdha barëngrënëse.

Po ashtu dendësia e ajrit dhe e oksigjenit ishte katër herë më e lartë se pas përmbytjes dhe kjo e bënte të mundur rritjen shumë të madhe trupore të specjeve që jetoni shumë gjatë, por me hapjen e kataraktëve të qiellit dhe të humnerave të tokës (Zanafilla 7-11) gjatë përmbyjtjen për 40 ditë (Zanafilla 7-24), Toka kishte ndryshuar, mbulesa ishte shkatërruar dhe klima ishte tjetërsuar, filluan stinët (Zanafilla 8-22) dhe polet ngrinë menjëherë, këtë e fakton edhe gjetja e mamuthëve gjigand të ngrirë me barë në gojë në shtresat e akullit nëpër pole.

Rënia e dendësisë së ajrit në katër herë më pak e bënte të pamundur fluturimin e dinozaurve shpend (Arkeopetariksi), prandaj Noehja nuk mori në arkë dinosaurët ose më mirë ishte vetë Zoti që i seleksionoi kafshët dhe përjashtoi njerëzit që nuk do vazhdonin të jetonin më në tokë, ashtu si lexojmë në Bibël: “Nga kafshët e pastra dhe nga kafshët jo të pastra, nga zogjtë e nga të gjitha llojet që zvarriten mbi tokë, erdhën dy nga dy para Noeut, në arkë, një mashkull e një femër, ashtu si e kishte porositur Perëndia atë.” (Zanafilla 7;8-9)

Prandaj nuk duhet shumë shkollë apo edhe fakte shkencore që të kuptohet se si u zhdukën dinozaurët, por me pak llogjikë një njeri normal i jep të drejtë Biblës për mënyrën që na paraqet faktin historik se si u zhdukën dinasaorët. Kjo hedh poshtë si fakt jollogjikë atë që thonë shkencëtarët ateistë evolucionistë se dinosaurët u shkatërruan nga një meteor gjigand që u hoqi lëkurën dhe mishin dhe ju la vetëm eshtrat të shpërndara në të gjthë botën si i shikojmë sot.

Por kjo hipotezë e rënies së një meteori që shkatërroi vetëm dinozaurët dhe jo të gjithë specjet mbi tokë është i pa logjikshëm kur dihet se një meteor është i ngjashëm me një shpërthim mijëra here më të madh dhe shkatërues të një bombe bërthamore që i bënë të gjitha hi dhe nuk lë nga pas asnjë shenjë jete, as fosile, ashtu si ato janë ruajtur të varrosura deri më sot në të gjthë botën.

Prandaj del pyetja logjike: Nqs ky meteor ka pasur impakt shkatërrues në të gjthë botën pse atëherë u zhdukën vetëm dinosaurët gjigand dhe nuk u zhdukën por jetuan specje më të vogla edhe të brishta se ato?

Që dinosaurët kanë ekzistuar ne nuk duhet të dyshojmë por duhet ta pranojmë që ato janë të krijuara drejtpërdrejt nga Perëndia në ditën e pestë edhe të gjashtë (Zanafilla 1,14-25), ose këto kafshë gjigantë mund të ishin produkt i një mutacioni të pakontrolluar nga ndikimi i djallit në krijim mbas mëkatit fillestar (Zanafilla 3,1-7) ashtu siç na thotë edhe apostull Pavli: “sepse krijesa iu nënshtrua kotësisë, jo me vullnetin e vet, po për shkak të atij që e nënshtroi, me shpresë që vetë krijesa të çlirohet nga skllavëria e prishjes për të hyrë në lirinë e lavdisë së bijve të Perëndisë. Sepse e dimë se deri tani mbarë bota e krijuar rënkon dhe është në mundim”.(Romakët 8:18–22)

Por një gjë është e sigurtë sipas Biblës, kafshët të gjitha u krijuan barëngrënëse edhe vetë njeriu në fillim (Zanafilla 1,29-30). Prandaj dinozaurët mishngrënës nuk janë krijesa të krijuara ashtu nga Perëndia, por derfomime gjenetike pa dëshirën e Krijuesit.

Kemi shumë raste kur këto kafshë të mëdha të frikshme dhe të rrezikshme për njerëzit kanë ekzistuar edhe mbas përmbytjes si mutacione dhe devijime nga rregulli natyror nën ndikimin e demonëve.

Këto bisha njerëzit pagan i kanë adhuruar si të mbinatyrshme me flijime. Kështu nga përmasat dhe agresiviteti kanë pasur ndikim në psikologjinë dhe fetë pagane të njerëzve primitiv. Psh kur Aleksandri i Madh bashkë me ushtarët e tij marshuan për në Indi ata zbuluan se indianët adhuronin zvarranikë të mëdhenj që fishkëllenin të cilët ata i mbanin të mbyllur në shpella.

Legjendat me dragoj shfaqen po ashtu në Kinë, Japoni, Australi, Amerikën e Jugut, Indi, Evropë, Angli ,etj. Shumë nga këto kafshë, zvarranik, apo dragonj u vranë nga shenjtorët e krishterë të cilët me besimin dhe forcën e Zotit i vranë, ashtu si Shën Gjergji Trofeprurësi 23 Prill vrau një dragua, Shën Premtja 26 Korrik vrau me lutjen e saj dhe shenjën e kryqit një gjarpër të madh, ose Shën Mironi Episkopi i Kretës 8 Gusht vrau një dragua, etj.

Të pranosh se dinozaurët u zhdukën vetëm nga një meteor dhe të hedhësh poshtë çdo mundësi tjetër si ajo që e thotë Bibla se u zhdukën me një përmbytje globale ku shenjat e kësaj përmbytje duken bindshëm në të gjithë rruzullin nuk është logjike, sespe në botë shumë specje vazhdojnë dhe zhduken deri më sot, jo nga meteorët por nga ndryshimi i kushteve atmosferike klimaterike ekstreme.

Ekspertët mjedisorë kanë paralajmëruar prej kohësh se toka po hyn në “eventin e gjashtë të zhdukjes së specieve” dhe ky realitet po bëhet më i qartë në 2020, teksa kafshë të panumërta tashmë konsiderohen të zhdukura.

Unioni Ndërkombëtar i Konservimit të Natyrës (IUCN) thotë në raportin e tij të fundit se ka në “listën e kuqe” të kafshëve të kërcënuara me zhdukje rreth 35,765 nga 128,918 specie të listuara.

Edhe grupimi World Wildlife Fund (WWF) se popullata e kafshëve po reduktohet me ritme të shpejta prej shkatërrimit të ekosistemeve dhe dështimit të tyre në përshtatjen me ndryshimet klimaterike.

Dinozaur ose krijesa, bisha që do dëmtojnë njerëzit edhe natyrën mund të shfaqen përsëri si ndëshkim për brezin e fundit mëkatar i cili do demonizohet si ata vetë edhe natyra, ashtu si ishte dhe në kohës Nohes.

Tek Zbulesa na thuhet për shfaqje e këtyre bishave të frikshme që do t’i tmerrojnë edhe do t’i torturojnë njerëzit mëkatar të kohës së fundit: “Dhe kishin bishtra që u ngjanin akrepave dhe me thumb në bishtat e tyre në të cilat qëndronte fuqia të dëmtonin njerëzit për pesë muaj.”…“Sepse pushteti i tyre në fakt ishte në gojën e tyre dhe në bishtrat e tyre; sepse bishtat e tyre ishin të ngjashëm me gjarpërinj, që kanë koka dhe me anë të tyre dëmtonin”(Zbulesa 9- 10).

Mos të çuditemi për këto shfaqje të këtyre bishave, sepse Zotit e tha: “Dhe, ashtu siç ndodhi në kohën e Noes, ashtu do të ndodhë edhe në ditët e Birit të njeriut. Njerëzit hanin, pinin, martonin dhe martoheshin, deri ditën kur Noeu hyri në arkë; dhe erdhi përmbytja dhe i zhduku të gjithë.” ( Luka 17,27)

A NUK E DINI JU SE AI QË BASHKOHET ME LAVIREN BËHET NJË TRUP ME ATË?SEPSE THUHET: “DO TË JENË TË DY, THOTË ZOTI, NJË MISH I VETËM”.(1 Korinthasit 6-16)

Wed, 11 Mar 2026 09:48:00 +0000

Nga Katekisti: Miron Çako

Fatkeqësisht sot në këtë brez të pabesë edhe imoral ose në këtë shoqëri panseksuale, marrëdhënia seksuale jo vetëm ka humbur qëllimin e shenjtë për çfarë është dhënë tek njeriu, për bashkim në një mish dhe riprodhim të çiftit heteroseksual, por është kthyer si një marrëdhënie e rëndomtë mishore, vëtëm për instikt apo shfryrje gjenitale, kënaqësi e çastit ose mund ta krahasojmë si një ushqim fastfood që dikush e ha me nxitim, fshin buzët, hedh mbeturinat në rrugë dhe vazhdon rutinën e ditës duke e harruar ose bën sikur nuk ka ndodhur asgjë dhe nuk ka asnjë ndikim me prapaveprim.

Shumë individë kur dëgjojnë për një disiplinim të instiktit seksual nuk janë dakort, sepse thonë se janë dakort me proverbin e lashtë: “Gjellët janë për barkun dhe barku për gjellët ” ( 1 Korintasve 6-13).

Dmth, ata mendojnë se derisa kemi instiktin edhe organet seksuale ne duhet t’i përdorim, pa e vrarë mendjen se çfarë pasoja mund të kenë ato, sepse kështu i ka krijuar natyra.

Por nuk është kaq i thjesht problemi, sepse vërtet mund të thonë që; “çdo gjë më lejohet, por jo gjithçka është e dobishme” ( Korinthasve 6-12) madje edhe pse: “Gjellët janë për barkun dhe barku për gjellët; por Perëndia do të shkatërrojë edhe këtë edhe atë; por trupi nuk është për kurvëri, po për Zotin,( Korinthasve 6 -13) na thuhet në Shkrimin e Shenjtë.

Në fillim le ta shikojmë seksualitetin në këndvështrimin pagan, hebre dhe të krishterë.

Seksualiteti tek grekët e lashtë dhe tek popujt paganë në përgjithësi ishte pjesë normale e jetës shoqërore dhe kulturore. Jo vetëm ajo natyrale heteroseksuale, por edhe marrdhënie perverse. Madje në disa qytet-shtete, sidomos në Athinë, ekzistonte praktika e pederastisë, një marrëdhënie mes një burri të rritur dhe një të riu (adoleshent) dhe që shihej si pjesë e edukimit shoqëror dhe intelektual, madje si rol shoqëror, shpesh të lidhura edhe me formimin ushtarak dhe lidhjen mes luftëtarëve, siç ishte edhe tek spartanët, apo tek herojnë e lashtësisë.

Seksualiteti te paganët kishte liri veprimi dhe martesa kishte kryesisht funksion riprodhues dhe trashëgimor, por kjo nuk i ndalonte burrat, që shpesh kishin edhe marrëdhënie jashtëmartesore. Ajo që dënohej zakonisht ishte shkelja e normave shoqërore si tradhëtia martesore, që cënonte trashëgiminë, por jo akti seksual në vetvete.

Madje seksualiteti ishte i mitizuar me performancën erotike të perëndive si ato të Olimpit. Mitet flisnin për mardhënie mes perëndive dhe perëndeshave apo edhe atyre me njerëzit, si me burra edhe gra duke lindur kështu “gjysëm” perënditë si Herkuli, Akili, etj.

Pra instikti seksual shikohej si pjesë e natyrës si forcë natyrore dhe por edhe hyjnore. Tek paganët, grekë/romakë seksualiteti ose erotika ishte personifikuar me idhuj pagan si Afërdita, që simbolizonte dëshirën seksuale pa turp ose moral, po ashtu tek romakët ishte Venusi, perëndesha e dashurisë.

Madje në disa kultura kishte festa dhe rite që lidhen me pjellorinë, stinët gërshetuar me bashkimin seksual si simbol të jetës, festa që nuk kishin asnjë kriter dhe ndalesë morale dhe tek tempujt e tyre respektivë bëheshin orgjira dhe seks i “shenjtë”, dmth një akt seksual me “priftëreshat” prostitutat e tempullit, kjo gjoja për pjellori apo fuqi seksuale dhe kënaqësi që ju vinte klientëve nga zotat nëpërmjet prostitutave të tempullit.

Demosteni orator (shekulli i IV) prK thoshte: “Ne kemi hetaira për kënaqësi, konkubina për kujdesin e përditshëm të trupit, dhe gra për të lindur fëmijë të ligjshëm dhe për të ruajtur shtëpinë.”

Pra, për grekët seksualiteti ishte i pa kushtëzuar, ata kishin një shoqëri me femra për kënaqësi hetairat (ἑταῖραι) – dmth gra të kulturuara, shpesh kurtizane elitare, që ofronin shoqëri edhe erotike, ishte mardhënje seksuale për shfryrje të epshit me konkubinat (pallakai), dmth gra të dyta që jetonin me burrin dhe kujdeseshin për nevoja të përditshme ose marrëdhënie seksuale jo-zyrtare dhe jo për pasaardhës dhe ishte seksi për riprodhim me gratë ligjore, roli kryesor tek këto bashkëshorte ishte lindja e trashëgimtarëve legjitimë dhe administrimi i shtëpisë.

Kjo ishte në përgjithësi përqasja seksuale tek grekët, paganët.

I vetmi popull pr.K, që mori ligje morale edhe për ushtrimin e seksualitetit ishte populli hebre, këtij populli që nga viti (1446 prK) ju ishin dhënë ligje Mozaik, ku brenda Ligjit : “Mos thyej kurorën” ( Eksaodi 20 -14) kishte nënligje si duhej të ushtrohej seksualiteti mes popullit , ndryshe nga jeta e shthurur dhe pa kritere morale e paganëve.

Seksualiteti në traditën hebraike dhe brenda judaizmit trajtohet si pjesë e rëndësishme dhe e shenjtë e jetës njerëzore.

Sipas Ligjit Mozaik , seksi nuk shihet si diçka e turpshme në vetvete, por si dhuratë nga Zoti, që e kishte krijuar njeriun mashkull dhe femër (Zanafilla 1-27) dhe seksualiteti duhet jetuar brenda kornizës të rregullave fetare.

Tekstet kryesore të Biblës, si Torah , ose Pentaoteku (pesë librat e parë të Biblës) na tregojnë se marrëdhëniet seksuale janë të lejuara dhe të inkurajuara brenda martesës sidoemos për riprodhim të popullit ashtu siç Zoti urdhëroi çiftin e parë njerëzor sipas urdhrit hyjnor : “Bëhuni frytdhënës dhe shumëzohuni”.( Zanafilla 1:28)

Në judaizëm, seksi brenda martesës shihet si akt shpirtëror dhe fizik njëkohësisht, mes një çifti heteroseksual, që nuk është i përcaktuar vetëm si riprodhim, por edhe bashkim unik i bashkëshortëve, ashtu siç Zoti tha: “Burri do të lërë atin dhe nënën dhe do të bashkohet me gruan e tij, dhe do të bëhen një mish.” (Zanafilla 2:24).

Seksi ishte edhe për kënaqësi reciproke mes tyre si vulë e dashurisë së çiftit heteroseksual: “Burri nuk duhet t’i mohojë gruas “ushqimin, veshjen dhe marrëdhëniet bashkëshortore.” (Eksodi 21:10)

Libri “Kënga e Këngëve”është një tekst poetik që përshkruan dashurinë dhe dëshirën erotike midis një burri dhe një gruaje, prandaj seksualiteti i ndershëm është i bekuar mes burrit dhe gruas që ka bekimin e Zotit dhe pëlqimin e komunitetit në martesë, por gjithashtu sipas Ligjit, Zoti kërkonte besnikëri bashkëshortore dhe ky ishte kriter i panegociueshëm, madje tradhëtia bashkëshortore dhe kurvëria dënoheshin me ligj dhe me vdekje, si psh : “Nëse një burrë kapet duke fjetur me gruan e një burri tjetër… të dy do të vriten.”, ose: “ Kur një vajzë e virgjër është e fejuar dhe një burrë e gjen në qytet dhe bie në shtrat me të që të dy do t'i çoni në portën e atij qyteti dhe do t'i vritni me gurë dhe ata do të vdesin:” (Ligji i Përtërirë 22:22-24)

Gjithashtu inçeste ndryshe nga paganat ishte i ndaluar :“ Asnjë nga ju nuk do t'i afrohet ndonjë të afërmi nga gjaku për të zbuluar lakuriqësinë e tij. Unë jam Zoti.” ( Levitiku 18-6)marrëdhënie gjatë menstruacioneve ishin të ndaluara : “Nuk do t'i afrohesh një gruaje për të zbuluar lakuriqësinë e saj në periudhën e papastërtisë së saj të shkaktuar nga zakonet”. ( Levitiku 18-19) .

Po ashtu marrëdhënie mashkull me mashkull ishin kategorikisht të naluara : “Nuk do të flesh me një mashkull siç flihet me një grua; është gjë e neveritshme.” (Libri i Levitikut 18:22), apo mardhënie me kafshë ishin kategorikisht të ndaluara:” Nuk do të bashkohesh me asnjë kafshë duke u ndotur me të; gjithashtu asnjë grua të mos i afrohet një kafshe për t'u bashkuar me të; është një degjenerim i neveritshëm. (Levitiku 18-23) dhe dënoheshin me lapidim, me vrasje me gurë: “Sepse cilido që kryen ndonjë prej këtyre gjërave të neveritshme, personat që i kryejnë do të shfarosen në mes të tyre.” ( Levitiku 18-29).

Edhe në krishtërim që u themelua nga vetë Jisu Krishti, Fjala dhe Biri i Perëndisë i bërë biri i njeriut për shpëtimin e botës, seksualiteti trajtohet si dhuratë e Zotit, por që duhet jetuar në mënyrë të shenjtë dhe me përgjegjësi, brenda jetës shpirtërore të Kishës.

Krishtërimi e trajton seksualitetin si pjesë e natyrës njerëzore të krijuar nga Zoti (Zanafilla 1–2) dhe është i mirë, por abuzimi me të është devijim nga qëllimi dhe funksioni, cilësohet mëkat, si tradhëtia bashkëshortore, kurvëria në bashkëjetesë dhe çdo perversion.

Seksualitet mund të ushtrohet vetëm në martesë, e cila nuk është thjesht një akt shoqëror, por një mister i Kishës.

Martesa në kishë është një akt shpirtëror, ku çifti bashkohet nga hiri i Zotit dhe bëhet një mish dhe një Frymë.

Në martesën e bekuar seksualiteti ushtrohet lirshëm pa turp në çifte.

Seksualiteti në martesë ka dy dimensione kryesore si bashkimi i dashurisë midis burrit dhe gruas në një mish dhe lindja e fëmijëve. Martesa sipas Krishtit duhet të jetë e pandarë, sepse : “Atë që Perëndia e bashkoi, njeriu të mos e ndajë.”( Matheu 19:6)

Prandaj divorci nuk tolerohet sipas Kishës Apostolike, vetëm në disa raste ekstreme: në tradhëti bashkëshortore, braktisje, abuzim i pamenaxhueshëm.

Kjo përqasje e krishtërimit mbi seksualitetin u përhap edhe në të gjithë botën pagane, që kishte një orientim seksual liberal, pa kriter moral, pa limit dhe pervers.

Kështu të krishterët që vinin nga bota pagane duhet të ndryshonin kategorikisht përqasjen mbi menaxhimin e seksualitetit dhe kjo kishte vështirësi, sepse ishte një revolucuion, jo vetëm në mëndësi, por edhe në përballje konkrete dhe krijonte tension si për vetëpërmbajtje tek i krishteri, por edhe kundërshtim tek mënyra pagane e të jetuarit të turmës, që këmbëngulte në mendësinë e lashtë për seksualitetin duke e trajtuar seksin vetëm si kënaqësi natyrale që nuk duhet të ketë ndalesë dhe dënime morale dhe shoqërore.

Kjo situatë kërkonte një trajtim më teologjik të problemit dhe jo thjesht vetëm ligjin: “mos kurvëro” ose “Mos thyej kurorë”.( Mateu 5-27)

Një nga vendet ku ky tension dhe kundërshtim dhe që kishte nxitur debat edhe mes të krishterëve të kthyer nga paganizmi, mbi mënyrët e trajtimit dhe ushtrimit të seksualitetit, ishte Korinti.

Korinti i lashtë, si qytet pagan kishte një reputacion të veçantë në botën greke si për lidhjen me luksin, tregtinë dhe me seksualitetin e shefrenuar.

Korinti ishte port i madh tregtar, kozmopolit, shumë i pasur dhe shumë i shthurur. Për këtë arsye, në botën greke, Korinti u krijua si stereotipi i qytetit të shthurur dhe i dhënë pas luksit dhe kënaqësive. Madje ekzistonte shprehja greke “korinthiazesthai” “të jetosh si korintas”, që nënkuptonte jetë të shfrenuar seksuale pa moral.

Korinti ishte i famshëm për kultin e Afërditës, perëndeshës së dashurisë dhe erosit. Aty në majë të kodrës ishte një tempull shumë i njohur, që sipas historianëve si Straboni, brenda tempullit kishte prostituta ose gra të “shenjta” që i shërbenin “perëndeshës” dhe që disa autorë i përshkruajnë si të përfshira në prostitucion ritual.

Në Korint ishte themelosur edhe një komunitet i krishter që brenda tyre kishte edhe të krishter liberal që nuk i jepnin rëndësi disiplinimit të seksualitetit sipas doktrinës edhe katekizmës kishtare, por mendonin se mjafton të besosh me shpirt dhe nuk ka rëndësi se çfarë bën trupi, sepse sipas tyre trupi ka funksionet e veta të pavarura natyrore, që nuk ndikojnë tek shpirti dhe bashkimi me Zotin.Kjo ishte një herezi që u përhap nga nikolaitët , kjo ishte një herezi që lejonte mes të krishterëve imoralitetin seksual, ngrënjen e mishit të flijuar idhujve.Këto ishin të uryera për Zotin dhe të dënushme nga Apostujt dhe Kisha Apostolike : “Por këtë e ke të mirë: se i urren veprat e Nikolaiteve, të cilat edhe unë i urrej.” Zbulesa 2:6)

Prandaj edhe Apostull i kombeve Pavli që cilësohet edhe si “goja e Krishtit “e trajton në mënyrë teologjike këtë çështje delikate dhe heretike .

Ai mësonte se seksualiteti vërtet është një krijim i Zotit tek njeriu, por ushtrimi i tij ka përgjegjësi si për benefitet aq edhe kostot e abuzimit me të, madje nuk është si kur po ha bukë, por ka një ndikim dhe pasoja shumë të mëdha dhe afatgjate si tek shpirti, por sidoemos edhe tek trupi.

Apostulli ishte i qartë edhe i drejtperdrejtë dhe ju shkruan kundra të krishterëve me pikëpamje liberale në Korint por jo vetëm, që thoshin se nuk është problem të shkosh për kënaqësi me një prostitutë, siç ishin ato edhe të tempullit të Afërditës , sepse kjo nuk e cënon as besimin as edhe qenien trupore të personit, se pas një akti seksual çdokush shkon në punën e vetë pa ndikuar në çështjet e besimit që janë shpirtërore por as edhe tek trupi i secilit .

Por jo!

“A nuk e dini ju se trupat tuaj janë gjymtyrë të Krishtit? Të marr, pra, unë gjymtyrët e Krishtit dhe t'i bëj gjymtyrë të një kurve? mos qoftë ashtu! A nuk e dini ju se ai që bashkohet me një kurvë bëhet një trup me të? Sepse thuhet: “Do të jenë të dy, thotë Zoti, një mish i vetëm”. Por ai që bashkohet me Zotin është një frymë me të. Largohuni nga kurvëria! Çdo mëkat që kryen njeriu është jashtë trupit, po ai që kurvëron mëkaton kundër trupit të vet. A nuk e dini se trupi juaj është tempulli i Frymës së Shenjtë që është në ju, të cilin e keni nga Perëndia, dhe se nuk i përkitni vetvetes? Sepse u bletë me një çmim! Përlëvdoni Perëndinë, pra, në trupin tuaj dhe në frymën tuaj, që i përkasin Perëndisë. (1Korinthasve 6 ;15-20)

Apostulli, në trajtimin e tij teologjik kur shkruan se: “A nuk e dini ju se ai që bashkohet me një kurvë bëhet një trup me të? Sepse thuhet: “Do të jenë të dy, thotë Zoti, një mish i vetëm” ( 1 Korinthasve 6-16),e mbështet argumentin tek Zanafilla : “të dy do të bëhen një mish i vetëm”(Zanafilla 2:24).

Tek kjo dëshmi biblike Zoti na zbulon se akti seksual i bashkon dy vetë shpirt edhe turp dhe ata stampojnë njëri-tjetrin si në shpirt edhe në trup mes tyre kur kryejn aktin seksual.

Pra, bashkimi seksual krijon një lidhje reale mes dy indivitëve, prandaj sipas mendimit biblik, marrëdhënia seksuale nuk është thjesht akt trupor, por një bashkim i thellë që përfshin trupin dhe dimensionin shpirtëror dhe emocional.

Këtë të vertetë teologjike e pranojnë edhe i japin të drejtë edhe psikologët sot, të cilët nga studimet pranojnë që marrëdhënia seksuale krijon lidhje emocionale përmes hormoneve si (oksitocina) që forcon ndjenjën e afërsisë mes partnerëve.

Studimet tregojnë se seksi shpesh rrit ndjenjën e lidhjes emocionale. Marrëdhëniet edhe pse shumë të shkurtra ose të paqëndrueshme, jo gjithmonë, por shpesh mund të shoqërohen me konfuzion emocional ose stres dhe mund të lënë pasoja psikologjike pas tek individ që kanë kryer akte seksual pa përgjegjësi.

Për më tepër për një të krishter kjo ka një rëndësi shumë të madhe, sepse apostulli thotë se: “A nuk e dini ju se trupat tuaj janë gjymtyrë të Krishtit? Të marr, pra, unë gjymtyrët e Krishtit dhe t'i bëj gjymtyrë të një kurve? mos qoftë ashtu! (1 Korintasve 6-15) dhe: “A nuk e dini se trupi juaj është tempulli i Frymës së Shenjtë që është në ju, të cilin e keni nga Perëndia, dhe se nuk i përkitni vetvetes?” (1 Korintasve 6-19)

Pra, për një të krishter i pagëzuar me Krishtin në Misterin e Pagëzimit (Romakëve 6:3-4) , bashkimi seksual jashtë martese me laviren shihet si bashkim i trupit të Krishtit me trupin mëkatar të lavires dhe ndotjen e Tempullit të Zotit tek ai, kush do guxonte t’i bënte këto si gjëra normale.

Kështu i “krishteri” liberal me frymë bote, kur abuzon me seksualitetin se tradhëton në martesë dhe kurvëron , ai mëkaton si kundër vetes dhe bashkëshortes\ it, por edhe më keq mëkaton kundër Krishtit dhe Frymës së Shenjtë dhe Atit, pra kundër Trinisë ( Perëndisë) , që e bëri njeriun mashkull edhe femër (Zanafilla 1-27) që të bashkohet në një mish ( Zanafilla 2-24) që të shtohet edhe të shumohet ( Zanafilla 1-28).

Pra, përgjegjësia e të krishterit është më e madhe se e një njeriu të zakonshëm, sepse ai është bashkuar, veshur me Krishtin në mënyrë misterore me pagëzimin (Gal. 3:28), sepse edhe trupi është tempulli i Zotit sepse: “ai që bashkohet me Zotin është një frymë me të. Ai që bashkohet në një frymë me Zotin bëhet një shpirt me atë” (1 Korinthasve 6-17).

Prandaj apostulli urdhëron në emër të Zotit: “Largohuni nga kurvëria! Çdo mëkat që kryen njeriu është jashtë trupit, po ai që kurvëron mëkaton kundër trupit të vet” ( 1 Korinthasve 6;18)

Apostulli Pavli thotë se jo vetëm ata që abuzojnë me seksualitetin cënohen shpirtërisht, sepse marrin dhe japin tek njëri-tjetri veten mëkatare duke përdhosur dhe ndotur shpirtrat e tyre me mëkatin e vdekshëm të kurvërisë, kurorëshkeljes, perversionit, dhe kështu duke përhapur mëkatin nga njëri tek tjetri si epidemi shpirtërore, por edhe në atë fizike trupore, sepse akti seksual edhe pse mbaron dhe individët tërhiqen edhe shkëputen nga njëri-tjetri seksualisht ata përsëri kanë marrë element fizik të tjetrit dhe e mbartin me veten e tyre në trupat e tyre dhe e transmetojnë tek të tjerët .

Shkenca nuk flet për “një mish” në kuptim shpirtëror, por ka disa gjetje interesante biologjike, sepse marrëdhënia seksuale çliron oksitocinë dhe vazopresinë. Oksitocina lidhet me ndjenjën e afërsisë dhe besimit. Këto hormone forcojnë lidhjen mes partnerëve. Nga marrdhënia transmetohen edhe viruse seksualisht të trasmetueshme dhe madje këto transmetohen edhe tek të tjerët që nuk janë pjesë e aktit seksual mëkatar si në kurvëri ose kuroshkelje, si psh burri tradhëtar ja çon gruas edhe anasjelltas virusin, por madje është edhe një ide interesante që këto elementë transmetohet edhe tek embrioni dhe fëmijët që vijnë nga të tjera marrëdhënie.

Le të shikojmë një hipotezë shkencore që quhet “Telegonia “ ( Rishikim kritik i një hipoteze mbi trashëgiminë biologjike).

Telegonia është një hipotezë biologjike që sugjeron se pasardhësit e një femre mund të shfaqin karakteristika të një partneri të mëparshëm, edhe kur babai biologjik është një mashkull tjetër. Ideja është se marrëdhëniet e mëparshme të femrës mund të “lënë gjurmë” në pasardhësit e saj.

Koncepti është i vjetër dhe përmendet që nga Aristoteli në Greqinë e lashtë.

Në shekullin XIX, biologu August Weismann e përdori termin “telegoni”, duke e konsideruar fenomenin të dyshimtë dhe duke kërkuar prova eksperimentale.

Charles Darwin e përmendi në veprën e tij “Variacioni i Kafshëve dhe Bimëve nën Zbutje”, duke sugjeruar se ndikimi i një mashkulli mund të shtrihej përtej një fekondimi të vetëm.

Raportime të ndryshme janë bërë kryesisht tek kafshët: kuajt, qentë, macet, delet, minjtë, lepujt dhe disa insekte.Shkenca moderne ka propozuar disa mënyra të mundshme se si informacioni gjenetik ose epigjenetik ( janë mekanizma molekularë që ndryshojnë shprehjen e gjeneve pa ndryshuar sekuencën e ADN-së, duke "ndezur" ose "fikur" gjenet. Ata ndikohen nga faktorë mjedisorë si dieta, stresi, stili i jetesës dhe ekspozimi ndaj toksinave.) i partnerëve të mëparshëm mund të ndikojë tek pasardhësit:

• Depërtimi i spermatozoideve jo-fekonduese: spermatozoidet e partnerëve të mëparshëm mund të hyjnë në indet somatike të femrës dhe të ndikojnë në oocitet (vezët) e ardhshme.

• Mikro-kimerizmi: ADN-ja fetale ose qelizat mashkullore nga partnerë të mëparshëm mund të qëndrojnë në trupin e nënës për vite me radhë dhe teorikisht të ndikojnë në pasardhësit e ardhshëm.

• Fshikëza jashtëqelizore (uterosome): këto transportojnë proteina dhe molekula ARN-je që mund të përmbajnë informacion biologjik mashkullor nga partnerët e mëparshëm.

• Studime laboratorike kanë treguar se ADN-ja mund të transferohet midis qelizave përmes fagocitozës së trupave apoptotikë, duke sugjeruar një rrugë të mundshme për integrimin e informacionit të jashtëm gjenetik.

Si përfundim, “Telegonia” mbetet një hipotezë interesante me rëndësi historike dhe teorike në studimin e trashëgimisë. Ajo ka nxitur kërkime mbi mikro-kimerizmin, transferimin e ADN-së dhe mekanizmat epigjenetikë.

Megjithatë, deri më sot, nuk ekzistojnë prova të mjaftueshme shkencore për të konfirmuar se telegonia ndodh në mënyrë të qëndrueshme tek njerëzit. Si e tillë, mbetet një temë kërkimi dhe debati në biologjinë moderne, duke kërkuar studime të mëtejshme për të sqaruar plotësisht vlefshmërinë e saj.

Por edhe pse “Telegonia” është akoma një hipotezë dhe e ardhmja e kërkimeve shkencore do ta vërtetojë po apo jo si një fakt shkencor, përsëri kur dikush tundohet për të bërë kurvëri marrdhënie jashtëmartesore ose tradhëti bashkëshortore duhet të mendohet më gjatë, sepse nuk është vetëm një kanaqësi erotike e çastit, një shfryrje të energjisë seksuale instiktive, por më shumë një bashkim shpirtëror, emocional madje bioloigjik.

Nqs është e vërtetë “Telegonia” atëherë abuzimi me seksualitetin është një problem shumë serioz që ka pasoja, jo vetëm tek individi, por edhe tek pasaardhësit e pafajshëm ( fëmijët) që trashëgojnë jo vetëm mëkatin e prindërve si energji negative, por edhe trashëgojnë gjenetikën e prishur nga mëkati, sepse jo më kot apostull Pavli i ndriçuar nga Zoti thoshte që para 2000 mijë vjetëve tek korintasit e shthurur një të vërtetë tronditëse: “A nuk e dini ju se ai që bashkohet me një laviren bëhet një trup me të? Sepse thuhet: “Do të jenë të dy, thotë Zoti, një mish i vetëm”.( 1 Korinthasit 6-16)

LUFTA NË KENDVËSHTRIMIN E KRISHTER DHE RREZIKU I NJË LUFTE TË TRETË BOTËRORE.

Tue, 03 Mar 2026 08:59:00 +0000

Nga Katekisti: Miron Çako

Edhe pse lufta është ferri në tokë njerëzit nuk heqin dorë prej saj, madje është bërë një element i rëndësishën i jetës dhe qytetërimit njerëzor.

Sipas Biblës lufta në vetvete si konflikt social është produkt i egoizmit, cmirës dhe lakmisë njerëzore, ashtu si na thotë Apostull Joakovi. “Nga vijnë luftërat dhe grindjet te ju? A nuk vijnë, nga pasionet që luftojnë ndër gjymtyrët tuaja? Ju lakmoni dhe nuk keni, ju vrisni dhe keni smirë dhe nuk fitoni gjë; ju ziheni dhe luftoni, por nuk keni, sepse nuk kërkoni”(Jakovi 4 1-3).

Lufta nuk është thjesht fizike, trupore, materiale apo territoriale ashtu si duket nga jashtë por është në fillim e padukshme, mendore shpirtërore, është lufta mes të mirës edhe të keqes. Prandaj njerëzit që nga lashtësia nuk ngurronin ta fusnin luftën në botën e “hyjnive”. Sipas paganëve gjithë luftrat njerëzore ishin zgjatime dhe imitime tokësore të qiellores.

Sipas Biblës edhe pse në botë ka vetëm një Perëndi Transhendent dhe Imanent që ka si qëllim paqen si në qiell ashtu edhe mbi dhe, përsëri paqja mund të arrihet vetëm në sajë të një dyluftimi, mes të mirës edhe të keqes.

Sipas konceptit teologjik e keqja nuk egziston nga vetëvetja por është mungesa e të mirës, ashtu si errësira është mungesa e dritës. E keqja u krijua nga vetvetja prej rebelimit të kryeengjëllit Eusfor që u rebelua nga krenaria në vendet qiellore ( Ezekeli 28; 14-19 ) kundër Zotit dhe me rënien e tij katastrofike (Lukai 10-18) u deformua në Satana armik i Perëndisë (Zbulesa 12-9) i njeriut dhe krijimit.

Ishte Satanai i futur tek gjarpëri që i mashtroi njerëzit dhe futi konfliktin dhe luftën në Eden (Zanafilla 3; 1-7) mes Zotit dhe njeriut rebel, njeriut mes njeriut dhe me krijimin (Zanafilla 3; 16-24). Viktima e parë e kësaj lufte armiqësore mes njerëzve ishte Abeli që u vra nga zilia e vëllait ziliqar Kainit (Zanafilla 4-8). Që nga vëllavrasja e parë, lufta për gjatë shekujsh deri më sot ka vrarë shumë njerëz që në ADN e tyre janë vëllezër.

Kjo luftë për jetë a vdekje mes të mirës dhe të keqes është e personalizuar, e mira tek Zoti burim i çdo të mire ( Jakovi 1-17) dhe e keqja tek djalli shkatar i të keqes ( Zanafilla 3; 1-6) dhe e gjithë kjo luftë reflektohet në psiqikën, gjymtyrët, veprimet e njeriut si bashkëpunëtor me Zotin apo me djallin.

Perëndia e Biblës edhe pse është një Perëndi Triadik ndryshe nga "perënditë" pagane që ndeshen mes tyre, përsëri Bibla e konturon Perëndin luftarak që lufton me Satanain (Psalmi: 74 -13) po ashtu edhe në luftë me kombet mëkatar. (Psalmi: 89-10)

Në beslidhjen që Zoti bëri me Izraelin në malin Sinai ju tha vërtet: “Mos vrit (Eksodi 20-13), por përsëri izraelitët ishin urdhëruar në lidhje me kombet pagane, se: “Në rast se nuk do të bëjë paqe me ty dhe kërkon luftë kundër teje, atëherë ti do ta rrethosh”, dmth., nëse nuk pranojnë mënyrat paqësore atëherë do të rrethosh tokën, do të vazhdoni të luftoni derisa Zoti t'jua dorëzojë atë dhe pastaj do të vrisni të gjithë burrat" (Ligji i Përtërirë 20,10-13)

Izraeli u bë instrumenti i Zotit për të luftuar të keqen në tokë tek popujt mëkatar që duhet të zhdukeshin ( Ligji i Përtërirë 7,1-2). Duke zhdukur kombe mëkatar dhe duke u mbrojtur prej tyre Izraeli mbron njëkohësisht çështjen e Perëndisë së vërtetë kundër "perëndive" të popujve pagan, prandaj edhe mbreti i Izraelit (Psalmi 2-6) shikohej në histori si zëvëndësi i Perëndisë për të luftuar të keqen me besim dhe trimëri ushtarake që kërkonte patjetër ndihmën hyjnore, vërtet njerëzit luftojnë por vetëm Perëndia jep fitoren, ashtu si na thotë psalmisti: “Tërë kombet më kishin rrethuar, por në emër të Zotit unë do t`i zhduk ato. Më kishin rrethuar, po, më kishin rrethuar, por në emër të Zotit unë do t`i shkatërroj. Më kishin rrethuar si bleta, por u shuan si zjarr ferrishtash; në emër të Zotit unë do t`i shkatërroj."(Psalmi 118: 10-12 )

Qëllimi i Zotit ishte që nëpërmjet Izraelit monoteist të vendosoj një mbretëri në botë ku të sundonte, besimi në Zotin e vërtet, ligji, drejtësia, morali dhe nqs Izraeli nuk do ta përmbushte këtë mision si instrument hyjnor por do degjeneronte në idhujtari do të dënohej nga drejtësa e Perëndisë ashtu si shumë herë u rrëzua dhe u dënshkua me pushtime : "sepse jeni larguar nga rruga e Zotit, Zoti nuk do të jetë me ju".(Numrat14-43). Vetë armiqtë e Izraelit do të bëheshin shërbëtorë, ushtria e Zotit kundër Izraelit rebel.(Jeremia 27-6)

Lufta sipas Biblës duhet parë si një shuplakë e Perëndisë për mëkatet kolektive të njerëzve kur nuk ka mënyrë tjetër për tu korrigjuar ai brez apo komb mëkatar i pandreqshëm, prandaj lufta nuk do të zhduket nga toka deri sa të ketë mëkatar dhe mëkate në botë “sepse, për shkak të këtyre gjërave, vjen zemërimi i Perëndisë mbi bijtë e mosbindjes”.(Efesianëve 5:6)

Lufta mes njerëzve do të zhduket kur të jenë zhdukur mëkatet dhe vetë shkaktari i mëkatit djalli (Zbulesa 20-10) prandaj edhe të gjithë profetë e Dhiatës së Vjetër përfundojnë me një vizion të një paqe mbarëbotërore nga Zoti: “Ai do të sigurojë drejtësi midis kombeve dhe do të qortojë shumë popuj. Do t'i farkëtojnë shpatat e tyre duke i kthyer në plugje dhe heshtat e tyre në drapinj; një komb nuk ka për të ngritur shpatën kundër një kombi tjetër dhe nuk do të mësojnë më luftën."(Isaia 2-4)

Edhe kjo paqe mbarë botërore do të realizohet gradualisht mes shumë luftrash dhe në fund me një luftë përfundimtare mes të mirës edhe të keqes, Zotit dhe djallit, me vdekjen e egërsirës apokaliptike në fundin e ditës(Danieli 7,11-12) ku mbretëritë e tokës nga i Lashti i Ditëve (Perëndia) do ti jepen Birit të njeriut, ashtu si profetizon Profeti Daniel: "Atij(Krishtit) iu dha sundimi, lavdia dhe mbretëria, me qëllim që gjithë popujt, kombet dhe gjuhët t'i shërbenin; sundimi i tij është një sundim i përjetshëm që nuk do të kalojë, dhe mbretëria e tij është një mbretëri që nuk do shkatërrohet kurrë".(Danieli 7,13-14)

Kur zbriti nga qiejt i Biri i Perëndisë i bërë Biri i njeriut si "Princi i paqes" (Isaia 9-5) në botën konfliktuale mes luftrash në vitin 5058 mbas Adamit, Jisu Krishti luftoi me armiqtë e njeriut, si djallin, mëkatin dhe vdekjen dhe fitoi me kryqëzimin vdekjen dhe ngjalljen e Tij të lavdëruar (Kolosianët 2-15) dhe u ngjit në qiejt me lavdi ( Veprat e Apostujve 1 -9) duke u ulur si fitimtar në fronin e Perëndisë, Atit.( Zbulesa 3-21)

Mbretëria e Krishtit nuk ishte mbretëri tokësore (Luka 22-50) prandaj Ai refuzon çdo mbrojtje njerëzore, çdo luftë në emrin e tij dhe si mjet i dhunshëm për të përhapur doktrinën e Ungjillit (Mateu 26-52) ndër kombe me anën të kishës Apostolike. (Mateu 28,19-20).

Edhe pse Krishti i nxiti nxënësit e tij: “Lum ata që do bëjnë paqe se do quhen Bijtë e Perëndisë”(Mateu 5-9), asnjëherë nuk duhet kuptuar si pasivitet dhe tolerancë ndaj të keqes. Paqja e brendshme e Perëndisë nuk është mungesa e konfliktit të jashtëm. Paqebërësit e Perëndisë nuk janë ata që janë çliruar nga përpjekjet e mëdha të jetës, ose ata që mund të shkatërrojnë mungesën dhe heqjen e luftës mes njerëzve.Vetë Krishti nuk e bëri atë, Ai nuk mori një veprim paqeruajtësi në konfliktet dhe luftrat e kohës. Vetë Krishti “Princi i Paqes” (Isaia 9-5) ka shpallur se Ai vetë do të jetë shkaku i shumë konflikteve ndërmjet njerëzve. (Mateu 10,34-39)

Krishti si “Zoti i Drejtësisë” (Hebrejve 7-2) nuk tha asnjëherë se nuk duhet të mos e përdorni thikën për mbrojtjen e jetës të tjetrit, të familjes, vendit kur kërcënohet, apo të mos ketë ushtri të kombeve që duhet të luftojnë mes tyre për mbarvajtjen e rregullit, ligjit, moralit dhe jetës shoqërore. Mësimi i Krishtit është krejt ndryshe nga ajo që thonë antikrishtët “Qiliastët”, që e keqinterpretojnë porosinë “Mos vrit” (Eksaodi 20 -13) dhe mësojnë me qëllim diabolik: “se nuk duhet të marrim armët për mbrojtjen e atdheut”, apo pacifistët që janë kundër çdo lufte.

Krishti e lavdëroi kryeqindëshin romak për besimin e tij por nuk tha asgjë kundër shërbimit të tij ushtarak (Mateu 8-5). Shën Joan Pararendësin dhe Pagëzorin kur e pyetën ushtarët: “Dhe ne, ç'duhet të bëjmë?'', nuk i tha hiqni dorë nga shërbimi ushtarak, por: ''Mos i bëni shantazh asnjeriu, mos i bëni akuza të rreme kurrkujt dhe jini të kënaqur me pagën tuaj!''( Luka 3-14).

Apostull Petro kur katekizoi ushtarakun romak Kornelin, edhe pse e pagëzoi atë dhe familjen e tij nuk i thotë tani që u bëre i krishter largohu nga shërbimi ushatrak .(Veprat e Apostujve 10-48)

Sipas Biblës drejtësia është rezultat i dashurisë. Shpesh dashuria atërore e Perëndisë imponon edhe dënimin dhe ndëshkimin për shkak të korrigjimit të keqbërësit, sepse: “Zoti qorton atë që do, si një baba djalin që i pëlqen”. (Fjalët e urta 3-12)

Krishti si atdhedashës i vërtetë duke parapara se çfarë do pësonte Izraeli rebel dhe "Krisht vrasës", qau hidhur duke thënë: “Jeruzalem, Jeruzalem, që i vret profetet dhe i vret me gurë ata që të janë dërguar! Sa herë desha t'i mbledh bijtë e tu sikurse klloçka i mbledh nën krahë zogjtë e vet, por ju nuk deshët! Ja, shtëpia juaj ju lihet e shkretë. Dhe unë po ju them se nuk do të më shihni më deri sa të vijë koha të thoni: Bekuar qoftë ai që vjen në emër të Zotit”(Luka 13,34-35).

Kjo profetësi e Krishtit ndodhi vërtet. Perëndia priti shumë vite që judenjtë të pendoheshin por ata jo vetëm që nuk u penduan por po përndiqnin të krishterët dhe Kishën Apostolike në bashkëpunim me mbretin Herodin duke vrarë apostujt. (Veprat e Apostujve 7-59; 12 -2)

Atëhere drejtësia hyjnore përdori ushtrinë romake si një instrument ndëshkimi dhe e dënoi Izraelin në vitet 70 ps K. Shumë u vranë, u kapën robë dhe shpërndanë në të gjithë Perandorinë Romake dhe që nga ajo kohë Izraeli nuk egzistonte më si komb deri kur u formua përsëri në vitin 1948, ashtu si e kishte profetizuar përsëri Krishti si një nga shenjat apokaliptike: “Dhe ata do të bien nga tehu i shpatës, do t'i çojnë robër ndër të gjitha kombet, dhe Jeruzalemin do ta shkelin paganët, derisa të plotësohen kohët e paganëve''.(Luka 21:24)

Edhe Shën Pavli, goja e Krishtit dhe apostulli i kombeve nuk është kundër përdorimit të armëve dhe luftës kundër të keqes: “Sepse pushtetari është shërbëtor i Perëndisë tek ty për të mirën. Po nëse bën të keqen, frikësohu; sepse ai nuk e mban më kot thikën; sepse është shërbëtor i Perëndisë, shpagimmarrës që përmbush zemërimin ndaj atij që kryen të keqen”.(Romakët 13-4)

Në analet e historisë dhe sinaksarët e kishës na tregohet për shumë ndërhyrje të Zotit, Hyjlindëses dhe shenjtorëve për të ndimuar luftën e drejtë për të mirën kundër të keqes dhe sigurimin e paqes që vjen mbas një lufte të drejtë. Psh është unikal dhe vendimtar vegimi që pa Kostandinit i Madh (272-337) në betejën e Milvius për të marrë Romën.

Ai pa një kryq me shkronja greke “Εν τούτω Νίκα” (Me këtë do të fitosh), ai besoj në shenjën e Krishtit dhe luftoi duke vënë në flamurin e ushtrisë dhe mburojat e ushtarëve shenjën e kryqit dhe kështu e pushtoi Romën pagane idhujtare që kishte tre shekuj që përgjakej me gjakun e martirëve të krishter.Vetëm mbas kësaj lufte të drejtë me shenjën e kryqit erdhi paqja në Romë dhe më vonë në të gjithë peranorinë.

Prandaj kryqi ku armiqtë e Krishtit donin ta poshtëroni dhe ta mundnin , kur Ai u tendos dhe u ngrit prej tokës (Joani 12 -31), u bë nga pësimi i tij vullnetar përçues i fuqisë hyjnore, mjeti i fitores kundër armiqve, sigurimi i paqes dhe mburrja mes të krishterë. (Galatasve 6:14), emblema, mbrojtja dhe himni zyrtar i Kishës Apostolike dhe i shtetit të krishter:"Zot shpëtoje popullin tënd dhe bekoje trashëgimin tënd , dhuroju shprestarëve fitore mbi barbarët dhe ruaje shtetin tënd me anën e kryqit tënd" .

Sipas Tertulianit shekulli i III : “Të krishterët mbanin armë në ushtrinë romake, pa u dalluar nga paganët”. Ky mobilizim në ushtrinë pagane nuk ishte një pengesë për shenjtërimin e tyre, përkundrazi vyrtytet e tyre të krishtera, si dashuria, drejtësia i ndihmon të ishin ushtarak të dalluar dhe të fitonin tituj dhe ndere ushtarake të ushtrisë romake sipas trimërisë në luftë, si Shën Gjergji (23 Prill), Shën Dhimitri (26 Tetor), Shën Theodhor Stratillati (8 Shkurt), Shën Theodhor Tiron (17 Shkurt) etj.

Edhe kur shteti romak pagan u bë i krishterë detyra ushtarake u lejua nga kisha si një detyrë patriotike dhe morale që meriton nderim. Shën Athanasi i Madh shekulli III thotë: "Të vrasësh nuk është e lejueshme, por të zhdukësh armiq në kohë lufte është edhe e ligjshme edhe e denjë për lëvdatë. Kështu, vlerësohen për nderime të mëdha ata që janë shquar në luftë edhe u ngrihen atyre përkujtimore, që dëshmojnë veprat e tyre. Kështu që një punë, e cila në një mënyrë e në një kohë të caktuar nuk është e lejuar, po ajo punë, në rrethana e mënyra të tjera, edhe lejohet edhe ndjehet".

Shën Vaili i madh e interpreton këtë rregullin kanonik të Shën Athanasit duke thënë se :“Vrasjet në luftë etërit tanë nuk i kanë numëruar për vrasje, por shton se: “Do të jetë mirë sikur të këshillohen ata me duar të fëlliqura të largohen nga kungata për tre vjet”.(Kanoni 13)

Ky nuk është kusht por një këshillë dhe kisha nuk e ka praktikuar.

Kisha nuk lejon vetëm ata që kanë marë pjesë në luftë të mund të bëhen klerik dhe të kryejnë Liturgjinë Hyjnore, motivuar sipas Dhiatës së Vjetër ku Zoti nuk e lejojë mbretin David të ndërtoj tempullin, por Solomoni, sepse Davidi edhe pse kishte bërë luftë të drejtë kishte duart me gjak njerëzor. (1 Kronikave 28-3)

Krishtërimi Orthodhoks duke u mbështetur në doktrinën Ungjillore dhe në traditën e Shenjtë nuk është kundër përdorimit të armëve dhe luftës mbrojtëse në këtë fazë të tanishme të botës mëkatare. Kisha Apostolike e toleron luftën si një e keqe më të vogël që parandalon një të keqe më të madhe, si apostazia, proselitizmi me dhunë, herezia, shthurja morale dhe perversioni, por asnjëherë Kisha Orthodhkse nuk i bekon luftërat dhe nuk lutet për luftën, por për paqen: “Sepse nuk ka luftë të shenjtë, por paqe të shenjtë” (Kryepiskopi i Tiranës , Durësit dhe i gjithë Shqipërisë +Anastasi)

Besimi i krishterë e konsideron luftën dhe përdorimin e armëve për mbrojtje, natyrisht, si një të keqe të domosdoshme.Prandaj kur të mirat jetës, nderit, lirisë, besimit, atdheut dhe familjes janë në rrezik, të krishterë duhet t'i mbrojmë ato duke luftuar deri në vdekje nëse është e nevojshme, sepse kjo është përmbushja e ligjit të dashurisë siç i përmblodhi Krishti: “Dhe Jisui i tha: ''Duaje Zotin, Perëndinë tënde me gjithë zemrën tënde, me gjithë shpirtin tënd dhe me gjithë mendjen tënde". Ky është urdhërimi i parë dhe i madhi. Dhe i dyti, i ngjashëm me këtë, është: "Duaje të afërmin tënd porsi vetveten" (Mateu 22: 37-40). Ashtu si Apostulli Pavli nxit burrat për gratë dhe familjen: “Ju, burra, t'i doni gratë tuaja, sikurse edhe Krishti ka dashur kishën dhe e ka dhënë veten e vet për të”. (Efesianëve 5-25)

Prandaj, kur njeriu shkon në luftë, sakrifikohet dhe vdes si një dëshmorë për të mbrojtur, besimin ,familjen atdheun, është një akt i lavdërueshëm që nderohet sipas kriterit të dashurisë mes të krishterëve, sepse: “Askush s’ka dashuri më të madhe se kjo, të vërë ndonjë jetën e tij për miqtë e tij”(Joani 15-13).

Kisha orthodhokse lutet dhe nderon ata: “që që ranë për fe edhe për atdhe” (Liturgjia Hyjnore).

Patjetër askush nuk e do luftën, por ajo ndonjëherë është e pashmangshme dhe e lejueshme nga drejtësia hyjnore si ndërhyrja e fundit kirurgjikale për ta shpëtuar që të mos vdesë trupin e shoqërisë njerëzore nga pjesët e gangrenizuara. Është shumë mbresëlënës biseda e Shën Jakovit me Shën Joan Rusit.

Shën Jakovi shekulli XX rrëfen çfarë i tha Shën Joani shekullI XVII i cili e ka lipsanin e paprishur në Evia të Greqisë: “Por që dëgjo, o at, të të them diçka. Shumë mëkat i madh në botë, shumë shkelje dhe mosbesim…- Përse i thua këto fjalë, shenjti i Perëndisë? Nuk e shikon sa njerëz vijnë tek ty për të marr bekimin duke t’u falur?- Shumë janë ata që vijnë, at Jakov, por pak prej tyre janë fëmijtë e mi (të krishterë të vërtetë orthodhoksë). Ndaj duhet bër luftë, sepse shumë i madh mëkati në botë. - Jo, shenjti im, i them i tronditur. Që kur isha i vogël jam gjendur nëpër luftra dhe mundime të ndryshme. Në Azinë e vogël ku jam rritur (turqia sot) po edhe kur erdhëm në Greqi. Po pastaj, shenjti im, nëse papritur ndodh lufta do humbasin dhe shpirtra para se të arrijnë të pendohen.- Duhet të bëhet luftë, duhet të bëhet luftë, duhet të bëhet luftë – u përgjigj shenjtori i trishtuar.”

Vetëkuptohet se të krishterët, përpara se të përdorin armët, duhet të shterojnë të gjitha mjetet paqësore të dialogut: "Po të jetë e mundur dhe aq sa varet prej jush, jetoni në paqe me gjithë njerëzit". (Roamakët 12 -18) dhe ta përdorin luftën vetëm si mjetin e fundit për zgjidhjen e problemeve dhe për mbrojtjen.

Por pavarësisht se lufta është gjëja e fundit dhe mjeti më i dhunshëm që dëmton njeriun, i shkatërron jetën dhe qytetërimin e tij dhe rrëzon vlerat morale dhe i shtazon njerëzit, përsëri është vërtetuar se në tërësinë e një lufte, njerëzimi përfiton pavarësisht shkatërrimeve që ajo sjell.

Shumë herë nga luftërat dhe hidhërimet doli një jetë e re nga hiri, më superiore dhe më e bukur se ajo e mëparshmja, si në aspektin kulturor, teknik, ashtu edhe në atë shpirtëror dhe moral. Kjo sepse nën presionin e luftës shpirti njerëzor pastrohet nga mëkatet, intensifikon forcat për zbulimin e metodave të reja teknike, por edhe për krijimin e idealeve të reja dhe për shtytjen për të krijuar një jetë të re pas luftës ashtu si ndodhi dhe pas luftës së dytë botërore në vitin 1945 ku Evropa përparoi në solidaritet dhe në vlera morale sa kaluan gati 81 vjet pa luftë deri më sot 2026.

Vetëm tani kur Evropa u largua nga vlerat e krishtera të moralit dhe solidaritetit në Krishtin po rrezikon luftën e tretë botërore, që është e profetizuar se do të ndodhi dhe po duket se është e pashmangshme si një qortim dhe spastrim në këtë brez të pabesë edhe imoral.

Kur e pyetën Shën Paisin shekulli XX: “Jerond përse e lejon Perëndia të ndodhin fatkeqësi? Ai u përgjigj: “Ka shumë raste. Nganjëherë, Perëndia lejon diçka që të dalë një gjë më e mirë dhe herën tjetër lejon një fatkeqësi, për ta urtësuar njeriun. Disa shpërblehen dhe disa të tjerë shlyejnë, asgjë nuk shkon dëm. Ta dini se edhe atëherë, kur Perëndia e lejon të shkatërrohen njerëzit, kjo gjë është në të mirën e njeriut, sepse Perëndia ka dhembshuri.”

Duhet të dimë se luftën në vetvete nuk e dëshiron apo e nxit Zoti i dashurisë, sepse “Perëndia nuk mund të tundohet për të keqen dhe ai vetë nuk tundon asnjë” (Jakovi 1-13), por janë forcat e errëta të padukshme,si djalli, demonët dhe shërbëtorët e tyre “mashtrues të mashtruar” që uzurpojnë pushtetin ekonomik dhe politik të botës dhe janë këta që i nxisin popujt në luftë ekspasioni për të shkatërruar njerëzimin dhe për të realizuar axhendën e tyre të fitimit, pushtetit dhe vendosjes së rendit të ri botëror dhe atë të antikrishtit.(2 Selanikasve 2:3-12)

Edhe lufta e Parë Botërore (1914-1918) që humbën jetën 14 milion njerëz dhe e dyta Luftës së Dytë Botërore (1939-1945) ku humbën jetën gati 60 milion jetë, ushtarakë dhe civilë u nisën nga këto forca të errëta okulte me planet e tyre.Në të parën u rrëzuan mbretëritë shekullore, në të dytën u varfëruan kombet dhe grumbulluan pasuritë në oligarkë dhe bankierë të familjeve më të fuqishme të botës dhe në të tretën, që duket se ka nisur defakto, po kërkohet me armë të shkatërrimit në masë, bakterologjike, kimike, atomike të ulet popullata me një holokaust të pashëmbullt në historinë e njerëzimit.

Kjo luftë e tretë fatkeqësisht do të ndodhi patjetër, sepse është e profetizuar në Bibël tek Zbulesa e Joanit: “Kur ai hapi vulën e dytë, dëgjova qenien e dytë të gjallë që thoshte: “Eja dhe shiko”. Atëherë doli jashtë një kalë tjetër i kuq; dhe atij që e kalëronte iu dha të hiqte paqen nga dheu që njerëzit të vrasin njëri-tjetrin, dhe iu dha atij një shpatë e madhe”. (Zbulesa 6 3-4)

Po edhe shenjtorët kanë folur të ndriçuar nga Zoti Jisu Krisht.

Shën Kozmai shekulli XVIII: “Ajo do të vijë papritmas. ( Profetësia 35).

Shën Kozmai :"Kur dëgjon se filloi lufta, atëherë është afër". (Profetësia 23).

Shën Kozmai "Ata fshatra që janë afër rrugës do të vuajnë shumë(24.)

Shën Kozmai “ Është mirë që gratë dhe fëmijët të dalin në mal”.

Shën Kozmai "Të pasurit do të bëhen të varfër dhe të varfërit do të vdesin"". (39)

Shën Kozmai "Një grusht ari një grusht miell".(40.)

Shën Kozmai "Do të vijë koha kur të krishterët do të ngrihen kundër njëri-tjetrit".(Profetësia 108.)

Shën Kozmai "Do të shkoni të banoni diku tjetër dhe të tjerët do të vijnë të banojnë në vendin tuaj".(Profetësia 36).

Shën Kozmai: “Mbas luftës njerëzit do të rendin gjysëm ore në rrugë, do gjesh një njeri edhe do ta bësh vëlla”(Profetësia 76).

Shën Kozmai "Do të jetë shekulli i tetë kur këto do të ndodhin".

Shën Nifoni: “Do të ndodhin në mes të shekullit të 8”

Shekulli I XIII i madh është periudha midis viteve 7000 dhe 8000, përafërsisht që nga Adami njeriu i parë. Për shkak se Krishti u lind në vitin 5508 që nga Adami, 1992 ishte viti 7500 që nga Adami, bazuar në këtë numërim të Etërve të Kishës Orthodhokse ndryshe nga ajo e hebrenjve, viti 2022 ps K është viti 7530 që nga Adami.

Shën Paisi: "Kjo stuhi do të arrijë në Izrael dhe atëherë hebrenjtë do të kuptojnë gabimet e tyre".

Shën Paisi: “Në këtë luftë të gjithë do të kthehen të mundur.”

Profecitë e shenjtorëve janë edhe optimiste, sepse parathonë se pas luftës botërore do të këtë një kohë paqeje dhe begatie për njerëzimin e mbetur dhe kjo kohë do të zgjasi tre-katër dekada (30-40 vjet) ku do të bëhet një mbretëri e krishterë me qëndër Kostandinopolin, që do ndikoi në lulëzimin të besimit të krishterë orthodhks dhe në ungjillëzim të gjithë kombeve si përmbushje e profetëcisë e Krishtit: “Dhe ky ungjill i mbretërisë do të predikohet në gjithë botën si një dëshmi për gjithë kombet, dhe atëherë do të vijë mbarimi”.(Matheu 24-14)

Shën Kozmai: “Ajo një ditë do të bëhet romake ( e krishterë) dhe fatlum kush do të rrojë në atë mbretëri”(Profetësia 1)

Shën Kozmai: “Fatlum kush do të rrojë pas luftës së përgjithëshme. Do të hajë me lugë floriri”(Profecia 59).

Shën Kozmai: “Pas luftës do të rrojë ujku dhe qengji bashkë” (Profecia 60)

Shën Paisi: “Zoti na ka lejuar dhe na lejon që të tronditemi nga fatkeqësia. Kohë të vështira janë përpara. Ne do të testohemi shumë. Duhet ta marrim seriozisht këtë paralajmërim dhe të jetojmë shpirtërisht … Megjithatë, unë ndiej ngushëllim të madh përbrenda. Kjo është vetëm një stuhi, si stuhitë e kaluara, ajo do të kalojë. Zoti i Mirë le ta marrë të keqen dhe ta shndërrojë në të mirë. Amin ".

Atë Josif i Vatopedit: “Pas kësaj shkalle të madhe pastrimi, do të ketë një rilindje të tillë të Orthodhoksisë, jo vetëm në Rusi, por në mbarë botën. Një paraqitje e tillë e Orthodhoksisë!!!"

Atë Efrem i Arizonës: “Jeta në këto kohë do të jetë një parajsë në tokë për sa i përket të mirave dhe besimit”.

Luftën nuk mund ta parandalojë as sistemi ligjor, as ekonomia dhe kultura e përbashkët si e shohim në Evropën e bashkuar në Lidhjen e Kombeve, OKB-në, aleancat dhe koalicionet si një pengesë për luftën apo as edhe nga vetë lufta sipas slloganit “Nëse doni paqe, përgatitni luftën”.Luftën mund ta ndalojë vetëm Krishti “Perëndia i paqes”. (Romakëve 15-33)

Kur njerëzit të pendohen dhe t’i kërkojnë falje për mëkatet dhe të heqin dorë nga veprat e mishit, që janë të zbuluara publikisht dhe janë: kurorëshkelja, kurvëria (perversioni), ndyrësia, shthurja, idhujtaria, magjia, armiqësimi, grindjet, xhelozitë, mëritë, zënkat, përçarjet, tarafet, smira, vrasjet, të dehurit, grykësia dhe gjëra të ngjashme me këto, për të cilat po ju paralajmëroj, sikurse ju thashë edhe më parë, se ata që i bëjnë këto gjëra nuk do të trashëgojnë mbretërinë e Perëndisë. (Galatasve 5 19-21) “Sepse, për shkak të këtyre gjërave, vjen zemërimi i Perëndisë mbi bijtë e mosbindjes” ( Efesianëve 5 -6).

Lufta fillimisht kufizohet në drejtësi dhe pastaj zhduket me pushimin e pasioneve dhe vetëm atëhere ajo mund të pushojë në botë për të krijuar një paqe afatgjatë deri sa të vijë Krishti për së dyti për ta mundur plotësisht të keqen në botë, ashtu siç na thotë Zbulesa: “Dhe pashë bishën, dhe mbretërit e dheut, dhe ushtritë e tyre të mbledhura që të bënin luftë kundër atij që kalëronte kalin dhe kundër ushtrisë së tij. Dhe bisha u kap, dhe bashkë me të profeti i rremë që kishte bërë shenja përpara saj, me të cilat i mashtroi ata që morën damkën e bishës, dhe ata që adhuruan figurën e saj; që të dy i hodhën të gjallë në liqenin e zjarrtë që digjet me squfur; dhe të tjerët u vranë me shpatë, që dilte nga goja e atij që kalëronte kalin (Krishti), dhe të gjitha shpendët u ngopën me mishrat e tyre.” (Zbulesa 19 19-21)

Dhe Zbulesa e Joanit vazhdon, pastaj: “Dhe do të zbresi Mbretëria e Perëndisë dhe pashë një qiell të ri dhe një dhe të ri; sepse qielli i parë dhe dheu i parë kishin shkuar, dhe deti nuk ishte më. Dhe unë, Joani, pashë qytetin e shenjtë, Jeruzalemin e ri, që zbriste nga qielli, nga Perëndia, që ishte bërë gati si nuse e stolisur për burrin e vet. Dhe dëgjova një zë të madh nga qielli që thoshte: “Ja tabernakulli i Perëndisë me njerëzit! Dhe ai do të banojë me ta; edhe ata do të jenë populli i tij dhe vetë Perëndia do të jetë bashkë me ta, Perëndi e tyre. Dhe Perëndia do të thajë çdo lot nga sytë e tyre; dhe vdekja nuk do të jetë më; as brengë, as klithma, as mundim, sepse gjërat e mëparshme shkuan.”Dhe ai që rrinte mbi fron tha: “Ja, unë i bëj të gjitha gjërat të reja.” Dhe më tha: “Shkruaj, sepse këto fjalë janë të vërteta dhe besnike.”(Zbulesa 21 -1-5)

Prandaj të rizgjohemi dhe le të lutemi me besim Krisht "Zotit të Paqes”(2Timoteu 3:16):"Të mirat dhe të dobishmet për shpirtrat tanë dhe paqe për botën le ti lutemi Zotit" Amin.

“DO VIJE KOHA QË NJERIIU DO HAJË NJERIUN!”

Wed, 25 Feb 2026 14:30:00 +0000

Nga Katekisti: Miron Çako

Besoj e kemi dëgjuar shumë herë nga të moçmit këtë fjalë: “Se do vijë koha që njeriu do hajë njeriun”.

Kuptohet e kemi kuptuar si një thënie alegorike, dmth se do vijë një ditë që njerëzit do të bëhen shumë egoistë, pa interes për tjetrin, jo të dhembshur, madje mizorë ndaj tjetrit, duke e shfrytëzuar tjetrin si në rrafshin fizik, psikologjik, moral, social, ekonomik, politik, por ndoshta nuk na ka shkuar kurrë mendja se mund të ndodhë vërtet që të hajë njeriu-njeriun në mish.

Kur dëgjojmë dhe shikojmë sot fakte publike të dosjes voluminoze të femomenit çnjerëzor “epstein” por jo vetëm,po na krijohet bindja se këto fjalë profetike nuk paskan vetëm një kuptim alegorik, por edhe literal, sepse sot ka fakte se njerëz që janë bërë kanibalë, po hanë mishin e njeriut pa problem, madje me kënaqësi dhe për pushtet.

Për kujtesë: “Në dosjet e Epstein ka 56 referenca për kanibalizëm.”

Kanibalët në histori e botës ,përcaktohet si një nga fazat më të ulëta të zhvillimit të shoqërisë njerëzore , ku njeriu është transformuar me të vërtet si një bishë, ku njerëzit hanë mishin e njeriut, njeringrënës. Kanibalizmi si fjalë përdoret edhe në kuptim të keq për njerëzit shumë të egër, gjakatar e mizor.

Kanibalizëm si emër vjen nga Caníbalis dhe është veprim ose praktikë e njerëzve të han mishin e qenieve të tjera njerëzore.Ky është një emër nga gjuha spanjolle për njerëzit e fiseve të Karaibeve ose Canib, që kur kolonizatorët sapanjoll i kolonizuan panë se ata hanin mishin e njeriut , si rite,ose si ushqim . Ata quhen gjithashtu anthropophagy, ose antropofagjia që zakonisht identifikohet me nekrofaginë (ngrënjen e kufomave) dhe kanibalizmin.

Fatkeqësisht kanibalizmi ka ekzistuar që nga lashtësia, si tek njerëzit primitiv të shpellave dhe fiseve kanibale që hanin antarët e fisit tjetër për ushqim dhe hegjemoni fisnore, por edhe në ngjarje historike, si kohë urie, apo edhe si një veprim antihuman, patologji ashtu siç janë dokumentuar në analet e historisë deri më sot.

Në Evropë, kanibalizmi ritual ekzistonte në kohët parahistorike. Në varrimet e mijëvjeçarit III-I pk arkeologët gjejnë skelete të copëtuara, veçanërisht fëmijë. Herodoti shkruan se në veri të Skitëve, të cilët banonin në jug të Ukrainës moderne, jetojnë androfagët, domethënë ngrënësit e njerëzve.

Gjithashtu për kanibalizmin, si mallkim, na flet Bibla.

Në Librin e Levitikut na thuhet si paralajmërim tronditës: “Do të hani mishin e bijve tuaj dhe do të hani mishin e bijave tuaja.” ( Levitiku 26:29). Gjithashtu tek Ligji i Përtërirë na thuhet më shumë: “Dhe do të rrethojë në të gjitha qytetet e tua, deri sa të rrëzohen në të gjithë vendin muret e larta dhe të fortifikuara tek të cilat kishte besim. Do të të rrethojë në të gjitha qytetet e tua, në të gjithë vendin që Zoti, Perëndia yt, të ka dhënë. Përveç kësaj gjatë rrethimit dhe në fatkeqësinë në të cilën do të të katandisë armiku yt, do të hash frytin e barkut tënd, mishin e bijve dhe të bijave të tua, që Zoti, Perëndia yt, të ka dhënë. Njeriu më zemërbutë dhe më delikat do të ketë një zemër kaq keqdashëse ndaj vëllait të tij, ndaj gruas që pushon mbi kraharorin e tij e ndaj fëmijëve që ka akoma, sa të mos i japë asnjërit prej tyre mishin e bijve të tij, që ai do të hajë për vete, sepse nuk do t'i mbetet asgjë gjatë rrethimit dhe në mjerimin në të cilin do ta katandisin armiqtë e tu në të gjitha qytetet e tua. Gruaja më zemërbutë dhe delikate midis jush, që për delikatesën dhe elegancën e saj do të kishte guxuar të vendoste tabanin e këmbës në tokë, do të ketë një zemër keqbërëse ndaj burrit që pushon mbi gjirin e saj, ndaj djalit dhe vajzës së saj, ndaj placentës që del nga barku i saj dhe ndaj fëmijëve që lind, sepse ajo do t'i hajë fshehurazi, për shkak se çdo gjë mungon gjatë rrethimit dhe për shkak të mjerimit të madh që do të pësosh nga armiqtë e tu në të gjitha qytetet e tua. Po të mos kesh kujdes të zbatosh në praktikë të gjitha fjalët e këtij ligji, që janë shkruar në këtë libër, duke pasur frikë nga ky emër i lavdishëm dhe i tmerrshëm, Zoti, Perëndia yt” ( Ligji i Përtërirë 28:53–57).

Zoti Perëndi këtu po paralajmëron popullin e Izraelit se nëse largohet nga Ai, do të vijë një kohë aq e rëndë (uri gjatë rrethimit), sa njerëzit do të hanë edhe fëmijët e tyre, por kjo jo si urdhër apo praktikë e pranueshme që duhet ta pranonin izraelitët, siç ekzistonte tek primitivët apo popujtë paganë, por paraqitet si mallkim dhe pasojë e mosbindjes të Izraelit ndaj ligjeve dhe moralit hyjnor, duke rënë në idhujtari si kombet pagane që arrinin të sakrifikonin fëmijët e tyre tek idhujt, siç ishte edhe për amonitët, kananitet që i “kalojnë fëmijët e tyre nëpër zjarr për Molochun”.( Levitiku 18-21)

Izraeli ra në këtë mallkim të paralajmëruar dhe u dënua me kanibalizëm disa herë, madje edhe kur Roma rrethoi Jeruzalemin në vitet 70 psK na tregohet se nga rrethimi i gjatë pesë mujor, izraelitët e uritur u bënë kanibal mes tyre.

Sipas historianit Flavius Josephus na përshkruhet se gjatë rrethimit nga ushtria e Titus, uria u bë aq e rëndë sa disa njerëz arritën deri në kanibalizëm. Ai përmend veçanërisht një rast tronditës të një gruaje që vrau dhe hëngri fëmijën e saj nga dëshpërimi ekstrem. Por jo vetëm atëherë, por në çdo kohë uria ekstreme i ka çuar njerëzit të pamundur për të gjetur ushqim në kanibalizëm sa hanë mishin e tjetrit.

Në kohën e Luftës së dytë botërore , psh nga rrethimi i Stalingradit (1942–1943), tregohet për një kaninbalizëm edhe tek gjermanët që u rrethuan nga ushtria e kuqe. Ose në rrethimin e Leningraditit (1941–1944) u verifikuan raste kanibalizmi nga popullata e uritur në qytetin e rrethuar nga gjermanët.

Në Luftën e Dytë Botërore, një gjykatë ushtarake amerikane dënoi me vdekje disa oficerë të rangut të lartë japonez për kanibalizëm ritual. Sipas zakonit më të lashtë samurai, ata hanin mëlçinë, gjithmonë të ngrohtë, të të burgosurve amerikanë dhe anglezë.

Mund të themi se fenomeni ç’njerëzor ose psikologjia e kanibalizmit është komplekse, duke filluar nga nevojat e mbijetesës (uria), por ka edhe faktorë të tjerë si sjelljet e rënda patologjike (psikopati), si praktika mjekësore (terapi) ose praktikat kulturore ritualiste.

Le të analizojmë nga pak secilin rast:

1. Uria biologjike në instinkt të mbijetesës, kur në pamundësi për ta ngopur me ushqim, trupi kalon në uri të skajshme dhe të zgjatur, atëhere fillon edhe manipulimi i trurit, sepse truri punon vetë për mbijetesën dmth mendon të gjejë ushqim, në këtë situatë black out për trurin, reduktohet gjykimi moral, bien standartet etike, prishen ligjet e bashkëjetesës, madje edhe ato biologjike dhe gjithnjë e më shumë rritet instinkti për të siguruar ushqim me çdo kusht, duke shtuar hormonet e stresit rriten, si (kortizoli), po ashtu sheqeri në gjak bie, kemi dëmtim i funksionit frontal, ku ndodhet qendra e moralit dhe vetkontrollit. Kemi aktivizim të mekanizmave primitivë të trurit si amigdala, që është instinkti i frikës dhe mbijetesës, këto e bëjnë njeriun e uritur agresiv, impulsiv, të dëshpëruar në kulm dhe kjo çon në dobësimin e mendimi racional, aq sa arsyeja errësohet sa të mos mendojë se çfarë është duke bërë, por vetëm të shuajë urinë me çdo kusht, me çdo ushqim rrethanor, madje duke ngrënë mishin e njeriut të tjetrit, të fëmijës, ashtu siç përmendëm më sipër në raste luftëra, rrethime, katastrofa natyrore, burgimi, etj kushte ekstreme dhe pa alternativë tjetër, ku njerëzit e uritur kanë ngrënë trupa të vdekur për të mbijetuar.

Kjo quhet kanibalizëm mbijetese, jo i lidhur me dëshirë, por me instinkt ekstrem dhe me një errësim të përkoshëm të logjikës. Këto veprime kanibale edhe pse janë makabre përsëri trajtohen me keqardhje edhe jo si krime të ndërgjegjëshme, sepse uria e skajshme dobëson lirinë e brendshme të njeriut. Prandaj përgjegjësia morale nuk është e njëjtë me atë të një akti të kryer kanibalizmi me qetësi dhe qëllime të tjera sadiste, kulturore ose fetare (okultiste).

Në raste të tilla edhe Kisha e Krishterë nuk i trajton këta njerëz fatkeqë si kriminel kanibalistë, por me keqardhje me terapinë për pendesë dhe falje, sepse kanë vepruar në kushte ekstreme dhe jo nga dëshira e keqe, ashtu siç psh na thotë edhe shën Maksimi homologjeti: “kur natyra shtypet nga nevoja ekstreme, veprimi nuk ka të njëjtën peshë si ai që lind nga zgjedhja e lirë.”

2. Kanibalizmin patologjik (psikopatik). Ashtu si psikologjia moderne dhe ajo mjeko-ligjore shpesh i lidh rastet ekstreme të kanibalizmit edhe me psikozën, çrregullimet e rënda të personalitetit. Ky fenomen psikologjik i sëmurë rrallë nxitet nga një faktor i vetëm, por shpesh është i ndërthurur duke përfshirë trauma, tipare ekstreme antisociale ose edukim zhvillimor i dobët. Kanibalizmi Patologjik shpesh shoqërohet me psikozë të rëndë, (skizofreni) ku akti është i lidhur me pushtetin, dominimin total mbi viktimën, fantazi sadiste, çrregullime psikotike (halucinacione, deluzione), devijime seksuale ekstreme (parafili).

Studimet tregojnë shpesh se truri në të tilla raste çrregullimi psikopatie, ka një funksionim të dobët i korteksit frontal (kontrolli moral), kemi një hiperaktivitet të qendrave të agresionit, një mungesë reagimi emocional ndaj vuajtjes së tjetrit, një ndjeshmëri e ulët ndaj frikës dhe fajit, aspak pendesë. Por jo çdo person me çrregullim të personalitetit- piskopat, antisocial etj, patjetër është një kanibal, fatmirësisht këto janë raste të rralla madje edhe mes kriminelëve më të dhunshëm psikopat. Ky lloj kanibalizmi është më i dënueshëm se ai nga uria, sepse në rastin e parë trupi është i vdekur, (kufomë), kurse këtu ai vritet (viktimë). Ata që bëjnë kanibalizëm nga uria kur vijnë në vete kanë një ndjenjë faji dhe pendese të theksuar, kurse psikopati nuk ndjen pendësë, është i ftohtë.

E fundit që mund të themi është se në kanibalizmin e urisë kemi situatë të detyruar, në atë të psikopatisë kemi zgjedhje të qëllimshme për viktimën. Kjo situatë është serioze për nga gjëndja shpirtërore e kanibalit psikopat, sepse ai ka humbur ndjeshmërinë, empatinë njerëzore edhe tjetri përpara tij është një objekt, pra kemi gjëndje shpirtërore të errrët, një shpërfytyrim të imazhit të Zotit në zemrën e tij ose një posedim demoniak që përfiton edhe nga problemet psikologjike të lindura ose të firuara dhe që e çon psikopatin në kanibalizëm pa pengesa morale e ndjeshmërie.

3. Por kemi edhe kanibalizëm mjekësor ose medicinal, që duket si paradoks, por është një fakt real si konsumimi i pjesëve të trupit të njeriut, të vdekur ose të gjallë, për të trajtuar ose parandaluar sëmundjet. Prej shekujsh tregtia mjekësore dhe përdorimi farmakologjik i pjesëve dhe lëngjeve të trupit të njeriut shpesh lind nga besimi jo shkencor se, për shkak të bindjes empirike se trupi i njeriut është në gjendje të shërohet vetë, por ai gjithashtu mund të ndihmojë në shërimin e një trupi tjetër njerëzor. Pjesa më e madhe e kanibalizmit mjekësor zbatonte parimet e magjisë simpatike ose homeopatike e (ngjashmja me te ngjashmen), psh se gjaku i pluhurosur ndihmon në gjakderdhje, dhjami i njeriut ndihmon në mavijosje dhe kafkat e pluhurosura ndihmojnë me migrenën ose marramendjen.

Kanibalizmi mjekësor është dokumentuar veçanërisht në Kinë dhe nga mesjeta deri në shek. XVII–XVIII, në disa vende të Europës.

Në këtë kohë u përhapën ide jo shkencore se gjaku i freskët që merrej nga të dënuar me ekzekutim besohej se shëronte epilepsinë ose yndyrë njerëzore përdorej për shërimin e plagëve, pluhuri i kafkës përdorej për dhimbje koke, ose pluhuri mumieve egjiptiane përdorej si ilaç (“mumia”). Të gjitha këto veprime kanibale justifikoheshin në teorinë e “forcës jetësore”, sepse në kultura tradicionale të popujve primitiv e trashëguar, besonte se ngrënia e një pjese të trupit të një personi të fortë (luftëtar, armik) transmetonte forcë ose shpirt.

Edhe pse këto shfaqeshin si terapi mjeksore, ishin mjekësi parashkencore ose besime dhe rite magjike pagane. Por kanibalizmi mjekësor jo shkencor madje i dënueshëm nuk duhet të ngatërrohet me transplantin e organeve ose transfuzionin e gjakut, sepse vërtet përdoren gjak, organe apo inde të një trupi tjetër njerëzor, për shërimin e pacientit, por këto nuk hahen, si një bestytni që bën mrekulli kur konsumohen, por transplantohen në trup dhe me etikë dhe arsyetim e parametara shkencorë.

Në traditën e krishterë, trupi i njeriut është tempull i Shpirtit të Shenjtë ( 1 Korintasve 16-9)dhe përkujdesja për të edhe në tranplant organesh e transfunzionin e gjakut, kur bëhët me dëshirë dhe etikë mjekësore, nuk trajtohet si kanibalizëm ose si rite bestyte homeopatike, por një akt dashurie (sakrifice) për të afërmin, si në rastin kur dhuron gjak ose edhe një organ në të gjallë apo edhe pas vdekjes.

Por Kisha Orthodhokse tërheq vëmëndjen që kjo nuk duhet të bëhet as për tregëti dhe trupi i njeriut të trajtohet si tempulli i Perëndisë dhe në fund të fundit trupi do të kalojë patjetër në proçesin e vdekjes që të ngjallet për jetën e përjetëshme.

4. Kemi edhe kanibalizmin okult.

Traktatet letrare mbi magjinë, si dhe provat e dhëna në gjyqet e shtrigave të periudhës mesjetës, shpesh përfshijnë rrëfime se si shtrigat thithin gjakun e njeriut ose si presin, gatuajnë dhe hanë mish njerëzor. Në shumicën e rasteve, këto praktika përshkruhen si pjesë e sabatit të shtrigave, gjatë së cilit shtrigat i bëjnë homazh satanit, mohojnë Krishtin dhe simbolet e krishtera, angazhohen në vallëzim, bëjnë seks me njëra-tjetrën dhe me djajtë, dhe gjithashtu marrin pjesë në një banket që përfshin ngrënien e fëmijëve të vegjël.

Ka madje edhe fe okulte që nga lashtësia po arrijnë fshehtas deri më sot duke promovuar në ritet e tyre kanibalizmin, sidoemos tek fëmijët, sepse sipas doktrinës së tyre satanike gjaku i fëmijëve është energji satanike, që e marrin ata që bëjnë kanibalizëm tek fëmijët , e pijnë gjakun e tyre, ose e injektojnë në venat e tyre siç kemi dëgjuar edhe për adenokrom, gjaku që meret fëmijëve të abuzuar.

Adrenokromi (anglisht: Adrenochrome) është një përbërës kimik (C9H9NO3) që krijohet nga oksidimi i adrenalinës (epinefrinës). Teoritë e konspiracionit thonë se ekzistojnë pretendime se kjo substancë "vilet" nga njerëzit për efekte përtëritëse, sidomos tek fëmijët e trumatizuar.

Edhe pse shkencërisht, adrenokromi mund të sintetizohet lehtësisht në laborator pa pasur nevojë për burime njerëzore, këta kanibal, bisha “modern” me kostum firmato dhe “vipa” e duan natyral adrekoronin për ripërtëritjen e ture vampirë, e duan nga gjaku i fëmijëve. Patjetër me faktet e ishullit “epshtejn” besoj se nuk ka më konspiracion, sepse dukementat, fotot dhe faktet na flasi për gati një mijë viktima të trafikuar, të përdhunuar, të vrarë, të zhdukur.

Kanibalizmi okult na përngjan me kanibalizmin sot në ishullin epstein, sepse nuk ishte kanibalizëm as nga uria, as nga psikopatia, apo mjekësia, por nga ligësia. Këta adhurues të djallit organizonin orgjira, me viktima foshnje, fëmijë, vajza të reja, ku jo vetëm i dhunonin, i përdhunonin, por edhe ju pinin gjakun dhe i hanin si kanibalistë të mirëfilltë satanik, duke bërë rite të magjisë së zezë për të marë fuqi, pushtet dhe rini të “përjetëshme”.

Kjo është forma më e ligë edhe e dënueshme e kanibalizmit, sepse është e frymëzuar nga djalli njerivrasës ( Joani 8-44),. Ata njerëz që bien në këto humnera ligësie zor se mund të falen ose t’i shpëtojnë dënimit të merituar në ferr njësoj me djallin dhe demonët.

Për krishtërimin, si doktrinë, kanibalizmi ngrënia e mishit apo pirja e gjakut njerëzor, është gjë e patolerueshme, sepse përmbys dinjitetin e trupit njerëzor dhe kthen njeriun në bishë.

Kisha Orthodhokse e nderon trupin e njeriut, si Tempull të Frymës së Shenjtë (1 Kor. 6:19). Sipas Etërve të Shenjtë, njeriu është krijuar sipas ikonës dhe ngjashmërisë së Perëndisë (Zanafilla 1:26) i thirrur për shenjtëri, dashuri dhe përjetësi trup + shpirt + frymë, një unitet i shenjtë. “Njeriu është një krijesë që mban në vetvete vulën e Hyjnores.” (Shën Grigori i Nisës).

Kështu çdo akt që poshtëron trupin, mendjen apo shpirtin e tjetrit është dhunim i ikonës së Perëndisë. Prandaj kanibalizmi është ç’nderim i skajshëm i ikonës së Perëndisë dhe akt çnjerëzor dhe demoniak.

Kanibalizmi sipas Etërve të Kishës Apostolike, vjen nga humbja e frikës së Perëndisë, errësimi i ndërgjegjes, mbizotërimi i pasioneve shtazore, është një veprim demoniak.

Shën Isaak Siriani thotë: “Kur njeriu humbet frikën e Perëndisë, humbet edhe natyrën njerëzore dhe bie më poshtë se kafshët.”

Kurse Shën Pais Agjoriti thoshte; “se çdo akt që shkatërron respektin ndaj trupit të njeriut është shenjë veprimi demoniak”.

Kanibalizmi është mëkat që fillon në manipulimin e mendjes.Sipas traditës hezikaste mëkati fillon në mendje (nous) dhe kur mendja errësohet, zemra humbet ndjeshmërinë dhe trupi bëhet vegël e pasioneve. Sipas Shën Maksimi Rrëfimtari:“Kur nous-i ndahet nga Perëndia, njeriu bie në shtazëri.”

Kështu kanibalizmi në çdo rrethanë është forma ekstreme të kësaj rënieje. Sepse edhe në rastin e kanibalizmit nga uria, njeriu bie kaq poshtë dhe i nështrohet instiktit shtazor, sepse ai nuk e ka mendjen tek Zoti që thotë “ , por tek uria dhe kështu pa dritën edhe fuqinë e Zotit njeriu errësohet mendërisht dobësohet moralisht dhe çnjerëzohet i nxitur dhe i manipuluar nga demonët sepse në çdo rast çnjerëzimi është shenja e veprimit demoniak. “Demonët përpiqen ta zbresin njeriun më poshtë se kafsha.” (Shën Andoni i Madh).

Me kanibalizmin, sidomos atë olultist, kemi një nivel më poshtë se kafsha, sepse kafsha vret për të mbijetuar dhe nuk shkatërron për kënaqësi, kurse njeriu i errësuar shkatërron për kënaqësi, pushtet çrregullim të brendshëm. Ky është çnjerëzim i plotë dhe një demonizim përfundimtar sa djalli dhe njeriu bëhen një, ashtu si Krishti ju thotë atyre që donin ta vrisnin: “babai juaj është djalli sepse punët e tij bëni”.

Kur kjo çnjerëzi bëhet kundër fëmijëve është përtej çdo limiti dhe një akt direkt ndaj Zotit Jisu Krisht, sepse :“Të lëndosh një fëmijë do të thotë të plagosësh vetë Krishtin.” (Shën Joan Gojarti).

Dhe për këta pedofil, kanibal edhe vetëvrasja do ishte pak ashtu si Krishti me ashpërsi thotë: “Por ai që do të skandalizojë një prej këtyre të vegjëlve që besojnë tek unë, do të jetë më mirë për atë t'i varet në qafë një gur mulliri (që e sjell rrotull gomari) dhe të zhytet në thellësi të detit. Mjerë bota për skandalet! Sepse është e nevojshme të vijnë skandalet, por mjerë ai njeri për faj të të cilit do të vijë skandali!” (Matheu 18:6).

Krishtërimi e mohon çdo lloj kanibalizmi apo edhe çdo lloj abuzimi me kufomën, madje edhe djegien, sepse: “Trupi njerëzor është i destinuar për pavdekësi, jo për poshtërim.” (Shën Athanasi i Madh).

Në traditën orthodhokse trupi nuk është thjesht materie, por banesa e shpirtit dhe është i destinuar për ringjallje nëpërmjet ngjalljes së Krishtit, por kanibalizmi e mohon ringjalljen, mohon shenjtërinë e trupit, mohon dinjitetin njerëzor është çnjerëzi e pa justifikuar.

Dikush mund të pyes, po një kanibal mund të falet nga Zoti? Patjetër që po, sepse këtë e bëri të mundur Zoti Jisu Krishti: “Qengji i Perëndisë që shlyen mëkatet e botës” ( Joani 1-29), sepse: “Nuk ka errësirë që drita e Krishtit të mos e mundë, nëse njeriu hap vërtet zemrën.” (Shën Porfir Kavsokaliviti).

Vetëm nuk mjafton një më fal, po përmes pendesës së thellë, rrëfimit të sinqertë terapisë shpirtërore,madje shumë të gjatë për të zhdukur ç’njerëzinë dhe demonizimin që ka lënë kanibalizmi në çdo rrethanë. Por edhe pse Zoti nëpërmjet Kishës kërkon faljen dhe shpëtimin e mëkatarit, kjo nuk e anullon drejtësinë, as pasojat ligjore që duhet të ketë dhe të vuaji nga shoqëria njerëzore ai që bën këto veprime ç’njerëzore.

Por kujdes, sepse ndoshta pa e kuptuar, duke mos bërë kujdes nga ajo çfarë hamë, ne mud të nxitemi për një dëshirë për gjak që mund të na drejtojë pa e kuptuar në kanibalizëm kolektiv.

Psh çnjerëzorja apo kabinalizmi mund të nxitet edhe nga një pakujdesi njerëzore e konsumimit të gjakut të kafshëve, një traditë primitive, pagane por edhe e rishfaqur përsëri në gastronominë e sotme.

Gjithnjë e më shumë ka një tendencë për të konsumuar mishin e freskët të pa gatuar të gjallesave si ushqime krudo ( të gjalla të pa gatuara ) ose edhe konsumin e gjakut të kafshës.

Krishtërimi që në shekullin e parë e ka ndaluar këtë praktikë pagane.

Në Sinodin Apostolik , me gojën e Apostull Jakovit vëllai i Zotit dhe Peshkopi i Kishës së Jeruzalemit, Sinodi Apostolik vendosi vetëm këto për të krishterët nga kombet: “Në fakt na u duk mirë Frymës së Shenjtë dhe neve që të mos ju ngarkojmë asnjë barrë tjetër përveç këtyre gjërave të nevojshme: që ju të hiqni dorë nga gjërat e flijiuara idhujve, nga gjaku, nga gjërat e mbytura dhe nga kurvëria; do të bëni mirë të ruheni nga këto. Qofshi mirë'' (Veprat e Apostujve 15,28-30).

Ky kanon u vendos që ndalohet pirja e gjakut të kafshës, ose konsumin e mishit të kafshës pa u gatuar, sepse është rreziku jo vetëm i sëmundjeve, por i nxitjes së shtazërisë mes njerëzve siç ishin edhe kombet pagane.

Kanoni 63 i Apostujve thotë: “ Nqs një klerik që ha mish me gjak, mish të vrarë nga një bishë e egër ose ka bërë ngordhje natyrale le të ç’hirotoniset. Kurse një laik duhet të aforizohet (të nxirret jashtë kungatës).

Kisha Apostolike përgjatë shekujve i rikujtoji këto rregulla apostolikë në vendimet e Sinodeve Ekumenikë.

Në Sinodin e VI (681 ps.K) vendoset: “Shkrimet e Shenjta na urdhërojnë të mos hamë gjakun e kafshëve (Zanafilla 9;3-4, Levitiku 17 18-13, Veprat e Apostujve 15 28-29). Një klerik që vepron kështu ç’hirotoniset, kurse një laik aforizohet”.

Prandaj të krishterët edhe sot sipas Biblës dhe kanoneve kishtare nuk duhet të pijnë edhe hanë gjakun e kafshëve si të gjalla ose të gatuara ose ushqime shtazore të pagatuara, sepse kjo është kundër Frymës dhe shtazon njeriun duke e kthyer në primitivitet dhe madje në rrethana të vështira urie nuk e ka shumë të pamundur të bëhet edhe kanibal.

Por kujdes kemi edhe një tjetër problem që vjen nga gjenetika. Krijimi i hibrideve njeri-kafshë, të njohura shkencërisht si kimera, përfaqëson një nga zhvillimet më të debatueshme dhe më revolucionare të biologjisë moderne. Një kimerë është një organizëm që përmban qeliza nga dy specie të ndryshme. Në rastin konkret, bëhet fjalë për futjen e qelizave njerëzore në embrione kafshësh – kryesisht derrash – me synimin që këto qeliza të zhvillohen brenda organizmit pritës dhe potencialisht të formojnë inde ose organe njerëzore. Në thelb, hibridet njeri-kafshë përfaqësojnë një pikë takimi midis nevojës urgjente mjekësore për të shpëtuar jetë dhe frikës njerëzore nga prishja e kufijve biologjikë.

Nga njëra anë, ato ofrojnë shpresë për zgjidhjen e krizës së organeve për transplantim; nga ana tjetër, na detyrojnë të rishqyrtojmë konceptet tona mbi identitetin, moralin dhe vendin e njeriut në rendin natyror duke bërë një mostër ( njeriu - derr).

Debati mbi to nuk është vetëm shkencor, por edhe thellësisht shoqëror dhe etik, dhe do të vazhdojë të zhvillohet paralelisht me përparimin e teknologjisë, por nqs mund të konsumohet mishi i këtyre kafshëve të kombinuara me qeliza hibride pa kuptuar duke konsomuar mishin e tyre, konsumojmë mishin e njeriut dhe njerëzit bëhen kanibalë pa e kuptuar.

Duhet të dimës se kanibalizmi, përtej implikimeve morale dhe ligjore, mbart rreziqe specifike mjekësore që e dallojnë atë nga format e tjera të ushqyerjes. Rreziku kryesor nuk vjen nga bakteret apo viruset e zakonshme, por nga një kategori e veçantë agjentësh infektivë të quajtur prione.

Sëmundja më e dokumentuar që buron drejtpërdrejt nga kanibalizmi është Kuru.

Ajo u identifikua te populli Fore në Papua Guinenë e Re dhe shkaktohet nga keqpalosja e proteinave në tru. Prionet nuk janë gjallesa, por proteina "të dëmtuara" që infektojnë proteinat e shëndetshme, duke e kthyer indin nervor në një strukturë të ngjashme me sfungjerin. Gjatë mesit të shekullit të kaluar, populli Fore u përball me një epidemi misterioze që po i zhdukte fshatrat e tyre. Sëmundja, të cilën ata e quajtën "Kuru" (dridhje), nuk ngjante me asnjë infeksion të njohur më parë. Kuru ishte pasojë e praktikave mortore të fisit. Për të nderuar të vdekurit, familjarët konsumonin trupat e tyre, një akt i njohur si endokanibalizëm. Gratë dhe fëmijët ishin viktimat kryesore, pasi ata konsumonin trurin, pjesën e trupit ku përqendrimi i proteinave infektive (prioneve) ishte më i lartë.

Një tjetër rrezik është Sëmundja Creutzfeldt-Jakob (vCJD).

Edhe pse kjo sëmundje mund të shfaqet në mënyrë sporadike, konsumimi i mishit të infektuar (veçanërisht sistemit nervor qendror) përshpejton transmetimin e saj. Një formë e ngjashme ndodhi me "sëmundjen e lopës së çmendur", ku gjedhët u infektuan pasi u ushqyen me mbetje të gjedhëve të tjerë, duke dëshmuar se kanibalizmi industrial te kafshët prodhon të njëjtat pasoja fatale.

Këto sëmundje karakterizohen nga një periudhë e gjatë "heshtjeje" (inkubacioni), që mund të zgjasë me dekada. Megjithatë, sapo shfaqen simptomat e para – si humbja e kontrollit motorik, dridhjet e forta dhe humbja e funksioneve njohëse – vdekja është e pashmangshme brenda një kohe të shkurtër.

Por le të sqarojmë edhe mitin e vampirëve.

A egzistojnë vampirët ?

Miti i vampirëve e ka origjinën pjesërisht në faktet mjekësore që lidhen me porfirinë, një çrregullim i trashëguar i gjakut që u përhap veçanërisht midis fisnikërisë së Evropës Lindore dhe që njihet ndryshe si "sëmundja e vampirëve". Kjo sëmundje, e cila pengon prodhimin e hemit në hemoglobinë, shkakton simptoma që përkojnë saktësisht me tiparet e folklorit të vampirëve, siç është ndjeshmëria ekstreme ndaj diellit që çon në shpërfytyrime, tërheqja e mishrave të dhëmbëve që i bën ata të duken si dhëmbë predatorësh, dhe urina e kuqe e errët. Një element kyç i këtij krahasimi është pirja e gjakut, pasi besohet se pacientët porfirikë, në përpjekje për të kompensuar defektin e tyre gjenetik dhe për të përmbushur nevojat e trupit për hekur, konsumonin gjak njeriu ose kafshësh, veprim ky që u interpretua nga popullsia si kërkim për jetë të përjetshme.

Vërtetësia e mitit përforcohet nga neveria ndaj hudhrës(për shkak të reaksioneve kimike dhimbje-ndjellëse), shmangia e pasqyrave nga pacientët për shkak të shkatërrimit të indeve të fytyrës, si dhe frika nga kryqëzimi( kryqi dhe simbole të krishtera), e cila rrodhi nga përndjekja brutale e këtyre të sëmurëve gjatë Inkuizicionit Spanjoll.

Pra vampirë ashtu si lexojmë në përralla ose shohim nëpër filma nuk ka , por njerëz që pinë gjakë njeriu ka edhe sot dhe kështu këta janë “vampirët” real, madje po shtohen si shumë vampirët vipa .

Shkenca sot ka vërtetuar se trupi i njeriut nuk është i projektuar biologjikisht për të konsumuar llojin e vet. Kanibalizmi krijon një "cikël mbyllës" infeksioni ku sëmundjet specifike të species riciklohen dhe përforcohen, duke çuar në epidemi vdekjeprurëse që janë rezistente ndaj trajtimeve me antibiotikë apo vaksina, pasi prionet nuk shkatërrohen as nga temperaturat e larta të gatimit.

Asgjë nuk është rastësi që duhet harruar me indiferencë kolilektive, por duhet të zgjohemi, të reagojmë si shoqëri njerëzore , sepse duhet ta dimë mirë sipas Zbulesës Hyjnore bota fatkeqësisht nuk do shkojë në progres moral, por në regres ekstrem dhe kjo do shprehet edhe në atë që njerëzit mendojnë, dëshirojnë dhe kryejnë duke kaluar çdo limit njerëzor dhe durim i Perëndisë, madje prej këtyreve vjen zemërimi i Perëndisë mbi bijtë e mos bindjes .

Kështu edhe ky lloj pedofilizmi dhe kanibalizmi, apo vampirizmi me gjak njeriu, ose adrenokrom nga fëmijët ,që po na shfaqet sot edhe nga “elitat”, që pretendojnë të kontrollojnë dhe drejtojnë popujt nga ana politike, sociale ,kulturore, jetësore është një shenjë e demonizimit jo vetëm të tyre, por një axhendë demoniake antihumane që nëpërmjet okultizmit gjakësor dhe kaninbalizmit të demonizojnë popujt duke i bërë këto praktika çnjerëzore normale dhe kështu sipas një plani afat gjatë ta çojnë njerëzimin në çnjerëzi në kanibalizëm kolektiv, në vetshkatërrim.

Ndoshta jemi në kohë marrëzish ( O tempo o more) në atë gjendje çnjerëzore,ku si brez mund të themi vërtet ; “erdhi koha që njeriu po ha njeriun”.

Zot ki mëshirë për ne . Amin.

TË MIRAT SHPIRTËRORE DHE TRUPORE TË AGJËRIMIT DHE KRESHMIMIT

Wed, 25 Feb 2026 11:14:00 +0000

Nga Katekisti: Miron Çako

Njeriu nuk është një kafshë që u ngjit nga evolucioni i dhunshëm në vendin e parë të zinxhirit ushqimor mes gjallesave në botë, por është një qenie e krijuar drejtëpërdrejtë nga Krijuesi, me një mënyrë personale, sipas ikonës së Perëndisë me shpirt edhe trup dhe u vendos si kurora, mbreti dhe menaxheri i krijimit (Zanafilla 1-27).

Shpirti është një substancë e krijuar mendore jo materiale, është uni njerëzor, kurse trupi është i krijuar nëpërmjet baltës duke qenë banesë dhe shërbëtor i shpirtit në botën fizike (Zanafilla 1-26).

Në fillim njeriut iu dha për ushqim bimësi edhe fruta (Zanafilla 1-29) dhe mund të themi se njeriu ishte vegan në mënyrën e të ushqyerit. Pavarësisht se ishte në një djetë të pasur vegane vetëm me bimë, fara edhe fruta, përsëri ju dha një ligj kreshmor për tu përmbajtur nga ushqimi (Zanafilla 2-16), që ai të ushtronte lirinë e tij edhe të tregonte besnikëri ndaj Zotit.

Agjërimi erdhi si një praktikë e mëvonshme, kur njeriu i nxitur nga djalli mëkatoj (Zanafilla 3-6) dhe nuk mbajti kreshmën.

Tradita kishtare na thotë se Adami dhe Eva agjëruan, pra qëndruan pa ngrënë edhe pa pirë, për 40 ditë edhe netë tek porta e parajsës, që ti vinte keq Zotit dhe ti fuste përsëri në Eden. Po ashtu ka agjëruar për 40 ditë Moisiu, kur mori ligjin në malin Sina, (Eksodi. 34:29), profeti Ilia kur foli me Zotin në malin Horeb (I Mbret. 19:7-8) dhe vetë Zoti Jisu Krishti përpara se të fillonte misionin e tij shpëtimtar për të gjithë farën e Adamit. (Luka 4:1-2)

Agjërimi dhe kreshma janë praktika të nevojshme asketike për jetën shpirtërore të njeriut besimtar, sepse forcojnë karakterin, e disiplinojnë për ti thënë jo tundimit, ngrenë shpirtin mbi trupin dhe vendosin hirarkinë e duhur shpirt-trup.

Nëpërmjet tyre njeriu kommunikon më lehtë me botën shpirtërore, imiton engjëjtë që kanë si ushqim soditjen dhe adhurimin e Zotit, largon demonët që e kanë pushtetin tek mëkati, që erdhi në botë nga mosmbajtja e kreshmës në Eden.(Zanafilla 3-6)

Njeriut ju lejua që në menynë e tij vegane të hajë edhe ushqime shtazore mbas përmbytjes së Noes (Zanafilla kapitulli 7 ), sepse mbas asaj katastrofe ndryshoi natyra, flora dhe fauna, shumë fruta edhe bimë u zhdukën, atmosfera ndryshoi po ashtu edhe dendësia e oksigjenit në ajër, ndryshoi klima, u shfaqën stinët, i ftoti dhe i nxeti dhe kjo ndikoi jo vetëm në natyrë por edhe në trupat e njerëzve që u shtazuan, sepse njeriu u kthye vetëm mish.(Zanafilla 6-3)

Patjetër këto ndryshime morale fizike ndikuan edhe tek menyja e tyre. Njerëzit nuk mund ti merrnin proteinat më nga bimët dhe frutat prandaj u lejuan të hanë mish dhe nënprodukte shtazore.

Por edhe pse njeriut edhe disa prej kafshëve të papastra, në kontraditë me gjendjen natyrore si pasojë e mëkatit, ju lejua të hanë mishë edhe nën produkte shtazore, duhej të bëhej një balancim në menynë e tyre. Kështu edhe njeriu duhet të mos hiqte dorë nga ushqimi vegan por edhe kafshët mishëngrënëse kishin nevojë të hanin barishte për të rregulluar flourën e stomakut të tyre, një tregues ky se njerëzit dhe të gjitha kafshët ishin krijuar në fillim të hanin vetëm barishte dhe jo të ushqeheshin me viktimat e tyre. Prandaj agjërimi dhe kreshma që na përshkruhen në Bibël janë të domosdoshme jo vetëm për shërimin dhe restaurimin e shpirtit por edhe për mbarvajtjen e trupit njerëzor.

Sot shkenca e mjekësisë me studimet rreth asaj që ndodh brenda trupit njerëzor i ka dhënë të drejtë kishës për praktikat shekullore të agjërimit dhe kreshmimit.

Praktikat e agjërimit dhe kreshmimit që ndikojnë në shëndetin psiko-somatik të njeriut janë tregues se Zoti Jisu, si kreu dhe Kisha si trupi i Krishtit, kujdesen për shërimin e shpirtit edhe të trupit, sepse për krishterimin trupi është i vlefshëm dhe bashkëpunëtor i shpirtit. Madje trupi është tempulli i Zotit për të cilin duhet të kujdesemi sepse : “Në qoftë se dikush e prish tempullin e Perëndisë, Perëndia do ta prishë atë, sepse tempulli i Perëndisë, i cili jeni ju, është i shenjtë.” (1 Korintasve 3-17)

Kështu çdo abuzim me trupin nga keq ushqyerja e tepërt vetëm me ushqime shtazore, jo e balancuar me ushqim vegane, është një shkatërrim i trupit të cilin na e ka dhënë Krijuesi (Zanafilla 2-7).

Në një shoqëri konsumatore, ku shumëllojshmëria e ushqimeve, sidomos e atyre me bazë shtazore, të tepërta në yndyrna dhe sheqerna, janë shkaktarë të shumë sëmundjeve vrastare, agjërimi dhe kreshma mund të jetë një kohë dhe një mënyrë vërtet e mirë për të hequr dorë nga disa ushqime që janë më pak të shëndetshme, që mund të përbëjnë një tundim të vazhdueshëm dhe vartësi.

Përfitimet e agjërimit dhe të kreshmës, sipas recetave dhe praktikave kishtare, janë vërtetuar se kanë sjell dobi në shëndetin e praktikantëve jo vetëm si mënyrë e të ushqyerit por edhe si kohë e agjërimit dhe kreshmimit.

Sot njerëzit vuajnë nga mbipesha që në moshën fëminore që është një problem sa shëndetësor aq edhe psikologjik, sepse dëmton paraqitjen dhe shkaton reagime bullizuese me pasoja psikologjike. Prandaj agjërimi dhe kreshma, që reduktojnë ndjeshëm marrjen e yndyrnave dhe sheqernave, në interes të shëndetit, janë mjete shumë efikas për uljen në peshë në mënyrë natyrale, në ndryshim nga djetat e sforcuara të dobësimit, që ndonjëherë ndikojnë negativisht në shëndetin mendor dhe fizik.

Kolesteroli sot është bërë shkaktar kryesor i sëmundjeve të heshtura vrastare si diabeti i tipit 2 apo sëmundjeve kardivaskulare. Sot ka një industri të madhe që tregton ilaçe pa fund kundër kolesterolit të cilat kanë efekte anësore, prandaj mënyra më e mirë për ta redukatuar kolesterolin është agjërimi dhe kreshmimi, veçanërisht në kohët kur ai është i panevojshëm për trupin si koha e pranverës edhe verës.

Agjërimi dhe kreshmimi çojnë në uljen presionit të gjakut dhe normalizimin e tensionit. Është vërtetuar se kur agjërohet edhe kreshmohet trupi lëshon hormone që ndihmojnë në rregullimin e presionit të gjakut, gjë që mund të çojë në uljen e niveleve të përgjithshme të presionit të gjakut, por duhet pasur kujdes të mos tepërohet me përdorimin e karbohidrateve, brumrave apo kripës.

Agjërimi dhe kreshmimi ndikojnë në ndjeshmërinë ndaj insulinës dhe është vërtetuar se janë faktorë bazik për shërimin e disa sëmundjeve kanceroze, sepse ka disa studime që kanë treguar se kushte të tilla si obeziteti dhe diabeti i tipit 2 janë faktorë rreziku për kancerin.

Po ashtu sipas studimeve shkencore është vërtetuar se agjërimi, ai i ploti, për një ditë ose disa ditë, si psh trimeri, që është në fillim të kreshmëve të mëdha, mund të luajë një rol të rëndësishëm në trajtimin e kancerit duke nxitur kushte që kufizojnë përshtatshmërinë, mbijetesën dhe rritjen e qelizave kancerogjene dhe duke çuar në ndryshime të gjera në faktorët e rritjes dhe në nivelet e metabolitëve.

Qelizat kancerogjene, duke mos iu bindur urdhrave kundër rritjes së diktuar nga këto kushte urie, mund të kenë reagimin e kundërt të qelizave normale dhe për këtë arsye bëhen të ndjeshme ndaj kimioterapisë dhe terapive të tjera të kancerit, prandaj agjërimi nxit rezistencën e qelizave normale ndaj terapisë por jo atyre kanceroze dhe kështu ndihmon në parandalimin apo minimizimin e efekteve anësore të terapisë me kimio.

Po ashtu nëpërmjet autofagjisë e shkaktuar nga uria e vullnetshme nëpërmjet agjërimit dhe kreshmimit qeliza që kërkon ushqim dhe nuk gjen hyn në sistem alert dhe ha veten e saj dhe bën riciklimin qelizor sepse largon përbërësit e panevojshëm dhe jo funksional të qelizës që janë toksina dhe i mbron qelizat e shëndosha kundër transformimit malinj .

Autofagia e lidhur me agjërimin mund të ndikojë në terapitë e kancerit sepse ka treguar se sensibilizon qelizat e kancerit ndaj kimioterapisë dhe përmirëson reagimin e njerëzve ndaj kimioterapisë, sepse nxit rigjenerimin qelizor, mbron gjakun nga efektet e dëmshme të kimioterapisë dhe zvogëlon ndikimin e efekteve anësore, të tilla si lodhja, vjellja, dhimbja e kokës dhe ngërçet.

Agjërimi dhe kreshmimi ndihmojnë në ripërtëritjen e energjive dhe ndryshimin e metabolizmit, i cili me teprimin e sheqerit në gjak ka lodhje, debulesë dhe plogështi. Agjërimi dhe kreshmimi i jepin vlerë edhe vetë ushqimeve që edhe pse mund të jenë të mira dhe të shëndetshme e humbasim dëshirën për to, sepse e teprojmë në konsumimin e tyre dhe bëhen bajate dhe të padurushme.

Gjatë kreshmës kërkohet me mirëkuptim edhe vetëpërmbajtje nga kënaqësia seksuale, sepse edhe në kënaqësinë seksuale njerëzit abuzojnë njësoj si me ushqimin, e kryejnë pa kriter dhe qëllim e kështu marrëdhënia në çift bëhet bajate madje e padurueshme dhe shkak për perversion dhe tradhëti.

Agjerimi dhe kreshmimi, në emër të Zotit sipas Kishës, na mëson sipas Krishtit se : " njeriu nuk jeton vetëm me bukë por me çdo fjalë që thotë Perëndia.(Luka 4-4).

Njeriu nuk është kafshë, njeriu ha që të jetoj dhe nuk jeton për të ngrënë, por mënyra sesi ha tregon se në çfarë stadi ai si individ e vendos veten, qenie intelaktuale apo shtazore, sepse: "Njeriu është ajo që ha”.

Agjërimi dhe kreshma ndihmon edhe mendjen që është shumë e rëndësishme, sepse mendja dhe sistemi nervor i trurit ndikon në të gjithë mbarvajtjen e trupit, pasi ka hierarki, shpirti është më i rëndësishëm se trupi.

Agjërimi dhe kreshmimi ndimojnë që shpirti të ngrihet nga barra e trupit dhe të shikoj qartë mëkatet dhe pasojat e tyre. Shërimi i shpirtit vjen nga meditimi ndihmuar nga leximi dhe lutja. Kur ai shikon një gjë të keqe të huaj si mëkati kërkon ta nxjerrë jashtë me pendim-rrëfim dhe kështu bashkë me mëkatin ikën edhe vrasja e ndërgjegjes, ankthi, stresi, mbingarkesa nervore dhe vetë demoni që i korrespondon një mëkati specifik i cili banon edhe qëndron në një shpirt dhe trup mëkatar. Prandaj edhe Krishti tha: “Ky farë demoni largohet me lutje dhe me agjërim”(Marku 9-29).

Agjërimi dhe kreshmi i krishter ndryshon nga çdo agjërim dhe kreshmi vegan i ndonjë feje tjetër, sepse është më asketik, më i gjatë dhe nuk i jep shumë rëndësi dhe detaje djetës ushqimore si qëllim në vetëvete pavarësisht se ajo nuk përjashtohet si traditë, por për Krishterimin nuk ka ushqime të mallkuara, apo të bekuara sepse çdo gjë është e mirë kur meret me falenderim por e vendos agjërimin dhe kreshmën nga disa ushqime shtazore dhe nënprodukte në disa periudha kohe të vitit si mjet, që ndimon në afrimin e besimtarit drejt Zotit dhe për benefitet shpirt -trup të besimtarit.

E rëndësishme është që kreshma duhet të bëhet në heshtje, pa zhurmë, tërheqje vëmëndje apo vetëlavdërim, dmth duhet të kryhet me përulësi, vetpërmbajtje dhe kur është personale duhet të kryet e fshetë (Mateu 6 16-17) që duke u nisur nga ushqimet të çojë në kreshmimin nga kënaqësitë e trupit dhe në ndalim të pasioneve, dhe mbi të gjtha të drejtoj shpirtin në pendim dhe rrëfim të mëkateve që konsiderohet si ripagëzim në vdekjen dhe ngjalljen në Krishtin.

Prandaj edhe agjërimi i kreshmëve të mëdha prishet vetëm në ditën e Pashkës mbas Liturgjisë paskale, sepse kur Zoti i ngjallur është i bashkuar me besimtarët me Kungatën Hyjnore kreshma nuk është më e nevojshme, por besimtari gëzohet në prani të Zotit, si gëzohet nusja me dhëndrin dhe i krishteri shijon përfitmet shpirtërore dhe trupore të agjërimit dhe të kreshmës, sespe Zoti tha: “ Dhe ja, unë vij shpejt, dhe shpërblimi im është me mua, për t’i dhënë gjithsecilit sipas veprave që ai ka bërë” (Zbulesa 22-12).

A DUHET T`I BESOJMË ASTROLOGJISË, OROSKOPIT , SI NJË SHKENCË EKZAKTE ?

Thu, 19 Feb 2026 12:05:00 +0000

Nga Katekisti: Miron Çako

Horoskopët e ndryshëm për ditët, javët, muajt dhe vitin kanë përmbytur gazetat, revistat, televizionin, internetin dhe me to këshillohen çdo ditë të vegjël e të mëdhenj, me shkollë e pa shkollë.

Çfarë është Horoskopi?

Fjala horoskop rrjedh nga fjalët greke hõra dhe scopos, që do të thotë “kohë” dhe “vëzhgues”. Horoskopi, në vetvete, është një lloj diagrami, i cili e tregon pozicionin dhe ndikimin e yjeve dhe planetëve në momentin e një ngjarjeje me shumë rëndësi p.sh. të ditës së lindjes së një personi dhe kjo bëhet në lidhje me një sistem të hartave astronomike.

Çfarë është Astrologjia?

Gjithmonë, duke filluar nga lashtësia, njerëzit, pasi sigurojnë dhe harrojnë të tashmen, shqetësohen për të nesërmen, se si mund të njohin të ardhmen, sepse mosnjohja e së nesërmes i bën kureshtarë, madje i frikëson me të papriturat që ajo ka rezervuar për ta. Dhe, ata ngaqë nuk kanë aftësi për të njohur të ardhmen nga vetvetja, kanë besuar se ajo fshihet në gjithëdijen e "perëndive".

Në mënyrë të veçantë, popujt primitivë i hodhën sytë drejt kupës qiellore dhe, të mahnitur nga shkëlqimi i diellit, hënës dhe yjeve, duke vëzhguar lëvizjet e tyre, nga padija, i personifikuan si qenie hyjnore, dhe me emra përkatës të veshur me mite të krijuara nga vetë fantazia e tyre, sikur ndikonin sipas pozicionit të tyre te njerëzit edhe te bota.

Astrologjia vjen nga një fjalë e lashtë greke astro që do të thotë yll dhe logos që ka kuptimin njohuri, pra që do të thotë njohuri për yjet ose shkenca e yjeve. Në fakt, i vetmi yll që ndikon në astrologji është Dielli. Hëna dhe të tjerët janë planetë dhe satelitë. Hënën dhe disa planetë që duken si yje për shkak të rrezatimeve të Diellit që bie mbi ta, njerëzit e lashtë i mendonin si yje.

Astrologjia është datuar të paktën në mijëvjeçarin e dytë para Krishtit dhe i ka rrënjët në sistemet kalendarike që përdoreshin për të parashikuar ndërrimet sezonale dhe për të interpretuar ciklet qiellore si shenja të komunikimit hyjnor. Astrologjia mund të gjurmojë rrënjët e saj në shekullin XIX-XVII pr K, në Mesopotami, nga e cila u përhap pastaj në Greqinë e lashtë, Romë, në botën arabe dhe përfundimisht në Europën Qendrore e Perëndimore.

Astrologët e parë njihen magët në Babiloni. Fjala mag vjen nga latinishtja: magi, që në vetvete rrjedh nga fjala greke (magë) që do të thotë dijetar me prejardhje nga besimi i priftërinjve të Zoroastrianizmit nga Persia e lashtë. Këta priftërinj bazoheshin te vëzhgimi dhe studimi i yjeve dhe brez pas brezi, ata lanë dijet e tyre së bashku me trillet, që vazhdojnë deri sot. Magët, duke vëzhguar yjet, bënë disa harta në yje duke e ndarë në 12 zona zodiake me shenja simbolike, si Dashi, Demi, Binjakët, Gaforrja, Luani, Virgjëresha, Peshorja, Akrepi, Shigjetari, Bricjapi, Ujori, Peshqit, të cilat formojnë hartën e horoskopit.

Gjatë gjithë historisë së saj, astrologjia konsiderohej një traditë shkencore dhe ishte e zakonshme në qarqet akademike, shpesh në lidhje të ngushtë me astronominë, alkiminë, meteorologjinë dhe mjekësinë, ashtu siç citon Hipokrati (460 -375 pr K.) "Një mjek që nuk ka dije për astrologjinë, nuk ka të drejtë të quhet mjek”.

Astrologjia ishte e pranishme në qarqet politike dhe artistike, dhe përmendet në vepra të ndryshme letrare, si nga Dant Aligeri (1265 – 1321), Shekspiri (1564 -1616) etj.

Mbas shekullit të XVI korifenjtë e astronomisë Xhordano bruno (1548-1600), Galileo Galilej (1564 -1642) dhe Isaak Njutoni ( 1642 – 1727 ), të cilët, duke vëzhguar diellin, hënën, planetët dhe yjet, hodhën bazat e astronomisë dhe ndikuan që Astrologjia dhe Horoskopi të humbiste autoritetin deri atëherë si shkencë ekzakte, madje të shihej si sharlatanizëm, siç shprehet me cinizëm Volteri (1694 -1778): “Supersticioni është për fenë, ashtu si astrologjia për astronomin; është një vajzë e çmendur e një nëne të mençur. Këto vajza kanë dominuar shumë kohë në tokë."

Gjatë shekullit XX dhe pas miratimit në shkallë të gjerë të metodës shkencore të të parit të qiellit, astrologjia është sfiduar me sukses si në bazë teorike, ashtu edhe në ato eksperimentale dhe ka treguar se nuk ka vlerë shkencore ose fuqi shpjeguese. Kështu astrologjia humbi pozicionin e saj akademik dhe teorik, dhe besimi i përbashkët tek ajo ra në masë të madhe në ambiente shkencore.

Pyetje të tilla, si: “A është Astrologjia një shkencë? A ka astrologë që thonë të vërtetën? A drejtohet jeta jonë nga yjet?”, mund t’iu drejtohen për një përgjigje korrekte shkencëtarëve dhe veçanërisht astronomëve.

Astronomi i shquar Pol Guderk i Observatorit të Parisit, që studioi sistematikisht edhe astrologjinë dhe botoi një libër me titull

"Astrologjia", deklaroi në mënyrë kategorike: "Nuk ekziston në ditët tona në gjithë botën asnjë astronom, i madh a i vogël, që të besojë në astrologji".

Astronomët që e dinë me saktësi këtë gjë, e shohin astrologjinë me mosbesim të plotë dhe pozicionohen përballë sharlatanëve që i shërbejnë asaj.Në ditët tona ajo që titullohet Astrologji, Kozmobiologji etj, nuk është veçse një përzierje supersticioni, sharlatanizmi dhe tregtie. Astrologjia nuk është gjë tjetër veçse një sistem rregullash që pranohen vullnetarisht".

Shkrimtari francez Rexhinald Ome, në librin e tij që qarkulloi me titull: "A është e vërtetë që yjet nuk gënjejnë kurrë”, shkruan: "Nga komunikimi i parë me astronomët, bëhet e qartë se ata i hedhin poshtë dhe i dënojnë gjithë thëniet e astrologëve gjoja të sigurta për sa i takon gjuhës së yjeve dhe horoskopëve. Për eksploratorët e vërtetë të qiellit dhe yjeve, që zbulojnë vazhdimisht ekzistencën, largësinë, përbërjet, zhvillimet, transformimet dhe energjitë e planetëve dhe yjeve, të gjitha sa u mësojnë astrologët të tjerëve, janë sajesa sipas dëshirës, që nuk i përgjigjen asnjë të vërtete. Dhe përfundon: "A flasin yjet? Çdo gjë që astrologjia bashkëkohore ua dedikon gjoja yjeve, është një përrallë e qartë që nuk korrespondon me asgjë shkencore. Janë astrologët dhe jo yjet që flasin ose, më mirë, që thonë pallavra".

192 shkencëtarë me famë botërore (19 prej tyre të dekoruar me çmimin Nobel) e konsiderojnë astrologjinë mitologji.

Shoqëria Amerikane e Studimeve Psikologjike dhe Shoqërore botoi këtë deklaratë zyrtare: "Psikologët nuk gjejnë asnjë provë, as astrologjia nuk ka ndonjë vlerë në lidhje me informatat e së shkuarës, së tashmes dhe së ardhmes, për jetën dhe destinacionin e kujtdo qoftë".

Por përsëri çuditërisht në këtë shekull të ri XXI po rishfaqet besimi tek astrologjia edhe te horoskopi.

Volteri besonte se do të vinte një kohë kur popujt do të zbulonin dredhit dhe marrësit e astrologëve. Ai i mbështeste shpresat te shkenca, në zgjerimin e arsimit, që të gjitha këto do t?ia hapnin sytë popullit për të parë mashtrimin dhe gënjeshtrën.

Por ajo kohë nuk erdhi, se kaluan më shumë se dy shekuj që atëherë, dhe shifrat janë të tmerrshme. Arritën gjer aty saqë studentët e shumë universiteteve të huaja ndjekin mësime astrologjie.

Studimet e kanë treguar se rreth 25% e amerikanëve, kanadezëve dhe britanikëve thonë se vazhdojnë të besojnë se pozicionet e yllit dhe të planetit ndikojnë në jetën e tyre, astrologjia tani njihet si pseudoshkencë.

Sot, çuditërisht, astrologjia paraqitet si një "shkencë", që mund të parashikojë, të ndihmojë dhe të zgjidhë problemet e njerëzve.

Shpesh reklamuesit e horoskopit thonë: "A e dini se një astrolog në bashkëpunim me mjekun tuaj personal do të mund t`ju bënte njeri tjetër trupërisht dhe shpirtërisht" Ose yjet, përderisa lexohen nga shkencëtarë të shquar dhe përgjegjës, janë të afta të sjellin pranverën në çdo marrëdhënie tuajën problematike, të hapin horizonte të reja në karrierën tuaj profesionale dhe t`u japin zgjidhje shumë problemeve tuaja".

Por, pavarësisht se astrologjia, siç e citojnë shkencëtarët astronomët e sotëm, është mashtrim, përsëri ajo ka elemente shkencore që erdhën nga hulumtimi për shumë breza nga magët, ashtu si shprehet N. Herceku: "Astrologjia është nëna e astronomisë, e bija e mitologjisë dhe motra e madhe e psikologjisë”.

Në këtë këndvështrim Ajshtajni(1879 ?1955) ka shprehur: "Astrologjia është një shkencë më vete, ndriçuese. Falët e saj unë i kam mësuar shumë dhe i detyrohem shumë. Njohuritë gjeofizike nxjerrin në dukje fuqinë, ndikimin e yjeve dhe planetëve mbi fatin tokësor. Në një farë mënyre, astrologjia i përforcon ato. Prandaj ajo është një lloj bari magjik për jetën njerëzore".

Ajshtajni, në konceptimin e tij për astrologjinë, kërkon të na thotë se edhe brenda saj ka argumente edhe fakte shkencore të gjetura nga vëzhgimi ndër shekuj nga astrologë dhe kjo ka ndikuar edhe te shkenca e astronomisë.

Por, kur lëvizja e yjeve dhe pozicioni i tyre interpretohej si pozicioni i "perëndive" me ndikim në ditën e lindjes njerëzore ose të çdo dite të jetës së tyre, atëherë nuk kemi më shkencë të mirëfilltë, por trille mite, pjella të fantazisë nga padija dhe frika për të nesërmen.

Por le të japim një faktë tjetër shkencor që e rëzon mitin e astrologëve , psh boshti i Tokës me pingulen e planit të orbitës rrotull Diellit ka këndin 23 gradë, por gjatë çdo rrotullimi të Tokës rrotull Diellit ky bosht nuk orientohet egzaktësisht në të njëjtin drejtim, por si nijfet shkencërisht lëviz pak nga ky bosht rrotullues .

Kur vëzhgojmë nga toka shohim që një vit më vonë dielli nuk ndodhet në po atë pozicion që duhet të ishte në lidhje me hartën e qiellit, me konstilacionet, por ndodhet pak i spostuar për nga perëndimi dhe llogaritet që dielli të bëj një rrotullim të plotë në konstelacionet e zodiakut apo në ekliptikë për 26 mijë vjet.

Që nga koha që u formua, u krijua, u zbulua astrologjia dhe përcaktoi pozicionet ku ndodhet dielli tek konstelacionet në lidhje me muajt e vitit ne shohim që dielli është spostuar me gjerësinë e një konstelacioni, , por kjo i prish punë ostrologëve sepse sipas tyre dielli kalon në 12 yjësi, në 12 muajit e vitit , por realishtë sipas astronomisë dielli kalon në 13 yjësi, sepse midis yjësisë së Shigjetarit dhe Akrepit , gjëndet yjësia e Ofiukusit dhe kjo e bënë të pasaktë përcaktimin e astrologëve , sepse psh për të lindurit e datës 30 mars astrologjia thotë që ata i përkasin shenjës së binjakëve por realisht ata i bie që ti përkasin shenjës së demit dhe këtu shkencërisht del sharlatanizmi i astrologëve që thonë se ata janë të aftë të lexojnë yjësitë , për ditët, javët muajit dhe vitet e njerëzve nën diell.

Astrologjia,Horoskopi mund të justifikohej në kohët e vjetra të popujve paganë, si te babilonezët, kinezët, indianët, majat, grekët, romakët etj., por është krejt e pajustifikueshme në kohën e sotme ku shkenca e astronomisë ka mësuar shumë të fshehta për qiellin, nëpërmjet teknologjisë me sondat hapësinore, teleskopëve elektronikë ose nga zbritja e vetë njeriut në Hënë.

Me një arsyetim të thjeshtë, ne mund të vërtetojmë se astrologjia, horoskopi nuk thonë të vërtetën.

P.sh. astrologët, duke u bazuar tek yjësia zodiake, të cilëve iu përkasin (shenjat e Horoskopit) d.m.th. tek yjësia në cilën gjendej dielli gjatë muajit kur linde, të japin të dhëna për karakterin dhe për ato që do të bësh ose parashikojnë të ardhmen tënde.

Por a mund të na e shpjegojnë astrologët?

Në qoftë se doni vërtet të bindeni vetë për vërtetësinë e horoskopit, çdokush ka mundësi të vendosë nën kontrollin e vet në fund të vitit të gjitha ato që u shkruan në kalendarët almanakë në fillim të vitit. Por në qoftë se do t’i mbanim shënim, jam i bindur se do të konstatohej që parashikimet e tyre do të ishin të gënjeshtërta dhe qesharake.

Ose po ta shikoni astrologët përdorin përcaktime të përgjithëshme që quhet metoda "forer" dhe njerzve në përgjithësi ato ju ndodhin në jetëne tyre të përditëshme, por kjo nuk i jep besushmëri oroskopit sepse nuk janë specifike .

Aq më tepë astrologët përdorin jo metoda fikse por të huazuara nga popuj edhe kultura të ndryshme dhe kështu kemi mospërputhje në përcaktimine të ardhmes tek njerëzit që edhe pse kanë limdur në një ditë, përsëri oroskopët nuk pëputhen mes tyre, ose në fund të ditës nuk jo ndodh të gjithëve e njëjta gjë e përcaktuar nga oroskopi dhe astrologu sharlatan.

Por le të sqarojmë edhe diçka tjetër për të cilën astrologët në interpretimin e horoskopit justifikohen edhe me yllin që u shfaq në lindjen e Krishti te magët në Persi, Iraku i sotëm.

Disa thonë se ai ka qenë një bashkim planetësh, "ylli mbretëror" (Jupiteri) dhe "ylli i Izraelit" (Saturni), të cilat u bashkuan në një vijë të drejtë, tri herë në atë vit.

Por ai nuk ishte yll, por një engjëll i dërguar nga Perëndia, i cili iu paraqitej si yll që t’i tërhiqte kombet pagane që adhuronin yjet si "zota" në adhurimin e Zotit të vërtetë, Jisu Krishtit, Birit të Perëndisë-Birit të Njeriut, Krijuesit të universit dhe Shpëtimtarit të botës.

Magët e kuptuan kotësinë e astrologjisë dhe janë përfaqësuesit e parë të kombeve që u ndriçuan nga e vërteta për Zotin dhe për krijimin. Ata ishin: Melkiori, një njeri i ditur nga Persia; Gaspari, një i urtë indian; Baltazari, një i urtë nga Babilonia. Këta magë ishin të parët që shkuan ndër kombe edhe treguan atyre gabimet e astrologjisë që e kishin besuar prej shekujve të padijes.

Këtë na thotë edhe përlëshorja e Krishtlindjes:

“Lindja jote, o Krisht, Perëndi dhe Zot,

i lindi botës dritën e dijes së yjëshme

se ata që adhuronin çdo yll në qiell

prej yllit po mësoheshin të adhuronin ty, Diellin e drejtësisë,

dhe të të njohin si lindjen që lartazi. O Zot, lavdi më ty."

Si përfundim, na del përpara një pyetje që kërkon përgjigje:

Përse njerëzve iu pëlqen të shpresojnë te horoskopi edhe pse nuk i besojnë qind për qind atij?

Sepse disa njerëzve iu pëlqen të jenë fatalistë, besojnë se nuk kanë shpresë të ndryshojnë fatin e tyre, d.m.th. se nuk kanë fuqi të bëjnë të mirën, as të parandalojnë të keqen. Kështu, sipas tyre, njerëzimi nuk mund të jetë fajtor, dhe normalisht ai nuk duhet të gjykohet, sepse, kur nuk ka liri për të zgjedhur, nuk ka as përgjegjësi dhe njerëzit nuk do të klasifikohen fajtorë me ndërgjegje përderisa veprimet e tyre ishin të paracaktuara nga yjet.

Por këtë logjikë e kundërshton zëri i ndërgjegjes brënda nesh, që na qorton kur bëjmë keq edhe na përgëzon kur bëjmë një të mirë me vullnet të lirë, ose kur na gjykojnë ligjet juridike edhe vetë ligjet Hyjnore,sepse njeriu është një qenie e arsyshme dhe përgjegjës për veprimet e tij dhe pasojat.

Në Shkrimin e Shenjtë thuhet: "Shikoni, unë vë sot para jush bekimin dhe mallkimin; bekimin, në rast se u bindeni urdhërimeve të Zotit, Perëndisë tuaj, që sot ua përcaktoi; mallkimin, në rast se nuk u bindeni urdhërimeve të Zotit, Perëndisë tuaj, dhe largoheni nga rruga që ju përcaktoi sot, për të ndjekur perëndi të tjerë që nuk i keni njohur kurrë" (Ligji i Përtërirë 11:26-28)

Zoti Jisu Krisht Biri i Perëndisë dhe Biri i njeriut , që pritet të vijë përsëri për të gjykuar gjithë njerëzimin, thotë :"Ati nuk gjykon asnjë,por të gjithë gjykimit ia la Birit (Krishtit)…sepse është Biri i njeriut" ( Joani 5 22-27)dhe thotë përsëri :”Koha është afër… Kush është i padrejtë, le të vazhdojë të jetë i padrejtë; kush është i ndyrë, le të vazhdojë të jetë i ndyrë; kush është i drejtë, le të vazhdojë të praktikojë drejtësinë; dhe kush është i shenjtë; le të vazhdojë të shenjtërohet. Dhe ja, unë vij shpejt, dhe shpërblimi im është me mua, për t’i dhënë gjithsecilit sipas veprave që ai ka bërë. Unë jam Alfa dhe Omega, fillimi dhe mbarimi, i pari dhe i fundit" (Zbulesa 22:10-13).

Astrologjia (Horoskopi) nuk është asgjë tjetër veçse një ofendim për logjikën njerëzore dhe një mashtrim i djallit, "babait të gënjeshtrës", i cili, duke shfrytëzuar kureshtjen e njerëzve për të nesërmen, i tall, i gënjen, për t’i larguar nga Perëndia, nga Providenca Hyjnore, se vetëm Ai, Perëndia, e di të ardhmen edhe mund ta ndryshojë atë në të mirën e njeriut.Këtë gjëndje anormale dhe tragjike e ka paralajmëruar apostull Pavli:"Dhe Fryma e thotë hapur se në kohët e fundit disa do ta mohojnë besimin, duke u vënë veshin frymëve gënjeshtare dhe doktrinave të demonëve, që flasin gënjeshtra me hipokrizi, të damkosur në ndërgjegjen e tyre"(1Timoteut 4:1-2).

Dielli, Hëna, planetët, yje, galaktikat, universi patjetër nuk janë të rastësishëm në pozicionin e tyre; patjetër e kanë një domethënie, një mesazh për njerëzit. Ato na thonë me një formë të heshtur, por shumë të qartë mesazhin, që na krijoi Perëndia, ashtu si na e thotë psalmisti David (1005?965 pr K): "Qiejt tregojnë lavdinë e Perëndisë; dhe kupa qiellora shpall vepren e duarve të tij. Një ditë i flet ditës tjetër dhe një natë i tregon tjetrës, as fjalë as zëri i tyre nuk dëgjohet; por harmonia e tyre përhapet mbi gjithë dheun dhe mesazhi i tyre arrin deri në skajin e botës "( Psalmi 19:1 -4).

Yjet, këto trupa qiellor na ftojnë çdo ditë ne njerëzit nëpërmjet tyre të ndriçohemi dhe lavdërojmë gjithëditurinë, madhështinë e pamasë të Krijuesit Perëndi, që është i padukshëm për sytë fizik, por bëhet i dukshëm nëpërmjet arsyes duke parë veprën e krijimit edhe së bashku me adhurimin e krijesës së pashpirt të bashkohemi edhe ne në adhurimin me shpirt të arsyeshëm duke zënë vendin e parë të nderit në rendin e krijimit, si dirigjues në simfoninë adhuruese të krijesës ndaj Krijuesit, ashtu si na fton përsëri psalmisti: "Lëvdojeni Zotin nga qiejt; lëvdojeni në vendet shumë të larta. Lëvdojeni, ju të gjithë engjëjt e tij; lëvdojeni, ju mbarë ushtritë e tij. Lëvdojeni, o diell dhe hënë; lëvdojeni, ju mbarë yje të ndritshme… ju mbretër të dheut dhe mbarë popuj, princa dhe gjyqtarë të tokës; të rinj dhe vajza, pleq dhe fëmijë. Le të lëvdojnë emrin e Zotit, sepse vetëm emri i tij përlëvdohet. Aleluja" (Psalmi. 148).

Edhe astronomi gjerman Johanes Kepler (1571-1603), i pranuar gjerësisht si babai i astronomisë moderne, si zbulues i ligjeve të lëvizjes në orbitë të planetëve, shkroi: "Meqë ne astronomët jemi priftërinj të Perëndisë së tejlartë në lidhje me librin e natyrës, e kemi për detyrë që të mendohemi mirë,jo për lavdinë e mendjes sonë, por, përkundrazi, për lavdinë e Perëndisë".

MJERË AI QË SKANDALIS NJË NGA KËTA FËMIJË TË VEGJËL.

Mon, 09 Feb 2026 14:45:00 +0000

Nga Katekisti: Miron Çako

Kur shikon edhe dëgjon mijëra fakte të publikuara për rëmbime, abuzime seksuale, pedofili madje edhe veprime kanibale të bëra në ishullin e Epstein, një nga ishujt shumë të njohur për elitat të një vendi si SHBA , që deri më sot mbahet si vëndi më demokratik dhe i respektimit të të drejtave të njeriut edhe veçanërisht i fëmijëve, patjetër shumë shkohen dhe mbushen me zemërim, urrejtje, përçmim, neveri por mbi të gjithë edhe me disa pyetje tronditëse që kërkojnë përgjigje:

1. Si është e mundur që të ndodhin këto veprime ç’njerëzore në këtë brez “modern” dhe në këto vende të “qytetëruara”?

Fatkeqësisht kur shikojmë të dokumentuar këto dhunime, abuzime, përdhunime mbi fëmijët, ku dinjteti dhe jeta e tyre po nëpërkëmbet frikshëm si nëpër botë edhe konkretisht edhe në vendin e “lirisë”, po duket se jemi gënjyer kur pretendojmë se brezi i sotëm, njeriu modern “Neë Age“ është një qenie e evoluar (Homo sapiens), duke u shkëputur përfundimisht nga primitiviteti dhe kemi hyrë në një stad të ri qytetrimi atë dixhital, ose në Antropoceni (term shkencor gjeologjik, që tregon epokën ku njeriu ka ndikim vendimtar mbi Tokën) ose në Transhumanizmi (koncept filozofik për fazën ku njeriu përmirësohet përmes teknologjisë).

Pavarësisht sipas teorisë darviniste e (shekullit 19) se njeriu po evolon gjithmonë duke u shkëputur nga kafsha në një progres spiral, mendor, trupor, moral, qytetar, këto fakte tronditëse po na tregojnë se ne njerëzit, që pranojnë se janë kafshë të evoluara, jo vetëm nuk janë zhvilluar nga dija, teknologjia, mirqënia, por kanë mbetur si kafshë edhe më keq se kafsha, sepse të tillë manjakë seksualë dhe gjaksorë ja kalojnë edhe bishave më të egra të xhunglës.

Në botën shtazore në shumicën e specjeve kafsha nuk e dhunon, nuk e përdhunon, nuk ha pjellën e vetë, por edhe kur e bënë në disa raste si në disa bisha mishëngrënëse apo insekte kanibalë , e bën për mbijetesë apo seleksionimi natyror dhe kjo sipas instiktit pa logjik ,prandaj ato as nuk gjykohen as nuk imitohen nag njerëzit, kurse nga këto fakte që shikojmë apo dëgjojmë për burra edhe gra “vipa” që përdhunojnë, dhunojnë madje hanë mish fëmije, ata e bëjnë këtë jo nga instikti shtazor ,apo nevoja biologjike mbijetese, por nga kënaqësia sadiste.

Ky fakt tronditës na tregon se njeriu është përtej kafshës, sepse bën veprime përtej instiktit , veprime të mirë menduara në liri, me dëshirë dhe arsye.

Shën Vasil i Madh thotë: “Kafsha drejtohet nga natyra, njeriu nga arsyeja.”

Sipas Biblës njeriu është një qënie e krijuar “sipas shëmbëlltyrës dhe ngjashmërisë së Perëndisë” (Zanafilla 1:26), me shpirt të arsyeshëm i pakufijshëm, ndjeshmëri, dëshira, veprime sa të larta, që shprehen me anë e shqisave dhe gjymtyrëve të trupit, aq sa të bëhet i ngjashëm në virtyt me Zotin, Krijuesin dhe engjëjt e shenjtë, prandaj për të tillë njerëz të virtytshëm thuhet: “Njeriu është një engjëll i veshur me trup.”(Shën Joan i Damaskut)

Por kur njeriu në keqpërdorimin e lirisë së tij degjeneron moralisht e errëson arsyen, tradhëton natyrën e tij mendore dhe të mirë dhe mund të degradojë, bëhet i lig pafundësisht, aq sa t’ja tejkalojë edhe kafshës, ashtu siç Shën Joan Gojëarti na thotë: “Kafsha ndjek natyrën; njeriu, kur mëkaton, e tradhton natyrën e tij.”

Këta njerëz që nuk udhëhiqen nga arsyeja e shëndoshë por vetëm nga pasionet instiktive fatkeqësisht kanë fytyrë njeriu, por janë të vdekur shpirtërisht dhe kthehen vetëm në një gjallesë biologjike e tjetërsuar në një bishë, ose më keq një mostër, sepse: “Të jetosh sipas pasioneve do të thotë të heqësh dorë nga të qenit njeri.”(Shën Grigori i Nisës).

Madje kjo lloj mostre me pamje njeriu ia kalon edhe djallit (njerivrasësit) dhe demonëve të ligj, dhe kur ata kanë mundësi dhe pushtet e bëjnë shoqërinë njerëzore një xhungël, ku njeriu të hajë njeriun, një botë paudhësie, një ferr për të tjerët, si ai i projektuar nga demonët në nëntokë, sepse ;“mëkati lind ferrin” (Isak Siriani) dhe “Pasioni është ferr i vullnetshëm.”(Shën Joani i Shkallës).

Kjo është arsyeja që gjatë historisë së njerëzimit kemi dy anë të kundërta të njerëzimit, sa morale dhe amorale, sa virtutshme dhe vesesh, sa njerëzore dhe sa çnjerëzore, sepse çdo kush është i lirë të zgjedhë, o i ngjashëm me Zotin dhe engjëjt, ose i ngjashëm me bishën dhe djallin.

2.Por pse çnjerzorja shfaqet më së shumti tek fëmijët?

Arsyeja është se tek këta çnjerëzorë banon satanai, armiku i Zotit dhe i njerzimit. Kështu ata nga ikona të Perëndisë (Zanafilla 1-26), bëhën bij të djallit ashtu si Krishti ju tha të tillëve: “Ati juaj është djalli e ju doni të bëni vullnetin e atit tuaj.” (Joani 8-44)

Satanai dhe demonët banojnë brenda shpirtit dhe trupave të këtyre mostrave dhe i nxisin këta çnjerëzorë që të abuzojnë me fëmijët, sepse fëmijët janë ikona të pastra të Zotit, dhe tek fëmijët djalli kërkon të bëjë krimet më të shëmtuara.

Djalli edhe pse e urren njeriun, ai vetë si shpirt nuk mund t’i bëjë vetë krimet, abuzimet, përdhunimet, por përdor si instrumeta të tij këta çnjerzorë, që i nxit në instikte denatyrale, perverse, i mbush me impulse dhe adrenalinë sadiste që të gjejnë “kënaqësi” kur fëmijtë përpëliten të tmerruar në duartë dhe peshën e trupave të tyre monstruoze ose tmerrohen nga frikërat që t’ju marrin më pas “adrenocrom”, që ta përdoren si drogë elitat për rigjenerim.

Prandaj është shfaqur dhe pedofilia, jo se kryen funksion ose përmbush orgazmën seksuale, por në këto veprime kënaqet djalli sepse hidhërohet Zoti për krijesat e Tij të pafajshme të cilët përdhunohen, dhunohen, sakrifikohen në altarët e demonëve nga satanistë, manjakë, mostrat me fytyrë njeriu dhe skërmitje diabolike.

Fëmija, sipas Krishtit është ikonë e pastërtisë, shembull i Mbretërisë së Qiellit. (Matheu 19:14; Marku 10:14; Luka 18:16). Shën Joan Gojëarti na thotë: “Të dëmtosh fëmijën do të thotë të ngresh dorë kundër veprës së Perëndisë.”

Ky është nga mëkatet më të rënda në botë, sepse ky mëkat shkatërron jetën e fëmijës, lë plagë të thella psikike dhe shpirtërore të pashlyeshme, përdhos pafajësinë, shkatërron shpirtin e fëmijës, imiton veprën e djallit dhe shkatërron vetë jetën që ripërtërihet nga fëmijët.

Ky mëkat çnjerëzor, urren Perëndinë, urren njeriun, urren veçanërisht pafajësinë, shkatërron besimin, paqen dhe sigurinë e fëmijëve, përdor dobësinë për kënaqësi egoiste. Kjo është llogjikë djallëzore, jo thjesht një pasion njerëzor, prandaj pedofilia asnjëherë nuk normalizohet, nuk justifikohet, kurrë nuk duhet të relativizohet. Ata që e bëjnë këtë mëkat edhe njëherë në jetën e tyre nqs nuk pendohen dhe kërkojnë mëshirën e Krishtit për faljen dhe shfuqizimin e këtij mëkati nuk kanë kurrë, paqe, shpëtim as në këtë jetë edhe në përjetësi.

Pedofilia nuk është sëmundje, as e lindur, as e fituar, por është mëkat i toleruar. Pedofilia si medim është një tundim djallëzor që duhet kundërshtuar, por si veprim është zgjedhje e vullnetshme, që përdor dhunë dhe mashtrim, shkatërron shpirtin e fëmijës trupin dhe jetën e tij. Shën Isaaku Siriani: “Mëkati më i rëndë është ai që shkatërron shpirtin e tjetrit.”

Etërit janë shumë të qartë: pasionet nuk e heqin përgjegjësinë morale, sepse mëkati lind kur vullneti bashkëpunon. Shën Maksim Rrëfimtari thotë: ”Mëkati lind kur mendimi pranohet dhe kthehet në vepër.”

Prandaj nuk mund të justifikohet si diagnozë psqike , por është mëkat i vdekshëm dhe vepra më djallëzore. Kjo është arsyeja që Krishti është shumë kategorik për të gjithë ata që skandalisin fëmijët me fjalë edhe me vepra: “Kushdo që do të skandalizojë një nga këta të vegjël… më mirë për të të mos kishte lindur.” (Matheu 18:6)

Aq shumë djallit i pëlqen kjo punë e ndyrë, sadiste, sa është bërë standart dhe praktikë e adhurimit satanik. Në adhurimin satanik janë të mirprogramuara akte pedofile dhe sakrifica fëmijësh.

Djalli si shpirt nuk mund të bëjë mëkate trupore edhe pse i dëshiron por ai këto mëkate, sadiste ose përçundnuese ndaj njeriut si vrasja, kuvëria, homoseksualizmi apo edhe pedofilia i injekton në fantazinë e njerëzve pa karakter, kur ata i pranojnë si oferta mendore i nxit t’i bëjnë fizikisht duke nxitur adrenalinë me tepri dhe kështu njerëzit i materializojnë mëkatin, prandaj mëkati është skllavëri tek djalli dhe mëkatari është shërbëtori i djallit, ashtu si Krishti tha: “Me të vërtetë, me të vërtetë po ju them: kushdo që bën mëkat, është skllav i mëkatit.” (Joani 8:34) “ Ai që bën mëkatin , është nga djalli; sepse që në fillim djalli është duke mëkatuar” ( 1 Joanit 3-7) ose “Mëkati premton kënaqësi, por jep robëri.” (Shën Joan Gojarti)

3.Por si është e mundur që mund t’i bëjnë këto veprime çnjerëzore burra dhe gra shteti, ose “elita” që kanë nëpër duar fatet e njerëzimit e të botës?

E pazakonta është se në këto akte dhe rite satanike nuk marin pjesë vetëm maniakë, pedofila, ordiner apo injorant instiktiv shtazor, por faktet na tregojnë se në këto veprime okulte diabolike marrin pjesë me dëshirë edhe pushtetarë, mbretër, president, të pasur, bankier, artist, të ditur, sepse ata kërkojnë pushtet mbi pushtet dhe duan të jenë gjithmonë në majë të piramidës së pushtetit, karrierës, famës, pasurisë, por që ta sigurojnë atë pushtet dhe triumf në botën e mëkatit duhen të kryejnë mëkatet botës, dmth akte amorale, perverse deri në çnjerëzore si është edhe pedofilia ose kanibalizmi, sepse djalli ju thotë: “Të gjitha mbretëritë e botës mua më janë dhënë, dhe unë ia jap kujt të dua. ( Luka 4-6)

Këta njerëz që kanë sëmundjen më torturuese; “lakmia për pushtet”, që do të thotë dëshirë e tepruar ose e pangopur për të pasur kontroll, autoritet apo dominim mbi të tjerët, nuk ndalen, që të bëjnë gjithçka për të arritur majatë pushtetit , por fatkeqësisht arrijnë fundin e të qënit sa të adhurojnë vetë djallin dhe të sundohen sa bëjnë gjithshka që ai iu nxit si: medime të pandershme, veprime të ulëta, perverse, çnjerëzore, në këmbim të pushtetit që ai u premton, sepse: “Kudo ku pushteti kërkohet pa Perëndinë, aty sundon djalli.”(Shën Joani i Shkallës)

Por këta dritëshkurtër të droguar dhe eksituar nga adrenalina e pushtetit nuk e kuptojnë se kur djalli i tha Krishtit: “Të gjitha këto mbretëri janë të miat dhe unë ia jap kujt të dua, ti vetëm më adhuro”(Luka 4:6), ai po thoshte një gënjeshtër ose gjysëm të vërtetë që është gënjeshtër më e madhe .

E para; djalli po flet jo përpushtetin absolut, por pushtetin relativ që sot është dhe nesër humbet në tokë.

E dyta ; ai po flet për pushtetin e botës të e sunduar nga mëkati që është e ekspozuar ndaj ndikimit të së keqes dhe punëve të liga.

Kështu këta “mashtrues të mashtruar” (2 Timoteut 3:13) harrojnë të besojnë se sipas Biblës vetëm Zoti Jisu Krisht është sovran absolut, që tha për veten: “Mua më është dhënë çdo pushtet në qiell dhe në tokë.” (Mt 28:18) dhe ata nuk besojnë se një ditë të gjithë dhe ata vetë do të japin llogari para Krishtit kur të vdesin, si të gjithë frymorët e vdekshëm, në gjyqin e posaçëm, ose personal , por edhe publik kur Zoti Jisu Krishti të vijë si gjykatës për herë të dytë në botë, ashtu si na profetizohet në Zbulesën: “Mbretërit e tokës, njerëzit e mëdhenj, prijësit e ushtrive, të pasurit dhe të fuqishmit dhe çdo njeri: skllav dhe i lirë, të gjithë u fshehën në shpellat dhe në vrimat e maleve e u thoshin maleve dhe shkrepave: bini mbi ne e na mbuloni nga fytyra e Atij që rrin mbi fron dhe nga zemërimi i Qengjit, sepse arriti dita e madhe e zemërimit të tyre! Kush mund t’u qëndrojë për ballë?“ (Zbulesa 6,15-17)

Djalli nuk është pronar i botës, sepse nuk e ka krijuar ai botën, por u bë “zoti” i botës nga mëkati i njerëzve (Zanafilla 3 1-7) dhe do të ketë të drejta deri në ardhjen e dytë të Krishtit, dhe pastaj do t’i merret pushteti tokësor dhe do përfundojë në ferr bashkë me demonët dhe antikrishtin, ashtu si është profetizuar: “Atëherë djallin që i kishte mashtruar, do ta hedhin në liqenin e zjarrit e të squfurit, ku janë bisha dhe profeti i rremë; dhe do të mundohen ditë e natë në shekuj të shekujve.” (Zbulesa 20-10)

Por djalli ka leje të ketë ndikim aty ku njeriu largohet nga Zoti nga ligji dhe morali duke premtuar “liri “ ai jep robëri, sepse: “Djalli premton mbretëri, por jep robëri.”(Shën Isak Siriani)

Kjo është arsyeja se ato elita mëkatare edhe pse e dinë se po bëjnë gabim sipas ligjit natyror “mos i bëj tjetrit atë që nuk do të ta bëjnë ty”, madje edhe pse mëkatet e tyre deskrititohen publiksht: “Sepse nuk ka gjë të fshehtë që nuk do të zbulohet, as të mbuluar që nuk do të njihet e të dalë në dritë.” (Matheu 10:26), përsëri dhe përsëri ata nuk tërhiqen dhe bëjnë skandale pafund deri në deskrititim dhe shkatërimin përfundimtar të tyre.

Satanai ka edhe një plan diabolik, atij nuk i pëlqen të shkojë në ferr, por as nuk përulet as kërkon falje Zotit që të falet se nuk e lë krenaria eusforike, por mendon që të bëjë sa më shumë mëkatarë që të mbushet ferri me njerëz dhe sipas tij meqënëse Krishti është njeridashës t’i vijë keq për njerëzit t’i tolerojë ata e kështu të tolerojë pastaj edhe djallin.

Por ai po mashtron veten edhe demonët, sepse Zoti respekton lirinë e krijesave edhe ferri nuk është mungesa e dashurisë së Zotit por refuzim nga krijesat rebele dhe kjo krijon tension dhe ferri, dmth vuajtjen, sepse : “Perëndia i jep Veten të gjithëve; por secili e përjeton Atë sipas gjendjes së vet të brendshme.” (Shën Maksimi Rrëfimtari). “Dhimbja e mëkatarit nuk vjen nga Perëndia, por nga pamundësia e shpirtit për të marrë dritën hyjnore.”(Shën Grigori i Nisës)

Pra ferri është zgjedhje, jo dënim arbitrar. Është gjendja e shpirtit që thotë: “Nuk dua Ty, Perëndi.”

Por djalli nuk do ta pranojë këtë të vërtetë theologjike, prandaj vazhdon edhe nxit këta pushtetarë tokësorë që me mendësinë dhe pushtetin e djallit të bëjnë sa më shumë mëkate, krime, perversione që t’ju imponohen turmave me shëmbullin e tyre, me ligje populiste duke shtuar mëkatarët, ndotur tokën dhe duke ja dorëzuar armikut, sepse: “Njeriu, duke iu bindur mëkatit, ia dorëzoi botën armikut.” (Shën Maksim Rrëfimtari)

Prandaj të gjitha ato krime që janë të faktuara në ishullin Epstein nuk janë krime thjesht pasioni, por krime pushteti ose një adhurim satanik nga elitat e kohës së antikrishtit që pritet të shfaqet kur të krijohet e gjithë infrastruktura politike, ekonomike, fetare dhe amorale, perverse e shoqërisë apostate,pastaj ai të shfaqet si maja e piramidës së ligësisë dhe perversionit njerëzor dhe apostat , si periudha më e lig, ku e gjthë bota do gjëndet në ligësi, koha e fundit të botës, ashtu si edhe apostull Pavli na i profetizon: “Misteri i paudhësisë në fakt është tashmë në veprim, duke pritur vetëm që të hiqet nga mesi ai që e ndalon tani. Atëherë do të shfaqet ky i paudhë, të cilin Zoti do ta shkatërrojë me hukatjen e gojës së tij dhe do ta asgjësojë me të dukurit e ardhjes së tij. Ardhja e atij të paudhi do të bëhet me anë të veprimit të Satanit, bashkë me çudira, shenja dhe mrekullish të rreme dhe nga çdo mashtrim ligësie për ata që humbin, sepse nuk pranuan ta duan të vërtetën për të qenë të shpëtuar. E prandaj Perëndia do t’u dërgojë atyre një gënjim që do t’i bëjë të gabojnë, që t’i besojnë gënjeshtrës,që të dënohen të gjithë ata që nuk i besuan së vërtetës, por përqafuan ligësinë! (2 Selanikasve 2 8-12)

Të gjtha këto që ne po dëgjojmë dhe shohim nuk janë të rastësishme, madje mund të jenë të isntrumentalizuara nga vetë elitat për një qëllim ogurzi, që mëkati elitave të bëhet standart edhe për turmat, sepse gjthmonë është rreziku që kur diçka bëhet nga të gjthë dhe të parët ajo është më në fund normë e pranueshme me dëshirë apo edhe në heshtje, sepse:“Si është sundimtari i popullit, ashtu janë edhe shërbëtorët e tij; dhe si është kryetari i qytetit, ashtu janë banorët e tij.” (Siraku 10:2)“Asgjë nuk e prish një qytet më shumë sesa ligësia e atij që sundon; sepse ai bëhet mësues i së keqes përmes shembullit.” (Shën Joan Gojarti)

Madje këto janë këmbana se ne kemi hyrë në shenjat apokaliptike dhe një ndër to është degjenerimi moral shpirtëligësia i brezit të fundit ashtu si apostull Pavli na profetizon: “Dhe dije këtë: në ditët e fundit do të vijnë kohë të vështira, sepse njerëzit do të jenë egoistë, lakmues parash, mburravecë, krenarë, blasfemues, të pabindur ndaj prindërve, mosmirënjohës, të paudhë, të padhembshur, të papajtueshëm, shpifës, të papërmbajtur, mizorë, që s’e duan të mirën, tradhtarë, kokëshkretë, fodullë, dëfrimdashës më fort se perëndidashës,të perëndishëm në dukje, por mohues të fuqisë së saj; edhe nga këta largohu. Sepse prej këtyre janë ata që futen nëpër shtëpi dhe i bëjnë për vete femrat e ngarkuara me mëkate, të sunduara nga pasione të ndryshme, të cilat mësojnë gjithnjë dhe kurrë nuk mund të arrijnë në njohjen e plotë të së vërtetës… janë njerëz mendjeprishur, të neveritshëm në çështjen e besimit. Por këta nuk do të shkojnë shumë përpara, sepse marrëzia e tyre do të dalë në shesh për të gjithë “(2 Timotheu 3 1-9)

Po jetojmë në kohën marrëzish antikrishte, kur e mira duket e keqe dhe e keqja duket normale, ashtu si këto elita perverse jo vetëm po i bëjnë publikisht këto vepra çnjerëzore dhe e mbajnë pushtetin me arrogancë, por po ndikojnë edhe tek turmat që perversionet e tyre të pranohen, të justiufikohen, ligjërohen dhe t’u imponohen me ligje të votuara nga ata që i bëjnë, ose i tolerojnë nga interesi, frika apo indiferenca, duke e shtuar të keqen mbi të keëen në mënyrë progresive derisa të shfaqet Antikrishti, sepse: “Udhëheqësi i keq e shumëfishon mëkatin, sepse ai mëkaton jo vetëm për vete, por edhe për ata që e ndjekin.” (Shën Grigor Theologu)

Prandaj apostulli na paralajmëron: “Fëmijë, është ora e fundit; dhe siç keni dëgjuar se Antikrishti po vjen, edhe tani shumë antikrishta kanë dalë.” (1 Joanit 2:18)Shën Maksim Rrëfimtari thotë : “Kur e keqja quhet e mirë dhe e mira e keqe, atëherë rruga është për Antikrishtin.”

4.Por këta satanistë nuk kanë frikë t’i shërbejnë djallit që është njeri vrasës që nga fillimi?

Fatkeqësisht ata kanë hyrë në një valle që zor se mund të dalin, në vallen e demonëve ose në vallen e vdekjes së vetes së tyre, sepse “djalli quhet edhe vdekje” thotë Shën Qirili i Aleksandrisë.

Ata kanë filluar me gjëra të vogla amorale , pastaj disa lutje magjike, shërbesa okulte, sakrifica pa gjak ose sakrifica kafshës, kështu duke marrë disa “benefite” nga demonët si para e pisët, pushtet i pandershëm, karrierë e shpejtë, etj. Në fillim djalli dhe demonët ju binden që t’i joshin kështu i shtyjnë në kërkesa akoma edhe më të mëdha, por që kërkojnë padrejtësi madje krime më të mëdha deri në shitje të trupit të tyre pa limit abuzimi, në përdhunime, torturime, sakrifikime njerëzish ose deri në kanibalizëm.

Kur i bëjnë këto atëhere djalli ka pushtet absolut mbi ata edhe të futur në rrethin vicioz nuk dalin dhe kështu nuk mund të rrinë pa bërë të keqen, sepse demonët i detyrojnë. Magjistarët, satanistët ,krimenelët bëjnë ato që kënaqin demonët edhe pa dëshirën e tyre:“Sepse të këqijtë nuk pushojnë derisa të bëjnë të keqen; flakët e tyre janë si drita e zjarrit që djeg.” (Fjalët e Urta 4:16-17). Pra ata çimentohen në të keqen duke u bërë përfundimisht instrumenta të pashpirt të djallit ose një demon me fytyrë njeriu.

Shën Pais Agjioriti Agjoriti thotë : “Mos mendoni se magjistarët ia kalojnë mirë me demonët dhe iu plotësojnë kërkesat në çdo rast. Demonëve u mjafton fakti që ata kanë mohuar Krishtin njëherë. Në fillim magjistarët bëjnë kontratë me demonët dhe ata iu nështrohen për disa vite, por pas disa kohësh fillojnë të mos iu binden, sidoemos atëhere kur magjistarët nuk arrijnë dot të kryejnë gjërat që duan demonët, vuajnë gjëra të tmerrshme.”

Ata e konsiderojnë djallin “zotin” e ferrit, prandajnë nuk kanë frikë t’i binden se mendojnë se ai do t’i trajtojë me dashamirësi, por harrojnë se djalli nuk do veten, as demonët, që i rrëzoi nga parajsa. Si do dojë njerëzit që janë krijuar sipas ikonës së Perëndisë?

Prandaj kur magjistarët, satanistët, kriminelët, perversët, pedofilët etj nuk i duhen më djallit, ose kur diskrititohen ai vet i vret ose i shtynë në vetëvrasje, ashtu si Juda që tradhëtoi Krishtin e vrau veten (Matheu 27:5), kështu me vetëvrasjen që është e keqja më e madhe që njeriu mund t’i bëjë vetes, ata të mos kenë asnjë mënyrë shpëtimi nga Perëndia dhe kështu të jenë viktimat e djallit përjetësisht dhe ti mundoj ata në Had në botën e vdekjes.

Shën Qirili i Aleksandrisë thotë: “mjerë-mjerë çfarë demonësh të pamëshirshëm janë ata dënojnë mëkatarët në Had, ndërsa mëkatarët thërasin: “këtu nuk na shpëton njeri”.

Djalli vërtet ka në pushtet akoma hadin, por aty ai nuk sundon me njerëzit si mendojnë magjistarët apo satanistët, por i turturon ata deri në ardhjen e dytë të Krishtit, pastaj vetë djalli dhe demonët do shkojnë në mundim të përjetëshëm në ferr ( Zbulesa 20-10) .

Bashkë me djallin edhe demonët do të shkojnë në ferr me shpirt edhe trup mbas ngjalljes edhe që kanë bërë punët e djallit dhe nuk penduan ashtu si na thuhet në Bibël: “Kurse për frikacakët dhe të pabesët, dhe të neveritshmit dhe vrasësit, dhe kurvëruesit, dhe magjistarët, dhe idhujtarët, dhe gjithë gënjeshtarët, pjesa e tyre do të jetë në liqenin që digjet me zjarr dhe squfur, që është vdekja e dytë.” (Zbulesa 21 -8).

5.“Ku është drejtësia e Zotit, pse i lejon këto krime. Kush e ka përgjegjësinë ?”

Për ne njerëzit të kufizuar në kohë edhe hapësirë e kemi të vështirë të kuptojmë se si vepron providenca hyjnore e kudondodhur, në gjykimin e drejtë për veprimet e gjithë njerëzve.

E para duhet të dimë se Zoti e ka krijuar njeriun në liri dhe e respekton lirinë edhe kur ajo keqpërdoret si ndaj vetes edhe ndaj tjetrit, sepse: “ Perëndia e ruan lirinë, edhe kur ajo keqpërdoret.” (Shën Maksim Rrëfimtari)

Per të rriturin përgjegjësia është e tyre, kurse për fëmijët përgjegjësia është e prindërve edhe të rriturve.

Është kohë e lig prandaj prindërit duhet t’i bëjnë sytë katër për mirë edukimin dhe ruajtjen e fëmijëve të tyre, sepse fatkeqësisht ka prindër që i shesin fëmijët e tyre tek këta grupe satanistësh ose nuk bëjnë kujdes me kë komunikojnë ose shoqërohen fëmijët, kështu fëmijët fatkeq nga indiferenca dhe pakujdesia prindërore bëhen preja e pedofilëve, manjakëve , satanistëve.

Por edhe diçka tjetër që i penalizon fëmijët është indiferenca sociale e prindërve për të toleruar ligje anti familje, kundër prindërimit, duke lejuar ligje perverse, të indetitet gjinor, ndryshimit të orjentimit seksual, ky qëndrim indiferent është mëkati i prindërve që do ta vuajnë tek fëmijët e tyre dhe Zoti respekton lirinë e prindërve për keq rritjen e fëmijëve të tyre.

Prindërimi sot është një detyrë e vështirë madje e pamundur, por me Perëndinë është e mundur prandaj Zoti i nxit prindërit: “Le të vijnë tek unë fëmijët, dhe mos ua pengoni; sepse e të tillëve është Mbretëria e Qiellit.” (Matheu 19:14) dhe apostulli na thotë: “Ju, baballarë, mos i shqetësoni fëmijët tuaj, por i rrisni ata në disiplinën dhe këshillën e Zotit.” ( Efesianëve 6:4)

Prindërit janë menaxherë dhe jo pronarë dhe kanë përgjegjësi, sepse: “Fëmija është dhuratë e Perëndisë; edukimi i tij është shenjë e dashurisë së prindit ndaj Zotit.” (Shën Isaaku Siriani)

Kur prindërit ja besojnë veten dhe fëmijët e tyre Perëndisë ata janë në mbrojtje hyjnore, sepse: “Fëmijët që besojnë, edhe kur bien, nuk humbasin; Zoti i ngre dhe i mban.” (Shën Gjoni Gojarti)

Fëmija që do Zotin me gjithë zemër, rritet nën mburojën e Tij dhe nuk i humbet asgjë shpirtërisht.” (Shën Isaaku Siriani)

6.Pse Zoti lejon të vuajnë fënijët dhe nuk i dënon përdhunuesit, vrasësit menjëher ?

Zoti nuk është aspak indiferent dhe ai me syrin e Tij të kudondodhur i shikon të gjitha ligësitë dhe zemra e Tij i ndjen të gjitha vuajtjet nën diell, sidomos tek fëmijët e padrejtësuar, dhunuar, përdhunuar sakrifikuar, por Ai bën durim edhe lejon që të ndodhin të gjitha këto, sepse respekton lirinë e njerëzve.

Ai ka plane të përjetëshme si për shpërblimin e të padrejtësuarve dhe dënimine mëkatërve.

Jeta në tokë është një kalim pa kthim shumë e shkurtër ose si një ëndërr ose një çast përballë përjetësisë së pafundme. Kështu për Zotin është e rëndësishme lumturia e përjetësisë se sa hidhërimmi i të përkohshmes.

Vuajtjet në këtë jetë edhe ato më të këqijat, më makabret kanë një fund dhe nuk do të llogariten, as do kujtohen përpara gëzimit të përjetshëm, që Zoti ka pregatitur për të drejtët aq më shumë për fëmijët, ashtu si apostull Pavli na thotë: “Sepse unë çmoj se vuajtjet e kësaj kohe nuk mund të krahasohen me lavdinë që do të zbulohet tek ne.“ (Romakëve 8:18)

Aq më shumë do të gëzojë shpirti i një fëmijë në Mbretërinë e Zotit, sepse Parajsa ëshë bërë për fëmijët ashtu si Krishti tha: “Lërini fëmijët të vijnë tek unë, sepse e tillëve u përket Mbretëria e Qiellit.” (Matheu 19:14). Fëmijët janë si engjëj në tokë, dhe Parajsa është shtëpia e tyre e vërtetë në qiejt.

Në Parajsë: “Perëndia do të thajë çdo lotë nga sytë e tyre dhe vdekja nuk do të jetë më , as brenga, as klithma, as mundim, sepse gjërat e mëparshme shkuan”(Zbulesa 21-4)

Ashtu si fëmija harron dhe nuk mban mend jetën e vështirë, të izoluar në plaçentë dhe vështirësitë në lindje, po ashtu do të harrojë çdo mundim, abuzim, përdhunim apo martirizim që ka vuajtur në këtë jetë. Madje ata fëmijë që vriten me abort ose abuzohen dhe vriten nga satanistët, janë dhe nderohen me lavdinë e martirëve, sepse ata u martirizuan nga ligësia e satanait dhe satanistëve. Ata janë të bashkuar me renë e martirëve që kërkojnë hakmarrje: “Deri kur, o Zot, që je i Shenjtë dhe i Vërtetë, nuk gjykon dhe nuk merr hak për gjakun tonë nga ata që banojnë mbi dhe? Dhe secilit prej tyre ju dha një petk i bardhë dhe ju tha që të preheshin edhe për pak kohë, deri sa të plotësohej numri edhe i bashkësherbëtoreve e tyre dhe i vëllezërve të tyre që duhet të vriteshin posi ata.” (Zbulesa 6 9-10)

Gjaku i fëmijëvetë pafajshëm bashkohet me gjakun e Krishtit dhe martirëve për shpëtimin e botës nga shkatërrimi antikrisht, sepse: “Pafajësia e dhunuar bëhet kurorë martirizimi.” (Shën Grigori i Nisës)

Shën Paisi i Malit Athos thotë: “Zoti nuk harron asnjë lot fëmije; ata janë më afër fronit të Tij se shumë të rritur.”

Kur e pyetën njëherë Shën Pais Agjoritin pse Zoti nuk vepron kur shikon padrejtësi sidomos edhe tek fëmijët, ai përgjigjet:

“Zoti nuk bën padrejtësi. Nëse do të shihnim jetën e përjetshme, do të thoshim se Zoti është shumë i drejtë dhe shumë i mëshirshëm. Ne shohim vetëm këtë jetë dhe na duket se ndodhin padrejtësi, por Zoti i sheh gjërat në përjetësi.

Fëmijët që vuajnë pa faj nuk humbasin; Zoti ua kthen vuajtjen në bekim dhe lavdi të madhe në jetën tjetër. Ata janë engjëj të vegjël. Zoti nuk i harron kurrë.”

“Kur shohim një njeri të pafajshëm që vuan, të mos skandalizohemi dhe të mos ankohemi kundër Zotit. Zoti di pse e lejon. Shpesh nga vuajtja e një njeriu shpëtojnë shumë shpirtra. Ne nuk e dimë planin e Zotit.”

“Fëmijët që vuajnë padrejtësisht kanë vend të veçantë në Parajsë. Ata nuk janë të humbur; të humbur janë ata që shohin vuajtjen dhe nuk kanë dhembshuri.”

Por mjerë ata që skandalisin një fëmijë të vogël në këtë jetë tokësore, Zoti Jisu Krisht e tha qartë: “Mjerë bota për shkak të skandaleve! Sepse është e nevojshme të vijnë skandale, por mjerë ai njeri përmes të cilit vjen skandali.” (Matheu 18:7) “Nëse dikush skandalizon një nga këta fëmijë të vegjël…do të ishte më mirë për të që t’i varej në qafë një gur mulliri dhe të fundosej në thellësinë e detit.” (Matheu 18:6)

Kjo fjalë e Krishtit është shumë e ashpër dhe pa asnjë tolerancë, sepse edhe pse në Bibël vetëvrasja ëshët e ndaluar, përsëri sipas Krishtit ai që skandalis një fëmijë e ka pak të vrasë veten dhe të shkojë në ferr vëtë. Zoti nuk është se vonon për gjykim e mëkatareve, por ai pret për pendim, sepse Zoti na thotë: “Nuk dua vdekjen e mëkatarit, por që ai të kthehet dhe të jetojë.” (Ezekieli 33:11) “Zoti vonon ndëshkimin, që të mos humbasë njeriun.”(Shën Joan Gojëarti).

Zoti duke ditur vuajtjet që do pësojnë mëkatarët përjetësisht në ferr i jep kohë mëkatarit për pendim dhe korrigjim madje edhe për të tillë mëkatarë, si pedofil apo satanistë kanibal, sepse: “mëkati e ka dëmtuar dhe errësuar imazhin e Zotit tek njeriu, por nuk e ka shkatërruar atë” (Shën Athanasi i Madh)

Para gjykimit përfundimtar Zoti ka vendosur në këtë jetë tek njeriu gjykatoren e përditëshme që është ndërgjegjja. Ndërgjegjja është zëri i Zotit tek njerëzit dhe zëri i ndërgjegjes është torturues për ata që bëjnë mëkate kundër Zotit, njeriut dhe krijimit. Kështu mëkatarët nuk janë kurrë të qetë, sepse: “Ndërgjegjja është gjykatësi që nuk fle.” (Shën Joan Gojëarti)

Por kur mëkatarët nuk e dëgjojnë as ndërgjegjen as qortimet si pasojë e mëkatit dhe ngulmojnë deri në fund, atëhere ju vjen vdekja papritur dhe pastaj dalin në gjykatoren e Perëndisë për të dhënë llogari për çdo mendim, fjalë, veprim të tyre, sepse “Është caktuar që njerëzit të vdesin njëherë, dhe pastaj gjykimi.” (Hebrenjve 9:27) dhe “Mjerë ai që bie në duart e Perëndisë!” (Hebrenjve 10:31) “Perëndia do të japë secilit sipas veprave të tij.” (Romakëve 2:6)

A mund ta imagjinoni se si mund të vuaj një pedofil, satanist në ferr, është e pamundur ta imagjinosh dhe ta përshkruash, por në Bibël na thuhet me këto pak fjalë të frikëshme: “Pastaj do të thotë edhe atyre në të majtë: Shkoni larg nga unë, ju të mallkuarit, në zjarrin e përjetshëm të përgatitur për djallin dhe engjëjt e tij.” (Matheu 25:41) ;“pjesa etyre do të jetë në liqenin që digjet me zjarr dhe squfur, që është vdekja e dytë“ (Zbulesa 21 -8): “Do të ketë të qara dhe të kërcëllim dhëmbësh” (Matheu 13:42)

7.Mos jemi në fund të botës ku thuhej se : “njeriu do hajë njeriun”?

Këto fakte që tronditën botën na tregojnë se brezi i sotëm po shkon në një dekadencë ekstreme edhe përtej çdo limiti, e ngjashme me kohën e Noes dhe të Lotit, kohë e katastrofave globale dhe këto janë shenjat apokaliptike para ardhjes së dytë të Krishtit, ashtu siç Jisui e profetizoi: “Ashtu siç ka qenë në ditët e Noe’s, edhe ardhja e Birit të njeriut do të jetë: ata hanin, pinin, martonin dhe martoheshin, dhe erdhi përmbytja dhe i zhduku të gjithë. Po ashtu ka qenë edhe në ditët e Lotit…” (Luka 17:26-30)

Patjetër që edhe pse njerëzit mund të harrojnë edhe çudia më e madhe tek njerëzit zgjat tre ditë, kujtesa e Zoti nuk harron, i ka të gjitha padrejtësitë edhe krimet para syve, ai duron dhe pregatit gjykimin e tij të drejtë dhe përfundimtar, që na paralajmërohet me katastrofa natyrore, tërmete, përmbytje, zjarre, thatësirë, sëmundje, luftra, ankth, që fatkeqësisht po ndodhin dhe do të ndodhin patjetër në këtë brez të pabesë edhe imoral si ndëshkim për qortim.

Edhe durimi i Zoti ka një kufi, edhe koha mëshirës do të mbarojë një ditë, prandaj Ai na paralajmëron nëpërmjet apostull Joanit tek Zbulesa: “Pastaj më tha: “Mos i vulos fjalët e profecisë së këtij libri, sepse koha është afër. Kush është i padrejtë, le të vazhdojë të jetë i padrejtë, kush është i ndyrë le të vazhdojë të jetë i ndyrë, kush është i drejtë le të vazhdojë të praktikojë drejtësinë, dhe kush është i shenjtë le të vazhdojë të shenjtërohet. Dhe ja, unë vij shpejt, dhe shpërblimi im është me mua, për t’i dhënë gjithsecilit sipas veprave që ai ka bërë.” (Zbulesa 22 11-13) Amin!

KRIPA E PRISH SYRIN E KEQ?

Sat, 07 Feb 2026 23:50:00 +0000

Nga Katekisti: Miron Çako

Sipas këndvështrimit popullor “syri i keq” është një energji e keqe që njeriu e transmeton nga sytë e tij tek personat apo objektet me dashje apo dashje. Këtë meritë negative e kanë sidoemos njerëzit me sytë e bardhë, kështu duke i stigmatizuar njerëzit më sy të bardhë, dmth jo të zinj ose kafe të errët.

Por kjo nuk është e vërtetë, sepse “syri i keq” nuk është një energji negative që transmetohet thjesht nga syri, por nga zemra e keqe e njeriut.

Zemra është sinonim i botës shpirtërore të njeriut dhe në një zemër (shpirt) të keqe me egoizëm, lakmi, cmirë qëndron energjia e keqe e djallit, egoistitit, lakmiqarit dhe njerivrasësit që në fillim.

Kur këta njerëz me zëmër të keqe shikojnë diçka me lakmi apo keqdashje, atëhere nga sytë e tyre të bardhë apo të zinj energjia diabolike apo demoni shkon dhe shigjeton një person e dëmton, rrëzon, e sëmur madje edhe e vdes apo objekt e prish apo edhe shkatërron.

Sipas këndvështrimit të besimit Orthodhoks “ Syri i keq” lidhet me zemrën e keqe të një personi që mund të dëmtojë shpirtërisht ose psikologjikisht nga zilia, smira ose qëllimi i keq i një tjetër personi apo objekti të tjetrit.

Ashtu si edhe Krishti na i zbulon : " Sepse nga brenda, domethënë nga zemra e njeriut, dalin mendimet e mbrapshta, shkeljet e kurorës, kurvërimi, vrasjet,vjedhjet, lakmitë, ligësitë, mashtrimet, pafytyrësia, smira, blasfemia, kryelartësia, budallallëku.

Të gjitha këto të mbrapshta dalin nga brenda dhe e ndotin njeriut''. ( Marku 7-21-23)

Në traditën Orthodhokse “syri i keq“ nuk shikohet apo trajtohet si fuqi mbinatyrore, si një fuqi autonome apo si supersticion magjik, që dikush e ka të lindur, si propagandohen sot njerëzit X apo “muatantët”, por e përsërisim është një zemër që ka të kultivuar egoizmin, smirën, lakminë dhe nuk i lufton këto pasione të lindura apo të fituara, por i toleron, justifikon, i zhvillon duke u bërë zemrën e tij rob të së ligës dhe banesë e demonit.

Kisha Orthodhokse e trajton “syrin e keq” si pasojë e mëkatit stërgjyshor, prindëror dhe personal dhe shikon si energji shpirtërore negative (demon) brenda njeriut.

Kështu zilia ose urrejtja mund të ndikojnë tek tjetri nëpërmjet shikimit të lig, sidoemos kur personi (viktima) është shpirtërisht i pambrojtur nga fuqia, ndihma hyjnore.

Pra, kur personi është i papagëzuar, pa kryqin në qafë, pa lutjen e ditës, i pa kishëruar dhe kur ka mëkate të rënda është viktimë e “syrit të keq”. Kurse për fëmijët që i zë “syri i keq” fajin e kanë prindërit që nuk i pagëzojnë, nuk i armatosin me shënjë e kryqit, nuk luten pët ta, ose i mbajnë larg kishërimit, kungimit.

Ne si besimtar duhet të dimë se influenca negative e “syrit të keq” nuk varet vetëm nga ligësia apo smira e njerëzve me zemër të keqe ose aq më shumë nga demoni, sepse atëhere do binim në fatalizëm, por “syri i keq” vepron me lejen e Perëndisë sidoemos tek indiferentët, ata që janë të vakët apo të pakujdesshëm për gjërat shpirtërore apo Hyjnore dhe kishtare, të cilët nga përvoja e hidhur dhe mundimi që pësojnë pas një shigjetimi të “syrit të keq” të vijnë në vete dhe të pranojnë se ka një botë të padukshme armiqësore (demoniake) dhe të përulen, pendohen dhe t’i kërkojnë ndihmë Zotit nëpërmjet Kishës që me uratat e priftërijnve orthodhoksë të lirojnë veten, fëmijët, kafshët apo objektet nga “syri i keq”.

Ka përvoja personale, shumë raste apo dëshmi të njerëzve që ata vetë, fëmijët apo të afërmit e tyre kanë vuajtur nga pasojat negative të “syrit të keq”.

Le të tregojmë një ngjarje nga jeta e Shën Paisit të Malit Athos (†1994):

Shën Paisi tregonte një rast konkret në lidhje me “syrin e keq”: Një familje e re, pas lindjes së fëmijës, filloi të përjetonte shqetësime të forta tek foshnja (qarje pa shkak, pagjumësi), tension të papritur mes bashkëshortëve, ndjenjë ankthi të vazhdueshëm në shtëpi. Mjekët nuk gjetën shkak. Kur shkuan tek Shën Paisi, ai i pyeti thjesht:

“A flisni shumë për bekimet tuaja para të tjerëve?” Ata pranuan se shpesh tregonin për fëmijën dhe jetën e mirë që bënin. Po ashtu i treguan se kishin ndjerë zili të hapur nga disa njerëz. Shën Paisi tha: “Zilia është si tymi: nuk duket, por mbyt.” Shën Paisi, patjetër u lut dhe u dha këtë këshillë: Të luteshin çdo mbrëmje, të bënin shenjën e Kryqit mbi fëmijën, të mos krenoheshin e të ruanin përulësinë, dhe të lexonin Psalmin 90. Pas disa ditësh, shqetësimet u zhdukën plotësisht.

Por kur gjërat janë më kostitente, pra energja negative nuk largohet, është mirë të shkohet në Kishë të kontaktohet me klerikun dhe të këkohet t’ju bëhet mbi ata lutja kundra “syrit të keq“ që është në “ Uratoren“ e Kishës Orthodhokse.

Le të themi edhe disa thënie të Etërve të Shenjtë për zilinë që është shkaktarja e “ Syrit të keq”:

• “Zemra e mbushur me zili errëson mendjen dhe sjell prishje në marrëdhënien me Zotin.” (Shën Vasil i Madh). Shën Vasili, pra na sqaron se “syri i keq” që është e kundërta e fuqisë jetëdhënëse të Zotit nuk vjen nga një forcë misterioze, por nga zemra e ligë e njeriut.

• “Asgjë nuk e varfëron njeriun aq sa zilia.” Shën Joan Gojarti (Joan Krisostomi). Sipas shenjtorit njeriu që ka zili dëmton më shumë veten e tij se të tjerët, ose mund të themi se ndikimi mbi tjetrin është dytësor dhe i kufizuar nga vullneti i Zotit. Ai është një mjeran që kurrë nuk kënaqet me atë që ka dhe gjithmonë shikon tek të tjerët me lakmi, zili apo “ sy të keq” dhe përsëri mbetet bosh i varfër shpirtërisht.

• “Kur shpirti largohet nga dashuria, hapet rruga për errësirën.” (Shën Maksimi Homologjeti).

Shenjtori na shpjegon se pasionet (si zilia) krijojnë çrregullim psikologjik, errësirë shpirtërore tek njeriu dhe kjo bëhet porta që e liga (demoni) të hyjë dhe të banojë në atë zemër, ashtu si gjarpëri në guvën e errët , edhe nga andej të dali jashtë edhe të veprojë tek të tjerët dhe ambjenti.

• Ndërsa Shën Efrem Siriani na thotë: “Kush mbulohet me lutje, nuk trembet nga zilia e njerëzve.”

Shenjtori na thotë se lutja dhe përulësia janë mburoja më e fortë nga “syri i keq”, sepse lutja personale, e prindërve dhe sidoemos e Kishës është mburoja hyjnore që nuk mund ta çajë asnjë shigjetim demoniak nga “syri i keq”.

Por le të sqarojmë një tjetër problem apo praktikë shumë negative që përdorin njerëzit për të prishur “syrin e keq”.

Një mikeshë më thotë se;“dje kam pasur shumë shqetësime, nuk më zinte gjumi, më dhimte koka, kisha ankth, etj . Më duket se më kanë marë mësysh aty në punë. Por më tha gjyshja që të hedh disa kokrra kripë në zjarr dhe të them lutje. Të them të drejtën u lirova, por përsëri sot nuk ndihem mirë“

E tregova këtë ngjarje, sepse jo vetëm njerëzit pa besim në Zotin (pagan), por edhe besimtarë, madje të ashtuquajtur të krishterë, bëjnë këto praktika për të prishur “ Syrin e keq”.

Kjo është një traditë e lashtë që na vjen nga besëtytnitë pagane . Si psh në Mesopotami, Egjipt, Greqi dhe Romë, kripa përdorej në rite “pastrimi” dhe njerëzit e besonin se largonte shpirtrat e këqij. Po ashtu edhe popujt në Ballkan besonin tek fuqia magjike si tek kripa apo uji, zjarri, hiri, si objekte “mbrojtëse” nga e keqja.

Këto praktikat kalonin gojë më gojë, sidoemos nga gratë e moshuara dhe trasmetoheshin brez pas brezi deri më sot.

Edhe pas përhapjes së krishtërimit në këto vende shumë zakone pagane nuk u zhdukën, madje u përzien me fjalë dhe simbole fetare të krishtera si: kryq + kripë, apo edhe lutje të përziera me ato të kishës apo të shpikura nga njerëzit që nuk janë të mësuara nga kisha, por që njerëzit i thonë të mësuara nga paraardhësit apo të afërmit e tyre.

Ky fenomen i përzierjes së simboleve dhe lutjeve, pagane edhe të krishtera, quhet sinkretizëm (përzierje besimesh) që Kisha dhe shenjtorët gjithmonë i kanë kundërshtuar dhe luftuar, sepse ka shumë pasoja negative si një mjegullnajë që i shërben “Ujkut të mentçëm”, djallit që t’i hajë, pa u pikasur, delet e Zotit (besimtarët).

Edhe sot Kisha Ortdhoshokse ka një sfidë me këtë fenomen pagan, sepse njerëzit janë të dhënë më shumë nga gënjeshtra se vërteta.

Po pse njerëzit besonin edhe besojnë tek fuqia magjike e kripës? Kripa që nga lashtësia konsiderohet si simbol pastrimi dhe mbrojtjeje.

Kjo është arsyeja që edhe sot njerëzit vendosin pak kripë në një gotë me ujë pranë shtratit, ose hedhin kripë mbi shpatull për “ta larguar të keqen”. Disa e mbajnë kripën në xhep ose në shtëpi si “mbrojtje”. Apo e hedhin në zjarr për të prishur syrin e keq, duke përmëndur emrat e atyre që mendojnë se i kanë marrë mësysh. Dhe kur kripa kërcet atëhere tregohet personi “sy keq” dhe prishet syri i keq.

E gjitha kjo është besëtytni, sepse njerëzit kripën e shikojnë si element i bardhë simbol i pastërtisë, që nuk prishet lehtë simbol i qëndrueshmërisë, apo edhe pastrues për plagët, apo edhe mos prishjen e mishit, bulmetit, perimeve, kjo përqasje kimike e kripës i ka bërë njerëzit supersticioz që ta shikonin apo përdornin kripën si “pastruese” që thith energjinë e keqe, apo si mbrojtëse, që krijon “barrierë” ndaj zilisë dhe syrit të keq, ose balancuese që rikthen qetësinë dhe harmoninë tek njeriu.

Të gjitha këto janë besime kulturore/tradicionale, besëtytni të mirëfillta dhe asnjëherë fetare apo mjekësore shkencore të provuara.

Për kishën besëtytnitë si edhe ajo e kripës “çudibërëse” nuk pranohen, por edhe diskriminohen jo vetëm si shprehje e injorancës personale apo kolektive, por edhe të dëmshme, sepse besëtytnitë e largojnë njeriun nga besimi i vërtetë.

Njeriu fillon të mbështetet te kripa, jo tek Zoti, bie në idhujtari shkel urdhëresën hyjnore: “Mos ki perëndi të tjera para Meje”.( Eksodi 20-3).

Njeriu fillon të jetojë me frikë: “mos më morën mësysh?” Kështu humbet paqen shpirtërore. Krijohet ankth, jo qetësi. Dëmtohet liria e brendshme. Personi lidhet me rituale të kota.

Kjo kthehet në varësi shpirtërore. Mund të hapë derë për mashtrim shpirtëror nga demonët dhe hap rrugën për të tjera besëtytni dhe një posedim i frymëve gënjeshtare.

Shenjtorët paralajmërojnë se praktikat besëtyt e mjegullojnë ndërgjegjen e bëjnë njeriun më të prekshëm ndaj gënjeshtrave shpirtërore dhe mbush me frikëra të pajustifikuara. Shën Joan Gojarti thotë: “Të besosh se gjërat e pajeta mbrojnë njeriun është mashtrim i djallit.” Shën Paisi thoshte se besëtytnitë janë: “besim i rremë që sjell frikë”.

Po kur flasim për “syrin e keq” nuk është besëtytni, sepse si e sqaruam më sipër Kisha dhe shenjtorët e pranojnë, pasi është shprehje e së keqes që fatkeqësisht ekziston, nga zilia dhe mëkati dhe dëmtojnë shpirtin dhe jetën njerëzore edhe krijimin, por besëtytni është kur besojmë edhe praktikojmë mbrojtje që nuk vjen nga besimi, lutja, misteret e kishës apo jeta e pastër shpirtërore dhe virtytet.

Jo vetëm kisha por edhe shkenca është kundër besëtytnive, si psh ajo e kripës. Sipas shkencës kripa është një element kimik NaCl (natrium + klor), dhe në vetëvete kripa nuk ka asnjë mekanizëm fizik, kimik apo biologjik që të “thithë energji të keqe”.

Por pyetjes : Pse njerëzit mendojnë se “funksionon”?

Psikologjia e shpjegon se është efekti placebo.

Dmth kur dikush beson se diçka e mbron, truri e pranon si komandë, ul stresin, jo sepse kripa vepron, por sepse truri beson se është i sigurt, trupi qetësohet, pra është është një autosugjestion. Shkencëtarët thonë se njerëzit kërkojnë kontroll kur ndihen të pasigurt dhe duan shpjegime për gjëra të papritura kanë prirje të shohin lidhje aty ku s’ka.

Kjo quhet “bias kognitiv”. “Biasi kognitiv” është një prirje e pavetëdijshme e mendjes që na ndihmon të mendojmë shpejt, por shpesh na çon në përfundime të gabuara.

Por si e shpjegojnë Etërit e shenjtë fenomenin e qetësimin pas përdorimit të kripës si largim edhe qetësim nga “syri i keq”?

Ata duke parë përtej perdes fizike shikojnë veprimet e padukshme shpirtërore të demonëve që manipulojnë mëndjen e njerëzve, pra nuk kemi thjeshtë një placebo, apo “bias kognitiv”të trurit, por kur demonët injektojnë një gënjeshtër dhe njerëzit e pranojnë edhe e praktikojnë atëhere ata marrin të drejta mbi mendjen, trupin, jetën njerëzore dhe bëjnë skenarin që njerëzit të besojnë në ato që bëjnë.

Konkretisht kur dikush hedh kripë në zjarr dhe pastaj qetësohet, në mënyrë të padukshme demoni vetë largohet nga i poseduari dhe e liron që ai të besojë se ishte kripa që e liroi, kjo bëhët që demoni ta futi në rrethin vicioz të supersticionit, besëtytnisë dhe jo vetëm ai të gabojë, por të mësojë edhe të tjerët dhe gënjeshtra përhapet dhe mbetet, njerëzit viktimizohen demonët gëzohen edhe sundojnë mbi ta.

Problemi nga ana fetare është akoma më i madh sepse përdorimi i kripës nuk është thjesht një gënjeshtër, por një rit i mirëfilltë magjie.

Në magjitë si popullore, por edhe ato në librat e magjisë trajtohet si objekt me fuqi të fshehtë, kombinohet me fjalë, rite, orë të caktuara, zjarr, ujë, etj për të arritur qëllimet e magjistarit. Prandaj ata që përdorin kripën për të prishur “syrin e keq”, jo vetëm “syrin e keq” nuk e prishin, por bëhen me dashje pa dashje magjistar apo përdorues të magjisë.

Çfarë thonë shenjtorët për këto praktika okulte?

Ata janë shumë të prerë.

“Djalli fshihet pas gjërave që duken të pafajshme.” (Shën Joan Gojarti). Ne nuk duhet ta largojmë të keqen me të keqen , magjinë me magji, demonin e vogël me demonin më të madh, sepse kjo është sa e gabuar aq edhe pamundur, por të keqen me të mirën, magjinë me lutjen e Zotit, dhe djallin me fuqinë e Krishtit.

Shën Porfiri thoshte: “Mos u merr me të keqen. Shiko Krishtin dhe errësira largohet vetë.”

Po ashtu kanonet kishtare shumë janë shumë të qarta që i ndalojnë besëtytnitë, magjinë dhe praktikat si përdorimin, psh të kripës për “mbrojtje” nga “syri i keq” që është magji e mirëfilltë.

• “Nëse ndonjë i krishterë shkon te magjistarët, fallxhorët, astrologët ose njerëz të tillë, të përjashtohet nga Kisha për gjashtë vjet.” (Kanon Apostolik 61)

• “Klerikët dhe laikët nuk duhet të jenë magjistarë, fallxhorë ose astrologë, as të bëjnë hajmali, sepse këto janë lidhje të shpirtit me mashtrimin.” (Kanoni 36 ).

• Sinodi i Laodicesë (shek. IV) Sinodi i Trullos (Quinisext) – Kanoni 61 (shek. VII)- Ky kanon ndalon magjistarët,fallxhorët,ata që bëjnë “pastrime”,ata që përdorin rite popullore për mbrojtje. Dhe thotë se besimtarët duhet të largohen nga këto zakone përndryshe i nënshtrohen pendimit kishtar.

• Shën Vasil i Madh (Kanonet kanonike) Kanoni 65: “Ata që merren me magji ose helme trajtohen si vrasës dhe u nënshtrohen të njëjtave pendesa.”

• Sinodi i Ankirës (314), (Kanoni 24) “Ata që praktikojnë magjinë ose thërrasin demonë, le të kalojnë shumë vite në pendesë.”

Të gjitha kanonet kishtare e kanë të ndaluar rreptësisht praktikimin e magjisë, shortarisë, fallit ,astrologjisë, horoskopit, hajmalitë, ritualet popullore supersticioze.

Këtu futet edhe rituali i hedhjes së kripës në zjarr.

Kisha Apostolike si Trupi i Krishtit nuk dënon, nuk frikëson, por as nuk i toleron këto veprime. Kisha nxit në pendim dhe rrëfim të këtij mëkati që të merret urata e faljes për ata të krishterë që kanë rënë në këto praktika besëtyt dhe magjike si psh edhe përdorimi i kripës për të prishur “syrin e keq”.

Por mund të ketë disa që thonë se edhe Krishti ka folur për përdorimin e kripës. Psh: “Keni kripë në veten tuaj dhe jini në paqe me njëri-tjetrin.” (Marku 9:50)

“Ju jeni kripa e botës; por nëse kripa e humb shijen, me çfarë do të kripëzohet?” (Mateu 5:13)

Zoti Jisu Krishti po e përdor simbolikën e kripës jo si një fuqi magjike, por si një figurë alegorike për të dhënë mesazhin e Tij tek dishepujt.

Në Bibël kripa përdorej në flijime (Levitiku 2:13) dhe ishte shenjë e besëlidhjes së qëndrueshme dhe po ashtu kripa simbolizon urtësinë, mendjen e ndriçuar, aftësinë për të dalluar të mirën nga e keqja, prandaj, Krishti u thotë nxënësve: ruani brenda vetes urtësinë që vjen nga Zoti të pastër, pa herezi, që të mos bini në grindje, krenari apo gabim, ose mos e humbni shijen shpirtërore (mos u bëni të vakët) kini vetë-disiplinë dhe pendesë si kripa që djeg, por pastron plagën dhe është dhimbja e pendesës që shëron shpirtin. Krishti po mëson besimtarët se me jetën, besimin dhe dashurinë tuaj, jeni thirrur ta ruani botën nga prishja dhe t’i jepni asaj shijen e së vërtetës së Zotit.

Këtë interpretojnë edhe shenjtorët, Etërit e Kishës:

• “Kripa është mësimi i Krishtit që ruan shpirtin nga prishja” (Shën Joan Gojëarti). “Kripa është hiri i Shpirtit të Shenjtë që mban njeriun të gjallë shpirtërisht” (Shën Theofilakti).

• “Dishepujt janë kripë, sepse u është besuar shërimi i botës” (Shën Joan Gojëarti).

• (Shën Augustini): “Kripa është dashuria që ruan nga korrupsioni i mëkatit”.

• Ose çfarë kuptimi kanë fjalët e Krishtit: “Sepse çdo gjë do të kripet me zjarr dhe çdo flijim do të kripet me kripë.” (Marku 9:49).

• “Zjarri janë tundimet që pastrojnë shpirtin” (Shën Gjon Gojëarti)

• (Shën Theofilakti): “Kripa është hiri që e bën vuajtjen shpëtuese” .

Pra, “çdo gjë me kripë do të kripet” do të thotë që besimtari në Krishtin do të kalojë domosdoshmërisht nëpër pastrim shpirtëror, ose tani me pendesë, ose më vonë me gjykimin e Zotit sëmnudje, vuajtje për pastrim.

Prandaj të dashur të krishterë le të heqim dorë nga këto praktika pagane për të prishur me kripë “syrin e keq”, por të kërkojmë ndihmën Zotit dhe të kishës që lutet me anën të klerit me urata në emër të Zotit Jisu Krisht kundër “syrit të keq” dhe çdo energjie demoniake.

Le t’i lutemi Zotit: “O Zot Perëndia ynë, Mbret i Përjetësisë, i Tërëpushtetshëm dhe i Tërëfuqishëm, që i bën të gjitha dhe transformon vetëm nëpërmjet Vullnetit Tënd, që transformove në vesë furrën e shtatëfishtë dhe flakën në Babiloni dhe mbajte të paprekur,të pacënuar dhe të shëndoshë tre Djemtë e tu të shenjtë. Mjek dhe shërues i shpirtrave tanë, sigurimi i atyre që shpresojnë më Ty, të lutemi dhe të kërkojmë dëbo dhe largo nga shërbëtori yt (aksh) çdo veprim djallëzor, çdo sulm satanik dhe çdo dashakeqësi dhe kureshtje dinake, dëm dhe marrje më sysh prej njerëzve keqbërës dhe dinakë dhe nëse ndodhi ose nga bukuria ose burrëria ose lumturia ose xhelozia dhe keqdashja apo marrja mësysh, Ti,o Zot Njeridashës, shtjer dorën tënde të fortë dhe krahun tënd të fuqishëm dhe të lartë dhe mbikqyr këtë krijesën tënde dhe dërgoji atij engjëll paqeje të fuqishëm, mbrojtës shpirti dhe trupi, i cili do të dënojë dhe do të dëbojë prej tij çdo vendim dinak, çdo esencë magjie dhe marrje mësysh prej njerëzve shkatërrimtarë dhe ziliqarë, që duke u ruajtur prej Teje të psalë me gëzim: “Zoti është ndihmësi im dhe nuk do të kem frikë prej atyre që do të më bëjë njeriu!”....Amin! (Urata e marrjes mësysh)

MOS U GËNJENI SHOQËRITË E KEQIJA PRISHIN ZAKONET E MIRA !

Mon, 19 Jan 2026 14:41:00 +0000

Nga Katekisti: Miron Çako

Në këndvështrimin e krishterë orthodhoks, shoqëria shihet si bashkësi personash të krijuar nga Zoti, sipas modelit të Perëndisë, të thirrur për dashuri, përgjegjësi dhe shpëtim të përbashkët.

Në doktrinën e krishterë e mbështetur në Shkrimin e Shenjtë Perëndia është një qënie hyjnore por në shoqëri personash hyjnor ,e cilësuar edhe “Trina e Shenjtë” , ose "Shumësi hyjnorë" , si :" Ati, Biri dhe Shpirti Shenjtë ", ashtu si Krishti mësonte: “Unë dhe Ati jemi një.” (Gjoni 10:30)“Kush më ka parë mua, ka parë Atin.” (Gjoni 14:9) dhe urdhëron apostujt :“Shkoni, pra, dhe bëni dishepuj nga të gjithë popujt, duke i pagëzuar ata në emrin e Atit e të Birit e të Shpirtit të Shenjtë.” (Mateu 28:19) dhe apostull Pavli na shkruan për Trininë: “Me anë të Fjalës së Tij dhe Shpirtit të Tij të Shenjtë, Perëndia “i mbush të gjitha në të gjitha” (Efesianët 1:10,23); “që të arrijmë ta njohim Atë për veten tonë, në bashkimin tonë të gjallë me Atë: “Atin nëpërmjet Birit në Shpirtin e Shenjtë” (Efesianët 2:18-22).

Pra edhe njeriu i krijuar sipas ikonës së Perëndisë ( Zbulesa 1-26) është një qenie shoqërore edhe nuk mund të rri vetëm .

Ky fakt na jepet që në zanafillë, ku Zoti mbasi krijoji njeriun në Adamin:” Pastaj Zoti Perëndi tha: "Nuk është mirë që njeriu të jetë vetëm; unë do t'i bëj një ndihmë që i leverdis". ( Zanafilla 2 18 ) dhe i krijiojë gruan : “ Dhe njeriu tha: "Kjo së fundi është kocka e kockave të mia dhe mishi i mishit tim. Ajo do të quhet grua sepse është nxjerrë nga burri".Për këtë arsye njeriu do të braktisë babanë dhe nënën e tij dhe do të bashkohet me gruan e tij, dhe do të jenë një mish i vetëm.” ( Zanafilla 2 ;23-24)

Prandaj sipas Orthodhoksisë, njeriu nuk është krijuar për të jetuar i vetëm por në shoqëri , si familjare, sociale, fetare.

Thamë që shoqëria është vendi ku ushtrohet dashuria, sakrifica dhe shërbimi ndaj tjetrit, prandaj edhe njeriu u bë një qënie shoqërore që ai të ushtronte virtytin më të lartë që e bën të ngjashëm me Perëndinë ,virtytin e dashurisë , jo vetëm ndaj Perëndisë por edhe ndaj të afërmit.

Prandaj edhe gjithë ligji dhe praktikat fetare përmblidhen nga Krishti në këtë dy dashuri që janë një : “Dhe Jisui i tha: ''"Duaje Zotin, Perëndinë tënde me gjithë zemrën tënde, me gjithë shpirtin tënd dhe me gjithë mendjen tënde". Ky është urdhërimi i parë dhe i madhi. Dhe i dyti, i ngjashëm me këtë, është: "Duaje të afërmin tënd porsi vetveten". Nga këto dy urdhërime varet i tërë ligji dhe profetët''. (Mateu 22:37-40)

Kështu shoqëria e njeriut duhet të ndërtohet, jo mbi instikt, interesa, egoizëm por mbi dashurinë e vërtetë, ashtu si edhe Zoti Jisu Krisht na mëson : “Po ju jap një urdhërim të ri: duajeni njëri-tjetrin sikurse ju kam dashur unë. Të gjithë do t'ju njohin që jeni dishepujt e mi nëse keni dashuri për njëri-tjetrin”. (Joani 13:34-35)

Pra shoqëria është me dashuri të vertetë , vetëm atje ku ka themel dashurinë për Zotin , sepse: " Zoti është dashuri" (1 Joani 4), një dashuri pa interes dhe aty mbi këtë themel hyjnor ndërtohet dashuri të vertetë për të afërmin, si prind , fëmijë, familje , bashkëshortë, miq shokë njerëz.

Kjo është arsyeja që shoqëritë njerëzore që nuk kanë themel besimin dhe dashurinë për Zotin , janë shoqëri të dështuara edhe brenda shoqërisë, bilogjike, familjare .

Katekizmi i Kishës Orthodoks i mbështetur ne mësimet apostolike thekson se shoqëria mund të ndikojë edhe ndimojë në dy mënyra, sepse kur ajo nuk është neutrale :

1. Ndihmon në shenjtërim dhe rritje shpirtërore me virtyte .

2. Ose do të çojë në mëkat dhe largim nga Zoti dhe i afërmi.

Prandaj kërkohet dallim shpirtëror në zgjedhjen e shoqërisë, ashtu si apostulli tërheq vëmëndje : “ Mos u gënjeni shoqëritë e kqija prishin zakonet e mira “(1 Korintasve 15:33)

Kisha që në shekujt e parë e ka parë shoqërinë në Krishtin jo personale , egoiste , por si një shoqëri personash që kanë të njëjtin besim, shprese edhe dashuri per Zotin , Triadik, prandaj edhe Shën Agustin thoshte :“ një i krishter nuk është i krishter”.

Kisha nuk është vetëm institucion njerëzor , organizatë partie, apo një OJQ, Kisha ëshë trupi i Krishtit ( Efesianëve 1:23) një shoqëri besimtarësh që jetojnë në bashkësi, lutje dhe dashuri me Krishtin edhe me njëri tjetrin.

Brenda kësaj shoqërie mbeshteten dhe ushtrohen virtytet e Shpirtit të Shenjtë : “Dashuri, gëzim, paqe , zemergjersi , ëmbëlsi ,mirësi, besim, butësi , vetëpërmbajtje”.( Galatasve 5-22)

Orthodhoksia nuk pranon individualizmin ekstrem, prandaj edhe pse Kisha e respekton dhe motivon asketizmin eremit( i vetmuar), përsëri duke parë rrezikun e izolimit me veten dhe pamundësinë për të ushtruar virtyte e krishtera në shoqeri me të afërmin, këshillon qinovin (shoqërinë) asketike siç janë manastiret qinovike (të përbashkëta).

Por sipas etërve oshënar edhe ai që ri i vetmuar nuk është se e urren shoqërinë njerëzore , por kërkon të shërohet nga pasionet me pendim dhe asketizëm personal, dhe pastaj pa pasion të hyj në shoqërinë njerëzore i shëruar dhe për shërim për të tjerët si një instrument i Zotit, sepse gjendja dhe çdo veprim personal ndikon te shoqëria dhe anasjelltas shoqëria tek personi.

Në këndvështrimin e krishterë orthodhoks, shoqëria është mjet shpëtimi, por edhe rrezik shpirtëror, varësisht nga vlerat që mbart një shoqëri .

I krishteri nuk është thirrur të jetë i izoluar vetëm me një shoqëri të krishterë, sepse pastaj shoqëria e krishterë do të ishtë si një geto e izoluar në botë , por duke qënë se i krishteri është një qenie shoqërore në botë ai është i detyruar të ketë shoqëri me njerëzit e botës ,ashtu si Apostull Pavli këshillon : “ Ju kam shkruar në letër, të mos përziheni me kurvarë, dhe aspak me kurvarët e kësaj bote, ose me lakmuesit ose me cubat, ose me idhujtarët, sepse atëherë duhet të dilni nga bota. Por tani ju shkrova të mos përziheni me atë, të ashtuquajturin vëlla, që është kurvar, ose lakmues ose idhujtar, o shpi-fës, o pijanec ose cub; me një të tillë bile as të mos hani bashkë.Sepse a më takon mua të gjykoj edhe ata që janë jashtë? A nuk i gjykoni ju të brendshmit?” ( 1 Korintasve 5 10 11)

Pra apostulli i kombeve sqaron një problem që kishin komunitet e para të krishtere paleokristiane , komunitete që vinin dhe themeloheshin mes një bote pagane dhe mëkatare. Si duhet të vepronin ata ? Të ishin të mbyllur apo të hapur me botë ? Pavli i hyjshëm thotë që të krishterët nuk duhet të izolohen plotësisht nga njerëzit e botës që jetojnë në mëkat (imoralë, lakmitarë, mashtrues, idhujtarë), sepse një ndarje e tillë do të ishte e pamundur, sepse të krishterët jetojnë dhe veprojnë në shoqëri, madje ai duhet të hyjë në shoqërinë e botës për ta ndriçuar botën e erët të mëkatit me besën dhe veprat ne Zotin, sipas urdhërit të Krishtit ; ''Dilni në mbarë botën dhe i predikoni ungjillin çdo krijese”( Marku 16-15)

Për apostullin problemi në këtë këshillë nuk është marrëdhënia me jobesimtarët, si ateist, pagan,apo antikrisht, por me ata që quhen vëllezër( i krishter), pretendojnë se janë besimtarë me emër dhe pjesë e një komuniteti të krishterë, por jetojnë si paganët në mëkat edhe vese , dmth me të krisherët hipokrit.

Me një person të tillë, nuk duhet pasur shoqëri madje sipas apostulli; “as të hani bashkë”, dmth as një shoqëri në drekat agape që i bënin të krishterët , sepse këta janë një infeksion shpirtëror edhe moral brenda kumunitetit, sepse : "Rruga e hipokrizisë të çon në humnerën e vdekjes shpirtërore". ( Shën Nifoni i Kostandinopojës)

Ata janë edhe një skandal për ata që janë jashtë ashtu si edhe Zoti thotë : ''Për shkakun tuaj, emri i Perëndisë blasfemohet ndër pagan .''(Roamakëve 2- 24)

Besimtari është thirrur të jetojë në shoqëri edhe në botë sipas rethaneave te kushtëzuara, si ato sociale, profesionale, ekonomike por pa u bërë rob i mëkatit të botës.

Ai duhet të këtë kujdes nga ndikimi i shoqërisë së botës, jo vetëm nuk duhet të njësohet me botën e mëkatit por përkundrazi të kundërshtojë kur bota ndikon në lirinë e të qënit edhe të jeturit si i krishter me besim edhe moral, ashtu si apostujt na shkruajnë :“Mos u përshtatni me këtë botë, por transformohuni me ripërtëritjen e mendjes suaj.”(Romakëve 12:2): “Mos e doni botën, as gjërat që janë në botë. Në qoftë se ndokush do botën, dashuria e Atit nuk është në të, sepse gjithçka që është në botë, lakmia e mishit, lakmia e syve dhe krenaria e jetës, nuk vjen nga Ati, por nga bota. Dhe bota kalon me lakminë e saj; por ai që bën vullnetin e Perëndisë mbetet përjetë”. (1 Joani 2:15-17)

Shkrimi i Shenjtë tek fjalët e urta tërheqë vemëndje për zgjedhjen e kujdesshme të shoqërisë në botë

“Mos hyr në shtegun e të pabesëve dhe mos ec në rrugën e njerëzve të këqij;evitoje atë, mos kalo nëpër të; largoju prej saj dhe shko tutje. Sepse ata nuk mund të flenë, po të mos kenë bërë të keqen; gjumi i tyre zhduket po të jetë se nuk kanë rrëzuar dikë;ata hanë bukën e paudhësisë dhe pinë verën e dhunës. Por shtegu i të drejtëve është si drita e agimit, që shkëlqen gjithnjë e më mirë deri sa të bëhet ditë e plotë.Rruga e të pabesëve është si terri; ata nuk shohin atë që do t'i rrëzojë. Biri im, trego kujdes për fjalët e mia, dëgjo thëniet e mia” ( Fjalët e Urta 4; 14-20)

“Ai që shoqërohet me të urtët bëhet i urtë, por shoku i budallenjve do të dëmtohet.”(Fjalët e Urta 13:20)

“Lum njeriu që nuk ecën sipas këshillës së të pabesëve.” (Psalmi 1:1)

Thamë se Bibla na mëson se shoqëria ndikon fuqishëm te njeriu dhe besimtari duhet të jetë i kujdesshëm në shoqërim ,sepse nuk ka neutralitet në shoqëri.

Ky është edhe mësimi i Eterve të Shenjte të krishterë. Ata e kanë trajtuar këtë çështje aktuale për çdo kohë .

Për Etërit orthodhoks shoqëria ka qenë gjithmonë një element thelbësor i jetës njerëzore dhe një temë e rëndësishme në teologjinë orthodokse.

Sipas mësimit të etërve të kishës që bazohen në Shkrimin e Shenjtë , njeriu është krijuar si qenie shoqërore me njerëzit dhe krijimin , por njëkohësisht i thirrur të jetojë në shenjtëri me Zotin , të afërmin dhe krijimin.

Kjo krijon një tension të vazhdueshëm mes jetesës në botë dhe ruajtjes së pastërtisë shpirtërore, prandaj shoqëria dhe shoqërimi kanë ndikim të drejtpërdrejtë në jetën shpirtërore të njeriut.

Ata e shohin shoqërinë si fushë lufte shpirtërore, ku njeriu ose përparon drejt Zotit, ose largohet prej Tij.

Etërit orthodhoksë theksojnë se shoqëria nuk është neutrale. Ajo ushtron ndikim të drejtpërdrejtë mbi mendimet, zakonet dhe gjendjen shpirtërore të njeriut.

Shën Vasili i Madh e krahason shoqërinë e keqe me një sëmundje ngjitëse, duke treguar se zakonet e këqija përhapen lehtësisht përmes shoqërimit pa kujdes edhe dallim.

Në këtë kuptim, shoqëria bëhet ose mjet shenjtërimi, ose shkak rënieje. Ai na shkruan konkretisht : “ Ashtu si sëmundjet ngjitëse, edhe zakonet e këqija përhapen nga shoqëria e keqe “. (Shën Vasili i Madh)

Shën Joan Gojëarti na thotë, se : “Nuk ka asgjë më të rrezikshme se shoqëria e keqe; ajo shkatërron edhe shpirtin më të fortë.”

Kështu mësuesi ekumenik shkon edhe më tej, duke paralajmëruar se asnjë këshillë e mirë nuk ka fuqi, nëse njeriu jeton vazhdimisht në rreth shoqëror të prishur.

Ai vëren se shembulli i përditshëm ka ndikim më të madh sesa fjalët, prandaj shoqëria e keqe mund të rrënojë edhe një shpirt të fortë.

Ky është mendimi edhe i të gjithë Etërve në çdo kohë :

“Shoqëria e njerëzve të shkujdesur është si era e keqe: edhe po të mos e duash, të ngjitet.” (Shën Nikodhim Agjioriti)

Shën Isaku Siriani ati oshënar na thotë :“Ik nga ai që të ftoh nga zelli për Zotin, edhe nëse fjalët e tij duken të mençura.”

“Mos kërko paqe me ata që e duan mëkatin, sepse paqja e tyre është luftë për shpirtin tënd “ (Shën Marku Asketi)

“Ashtu si një qymyr i ndezur ndez tjetrin, po ashtu shpirti i keq e ndez të keqen te tjetri.” (Shën Dorotheu i Gazës)

“Nga shoku njihet lufta e murgut.” na thotë Shën Antoni i Madh, që do të na thotë se shoqëria ndikon edhe një murg edhe pse murgu ka shumë shoqëri me Zotin me lutjen në vetmi , përsëri shoqëria me njerizit sado e kushtëzuar ka ndikim për mirë ose për keq , sepse:“Shpirti merr formën e atyre që do dhe me të cilët rri.” (Shën Siluani i Athosit)

Shën Paisi i Malit Athosit përmbledh qartë mësimin patristik kur thotë se shoqëria ose të ndërton, ose të shkatërron. pra sipas tij nuk ka neutralitet dhe nuk ekziston në jetën shpirtërore, por ndikim për mirë apo për keq, ai thotë: “Shoqëria ose të shenjtëron, ose të shkatërron” ( Shën Paisi i Malit Athos )

Kjo është edhe përvoja njerëzore :” Më thuaj me ke ri, të them se cili je “.

Sipas mësimit patristik bën dallim mes dashurisë ndaj personit dhe shmangies së ndikimit të tij shpirtëror, sepse i krishteri vërtetë është i thirrur të dojë të gjithë njerëzit edhe ti shikojë si ikona të Zotit, por duhet të largohet nga ajo shoqëri që e ftoh nga zelli për Zotin dhe e çon drejt mëkatit, dmth, : “I krishteri thirret të dojë të gjithë, por të mos imitojë mëkatin.” (Shën Isaku Siriani)

Etërit Orthodhoksë mësojnë se si të krishterë nuk shpëtohemi vetëm, por as nuk shpëtohemi me çdo shoqëri.

“Lum ai që gjen shoqëri që e çon drejt pendimit; i mjerë ai që gjen shoqëri që e qesh mëkatin.” (Shën Efrem Siriani)

Prandaj Etërit këmbëngulin t’i japim rëndësi shoqërisë kishtare se asaj të botës , sepse si thamë më sipër kisha nuk është thjesht institucion, por Trupi i Krishtit.

Brenda kësaj shoqërie shpirtërore, që është vëllazëri , jo sipas gjakut por sipas Perëndisë , besimtari gjen mbështetje, udhëzim dhe shembull të jetës së shenjtë për të cilën është thiruar nga Zoti: “Shenjtërohuni e bëhuni të shenjtë, se edhe unë jam i shenjtë”. (Levitiku 11:44) dhe apostulli ju drejtohet besimtarëve ;”të shenjtëruarve në Krishtin Jisu, të thirrur për të qenë shenjtër, bashkë me të gjithë ata që thërresin në çdo vend emrin e Zotit tonë Jezus Krisht, Zot i tyre dhe yni .Paçi hir dhe paqe nga Perëndia Ati ynë dhe Zoti Jezus Krisht.” ( 1 Korintasve 1;2-3)

Në përfundim, sipas Etërve orthodhoksë, shoqëria është një dhuratë, por edhe një përgjegjësi.

Besimtari thirret të jetojë në botë, por jo sipas frymës së saj, duke zgjedhur shoqëri që e afron me Zotin dhe duke u bërë vetë dritë për të tjerët ashtu Zoti tha ju jeni drita e botës dhe kripa e njrëzimit.

Vetëm në këtë mënyrë shoqëria shndërrohet nga rrezik shpirtëror në mjet shpëtimi.

Le ta përfundojmë me një histori që na i tregon Shën Paisi Agjoriti.

"Një ditë, një nënë shkoi te Shën Paisi shumë e shqetësuar dhe i tha:“O At, djali im ishte i qetë, shkonte në kishë, nuk pinte, nuk shante.Tani është ndryshuar krejt. Ka shoqëri të keqe.”

Shën Paisi e dëgjoi me kujdes dhe i tha:“Nuk u prish sepse ishte i keq.U prish sepse u bashkua me njerëz që nuk kishin frikë nga Zoti.”

Prandaj : “Mos u gënjeni: shoqëritë e këqija prishin zakonet e mira.”(1 Korintasve 15:33)