Besimi i Krishterë Orthodhokse - Zyra e Katekizmit Kryepiskopata e Tiranës - SHKRIMET E VITIT 2023

Krishtlindje të bekuara!

Tue, 26 Dec 2023 09:32:00 +0000

Urime nga Miron Çako Katekist
Tiranë, 25 Dhjetor 2023

Të nderuar miq edhe të dashur vëllezër dhe motra në Krishtin, sot 25 Dhjetor në të aguar kur shfaqet ylli i mëngjesit Kisha Orthodhokse na fton të gjithë me himnet teologjike : “Eni shihni besërisht, ku është lindur Zoti Krisht; le t’i biem gjithnjë pas, atje ku ylli udhëton, bashkë me magët, mbretërit e lindjes. Engjëjtë me mall, po e himnojnë pa pushim, barinjtë plot me gas u bien fyejve dhe lavdërojnë të lindurin në shpellë prej Kryezonjës, dhe Virgjëreshës, në Betlehem të Judesë. “

Në këtë ditë Krishtlindje askush nuk mund të ndjehet i vetmuar,i braktisur dhe i papërfillur.

Nuk duhet të harrojmë se na ka lindur një djalë, Ai është Biri i Perëndisë, Jisu Krishti Shpëtimtari i botës, Emanueli , Perëndia me ne, i Cili mori mbi veten e tij natyrën tonë të rënë, që ta restaurojë, ta shpëtojë, ta vëllazërojë me veten ta hyjnizojë dhe të na tregojë bijë të adaptuar të Atit, që me atë dashuri që Ati do Birin, të na dojë edhe neve.

Zoti Krisht duke marrë natyrë njerëzore, i fali njeriut dhe çdo figure njerëzore vlerë të paimagjinueshme.

Ai i dha dinjitet çdo njeriu, të çdo race, gjuhe, kombi dhe gjinie.

Jisui u përul që të na kujtojë gjithnjë dinjitetin e të përulurve.

U përndoq që të theksojë dinjitetin e të përndjekurve padrejtësisht për hir të Zotit dhe drejtësis.

Jetoi varfërisht që të mos harrohej dinjiteti i të varfërve.

Mërgoi që të kujtojë dinjitetin e të mërguarve.

Vuajti duke u dhënë dinjitet të vuajturve.

U mundua që kur qe fëmijë që njerëzit të mos harrojnë dinjitetin e fëmijëve të nëpërkëmbur nga egoizmi dhe ligësia e të riturve.

Prandaj Zoti tha: “Çdo gjë që ja keni bërë këtyre të vegjëlve, ma keni bërë mua.”

Prandaj të dashur vëllezër dhe motra nuk jemi vetëm në sfidat e jetës , si vështirësi ekonomike ,sëmundje ,braktisje ,edhe përpara vdekjes, sepse Biri i Perëndis u bë njeri si ne përveç mëkatit që ne të bëhemi si ai bij të Perëndisë sipas hirit në Krishtin, prandaj të adhurojmë dhe falenderojmë Perëndinë Triadik dhe le të gëzohemi në Zotin në këtë ditë festive dhe në të gjitha ditët e jetës sonë dhe le të lajmërojmë njëri-tjetrin dhe gjithë botën:

"Ja Krishti lind lavderojeni, ja Krishti i qiellit vjen, dilni priteni, ja Krishti mbi dhenë lartësohuni, këndojini Zotit tërë dheun, dhe me ngazëllim përhimnojeni popuj se u lavdërua" (Zbritësorja).

Për shumë vjet Krishtlindjen me Krishtin!

TË KRISHTERËT DUHET TË MBROJNË FRYMËN DHE SIMBOLET E KRISHTLINDJES

Mon, 11 Dec 2023 09:24:00 +0000

Shkrim nga Miron Çako Katekist

Krishtlindja, së bashku me Pashkën, janë festat fetare më të gëzuara të Vitit Liturgjikal për të krishterët orthodhoks.

Vetë emri i festës na tregon se i dedikohet lindjes së Jisu Krishtit, Birit të Perëndisë, si njeri para 2023 vjetësh në Bethlehem të Judesë, ashtu si na i tregon Ungjillori Mateu : “Jezusi lindi në Betlehem të Judesë, në kohën e mbretit Herod” (Mateu, 2: 1) dhe Ungjillori Lukai: “Tani, në atë ditë u shpall një dekret nga ana e Cezar Augustit, për të kryer regjistrimin e popullsisë të gjithë perandorisë.Ky regjistrim qe i pari që u krye kur Kuirini ishte guvernatori i Sirisë.

Dhe të gjithë shkonin të regjistroheshin, secili në qytetin e vet. Tani edhe Josifi doli nga qyteti i Nazaretit të Galilesë, për të shkuar në Jude, në qytetin e Davidit, që quhet Bethlehem, sepse ai ishte i shtëpisë dhe i familjes së Davidit,për t'u regjistruar bashkë me Marinë, gruan e vet, me të cilën ishte martuar dhe që ishte shtatzënë.Kështu, ndërsa ishin atje, asaj i erdhi koha të lindë.Dhe ajo lindi djalin e saj të parëlindur, e mbështolli me pelena dhe e vendosi në një grazhd, sepse në han nuk kishte vend për ta".(Luka 2 1-7)

Deri në shek IV Krishtlindja festohej së bashku me adhurimin e magëve dhe pagëzimin e Zotit, si një nga festat më të mëdha të shfaqes së Fjalës Perëndisë në tokë në formë njerëzore, ashtu siç na e tregon Ungjillori Joani: “Dhe Fjala u bë mish dhe banoi ndër ne; dhe ne soditëm lavdinë e tij, si lavdia e të vetëmlindurit prej Atit, plot hir e të vërtetë.” ( Joani 1-14).

Krishtlindja filloi të festohej në 25 Dhjetor si një kundërbalancë e festivalit pagan të “diellit të pamposhtur”,sepse perandori Aureliano duke dashur t’i bashkojë shtetasit multikulturor të Perandorisë Romake, në vitin 274 vendosi me dekret një “perëndi” atë të adhurimit të "Diellit të pamposhtur" ( Invictus Sol) duke e caktuar festën (Dies natalis) menjëherë pas solsticit dimëror, kur dita fillon edhe i merr natës.

Mbas indiktit të Mediolanit në vitin 313 pK nga Shën Kostandini i Madh kur krishterimi fitojë lirinë si fe e re në perandori, në vitin 352 ndoshta ishte Papa Julius që rregulloi zyrtarisht festën e Krishtlindjes në 25 dhjetor po në ditën e "Diellit të pamposhtur ( Invictus Sol)

Kjo ishte një orvajtje e suksesshme nga Kisha Apostolike për të eklipsuar dhe mundur besimin e rremë të paganëve, që adhuronin e diellin dhe yjet.

Kisha Katholike Apostolike i thirri paganët që të adhuronin Krishtin, "Diellin e Drejtësisë", (Malakia 4-2) këtë e thotë qartë edhe përlëshorja e Kishës Orthodhkse: “Lindja jote o Krisht Perëndia ynë, i lindi botës dritën e dijes së hyjëshme; se atëhere ata që adhuronin çdo yll në qiell, si sot prej yllit po mësoheshin , ty të të adhurojnë Diellin i drejtësisë dhe të njohin si Lindjen që lartazi, o Zot lavdi më ty."(Përlëshorja e Krishtlindjes)

Prej shekujsh Krishtlindja e eklipsoi festën pagane të adhurimit të diellit, por neopaganizmi i sotëm po përpiqet ta eklipsojë Krishtlindjen dhe të rikthejë njerëzit në adhurimin të idhujve.

Kthimi në paganizëm ka filluar gradualisht që në shekullin XV me reformën protestante me themelues kryesor Martin Luterin(1483-1546).Kjo reformë ndryshe nga orthodhoksët dhe ka katolikët ka si bazë të besimit të saj vetëm Shkrimin e Shenjtë dhe jo Traditën e Shenjtë .

Ata mohuan edhe traditën apostolike të nderimit e ikonave, prandaj protestantët në Gjermani dhe në vende të tjera të Evropës Perëndimore, ku ata fituan terren hoqën nga festa 25 Dhjetorit ikonën dhe grazhdin e Krishtlindjes, një traditë shekullore mes krishterëve në Lindje edhe në Perëndim dhe e zëvëndësuan me simbolin pagan të bredhit.

Luteri vendosi si shenjë të Krishtlindjes pemën e bredhit si një simbol të “Pemës së Jetës” në kopshtin e Edenit (Zanafilla 2-9) ndoshta i frymëzuar na Shën Bonifaci (672-754).

Shenjtori në mënyrë që të hidhte poshtë adhurimin e perëndive skandinave mbi fiset lokale gjermane e preu vetë pemën e Thorit (perëndi pagane), por pa se me mrekulli një peme bredhi të mbinte në rrënjët e lisit të vjetër.

Duke e marë ketë si një shenjë të besimit të krishterë Shën Bonifaci përdori drurin e bredhit të dekuruar me qirinjë të ndezur si një simbol të krishterimit dhe Krishtlindjes, duke ju thënë njerëzve:”le te jete Krishti në qëndër të familjeve tuaja”, por ky veprim i shenjtorit asnjëher nuk eklipsante ikonën e Krishtlindjes edhe improvizimin e grazhdit por qe nje orvajtje që paganët sakandinav adhurus të fiksuar ndaj pemës të mësonin të adhuronin Krijuesin e pemëve edhe atë që me anën e drurit të pemës (kryqin) që përbehej sipas traditë nga tre dhoje pemësh (qiparis , dëllënjë dhe pishë) ta rivendoste në Parajsë që të mund të hanim përsëri nga frutat e pëmës së jetës (Zbulesa 22; 1-2)

Luteri hoqi grazhdin dhe ikonën e Krishtlindjes dhe i zevëndësoi me bredhin ku në krye zakonisht nuk ka kryqin e Krishtit por thjesht një yll aq më keq atë pendalfa (pesë cepësh) që ishte simboli pagan i diellit, një simbol i rëndomtë pagan që nga lashtësia .

Simbolet patjetër që nuk bëhen kot nga njerëzit por kanë një doktrinë dhe përçojnë energji për ata që i besojnë, ashtu edhe si ne të krishterët kemi simbolikat tona të krishtera që tregojnë doktrinën tonë dhe na ndajnë nga simbolet dhe doktrina pagane por përçojnë edhe energji hyjnore tek besimtarët e krishterë, si psh kryqi, ose simboli i pëllumbit, grurit, vreshtit, etj.

Ylli pesë cepësh si shenjë okulte është e dënuar në Bibël.

Zoti me anën e profetit Amos qorton idhujtarin e Izraelit dhe simbolin e yllit (pendalfa): “Por ju keni krijuar imazhet tuaja në faltoren e Molokut (perëndia e amoniteve dhe fenikasve) dhe Çiuni, yllin e zotit tuaj të cilin e bëtë për vete. (Amos 5:20)

Për satanistë ylli pendalfa është simbol i "bafometit" i djallit. Francezi Elifas Levit krijues i kishës së satanait në shekullin 19 bën të ditur me entuziazëm: “Pesëvijeshi me dy brirë (ylli pesëkëndor) në rend ngjitës përfaqëson djallin d.m.th përmbysjen, çrregullimin dhe marrëzinë intelektuale.”

Ylli i kuq, simbol i diellit dhe i luftës gjakësore ka qenë simbol i ateizmit-komunizmit në shumë vende të Evropës lindore për shumë dekada.

Dikujt kjo mund t’i duket si konspiracion dhe ekstremiste, por le të shohim çfarë na mësojnë shenjtorët orthodhoks nga zbulesat hyjnore.

Shën Joani i Kronstandit në skrimet e tija na tregon këtë vizion i cili e pa i shoqëruar nga Shën Serafimi në Janar të vitit 1901:

“Ecem më shumë akoma dhe shkuam në një kishë të madhe. Doja të bëja kryqin, por jerondi më këshilloi: “Nuk është nevoja për të bërë kryqin, sepse ky vend është ndyrësira e shkretimit.

(Shprehja ndyrësira e shkretimit është nga profecia e Danielit (12. 11).

Kisha ishte e errët dhe e trishtueshme. Në Tryezën e Shenjtë ishte një yll dhe një Ungjill me yje. Qirinj të bërë prej zifti ishin të ndezura dhe kërcisnin si të ishin drunj zjarri. Potiri dhe disku i potirit qendronin aty të mbuluar me një pisllik shumë të pështirë. Ishte edhe nje prosfor (buka që përdorim për Falenderimin Hyjnor) me yje. Një prift qëndronte përpara Tryezes së Shenjtë me një fytyrë shumë të zezë si katran, dhe një grua gjëndesh posht Tryezës së Shenjtë e mbuluar me të kuqe dhe më një yll në buzët e saj duke uluritur dhe qeshur përpara gjithë kishës dhe duke thënë: “Jam e lirë!”. Mendova: “ O Perëndia im, sa e tmerrshme!”.

Njerezit , si të çmendur, filluan të vraponin përqark Tryezës së Shenjtë, duke gërthitur, fishkëllyer dhe duartrokitur. Pastaj, nisën të këndonin këngë jo të hijshme. Papritur, nje rrufe shëndriti, një vetëtimë e frikshme u dëgjua, toka u drodh dhe kisha u shemb, duke e dërguar gruan, njerëzit, priftin dhe gjithë të tjerët në sketërr. Mendova: O Perendia im, sa e tmerrshme, na shpëto!”.

Jerondi e pa atë që u bë, siç edhe unë. E pyeta: “Patër, më thoni, cili është kuptimi i kësaj kishe të tmerrshme;”. U përgjigj: “Ata janë njerezit e botës, heretikët, të cilët e braktisën Kishën e Shenjtë, Katholike, dhe Apostolike Orthodhokse dhe pranuan dhe njohën kishën e sapo të re të cilën Perëndia nuk e ka bekuar. Në atë kishë nuk mbajnë kreshëm, nuk ndjekin shërbesa dhe nuk marrin Kungatën Hyjnore!”. U tremba edhe thashë: “Perëndia na mëshiron, por ata i mallkon me vdekje!”. Jerondi më ndërpreu dhe më tha: “Mos vajto, vetëm lutu”.

(Vegimi i Shën Joanit të Kronstandit)

Kisha romano-katolike duke mos i rezistuar traditës protestante në ritje e pranojë shumë më vonë pemën e bredhit me yllin si simbol i Krishtlindjes , sepse i jepte përparësi grazhditn si një traditë e vjetër që nga Fraçesku i Asizit (1181-1226) dhe kjo ishte traditë e lashtë e krishterë si në lindje ashtu edhe në perëndim.

Pema e parë e Krishtlindjes është vendosur në sheshin Shën Pjetër të Vatikanit në vitin 1982 nga Papa Gjon Pali i II.

Pema hyri edhe në vende me traditë orthodhokse të lindjes sidomos në vende komuniste që e mbanin pemën me yllin e kuq si simbol i Vitit të Ri dhe triunfit të komunizmit.

Pema me yll sot është një simbol komercial pothuajse kudo, madje ka hyri edhe në shtëpitë dhe ambjentet kishtare orthodhokse, duke eklipsuar tradin e grazhdit që është ikona e vërtet e Krishtlindjes.

Jo vetëm pema por edhe shumë nga bimët e blerta që përdoren si dekor në festën e Krishtlindjes janë simbole pagane të pjellorisë tek popujt gjermanik. Psh ashja, me gjethet e saja që shpojnë, lulet e bardha, dhe kokrrat e kuqe simbolizon dëshirën e fortë të riprodhimit mashkullor.Këto rite dhe simbole të krishterët në perëndim i kanë huazuar nga paganët dhe sot janë bërë pjesë e traditës së Krishtlindjes, por shumë nuk ja u dinë kuptimin se janë pagane edhe bestytni për pjellori .

E gjitha kjo vëmendeje për pemën edhe aksesorët zbukuruese të saj ku nuk shikojmë asnjë shenjë të Krishtlindjes na kujton mëkatin e parë në Eden,ku djalli i futur tek gjarpëri e nxiti Evën dhe Adamin të hanin frutin e pemës së të mirës edhe të keqës , pema e dijes, që Zoti i kshte thënë të mos hanin se me siguri do të vdisnin,(Zanafilla 2 -16) ashtu si na thuhet në Bibël:" Atëherë gjarpri i tha gruas: "Ju s'keni për të vdekur aspak; por Perëndia e di që ditën që do t'i hani, sytë tuaj do të hapen dhe do të jeni në gjendje si Perëndia të njihni të mirën dhe të keqen".Dhe gruaja pa që pema ishte e mirë për t'u ngrënë, që ishte e këndshme për sytë dhe që pema ishte i dëshirueshme për ta bërë të zgjuar dikë; dhe ajo mori nga fruti i saj, e hëngri dhe i dha edhe burrit të saj që ishte me të, dhe hëngri edhe ai." (Zanafilla 3 ;4-7)

Martin Luteri po ashtu duke mos e pranuar nderimin e shenjtorëve, në 6 Dhjetor ditën e Shën Nikollës, ku sipas traditës të krishterët ndanin dhurata mes fëmijëve si përkujtimore të bamirësive të shenjtorit mrekullibërës, vendosi që protestantët t’i bënin dhuratat në ditën e Krishtlindjeve për t’i dhënë më shumë rëndësi festës.

Kjo solli edhe traditën që njerëzit sot të ndajnë dhurata për 25 Dhjetor.Ndarja e dhuratave për njëri-tjetrin në ditën e Krishtlindjes e largon vëmendjen e njerëzve nga Krishti, sepse edhe pse njerëzit urojnë njëri-tjetrin “Merry Christmas”, përsëri atë ditë mendojnë vetëm si t’i ndajnë dhuratat njëri tjetrit dhe jo të mendojnë dhuratën për Krishtin që ka ditëlindjen.

Në perëndim shpërfytyrimi i Shën Nikollës që paralajmëron Krishtlindjet,si një kukudh i mitologjisë vikinge me rroba të kuqe me bark të madh, duke bashkëpunuar me elfat krijesa mitologjike i cili udhëton nga Poli i Veriut me një slitë që tërhiqet prej drerësh dhe qesh “Ho ho ho!”, ose në imazhin e Perëndisë gjermane "Wodan" dhe për Hollandezët në të Odinit që hyn në banesat e njerëzve nga oxhaku, siç bën "Santa Klausi" sot duke ndarë dhuratat fëmijëve, apo në "Babbo Natale".

Kjo performanc e deformuar e Shën Nikollës është shumë fyes dhe blasfemi jo vetëm kundër shenjtorit por edhe kundër Zotit Jisu Krishtit dhe Atit Perëndi , sespe Jisui e tha :"Kush ju dëgjon ju, më dëgjon mua dhe kush nuk ju pranon ju, nuk më pranon as mua. Kush nuk më pranon mua, nuk pranon as atë që më ka dërguar".(Luka 10-26)

Po ashtu heqja e ikonës së Krishtlindjes, e grazhdit dhe vendosja e pemës së bredhit me yllin, nëpër shtëpi apo sheshe dalngadalë të krishterët që njësohen me botën i kthyen dhe vazhdojnë ti kthejnë Krishtlindjen në festën pagane të diellit, festë ku paganët adhuronin yllin simbolin e diellit dhe dekoronin shtëpitë me gjelbërim, argëtoheshin me pije e orgji, ndanin dhurata,uronin dhe bekoheshin nga shamanët dhe magjistarët e tyre.

Prandaj ajo që shikohet rëndomtë është se edhe pse rrugët, dyqanet, shtëpitë zbukurohen për Krishtlindje nëpër qytete dhe shtete me traditë të krishterë përsëri shumë prej njerëzve me emër të krishterë nuk interesohen fare për Zotin Jisu Krisht dhe e festojnë Krishtlindjen pa Krishtin.

Me këtë trend modern mos të çuditemi kur të dëgjojmë se 25 Dhjetori nuk po quhet më Krishtlindje, por festa e fundvitit apo edhe do quhet festa e "diellit." si një rikthim tek adhurimi i diellit si bënin paganët dhe shtetasit rromak.

Këtë paradoks e tregon më së miri fakti se këtë vit BE propozoi të ndalohet të thuhet publikisht festa e "Krishtlindjes" sepse ofendohen ata që nuk janë të krishterë në vendet e BE.

Edhe pse BE respekton i mbron dhe promovon pakicat e shtetasve siç janë LGBTQI duke lejuar parada publike me performancë dhe simbolet e tyre homoseksuale , sërish emri i Krishtlindjes,ose i Zotit Jisu Krisht , Zonjës Shën Mari dhe simbolet si kryqi , ikonat grazhdi, çuditërisht i shqetëson.

Përgjegjësia është e vet të krishterëve,sepse ata u njehësuan me botën e mëkatit duke u armiqësuar me Perëndinë si na shkruan apostull Shën Jakovi : "O shkeelël dhe shkelës së kurorës (me Zotit), a nuk e dini se miqësia me botën është armiqësi Perëndinë. Ai që bëhet mik me botën bëhet armik i Perëndisë" ( Jakovi 4-4). Anjëherë në Bibël nuk na thuhet që të njësohemi me ritet pagane por ti kundërshtojmë ose tia përshtatim besimit orthodhoks kur kjo është mundur pa cënuar doktrinën, ashtu si ka vepruar Kisha Apostolike me disa traditat dhe zakonet ekombeve , por e përsërisë kurrë komrpomisë për tu njësuar me botën e apostazisë edhe mëkatit për të qënë koherent apo modern , ashtu si na thuhet qartë apostulli Pavli :"Dhe mos u konformoni me këtë botë, por transformohuni me anë të ripërtëritjes së mendjes suaj, që të provoni cili është i miri, i pëlqyeri dhe i përsosuri vullnet i Perëndisë." (Rromakëve 12-2)

Ata arritën deri aty sa edhe pse në BE edhe në botë emrin, kishat, historinë dhe muzetë i kanë të krishterë,por filozofinë dhe mënyrën e jetesës sot po e kthejnë në paganizëm dhe në antikrishterim.

BE edhe pse një union me vlera të krishtera duke hequr me edukatë Krishtin si "gurin e qoshes"(1 Pjetrit 2-6) nga ndërtesa e saj, po i shkatërron themelet e qytetërimit të tyre shekullor, të ndërtuar mbi parimet ungjillore, që në Europë u përhapën që në shekullin e parë nga apostujt e Krishtit si (Petro , Pavli ) dhe u bënë ligje të shtetit që nga shekulli i 4 nga perandorët e krishterë si Kostandin i Madh, Theodhosi, Justiniani, etj.

Në qoftë se Europa po shkon drejt këtij trendi, ne si besimtar ortthodhoks nuk duhet të çuditemi, sepse është profetizuar që fryma e antikrishte që është në veprim, do të shtohet gjithnjë e më shumë me apostazi dhe do të kulmojë në Europë dhe në botë me shfaqjen e antikrishtit, pak përpara se të vijë Zoti Jisu Krisht për herën e dytë si gjykatës i drejtë, ashtu siç apostull Pavli e sqaron: ”Askush të mos ju gënjejë kurrsesi, sepse ajo ditë nuk do të vijë, pa ardhur më parë rënia dhe pa u shfaqur njeriu i mëkatit, i biri i humbjes, kundërshtari, ai që lartëson veten mbi çdo gjë që quhet perëndi ose objekt adhurimi, aq sa të shkojë e të rrijë në tempullin e Perëndisë si Perëndi, duke e paraqitur veten se është Perëndi..Ardhja e atij të paudhi do të bëhet me anë të veprimit të Satanit, bashkë me çudira, shenja dhe mrekullish të rreme,dhe nga çdo mashtrim ligësie për ata që humbin, sepse nuk pranuan ta duan të vërtetën për të qenë të shpëtuar. E prandaj Perëndia do t’u dërgojë atyre një gënjim që do t’i bëjë të gabojnë, që t’i besojnë gënjeshtrës.”( 2 Thesalonikasve 2-3-11)

Gjithashtu Profeti Daniel profetizoi për antikrishtin deri sa të vijë dita e Zotit, se ai do t’i kundërvihet (shenjtorëve) krishterëve të vërtetë dhe do ndryshoj festat fetare : “Ai do të shqiptojë fjalë kundër Shumë të Lartit, do të përndjekë shenjtorët e Shumë të Lartit me qëllim që t'i shfarosë dhe do të mendojë të ndryshojë kohërat dhe ligjin; shenjtorët do të bien në duart e tij për një farë kohe, disa kohë dhe për gjysmën e një kohe. Pastaj do të bëhet gjyqi dhe do t'i hiqet sundimi, i cili do të asgjësohet dhe do të shkatërrohet përjetë. Pastaj mbretëria, sundimi dhe madhështia e mbretërive nën të gjithë qiejt do t'i jepen popullit të shenjtorëve të Më të Lartit; mbretëria e tij është një mbretëri e përjetshme, dhe të gjitha zotërimet do t'i shërbejnë dhe do t'i binden atij".( Danieli 7 25-27)

Zoti na thotë ne të krishterëve: “Ju jeni kripa e tokës. Por nëse kripa e humbet shijen, si mund ta rifitojë atë? Nuk ka më asnjë vlerë, përveçse të hidhet e të shkelet prej njerëzve.” (Matheu 5:13)

Në qoftë se të krishterët orthodhoksë nuk duan të humbasin indetitetin shekullor dhe t’i shkelin me këmbë njerëzit e “Kohës së Re“(NEW AGE) të cilët fatkeqësisht kanë marrë pushtetin toksor, duhet të mos lejojnë që besimi i tyre orthodhoks të kompromentohet, festat dhe simbolet e tyre shekullore të tjetërsohen dhe të përzihen me paganizma, tradita të feve të tjera duke rënë në sinkretizëm, ose në fenë e re globaliste.

Kjo nuk duhet vetëm për pohimin e besimit dhe ruajtjes së indetitetin të krishterë orthodhoks, por edhe për të mirën e botës apostate dhe të këtij brezi të pabesë edhe imoral, që edhe pse të krishterët i shkel me këmbë dhe persukutohen dhunshëm përditë nëpër botë, përsëri ata paganët mëshirohen dhe ndimohen nga Perëndia i dashurisë kur orthodhoksët festojnë festat e tyre fetare siç është edhe Krishtlindja, festë që i ndriçon dhe e gëzon atmosferën e zymtë dhe dëshpëruese të qyteteve dhe familjeve sot, sepse aty thiret emri i Zotit dhe kryehet Liturgjia Hyjnore bekohet shenjtërohet dhe ndriçohet vendi nga drita hyjnore ashtu si ndodhi edhe kur lindi Krishti dhe engjëjtë lajmëruan nga qiejtë lajmin e gëzueshëm tek njerëzit që rinin natën nëpër ara :" Tani në po atë krahinë ishin disa barinj që rrinin jashtë, në fusha, dhe natën ruanin kopenë e tyre.Dhe ja, një engjëll i Zotit iu paraqit atyre dhe lavdia e Zotit shkëlqeu rreth tyre e ata i zuri një frikë e madhe.Por engjëlli u tha atyre: ''Mos druani, sepse unë po ju lajmëroj një gëzim të madh për të gjithë popullin;sepse sot në qytetin e Davidit lindi për ju një Shpëtimtar, që është Krishti, Zoti.Dhe kjo do t'ju vlejë si shenjë: ju do të gjeni një fëmijë të mbështjellur me pelena, të shtrirë në një grazhd''.Dhe menjëherë engjëllit iu bashkua një shumicë e ushtrisë qiellore, që lëvdonte Perëndinë, duke thënë: ''Lavdi Perëndisë në vendet më të larta, dhe paqe mbi tokë njerëzve mbi të cilët qëndron mirëdashja e tij!''. Dhe ndodhi që, kur engjëjt u larguan prej tyre për t'u kthyer në qiell, barinjtë i thanë njeri tjetrit: ''Le të shkojmë deri në Bethlehem për të parë ç'ka ndodhur dhe ç'na bëri të ditur Zoti''. Shkuan, pra, me nxitim dhe gjetën Marinë, Jozefin dhe fëmijën që ndodhej në një grazhd.Mbasi e panë, përhapën ato që u ishte thënë për atë fëmijë. Dhe të gjithë ata që i dëgjuan, u mrekulluan nga gjërat që u treguan barinjtë. ( Luka 2 8-16)

Të krisherët tradicionalisht që e fillojnë arredimin e shtëpive me simbolin e grazhdit që improvizon lindjen e Krishtit në Bethlehem të judesë që në datë 6 Dhjetor, ose pas të kremtes së Shën Nikollës, ashtu siç thotë edhe një tropar në këtë të kremte: “Stolisu o shpellë, bëhu gati o Grazhd", duhet që jo vetëm duhet të arredojnë shtëpitë e tyre me simbolet e vërteta të Krishtlindjes, si grazhdi dhe kryqi, shenja e Birit të njeriut (Mateu24-30), por mbi të gjitha të përpiqen të bëjnë gati grazhdin e shpirtit të tyre, që Krishti të vijë, të lindet në zemrat e tyre, kur ata të pregatitur me kreshëm , pendim edhe rrëfim të kungohen me Trupin dhe Gjakun e Krishtit në Liturgjinë Hyjnore në ditën e Krishtlindjes, ashtu siç na thotë edhe urata para kungimit:

“O, Zot Perëndia im, e di që nuk jam i denjë, as i aftë që të hysh nën mbulesën e shtëpisë së shpitit tim, sepse është e shkretë dhe e rënë dhe s’gjen tek unë vend të denjë për të ulur kryet. Por siç e ule veten së larti për ne, ule dhe tani në përuljen time. Dhe siç denjove të shtrihesh në shpellën dhe në grazhd të kafshëve, denjo të hysh dhe në grazhdin e shpirtit tim të paarsyeshëm dhe të trupit tim të njolliosur” (Urata e Shën Joan Gojartit)

Të krishterët orthodhoksë, sot kanë një sfidë dhe një betejë me frymën e botës dhe që nuk duhet ta humbin atë betëjë, sepse do humbin indetitetin e tyre dhe pastaj do jetë shumë vonë për ti rifituar ato të drejta, simbole dhe dradita që i fituan me gjakun e martirëve , me apologjetët dhe mbretërit e krishterë.

Ata duhet të ruajnë patjetër festën e Krishtlindjes dhe simbolet e shenjta duke u distancuar nga fryma sekulariste, që e ka kthyer sot Krishtlindjen në një festë komerciale fundviti dhe që nga forcat antikrishte po degradon dinakërisht nëpërmjet simboleve pagane dhe demagogjisë me përdhunë ligjore në "festën e diellit".

PSE GRAZHDI ËSHTË SIMBOL I NEVOJSHËM PËR KRISHTLINDJEN

Thu, 07 Dec 2023 07:39:00 +0000

Shkrim nga Miron Çako - Katekist

Të nderuar miq edhe të dashur vëllezër edhe motra në Krishtin ,sipas Traditës Orthodhokse dhe të nxitur nga troparet e së kremtes së Shën Nikollës, në 6 Dhjetor, si: “Bethlehem, përgatitu, le të stoliset grazhdi; shpella le të presë, erdhi e vërteta”, besimtarët orthodhoksë fillojnë arredimin e shtëpive me simbolikat e Krishtlindjes, që e ndryshojnë atmosferën në shtëpitë e tyre.

Tradita Orthodhokse për Krishtlindje ka qënë dhe mbetet grazhdi, një improvizim i skenës së Krishtlindjes ku dominojnë figurat e Zotit Jisu Krishtit, foshnje, zonjës Shën Mari dhe Shën Josifit, engjëjt bashkë me barinjtë dhe magët nga lindja, gjithashtu disa kafshë si qengji, kau dhe gomari, në menyrë të ngjashme si në ikonat orthodhokse të Krishtlindjes. Ky inskenim na ndimon që ngjarja më e madhe në historinë e njerëzimit dhe kozmozit, ku Biri i Perëndisë bëhet dhe lind si njeri prej Gjithmonë Virgjëreshës Mari, për shpëtimin e njeriut dhe botës, të na bëhet më e aktuale dhe më e prekshme përpara nesh, në shtëpitë tona si një parapërgatitje për Krishtlindje, në 25 Dhjetor.

Shenja të improvizimit të grazhdit si tradita e inskenim të lindjes së Krishtit përmendet që në shekujt e parë si filozofi Shën Justini (rreth vitit 160) e Origjeni (rreth vitit 248),por inskenimet që janë trashëguar deri më sot fillojnë nga shek. XI dhe në shek. XIII. Kisha Orthodhokse ka juridiksionin mbi Kishën e Lindjes në Bethlehem dhe veçanërisht të grazhdit ku u lind dhe u vendos Krishti foshnje.

Grazhdi mund të improvizohet edhe vetë me mjete rrethanore e aty të vendosen figurat e personave të skenës së Krishtlindjes ose një ikonë e Krishtlindjes.

Duke e patur parasysh çdo ditë këtë inskenim krishtlindje deri për Krishtlindje, ne orthodhoksët mendojmë më shumë për lindjen njerëzore të Zotit tonë Jisu Krisht, si shprehja konkrete e dashurisë së Atit Perëndi: “që aq shumë e deshi botën sa dha Birin e tij që kush të besoj tek Ai mos të humbasi, por të ketë jetë të përjetëshme” (Joani: 3-16)

Grazhdi, gjthashtu, na zbulon përmbajtjen dogmatike dhe gjithë kuptimin e të kremtes së Krishtlindjes: “Se Zoti bëhet njeri që njeriu të bëhet Perëndi “ (Shën Athanasi i madh), po ashtu edhe ripërtëritjen e krijesës që kishte rënë në kotësi dhe prishje nga mëkati i njeriut, ashtu si thotë edhe Shën Grigor Naziansit: “Lindja e Krishtit, nuk është festa e krijimit, por festa e rikrijimit të botës”

Grazhdi na kujton se: “ Në fillim ishte Fjala dhe Fjala ishte pranë Perëndisë, dhe Fjala ishte Perëndi. Ai (fjala) ishte në fillim me Perëndinë. Të gjitha gjërat u bënë me anë të tij (fjala), dhe pa atë nuk u bë asnjë nga ato që u bënë…Ai (fjala) ishte në botë, dhe bota u krijua me anë të tij, por bota nuk e njohu. Ai erdhi në shtëpinë e vet dhe të vetët nuk e pranuan.” (Joani 1: 1-2: 10-11)

Kështu duke mos gjetur vend të denjë midis njerëzve, Perëndia e lejoi lindjen e Birit të tij si njeri në një shpellë të papastër dhe të errët, ashtu si na i thotë ungjillori Luka: “Tani edhe Jozefi doli nga qyteti i Nazaretit të Galilesë, për të shkuar në Jude, në qytetin e Davidit, që quhet Bethlehem, sepse ai ishte i shtëpisë dhe i familjes së Davidit,për t’u regjistruar bashkë me Marinë, gruan e vet, me të cilën ishte martuar dhe që ishte shtatzënë.Kështu, ndërsa ishin atje, asaj i erdhi koha të lindë.Dhe ajo lindi djalin e saj të parëlindur, e mbështolli me pelena dhe e vendosi në një grazhd, sepse në han nuk kishte vend për ta.” ( Luka: 4-7)

Shpella dhe grazhdi ishin ikona e botës para Krishtit, e errët, e pistë nga mëkati dhe padituria, po ashtu tregon edhe zemrën njerëzore që është një vend i papërshtashëm që Zoti të lindë , por përsëri ai vjen të lind aty në zemrën e errët, të pisët, të ftotë për ta ndriçuar dhe shenjtëruar me dritën, tërëshenjtërinë dhe duke na ngrohur me zjarin e dashurisë hyjnore, duke thënë : “Ja, unë qëndroj te dera dhe trokas; nëse dikush dëgjon zërin tim dhe të hapë derën, unë do të hyj tek ai dhe do të ha darkë me të dhe ai me mua” ( Zbulesa: 3-20).

Grazhdi na tregon zbrazjen e hyjnisë së Krishtit, përulësinë, sepse grazhdi është shenja e parë e përuljes, përderisa Ai përuljen e konsideronte si mjetin më rezultativ për lartësimin tonë.

Zoti Jisu Krisht e zbrazi veten e Tij duke zbritur në brishtësi dhe dobësi njerëzore për të na dhënë forcë neve të rrëzuarve dhe për të na lartësuar drejt hyjnizimit.

Grazhdi po ashtu paratregon dhe vdekjen e Tij, varrin, ndërsa shpërgënjtë savanin kur ai vdiq vullnetarisht në kryq për shpëtimin tonë. Një murg thotë: “Jisui nuk deshi të lindej as në Romë, as në Athinë dhe as në Jerusalem. U lind në grazhd për të na edukuar me frymën e përuljes. Jisui nuk u lind rastësisht në një grazhd. Mos vallë bota a nuk është një grazhd i pafund? Që gjërat më të bukura, më të dëlira, më hyjnore dhënë nga Zoti si dashuria, e vërteta, liria me veprimin e djallit i transformojmë në skllavëri, në urrejtje, gënjeshtër, dhe ato i japin një imazh të shëmtuar botës dhe e bëjnë botën si një stallë mbushur me papastërti.Pastaj ne njerëzit shtrihemi mbi ato masa jashtëqitjeje duke e konsideruar këtë gjendje si kënaqësi të jetës”.

Ambienti i grazhdit është një dëshmi se Zoti u përul, u bë i varfër për ne . Me dëshirën e Tij u bë i vobektë “ ndonëse ishte i pasur” (2 Korinthianëve 8:9), prandaj prania e Tij, në skamjen e stallës, do të thotë se varfëria në qoftë se është provë nuk është e keqe, përderisa është motra e dashur e Krishtit dhe burim i pasurisë shpirtërore, ashtu si Shën Joan Gojarti thotë: “Vetëm një gjë mund të them me zë të lartë: “O skamje që je burimi i pasurisë!”

Krishti do të thotë më vonë në lidhje me vyrtutin e ri të përuljes dhe të varfërisë materiale e shpirtërore duke thënë: “lum të varfrit në shpirt sepse e tyre është mbretëria e qiejve “ ( Mateu: 5 -4)

Ai i kishte përjetuar paraprakisht në grazhd. Varfëria e grazhdit ku u lind Zoti Krisht bie në antitezë me luksin dhe modën që duam të ndjekin të krishterët sot, të njehësuar me frymën e botës, duke harruar fjalët e Apostullit Joan : “Mos e doni botën, as gjërat që janë në botë. Ne qoftë se ndokush do botën, dashuria e Atit nuk është në të,sepse gjithçka që është në botë, lakmia e mishit, lakmia e syve dhe krenaria e jetës, nuk vjen nga Ati, por nga bota.Dhe bota kalon me lakminë e saj; por ai që bën vullnetin e Perëndisë mbetet përjetë:”( 1 Joanit 2 : 15 -17)

Grazhdi na tregon edhe disa kafshë, si qengji, kau dhe gomari.

Qengji është simboli i Krishtit të flijuar, ashtu si e cilëson Joan Pagëzori: “Qengji i Perëndisë që ngre mëkatet e botës” (Joani 1-29)

Kurse kau edhe gomari përfaqëson popullin e Izraelit që nuk donin ta pranonin Jisuin si Mesian, por pastaj e mohuan edhe e vranë në kryq. Profeti Isaia tha: “ Kau e njeh të zotin e tij dhe gomari grazhdin e zotërisë së tij. Por Izraeli nuk më njohu dhe populli im nuk tregon mirëkuptim” (Isaia 1:3), ashtu siç na thotë ungjillori Joan: “Ai erdhi në shtëpinë e vet, dhe të vetët nuk e pranuan” ( Joani 1:11).

Nga ky mëkat rrezikohen të gjithë edhe të krishterët hipokritë sot që rrezikohen të humbasin kuptimin më keq se një kafshë duke mohuar të njohin Zotin e tyre dhe duke e shëndërruar Krishtlindjen në një festë konsumi, për të kënaqur orekset e tyre ose për t’i bërë qejfin njeri-tjetrit me dhurata dhe për Krishtin të mos kenë as gjë dhe ta shohim si të huaj: ” Por të gjithë ata që e pranuan Ai u dha pushtet të bëhen bijë të Perëndisë, atyre që besojnë në emrin e Tij.”( Joani: 1-12)

Duke parë në grazhd figurën e Tërëshenjtës Mari, ajo kërkon të na thotë: “Unë e linda Krishtin në tokë dhe vetëm nëpërmjet meje mund të shkohet te Krishti.“Po ashtu është duke na thënë se unë dua ta lind sot të Vetëmlindurin, Birin Tim Jisuin, në grazhdin e zemrës tënde, ti vetëm hape e më lejo që unë nëpërmjet mistereve të Kishës orthodhokse,si: Pagëzim, Pendim-Rrëfim, Kungim, ta rilind aty përsëri.

Engjëjt na kujtojnë himnin gazmor: ‘Lavdi Perëndisë në më të Lartat, dhe mbi dhenë paqe dhe mbi njerëzit mirëdashje” (Luka: 2-14), po ashtu se si engjëlli u shpalli lajmin e mirë barijnve: “Mos kini frikë, unë po ju lajmëroj një gëzim të madh për të gjithë popullin, sepse sot në qytetin e Davidit lindi për ju një shpëtimtar që është Krishti, Zoti. Dhe kjo do t’ju vlejë si shenjë: ju do të gjeni një fëmijë me pelena, të shtrirë në grazhd.”( Luka : 2-12)

Përsëri engjëlli na thotë neve sot: “Mos kini frikë edhe në këto ditë të vështira se Zoti është me ju” Këto fjalë të engjëllit na kujtojnë edhe fjalët e apostull Pavlit : “Sepse Perëndia nuk na ka dhënë frymë frike, por force dashurie dhe urtësie.” (2 Timotheu 1:7)

Për këtë arsye edhe mesazhi i Krishtlindjes, që na vjen nga grazhdi , është mesazh paqeje dhe gëzimi, që e shpërndan frikën e mëkatit dhe të vdekjes.

Po ashtu Shën Josifi, i fejuari i Maries dhe mbrojtës i familjes hyjnore me qëndrimin e tij, të menduar na tregon misterin e madh të mishërimit të Birit të Perëndisë dhe lindjes virgjërore të Marisë që janë përtej arsyes dhe pranohen me besim me mendje të përulur . Tek Shën Josifi shikojmë virtyte bazë: fisnikërinë, mirësinë, butësinë, durimin në vuajtje dhe shërbimin pavarësisht moshës së madhe , virtute për të cilat kemi aq shumë nevojë në kohën tonë edhe ata të moshës së tretë.

Barinjtë që u lajmëruan nga engjëlli: “Sot u lindi juve një Shpëtimtar, që është Krishti Zot. Ja si do ta njihni: do të gjeni një foshnje të mbështjellë me pelena dhe të shtrirë në grazhd”( Luka : 2 -12) na tregojnë se Perëndia zgjodhi njerëzit me zemër të thjeshtë, para të cilëve do të bëhej zbulimi i madh i mishërimit dhe lindjes së Birit të Tij dhe jo krenarëve si mësuesit e ligjit, ose skolastikët sot.

Dijetarët, që erdhën nga Babilonia simbolizojnë kombet që ishin të mashtruar dhe adhuronin yjet, por me adhurimin që i bënë Krishtit të mësuar nga engjëlli, që u shfaqej si një yll dhe i drejtoi tek shtëpia ku ishte foshnja ( Mateu 2-9), ata u mësuan që t’i falen Krijuesit të yjeve : ashtu si na thotë tropari i Krishtlindjes : “Lindja Jote o Krisht Perëndi dhe Zot, lindi botës dritën e dijes së hyjshme se ata që adhuronin çdo yll në qiell, si sot prej yllit po mësoheshin,ty të adhurojnë Diellin e drejtësisë dhe të të njohin si lindjen që lartazi, O Zot lavdi më Ty.”

Sot, ata qortojnë të gjithë ata njerëz që vazhdojnë të besojnë tek yjet dhe fati si është besimi tek horoskopi. Dhuratat që ata i dhanë Zotit, si ar , temjan edhe miro, ishin gjërat më të çmuara të kohës dhe paraqesin tre funksionet e Krishtit, si Mbret, Kryeprift dhe Profet.

Shën Nikodhim Agjioriti thotë se blatimi i arit tregon për njohjen e Perëndisë prej tyre, temjani bindjen e tyre dhe miroja dashurinë e tyre. Prandaj edhe Perëndia i bekoi që ata të shikonin me sytë e tyre këtë mister të madh.

Grazhdi ,figurat ose ikona e Krishtlindjes, që ne vendosim aty, na tregon çdo ditë deri për Krishtlindje se Qiejt dhanë yllin, dijetarët – dhuratat, engjëjt – himnin, toka – shpellën, shkretëtira – grazhdin, barinjtë – mrekullinë dhe njerëzit – të Tërëshenjtën Mari.

Po ne të krishterët çfarë duhet të japim në këtë Krishtlindje ?

Çfarë kërkon Zoti nga ne?

Çfarë qëndrimi do të mbajmë ndaj foshnjes hyjnore?

Mos ndoshta do të themi si judenjtë: “Nuk ka vend për juve”(Luka : 2-7) apo do të themi:“ Zoti Krisht lind në në zemrën time si linde në shpellë dhe vendose në grazhd”.

Po ashtu ne duke parë grazhdin duhet të mendojmë për dhuratën që duam t’i bëjmë Krishtit për ditëlindjen e tij. Çfarë dhurate duhet t’i bëjmë gati?

Të parën dhuratë që kërkon Zoti nga ne janë mëkatet tona, t’ia japim ato Zotit në Misterin e Pendim-Rrëfimit. Dhuratë tjetër e çmuar prej nesh për Zotin është bindja jonë, të zbatojmë vullnetin e Perëndisë dhe jo dëshirat tona, ashtu si Zoti tha: “Në qoftë se zbatoni porositë e mia tregoni se më doni, Unë dhe Ati do të vijmë të bëjmë të ndenjur tek ju”.( Joani 14-15)

Dhurata e tretë mund edhe duhen të jenë përpjekjet tona për të ndihmuar që edhe të tjerët të njohin Shpëtimtarin Krisht. Ashtu si edhe Zoti u tha apostujve dhe çdo të krishteri: “Shkoni, pra, dhe bëni dishepuj nga të gjithë popujt, duke i pagëzuar në emër të Atit e të Birit e të Frymës së Shenjtë, dhe duke i mësuar të zbatojnë të gjitha gjërat që unë ju kam urdhëruar. Dhe ja, unë jam me ju gjithë ditët, deri në mbarim të botës. Amin” ( Mateu 28-18-20)

Këto janë tre dhuratat e çmuara shpirtërore si pendimi, bindja dhe shërbimi dhe janë më të vyera se dhuratat e magve.

Duke parë grazhdin çdo ditë, ne i themi vetes edhe të të tjerëve përqak: “Eni shihni besërisht, ku është lindur Zoti Krisht; le t’i biem gjithnjë pas, atje ku ylli udhëton, bashkë me magët, mbretërit e lindjes. Engjëjtë me mall, po e himnojnë pa pushim, barinjtë plot me gas u bien fyejve dhe lavdërojnë të lindurin në shpellë prej Kryezonjës, dhe Virgjëreshës, në Betlehem të Judesë.“

Për arsyet, që përmendëm më sipër, është mirë që çdo familje e krishterë të ketë të improvizuar grazhdin si shenja më autentike e Krishtlindjes në shtëpitë tona, duke na ndihmuar për t’u bërë sa më mirë gati për aq ditë sa na kanë mbetur deri në Krishtlindje që të mundim të kremtojmë sipas Traditës Orthodhokse Krishtlindje me Krishtin dhe jo sipas botës , Krishtlindje pa Krishtin.

Le të fillojmë të bëhemi gati duke ndërtuar grazhdin e të presim Krishtlindjen, por mbi të gjtha të bëjmë grazhdin e zemrës, duke ju lutur Zotit të vijë të rilindë aty, ashtu si lutej edhe Shën Joan Gojarti para se të kungohej: “ O Zot Perëndia im, e di që nuk jam i denjë as i aftë që të hysh në mbulesën e shtëpisë së shpirtit tim, sepse është e shkretë dhe e rënë dhe s’gjen tek unë vend të drejtë për të ulur kryet. Por sic e ule veten së larti për ne, ule dhe tani në përuljen time. Dhe siç denjove të shtrihesh në shpellë dhe në grazh të kafshëve , dënjo të hysh edhe në grazhdin e shpirtit tim të paarsyeshëm dhe të trupit tim të njëllosur”Amin..(Shëbesa e kungimit)

PEMA E KRISHTLINDJES NJË SIMBOL I KRISHTER APO NJË IDHULL PAGAN

Thu, 07 Dec 2023 07:33:00 +0000

Shkrim nga Miron Çako Katekist

Është bërë një traditë që mbas mbrëmjes të 6 dhjetorit, jo vetëm të krishterët, madje edhe të feve të tjera dhe ateist e ngrenë pemën në shtëpi ose në sheshe si simbol, që të krishterët e quajnë pema e Krishtlindjes dhe të tjerët pema e Vitit të Ri, kjo e fundit një terminologji që mbeti nga regjimi ateist-komunist i vendeve të lindjes si edhe në Shqipëri.

Por ku e gjejmë kuptimin e pemës si simbol të jetës dhe si ajo lidhet me Krishtin që është jeta e përjetshme?

Sipas Biblës, pema si simbol i jetës e ka zanafillën nga kopshti i Edenit, që e mbolli Perëndia dhe në mes të këtij kopshti me pemë frutore Ai mbolli dy pemë të një rëndësie të veçantë, njëra, "Pema e jetës", që me frutat e saj dhuronte pavdekësinë dhe tjetra "Pema e të mirës dhe të keqes", dhe nqs frutat e saj do të haheshin, do të sillnin vdekjen e sigurt; “Dhe Zoti Perëndia e urdhëroi njeriun duke i thënë: ‘ha lirisht nga çdo pemë e kopshtit, por mos ha nga pema e njohjes të së mirës dhe të së keqes, sepse ditën që do të hash prej saj ke për të vdekur me siguri.” (Zan: 2:16-17).

Njeriu fatkeqsisht gaboi, ai u gënjye nga djalli, ky engjëll i rënë, armik i Perëndisë, i cili u fut tek gjarpri dhe gënjeu në fillim Evën dhe ajo Adamin duke i`u thënë: Hani nga pema, “ju s’keni për të vdekur aspak. Por Perëndia e di mirë se ditën që do të hani do të hapen sytë tuaj dhe do të jeni si Perëndia në gjendje të njihni të mirën dhe të keqen.” (Zan: 4:5)

Me ngrënien e frutit të ndaluar nga pema e të mirës dhe e të keqes, njeriu u rebelua kundër Zotit dhe midis njeriut dhe Zotit nga zilia e djallit hyri mëkati dhe vdekjen shpirtërore edhe më vonë trupore sepse: “thumbi i vdekjes është mëkati dhe fuqia e mëkatit është ligji.”(1 Kor. 15:56).

Me këtë veprim rebel njeriu i solli vdekjen jo vetëm vetes edhe gjithë njerëzimit, por edhe prishje të gjithë krijimit: “Zoti tha: meqënëse dëgjove zërin e gruas sate dhe hëngre nga pema për të cilën unë të kisha urdhëruar "Mos ha prej saj"toka do të jetë e mallkuar për shkakun tënd… dhe ti je pluhur dhe në pluhur do të rikthehesh. (Zan.3:17-19).

Pra njeriun e nxori nga Edeni parajsa tokësore, kopshti i kënaqësive, fruti i një pemë.

Por Perëndia në planin e Tij për shpëtimin e njeriut, vendosi që po me anë të një peme do t’i rikthente njerëzit në parajsë, sepse: “Perëndia aq shumë e deshi botën sa dha Birin e tij të vetëmlindur, që kushdo që të besojë tek ai, mos të humbas por të ketë jetë të përjetshme.”(Jon: 3:16) Krishti që ishte bekim u bë mallkim për ne. sepse :“Krishti na shpengoi nga mallkimi i ligjit, sepse u bë mallkim për ne, sepse është shkruar: “I mallkuar është kushdo që varet në dru.” (Gal: 3:13)

Kështu pavarësisht se ngrënia e "Pemës të së mirës dhe të së keqes", e nxori njeriun nga parajsa për shkak të mosbindjes, të urdhërit të Perëndisë: "Mos ha", por përsëri një pemë në drurin e të cilit u kryqëzua me bindje të përsosur Zoti Krishti, bëri të mundur që njeriu të rikthehet në parajsën qiellore dhe të shijoj nga fruti i “Pemës së jetës”.

Kryqi është tashmë “Pema e Jetës”, e cila gjendet në parajsë dhe Zoti ua premton atyre që do fitojnë luftën e mire: “Kush fiton, do t’i japë të hajë nga pema e jetës, që është në mes të parajsës së Perëndisë” (Zan 2-7).

Fruti i kësaj peme është vetë Zoti Krisht, i cili tha: “Kush ha mishin tim dhe pi gjakun tim ka jetë të përjetshme, unë do ta ngjall atë në ditën e fundit… kush ha mishin tim dhe pi gjakun tim, mbetet në mua dhe unë në të.”(Jon 6-54)

Kisha Orthodhokse me himnet e saj teologjike, që këndohen në ditën e Lartësimit të Kryqit në 14 shtator mëson në lidhje me Kryqin si” Pema e Jetës”: “Ejani popuj, duke parë mrekulli paradoksale, ti falemi fuqisë së kryqit, se një dru në parajsë nxori si lastar vdekjen, ndërsa ky lulëzoi jetën, duke pasur Zotin e pamëkatshëm të gozhduar nga kryqi ne, gjithë kombet vjelim paprishjen dhe thërrasim: Lavdi ty që nëpërmjet kryqit shfarose vdekjen dhe na çlirove.”

Druri i kryqit u bë bekim për gjithë natyrën e pemëve, një tjetër himn thotë: “U gëzofshin gjithë drurët e pyllit, sot u shenjtërua natyra e tyre nga druri zotëror që u mboll në fillim, se Ai në të u nde përmes këtij që ngrihet madhështojmë dhe i falemi Krishtit tonë.”

Kështu për të krishterët orthodhoks Kryqi është simbol i Krishtit dhe i vetë jetës, prandaj kjo është shenja që i mbron, zbukuron dhe i shenjtëron të gjitha siç thuhet: "O Kryq, ruajtës i gjithë botës; o Kryq, zbukurim i kishës; o Kryq, lavdia e ëngjëjve; o Kryq forcim i mbretërve; o Kryq lavdia e ëngjëjve dhe plaga e demonëve.(Dërgimësore e kryqit)

Po pema e Krishtlindjes, ku dhe kur e ka origjinën?

Origjina e pemës se Krishtlindjes, është jo shumë e qartë për shkak gojëdhënave të ndryshme, apo këngëve të ndryshme të kulturës së Evropës Perëndimore.

P.sh, sipas traditave të krishtera, pema e krishtlindjeve është lidhur me Shën Bonifacin(672-754) dhe qytetin gjerman Geismar. Një here gjatë jetës se tij preu pemën e Thorit (perëndi pagane) në mënyre që te hidhte poshtë legjitimitetin e perëndive skandinave mbi fiset lokale gjermane.

Shën Bonifaci pa një peme bredhi të mbinte ne rrënjët e lisit te vjetër. Duke e marë ketë si një shenje te besimit të krishterë ai tha : “le te jete Krishti në qëndër të familjeve tuaja” dhe kështu përdoruri drurin e bredhit si një simbol te krishterimit.

Por pema e bredhit si simbol i Krishtlindjes u vendos nga Martin Luteri (1483-1546) një kryetar i reformës protestante. Ai protestonte traditën e Kishës Romano-Katolike, siç ishte dhe ajo e grazhdit të lindjes së Krishtit, traditë e vendosur nga shën Françesku i Asizit (1181-1226), por që në lindje kishte qënë që në shkujt e parë si na dëshmon shën Justin filozofi.

Luteri vendosi pemën e Krishtlindjeve si një simbol i “Pemës së Jetës” në kopshtin e Edenit.

Tradita i ngritjes se pemës se Krishtlindjeve mund te gjurmohet historikisht ne shekullin e XV në Livonia (sot Estoni dhe Letoni) dhe në shekullin e XVI në Gjermaninë veriore. Në shekullin e XVIII-XVIIII tradita e përdorimit të pemës së Krishtlindjes u përhap në vende të tjera të Evropës dhe përtej kontinentit. Në vitin 1871 ajo shkoi në Kanada. Në vitin 1816 u prezantua në Vjenë dhe zakoni u përhap në gjithë Austrinë. Në shekullin e XVIIII, në vitin 1841 ky zakon u bë i përhapur në gjithë Britaninë. Nga viti 1850 deri në vitin 1870 e gjithë Amerika e kishte traditën e pemës së Krishtlindjes,

Kisha romano-katolike e pranoj më vonë këtë simbol, sepse ajo nuk mund ta ndalonte dot përdorimin e saj në vendet ku ka juridiksionin e saj.

Pema e parë e Krishtlindjes është vendosur në sheshin shën Pjetër të Vatikanit në vitin 1982.Pema ju dhurua Papa Gjon Pavlit II nga një bashkëqytetar polak, i cili e solli pemën në Romë.

Kjo traditë është futur sot edhe tek besimtarët orthodhoksë e importuar nga vendet e Evropës perëndimore.

Sot pema e Krishtlindjes është përhapur në të gjithë botën, përveçse në vendet fondamentaliste ekstremiste fetare, që nuk tolerojnë simbole e një fe tjetër.

Por shqetësuese është simbolika që përdoret bashkë me pemën.

Derisa Kryqi është simbol i Krishtit dhe i “Pemës së Jetës” dhe një pemë Krishtlindje që nuk do ta ketë shenjën e Birit të Njeriut, Kryqin, ajo s’mund të jetë një simbol i Krishtit, ashtu si dhe një ikonë që paraqet fytyrën e Krishtit, në qoftë se nuk ka simbolin e Kryqit dhe brenda tij inicialet ‘OωN’ – që do të thotë ‘Unë jam Ai që jam’ – nuk mund të quhet ikonë e Krishtit dhe nuk mund të nderohet si e tillë.

Kështu edhe një pemë në qoftë se nuk ka në majën e saj Kryqin ajo nuk është një pemë e Krishtlindjes, por një pemë çfarëdo dhe kur ne e nderojmë dhe besojmë se është fatsjellëse, atëherë ajo është një idhull.

Ky është një adhurim pagan ashtu siç bënin njerëzit në kohën e padijes, duke i adhuruar pemët si fuqi të zotave të tyre.

P.sh: pema që adhurohej në Egjiptin e lashtë ka qenë druri i palmës, në Romë ka qënë druri i bredhit,në Greqinë antike bredhi ishte pema e shenjtë për perëndeshën Artemisë, mbrojtjen e lindjeve, po ashtu edhe në Azinë Veriore bredhi ishte konsideruar si pema kozmike e mbjellë në mes të universit.

Të gjitha këto lidhen me adhurimin pagan të bimësisë së gjelbër si shembull të zotave të pavdekshëm. Madje edhe zbukurimet që shoqërojnë sot pemën si topat e shkëlqyer janë mbetje pagane, simbol i diellit dhe të gjitha këto lidhen me festivalet pagane të solsticit dimëror.

Edhe ideja e dekorimit të shtëpive në festa është e përbotshme që nga shekuj e vjetër. Psh, dafina e saturnalisë, ashja gjermane, veshtulla kelte, dhe kaçuba meksikane, të gjitha identifikohen me këtë ceremoni shumëgjuhëshe të solsticit dimëror.

Po ashtu shumë nga bimët që përdoren si dekor në festën e krishtlindjes janë simbole të pjellorisë. Me siguri çdo dru me gjelbërim të përjetshëm si bredhi etj, me aftësitë e veta për të kthyer gjelbërim në muajt jo pjellor të dimrit, është e përshtatshme si simboli pjellorisë, por shumë më interesante janë ashja, dredhka, dhe veshtulla. Ashja, me gjethet e saja që shpojnë, lulet e bardha, dhe kokrrat e kuqe simbolizon dëshirën e fortë të riprodhimit mashkullor.

Në fakt, në këngët gazmore angleze ashja është mashkulli dhe dredhka është femra.

Pra këto rite dhe simbole pagane të krishterët në perëndim, i kanë huazuar nga festat pagane dhe i kanë bërë pjesë të traditës së krishtlindjes.

Kjo nuk mund të jetë e gabuar sepse.

Ajo që duhet të na shqetësoj është kur i shikojmë këto simbole si fatsjellëse dhe të ndara nga fryma e krishtlindjes që tregon se Zoti u bë Njeri, për të shejntëruar njeriun edhe gjithë krijesën.

Por ajo që është më shqetësuese është përdorimi nga krishterët i simboleve antikrishte dhe djallëzore siç është "ylli pentalfa".

Ky yll përdorej rëndomt nga paganët si simboli i diellit flakërues dhe në besimin Indu pesëvijëshi është quajtur ylli i pranimit që përcakton privilegjet e kastës së priftërinjëve të shivës të cilët ja kushtonin zotit diell.

Në mënyrë të mistershme në shoqëritë okulte ylli pendalfa simbolizon "njeriun si perëndi", si universin e mishëruar.

Ai tregon gjithashtu Siriusin, yllin qen, ose planetin ku okultistët mendojnë se rri djalli.

Ai tregon Thorin, zotin e lashtë nordikë. Ai tregon Baal, zotin djallëzor që përmendet shpesh me terma ironik në Dhjatën e Vjetër. Po i njëjti "zot yll" adhurohej edhe në Egjipt dhe izraelitët e infektuar nga egjiptianët gjatë kohës që endeshin nëpër shkretëtirë e adhuronin fshehtaz këtë shenjë.

Ata e quanin atë Molak, Çiun dhe Renfa.

Profeti Amos i akuzoi izraelitët për këtë sakrilegj, ku ju thotë: “por ju keni krijuar imazhet tuaja në faltoren e Molokut (perëndia e amoniteve dhe fenikasve) dhe Çiuni, yllin e zotit tuaj të cilin e bëtë për vete. (Amos 5:20)

Për satanistët ai është shenja e djallit. Francezi Elifas Levit, satanist i shek. XIX-të, krijuesi i kishës së djallit, bën të ditur me entuziazëm: “Pesëvijeshi me dy brirë (ylli pesëkëndor) në rend ngjitës përfaqëson djallin d.m.th përmbysjen, çrregullimin dhe marrëzinë intelektuale" Prandaj dhe sot shenjën e yllit pesëkëndor e shikojmë rëndom në grupet satanike, masonike, antikrishte që i kundërvihet simbolit të kryqit.

Ylli i kuq, si simbol i diellit dhe i luftës gjakësore ka qenë simbol i ateizmit-komunizmit për shumë vite dhe ne shqiptarët këtë e dimë shumë mirë.

Dikush mund të thotë se në ditën e lindjes së Krishtit u shfaq një yll, por kjo nuk ka lidhje me "yllin pentalfa" që sot vendoset mbi pemë, sepse në të vërtetë ai nuk ishte një yll,apo një trup qiellor i ndritçëm, por një engjëll, që shfaqej si yll dhe i tregonte rrugën magëve për tek Krishti Zoti- Njeri, që magët të cilët përfaqësonin kombet paganë nga adhurues të yjeve, të bëheshin adhurues të Atij që krijoi gjithësinë.

Forma që shfaq si yll në qiell nuk është si ajo e yllit pentalfa, që siç thamë është simbol pagan dhe i vetë djallit prandaj nuk ka përligjje vendosja e këtij simboli në pemëm eKrishtlindjes,por mund të gjendet një formë tjetër ylli.

Simbolika nuk duhet nënvlerësuar, ajo jep një imazh duke na transmentuar një doktrinë, por dhe transmeton energji për ata që lidhen me imazhin. Psh: kur të krishterët bëjmë dhe mbajmë shenjën e kryqit, vetëm me këtë simbol tregohet dogma e besimit të tyre, por dhe ajo përcjell energjitë e hirit të Perëndisë sipas masës së besimit.

Kisha e krishterë vërtet i mori element nga traditat dhe festat pagane, siç është dhe dita e 25 dhjetorit, që ka lidhje me solsticin dimëror dhe ishte festa e “diellit të pamposhtur”, por Kisha në urtësinë e saj vendosi këtë ditë lindjen e “Diellit mendore të pamposhturin" Zotit Krisht, që në këtë mënyrë gjithë paganët t’i faleshin Krishtit, si Zotin dhe Shpëtimtarin e tyre.

Kisha i mori këto tradita të popujve paganë para Krishtit të cilët prisnin një Shpëtimtar, i pastroi nga bestytnitë, nga ritualet dhe simbolet magjike dhe i përdori për të përhapur të vërtetën, sepse Zoti u bë Njeri , që njeriu në bashkim me Krishtin të bëhet Perëndi sipas hirit.

Prandaj në qoftë se do të vendosim një pemë bredhi në shtëpitë tona simbol i lindje së Krishtit duhet patjetër të vëmë mbi të shenjën e Kryqit, vetëm atëherë ajo mund të quhet një pemë Krishtlindjeje, që na afron me vetë prototipin Krishtin, foshnjën Hyjnor "Pema e Jetës",ndryshe ajo është një idhull pagan.

Apostulli i kombeve Pavli këshillon të krishterët: “Prandaj, të dashurit e mi, largohuni nga idhujtaria.”(1 Kor 10:14)

Ata që dëshirojnë, le ta presin Krishtlindjen me frymë dhe simbole të krishtera dhe me i rëndësishmi dhe autentik është grazhdi, ikona Lindjes njerëzore të Birit të Perëndisë prej Virgjëreshës Zonja Shën Mari në Betlehem të Judesë.

KUSH ËSHTË ARMIKU YNË I PËRBASHKËT ?

Wed, 29 Nov 2023 08:23:00 +0000

Nga Miron Çako Katekist

Në këtq ditë festive ku nderojmë ata që ranë si dëshmor për atdheun në luftë me armikun, është mirë të mendojmë pak më thellë, se :

"Kush është armiku ynë i përbashkët "?

Armiqësia ekziston kur dy njerëz ose dy palë urrejnë dhe luftojnë njëri-tjetrin. Fatkeqësisht, pothuajse të gjithë njerëzit kanë armiq, të cilët mund jenë personalë, familjarë, shoqërorë, por edhe kombëtarë.

Për disa, në këtë botë plot me kontradikta, lufta kundër armikut duket e natyrshme dhe si zhvillim dialektik i vetë qenieve. P.sh., teoria e Evolucionit apo Seleksionimi Natyror(The Origin of Species) botuar më 1859 nga biologu Carl Darvini (1809-1882) na shpjegon në mënyrë të detajuar se zhvillimi i qenieve nga organizmi më i thjeshtë njëqelizor në më të ndërlikuar shumëqelizor edhe në specie, nuk është gjë tjetër, veçse një zinxhir i pandërprerë kalimesh me konfliktesh armiqësore për jetë a vdekje, për gjatë shekujve, nga një formë më e ulët në një më të lartë deri te njeriu homo sapiens (njeriu i ditur).Teorinë e Darvinit, që tronditi themelet e teizmit edhe i hapi rrugë ateizmit, e çoi më tej filozofi gjerman Frederik Niçe (1844-1900).

Niçja, i pajtuar absolutisht me teorinë e Darvinit, filozofonte që, ashtu si evoluuan speciet, nga një luftë armiqësore e egër edhe vetë njeriu, si qenie e evoluar nga majmuni, mund të vazhdojë të evoluojë brenda llojit, nëpërmjet një lufte të egër dhe të pamëshirshme, duke parë të afërmin apo tjetrin si armikun e tij dhe si shkallë për t’u ngjitur në përsosmëri.

Ai u thoshte pasuesve: “Mos e lini veten të ndikoheni prej mëshirës, prej dhembshurisë dhe dashurisë, shtypeni të dobëtin. Duke shkelur mbi kufomat e tyre, ngjituni më lart se jeni bijtë e një brezi më të fortë. Ideali juaj të jetë mbi njeriun”.

Niçja, një filozof i dëshpëruar dhe me probleme psikike, tha në shpërthimet e tij shfrenuese se: “Zoti ka vdekur”. E gjithë veprimtaria e tij letrare dhe filozofike është lufta e rreptë dhe e hapur kundër Krishterimit. Niçja mendonte se e liga që zotëron në jetën e sotme dhe të gjitha mjerimet e qytetërimit tonë, rrjedhin ngaqë njerëzit zbatojnë porositë ungjillore të Krishtit për dashurinë, butësinë, mëshirën dhe faljen ndaj armikut.

U provua qartë se teoria agresive e Darvinit dhe filozofia dëshpëruese e Niçes nuk sollën aspak zhvillimin e species së “mbinjeriut”, por as edhe të popullit elitar (arian), por rizgjuan anën më të errët të natyrës së rënë njerëzore, armiqësinë brenda llojit, duke nxitur te njeriu instinktin e armiqësisë, si të kafshës në xhungël, prishi gardhet e arsyes dhe të ligjit natyror midis njerëzve: “Mos i bëj tjetrit, atë që duan ta bëjnë ty” dhe prodhoi një armiqësi të “justifikuar” dhe të papërmbajtur midis njerëzve edhe kombeve me miliona viktima, veçanërisht në luftërat botërore të shekullit XX, ku Lufta e Dytë Botërore u quajt: “Lufta e Niçes”, këto të dirigjuara nga partitë nacionaliste ekstreme, si fashiste, naziste, bolshevike, komuniste, të drejtuara nga figura diktatorësh delirantë, sadistë, që janë përgjegjësit kryesorë të humbjes së shumë jetëve të njerëzve të pafajshëm dhe shkatërrimesh dramatike të qytetërimit njerëzor. Gjatë Luftës të Parë Botërore humbën jetën 20 milionë njerëz, ndërsa gjatë së Dytës rreth 62 milionë njerëz.

Edhe pse pësimi u bë mësim për kombet dhe u krijuan organizma imune për të mbrojtur paqen mes popujve, si Organizata e Kombeve të Bashkuara (OKB), themeluar në vitin 1945 me iniciativën e shteteve fituese të Luftës së Dytë Botërore, si SHBA, Kina, Anglia, Bashkimi Sovjetik dhe Franca që zëvendësoi Ligën e Shteteve , e cila ishte formuar në vitin 1919, por nuk ishte treguar efektive për mënjanimin e Luftës së Dytë Botërore, apo krijimi i Evropës së Bashkuar (BE), që filloi nga Traktati i Parisit i vitit 1951 dhe Traktati i Romës i vitit 1957 dhe më vonë Traktati i Mastrihtit themeloi Bashkimin Evropian në vitin 1993 dhe vendosi nënshtetësinë evropiane.

Por përsëri brenda këtyre vendeve me një platformë për vëllazërim midis popujve, njësim të monedhës, ka tendenca për një rizgjim të nacionalizmit ekstrem, ksenofobisë, filitizmit duke parë tjetrin, ose kombin fqinj si armik dhe shkak të fatkeqësisë, duke i çuar përsëri popujt në greminën e luftës, sepse historitë e harruara rrezikohen të përsëriten.

Nacionalizmi është formë ekstreme e patriotizmit, e mbushur me një ndjenjë superioriteti ndaj vendeve të tjera, që përjashton edhe nxit armiqësi ndaj kombeve të tjera. Si gjithmonë, nacionalizmi, ashtu siç e cilëson Samuel Xhonson, është “streha e fundit e horave”, d.m.th. e filozofëve të dëshpëruar, cinikë, e biznesmenëve apo e politikanëve lakmitarë, mizantropë, të korruptuar dhe të diskredituar në popull që nuk iu ka mbetur asgjë për të mbuluar përpara turmës lakuriqësinë e turpeve dhe të padrejtësive të tyre, vetëm duke përdorur dëshpërimisht gjethet e nacionalizmit ekstrem.

Pavarësisht se Darvini studioi për teologji në Universitetin e Kembrixhit edhe Niçja ishte bir pastori (prifti) protestant apo edhe të tjerë diktatorë nacionalistë ekstremist, që u frymëzuan prej tyre, studiuan teologji apo kishin njohuri nga teologjia e krishterë, nuk arritën kurrë të kuptonin doktrinën e vërtetë të krishterë se: armiku nuk është tjetri, por vetvetja jote e gabuar edhe, mbi të gjitha, armiku i njerëzve është djalli me demonët (engjëjt e rënë) që e urrejnë njeriun, sepse është i krijuar sipas ikonës së Perëndisë dhe ata janë regjisorët e padukshëm të armiqësisë midis njerëzve me Perëndinë, me njëri-tjetrin dhe me krijimin. Njerëzit, sipas teologjisë së krishterë, vijnë nga i njëjti burim, nga çifti i parë njerëzor (Adami dhe Eva) dhe kështu ata janë vëllezër, pavarësisht nga raca, gjuha, ngjyra, gjinia dhe territori ku jetojnë. Kështu, kur e duan dhe e pranojnë njëri-tjetrin, është gjë e natyrshme; ndërsa, kur e urrejnë dhe e vrasin njëri-tjetrin, kjo është gjë e panatyrshme.

Armiqësia midis njerëzve filloi kur çifti i parë njerëzor mëkatoi i mashtruar nga ligësia e djallit, duke ngrënë frytin e ndaluar në kopshtin e kënaqësive të Edenit (në Lindje). Ata, në vend që të pendoheshin edhe t’i kërkonin falje Zotit Perëndi që i urdhëroi: ‘Ha lirisht nga çdo pemë e kopshtit, por mos ha nga pema e njohjes të së mirës dhe të së keqes, sepse ditën që do të hash prej saj ke për të vdekur me siguri” (Zanafilla 2:16-17), u justifikuan duke akuzuar me armiqësi njëri-tjetrin, krijesën edhe vetë Krijuesin: “Mos vallë ke ngrënë nga pema që unë të kisha urdhëruar të mos haje”. Njeriu iu përgjigj: “Gruaja që ti më vure pranë, më dha nga pema dhe unë e hëngra”. Dhe Zoti Perëndi i tha gruas: “Pse e bëre këtë”. Gruaja iu përgjigj: “Gjarpri më mashtroi dhe unë hëngra prej saj” (Zanafilla 3:11-13).

Kjo armiqësi ndaj çiftit thellohet edhe te fëmijët e tyre kur Kaini vret nga smira Abelin, duke e parë atë shkakun e dështimit të tij: “Dhe Kaini foli me të vëllanë, Abelin; kur u gjendën në fushë, Kaini u ngrit kundër vëllait të tij, Abelit, dhe e vrau. Atëherë Zoti i tha Kainit: “Ku është vëllait yt, Abeli”. Ai iu përgjigj: “Nuk e di; mos jam unë rojtari i vëllait tim”. Zoti i tha: “Çfarë ke bërë. Zëri i gjakut të vëllait tënd më vëngon nga toka. Dhe ti tani je më i mallkuar se toka që hapi gojën për të marrë gjakun e vëllait tënd nga dora jote. Kur të punosh tokën, ajo nuk do të të japë më prodhimet e saj, dhe ti do të jesh një endacak dhe një ikanak mbi tokë”. Atëherë Kaini i tha Zotit; “Ndëshkimi im është tepër i madh, aq sa unë nuk mund ta duroj” (Zanafilla 4: 8-13).

Në këtë histori kaq tragjike, të përshkruar shumë shkurt, na zbulohet e gjithë zanafilla dhe rrënia e gjithë armiqësisë edhe e pasojave të saj te njerëzit që, të mashtruar nga ligësia e djallit, në fillim dolën kundër Zotit, pastaj urrejnë tjetrin duke e parë atë si armikun dhe shkakun e fatkeqësisë dhe kështu përligjin armiqësinë, vrasjet, shkatërrimet si e vetmja rrugë e mbijetesës në këtë botë konfliktuale për shkak të mëkatit. Por edhe pse Kaini ishte shkaktar i një vrasjeje të padrejtë dhe se gjaku i Abelit (shpirti) kërkonte shpagim nga toka, çuditërisht Zoti i drejtë e ndalon gjakmarrjen që nxit armiqësinë. Dhe Zoti i tha: “Prandaj, kushdo që vret Kainin, do të dënohet shtatë herë”. Dhe Zoti vuri një shenjë mbi Kainin, me qëllim që kushdo që ta gjente, të mos e vriste”. (Zanafilla 4:15).

Kjo tregon një tjetër mister, se armiqësia ndaj tjetrit, edhe kur është e drejtë, nuk është zgjidhja e problemit, sepse viktima kthehet në viktimizues në një rreth vicioz armiqësie, që vazhdon të thellohet ashtu siç veprohej sipas ligjit të Talionit: “Kur dikush i shkakton një dëmtim fqinjit të vet, ai do të pësojë po atë gjymtim që i ka bërë tjetrit, sy për sy, dhëmb për dhëmb”.

Krishti, Biri i Perëndisë dhe Biri i njeriut, kur erdhi në tokë, edhe pse personalisht nuk u bëri asnjë të keqe njerëzve, përsëri pati shumë armiq, që u frymëzuan nga djalli, i cili u fut në fillim te Juda që e tradhtoi, pastaj te priftërinjtë të cilët e dënuan padrejtësisht me vdekje, si blasfemues, por edhe te turma që i harroi të mirat e tij edhe në inat e sipër i thoshin Pilatit: “Kryqëzoje, kryqëzoje!”. Krishti në kryq nuk ishte i dobët, por më i fortë se kurrë se atje po mundte djallin, armikun e njerëzve dhe prandaj u lut kështu: “Fali, o Atë, se nuk dinë se ç’bëjnë”(Lluka 23:34) si shembull unikal për ti shpëtuar njerëzit nga armiqësia e cila ushqehet nga hakmarja edhe kur kjo është e drejtë. Falja e Krishtit në kryq për armiqtë, ishte në koherencë të plotë me mësimet e tij të padëgjuara deri atëherë: “Por unë po ju them: ‘Duajini armiqtë tuaj, bekojini ata që ju mallkojnë, bëjuni mirë atyre që ju urrejnë dhe lutuni për ata që ju keqtrajtojnë e ju përndjekin, që të jeni bij të Atit tuaj, që është në qiej, sepse ai bën të lindë dielli mbi të mirët dhe mbi të këqijtë, dhe bën të bjerë shi mbi të drejtët dhe të padrejtët”. (Mateu 5:44-45).

Jisui nuk vjen pra për të mohuar armiqësinë midis njerëzve edhe popujve, por për ta shfaqur atë në misterin e saj të plotë si një virus vdekjeprurës të djallit dhe si një shenjë të mbretërimit të djallit midis njerëzve mëkatarë. Krishti iu kundërvu armiqësisë me dashurinë flijuese edhe pse njerëzit ishin armiq të Perëndisë, ashtu siç thotë apostull Pavli: “Në fakt, ndërsa ishim armiq, u pajtuam me Perëndinë nëpërmjet vdekjes së Birit të tij” (Romakëve 5:10).

Dashuria flijuese e Krishtit në kryq nuk ndikoi vetëm tek individë që të falnin edhe të donin njëri-tjetrin, por edhe te popujt armiq, ashtu siç përsëri apostull Pavli thotë: “Ai në fakt, është paqja jonë, ai që ka bërë nga të dy popujt një dhe ka shembur murin e ndarjes, duke e prishur armiqësinë në mishin e tij… duke bërë paqen, për t’i pajtuar të dy me Perëndinë në një trup të vetëm me anë të kryqit, mbasi vrau armiqësinë në vetvete”(Efesianëve 2:14-16).

Pavarësisht se Krishti është ekumenik (i përbotshëm) në misionin e tij të dashurisë, Ai është përsëri atdhedashës madje është shembulli unikal i atdhedashurisë. Si një judeas, ai nuk pushoi së bëri mirë mbi të gjithë bashkëkombësit me fuqinë dhe të vërtetën e Perëndisë edhe kur paradoksalisht populli i Tij nuk e priti dhe e përbuzi si të pavlefshëm, si armik të kombit, sepse izraelitët, të mashtruar nga egoizmi i tyre dhe urrejtja për kombet e tjera, prisnin një Krisht nacionalist, përjashtues dhe sundues mbi të gjitha kombet. Krishti, duke i ditur të gjitha përfundimet e nacionalizmit hebre, sa do të arrinin të vrisnin edhe Mbretin (Mesian) e tyre, vajton për kryeqytetin e Izraelit, Jerusalemin, duke thënë profetikisht: “Oh, sikur ti, pikërisht ti, të njihje të paktën në ditën tënde ato që janë të nevojshme për paqen tënde! Por tashti ato janë të fshehura për sytë e tu. Sepse përmbi ty do të vijnë ditë kur armiqtë e tu do të të qarkojnë me ledh, do të të rrethojnë dhe do të të zënë nga të gjitha anët. Dhe do të të rrëzojnë përtokë ty dhe bijtë e tu në ty; dhe s’do të lënë në ty gur mbi gur, sepse ti nuk e ke njohur kohën kur je vizituar” (Luka 17:41-44).

Fjalët profetike të Krishtit u realizuan në vitet 70 (pas Kr.), kur romakët, të udhëhequr nga gjenerali Titus, rrethuan dhe pushtuan Jerusalemin duke bërë masakrën më të madhe në popullin e Izraelit, shkatërruan qytetin edhe Tempullin e Solomonit, sa nuk mbeti gur mbi gur. Që nga ky moment, Izraeli pushoi si komb dhe tokën e tij e shkelën kombet e tjera, derisa të plotësohej koha e kombeve. Historia e kombit të Izraelit na tregon se nacionalizmi armiqësor mund të shkatërrojë edhe popuj elitarë, sepse mohuan Zotin e tyre, ashtu siç thuhet: “Mjerë ai popull që mohon Zotin e tij!

Të krishterët, që sot përbëjnë popullin e ri të Zotit, të shtrirë në kohë edhe hapësirë, duke qenë si kripa dhe drita midis popujve, edhe pse aspirojnë mbretërinë e qiejve, atje ku rri Krishti me shenjtorë, edhe nga ku pritet të vijë për të krijuar një qiell të ri edhe tokë të re, ku nuk do të ketë më armiqësi, por vëllazëri edhe dashuri të përjetshme: “Sepse qytetaria jonë është në qiej, prej nga edhe presim Shpëtimtarin, Zotin Jisu Krisht” (Filipianëve 3:20), përsëri deri atëherë dashuria për atdheun në këtë tokë do të mbetet për ta gjithmonë një detyrë për t’u përmbushur, si shprehje e dashurisë ndaj të afërmit, jo thjesht ai i fisit, i gjakut apo kombit, por i atij që është afër fizikisht, sepse te çdo njeri është Zoti, i Cili thotë: “Në të vërtetë po ju them: sa herë ia keni bërë këtë ndonjërit prej këtyre vëllezërve të mi më të vegjël, këtë ma bëtë mua”(Mateu 25:40).

Prandaj të krishterët nuk mund të jenë nacionalistë armiqësorë për të mbivlerësuar kombin e tyre dhe për të përjashtuar kombet e tjera, sepse atëherë ata nuk mund të jenë të krishterë dhe pjesë e Kishës së Krishtit, që është një Kishë Katholike dhe Apostolike në të gjithë botën, e cila i përqafon të gjithë njerëzit me dashurinë dhe të vërtetën e Krishtit, pa dallim race, gjuhe dhe kombi, duke i bërë ata, në çdo kohë dhe në çdo vend, popull të ri të Zotit.

Vetë Patriarkana Ekumenike, në Sinodin e vitit 1872, e nxitur prej veprimeve nacionaliste edhe brenda Kishës Orthodhokse, e dënoi si herezi etno-filitizmin (racizmin) dhe ndarjen e Kishës sipas kombit dhe lëshoi një dënim zyrtar kundër racizmit kishtar ose etno-filitizmit: “Ne heqim dorë, dhe dënojmë filitizmin që është diskriminim racial, ndarjet etnike që nxisin urrejtjet dhe përçarjet brenda Kishës së Krishtit, në kundërshtim me mësimin e Ungjillit dhe kanonet e shenjta të etërve tanë të bekuar, që ‘mbështesin një Kishë të Shenjtë’ në të gjithë botën e krishterë”.

Pavarësisht se Perëndia është për paqen dhe Krishti quhet Princi i paqes, që mbështet mbi të vërtetën drejtësinë, dashurinë edhe faljen, në raste të veçanta kur kjo paqe mund të prishet, atëherë vetë Zoti e lejon mbrojtjen me armë ndaj armikut të kombit si një të keqe më të vogël përballë një të keqeje më të madhe kundër njerëzve të pafajshëm, popujve, njerëzimit edhe qytetërimit. Krishti vërtet e ndalon Petron për të përdorur shpatën në mbrojtje personale: “Ktheje shpatën në vendin e vet, sepse të gjithë ata që rrokin shpatën, prej shpate do të vdesin. A kujton ti, vallë, se unë nuk mund t’i lutem Atit tim që të më dërgojë më shumë se dymbëdhjetë legjione engjëjsh” (Mateu 26:52-54).

Por asnjëherë Krishterimi nuk ka qenë kundër përdorimit të shpatës për mbrojtje të kombit. Apostull Pavli, goja e Krishtit, thotë: “Sepse eprori (shteti) është shërbëtor i Perëndisë për ty për të mirë; por, po të bësh të këqija, druaj sepse nuk e mban kot shpatën, sepse ai është shërbëtor i Perëndisë, hakmarrës plot zemërim kundër atij që bën të keqen”(Romakëve 13:4).

Shën Athanasi (295-373), i mbiquajtur atë i orthodhoksisë, thotë: “Të vrasësh nuk është e lejueshme, por të vrasësh armiqtë në kohe lufte, është edhe e ligjshme, edhe e denjë për lëvdatë. Kështu vlerësohen për nderime të mëdha ata që janë shquar në luftë edhe u ngrihen atyre përkujtimore që dëshmojnë veprat e tyre. Kështu që një punë, e cila në një mënyrë e në një kohë të caktuar nuk duhet lejuar, po ajo punë, në rrethana e në mënyra të tjera edhe lejohet, edhe ndjehet. Thirrja e atdheut në rrezik hyn me një shpejtësi të madhe në ndërgjegjen e krishterë dhe Kisha Orthodhokse pranon që mbrojtja me armë e atdheut është një detyrë për tërë bijtë e saj”.

Prandaj Kisha Orthodhokse, ndryshe nga konfesionet e tjera fetare, e nderon flamurin kombëtar si simbol të unitetit dhe të dashurisë kombëtare deri në flijim dhe i lutet Perëndisë t’i kujtojë ata që ranë për fe edhe për atdhe. Klerikët së bashku me besimtarët i luten Zotit përpara flamurit:

“O Zot që bekon dhe shenjtëron, Ti bekoje flamurin tonë dhe shpëtoje shtetin dhe popullin tonë nga çdo rrezik dhe shtrëngesë, dhe drejtoje në udhën e dritës, të lirisë dhe të përparimit nën hijen tënde, dhe vlerësona që ne të pavyerit ta kremtojmë këtë ditë të lavdëruar, me shëndet dhe ditë të gjata këtu dhe kudo se Ti je Perëndi mëshirëplotë dhe njeridashës, dhe Ty ta drejtojmë lavdinë, Atit e Birit edhe Shpirtit të Shenjtë, tani e përherë e në jetë të jetëve”.

Por përsëri Kisha Orthodhokse nuk pushon së thëni të vërtetën se cili është misteri i armiqësisë midis njerëzve dhe popujve edhe ndaj kujt duhet të luftojmë pa mëshirë, ashtu siç apostull Pavli na këshillon: “Vishni gjithë armatimin e Perëndisë, që të mund të qëndroni kundër kurtheve të djallit, sepse beteja jonë nuk është kundër gjakut dhe mishit, por kundër principatave, kundër pushteteve, kundër sunduesve të botës së errësirës së kësaj epoke, kundër frymërave të mbrapshta në vendet qiellore”(Efesianëve 6:11-12).

Edhe shën Joan Gojarti (344-407), një tjetër atë i madh i Kishës Orthodhokse, mësonte: “O vëlla, përpiqu të jesh armik e hakmarrës i djallit, por jo i vëllait tënd. Zoti na armatosi me zemërimin që ta përdorim si shpatë dhe ta ngulim jo në trupat e vëllezërve tanë, por në atë të djallit; në kraharorin e tij ngule shpatën thellë deri në dorezë ose më mirë fute brenda edhe dorezën vetë dhe mos e nxirr kurrë, por lëre atje përgjithmonë. Shpatën e ngulim në trupin e djallit vetëm atëherë kur tregojmë dashuri e butësi kundrejt vëllezërve dhe kur sillemi mes nesh me paqe edhe me urtësi!”.

Kurse në lidhje me armiqësinë mes njerëzve, ja cilët lumëron Krishti:

“Lum ata që përpiqen për paqen, sepse ata do të quhen bij të Perëndisë” (Mateu 5:9).

PATRIOT APO NACIONALIST ?

Tue, 28 Nov 2023 08:17:00 +0000

PATRIOT_APO_NACIONALIST__-_Blog.pdf

Nga Miron Çako Katekist

Këto ditë festive të nëntorit me gjithë historikun dhe aktivitetet e shumta propaganduese nxinisin tek ne shqiptarët ndjenjat dhe qëndrimet patriotike dhe nacionaliste . Kemi dëgjuar shumë për patriotizmin dhe nacionalizmin , por na del një pyetje : Çfarë është më mirë të jesh patriot apo nacionalist ?

E para termi patriot vjen nga fjala e lashtë greke "patrios" që do të thotë :" etërit e dikujt" dhe që vjen nga patris "atdheu".

Fjala patriot zbatohej nga grekët e lashtë për barbarët që perceptoheshin si të paqytetëruar ose primitivë, të cilët kishin vetëm një Patris ose atdhe të përbashkët".

Por ky term mori një konotacion tjetër në Evropë në shekullin 15, një kuptimin më gjithëpërfshirës për të gjithë bashkatdhetar me origjinë nga ai vend, pavarësisht nga statusi social-ekonomik.

Në fjalorin shqip patriot do të thotë: “Ai që do atdheun dhe popullin e vet dhe që u shërben atyre me besnikëri, ai që lufton me vetëmohim për të mbrojtur interesat e vendit e të popullit të vet; atdhetar.

Patriotizmi është një ndjenjë dhe një qëndrim i domosdoshëm për popujt për të mirën e vendit , madje e frymëzon edhe Bibla edhe Kisha Apostolike Katholike Orthodhokse, sigurisht jo me kuptimin e shovinizmit, që manifestohet me urrejtjen e popujve për njëri tjetrin, por me patriotizmin,dmth me atdhedashurinë që është një ndjenjë dashurie dhe sakrifice për tokën atërore, vendi që kemi lindur dhe jetojmë si komb dhe popull, jo vetëm me kuptimin rracor, të gjakut por edhe në atë shpirtëror në kuptimin fetar, me vendin që Zoti na i ka falur dhe ku japim adhurim dhe falenderim Perëndisë Triadik. Atdhedashuria është përmbushje e gjithë porosive të Ligjit Hyjnor ashtu si na mësoi Zoti Jisu Krisht : "Duaje Zotin, Perëndinë tënde me gjithë zemrën tënde, me gjithë shpirtin tënd dhe me gjithë mendjen tënde". Ky është urdhërimi i parë dhe i madhi. Dhe i dyti, i ngjashëm me këtë, është: "Duaje të afërmin tënd porsi vetveten". Nga këto dy urdhërime varet i tërë ligji dhe profetët''(Mateu 22; 37-40)

Prandaj ai që është besimtar i vërtetë është dhe patriot i sinqertë.

Patriotizmi autentik bazohet në filantropinë e sinqertë si të Krishtit , Zotit –njeri , dëshmorëve që ranë në dashurinë sublime për Zotin dhe për të afërmin si përmbushje e dashurisë dhe këta si bijë të zgjedhur të kishës dhe të kombit u dalluan në luftërat e madha sakrifikuese: “për fe dhe atdhe”.

Për këtë arsye Kisha Apostolike ka me mijëra dëshmor për dashurinë e Krishtit dhe për mbrojtjen e atdheut që i përfaqëson edhe flamuri kombëtar dhe ai kishtar që kanë shumë ngjashmëri mes tyre. Kjo është arsyeja në këto ditë edhe në çdo Liturgji Hyjnore Kisha Orthodhokse lutet me nderim : “Për ata që ranë për fe edhe për atdhe”(Lityrgjia Hyjnore e Kishës Orthodhokse)

Prandaj në qoftë se duhet të jemi patriotë të vërtetë duhet t'i nderojmë dhe imitojmë ata që Zoti, kisha dhe shteti i nderon me mirënjohje për sakrificat e tyre sublime.

Nacionalist në fjalorin shqip do të thotë: atdhetar që kërkon çlirimin e vendit nga pushtuesit e huaj, kurse nacionalizëm do të thotë ideologji dhe politikë reaksionare e borgjezisë së një vendi, e cila i vë interesat e veta të ngushta klasore mbi gjithçka, duke i paraqitur si interesa të të gjithë kombit, dhe e quan këtë më epror ndaj kombeve të tjera dhe ndez përçmimin e armiqësinë ndaj tyre.

Edhe pse termi nacionalitet shumë herë përzihet me termin "komb" përsëri ky term është shfaqur në shekullin 19 ku kemi formimin e shoqërisë industrialiste , në grupe të ndruyshme që u quajtën nacionalitete.

Nacionalizmi shtetëror e ka bazën nga Marrëveshja Paqësore e Vestfalenit të vitit 1648 ku mbas një lufte 30 vjeçare mes protestantëve dhe katolikëve gjermanë kemi një zgjidhje paqësore dhe aty kemi edhe fillimin krijimin e nacionalitetit, shtetit të ndarë nga ajo perandorit katolik të Perandorisë së Shenjtë Romake të Kombit Gjerman. bSipas këtij modeli kërkohet edhes sot formimi i shteteve të reja ose nacionaliteteve në një botë multi-etnike dhe kulturore.

Por nacionalizmi ndryshe nga patriotizmi që është më solid në themel dhe përmajtje kur harrohet barazia dhe drejtësia mes njerëzve shpesh degjeneron dhe bëhët formë ekstreme e degjeneruar e patriotizmit, e mbushur me një ndjenjë superioriteti ndaj vendeve dhe shteteve të tjera, që përjashton edhe nxit armiqësi ndaj kombeve dhe shteteve të ndryshëm.

Nacionalizmi i keqkuptuar dhe i keqpërdorur degjeneron aq shumë sa siç e cilëson Samuel Xhonson bëhet :“streha e fundit e horrave”.

Bëhet streha e atyre “horave” si të filozofëve të dëshpëruar, e cinikëve, e biznesmenëve apo e politikanëve lakmitarë e mizantropë, e të korruptuarve dhe të diskredituarve në popull, e fetarëve ekstremistë hipokritë dhe pa moral , e dështakëve, e të marrëve, e përtacëve, e sharlatanëve , e mashtruesve dhe të gjithë atyre që janë me vese dhe nuk duan të ndryshojnë, të cilëve nuk i`u ka mbetur asgjë për të mbuluar përpara turmës, lakuriqësinë e turpeve të padrejtësive dhe mashtrimeve të tyre publike, por vetëm duke përdorur dëshpërimisht gjethet e nacionalizmit dmth duke hedhur mbi supe një flamur kombëtar të nderuar si një leckë që me mënyrën si e eksopozojnë plot vulgaritet e turpërojnë si flamurin ashtu edhe vetë vendin e tyre, duke u treguar si pjesa më e shëmtuar shoqërisë njerëzore dhe më e rezikshme e një kombi dhe vendin.

Për hir të vërtetës nacionalizmi është një virus që ka prekur shumë edhe shoqërinë dhe vendin tonë me shumë paradokse dhe padrejtësi, ashtu si dhe episkop Fan Noli e ka thënë për Shqipërinë e përdorur nga “horat” potriotët fallso maskuar me flamurin dhe sllogane populiste : “Këtu brenda një dite si me magji , tradhtari bëhet patriot i madh dhe patrioti bëhet tradhëtar .

Prandaj në qoftë se duhet t’i shërbejmë dhe ta lartësojmë vëndin tonë të dashur që Perëndia na i ka dhuruar për të jetuar mes kombeve mbi dhe, duhet të jemi dhe të kultivojmë patriotizmin atdhedashës të përgjegjshëm dhe nacionalizmin e shëndoshë si shtetar të ndershëm që medojmë mirë çdo ditë të jetës tonë dhe sipas talanatve të kontribojmë realisht për atdheun dhe shtetin, duke respektuar dhe bashkëpunuar me vendet dhe shtetet fqinje duke u bërë faktor paqe mes popujve dhe rajon, por nqs është e nevojshmë edhe detyra na i kërkon të japim edhe jetën për ta mbrojtur vendin nga armiqtë agresorë dhe të biem si dëshmorë .

Ndryshe ne kthehemi në një turmë që na drejtojnë dhe na manipulojnë “ horrat " për interesat e tyre , egoiste , antikombëtare, antihumane dhe po ashtu na drejtojnë dhe na morosin në delir nacionalizmat e donkishotëve ku i propogandojnë sot shqiptarët si "perënditë " dhe “alienët” e botës.

Në qoftë se ne festojmë kështu të manipuluar dhe frustruar, festa e Pavarësisë dhe Çlirimit kthehet në një argëtim pa qëllim petagogjik për atdhedashurinë dhe nacionalizmin e drejtë dhe po ashtu Flamuri kthehet në një beze të kuqe për dekor propagandistik dhe s’ka asnjë ndikim ndër ne, ashtu si edhe at Gjergj Fishta ka thënë “Flamuri kombëtar nuk ka çfarë bën ndër ne , po kje se dashni nuk kemi ,për atdhe “

PSE BIBLA EDHE UNGJILLI ËSHTË I VËRTETË!

Wed, 22 Nov 2023 08:11:00 +0000

Shkrim nga katekisti: Miron Çako

Bibla është Libri më i përkthyer dhe më i lexuar në botë. Sipas “The World Book Encyclopedia” Bibla e plotë apo pjesërisht është përkthyer në më shumë se 2.100 gjuhë dhe dialekte, dmth në më shumë gjuhë sesa çdo libër tjetër.

Bibla shumëfishohej me kopjues kaligrafë, por që prej shekullit të 15-të kur doli shtypshkronja, janë shtypur rreth katër miliardë Bibla të plota apo pjesë të saja. Kështu që, mund të themi pa e tepruar, se asnjë libër tjetër, pavarësisht zhanrit, qoftë fetar apo jo, nuk mund t’ja kalojë Biblës që i ka kaluar të gjitha kufijtë kombëtarë, racial, etnik apo fetar në qarkullim dhe gjendet pothuajse në 90 % të familjeve në mbarë botën.

Por çfarë është Bibla?

Bibla është fjala e Zotit drejtuar njerëzimit në kohë edhe hapësirë për të njohur Hyjnoren dhe mënyrën se si Perëndia Atë me anën e Birit dhe Shpirtit të Shenjtë ka krijuar dhe shpëtuar njeriun dhe botën prej armiqve si djallit, mëkatit dhe vdekjes dhe si njerëzimi dhe bota do ripërtërihen me jetë të përjetëshme në ardhjen e dytë të Krishtit ku Perëndia do jetë i gjithi në të gjitha .

Bibla është një bibliotekë librash ose një bashkim librash prej 76 librash me autor Perëndinë Triadik dhe me 40 shkrues njerëzor të ndryshëm. Bibla është shkruar për një periudhë kohore prej 1500 vjetësh. Këta shkrimtar ishin njerëz të frymëzuar nga Perëndia që shkruan Biblën me stilin e tyre përkatës, duke filluar me profetin dhe udhëheqësin e Izraelit, Shën Moisun (1526 -1406 pr K), i cili shkroi i pari pesë librat e parë të Biblës (Pentaotekun) dhe mbaron me autorin e fundit të Biblës Apostull Shën Joan, i cili shkroi librin e Zbulesës rreth viteve 94-95 p.s K.

Edhe pse janë shkrimtarë të shumtë dhe të ndryshëm sipas moshës, statusit profesionit dhe kohës kur i shkruajtën librat , përsëri Bibla është unike dhe të gjitha librat me autorët e ndryshëm plotësojnë njëra-tjetrën sepse i shikojmë se të gjithë shkrimtarët janë në unison.

Ata i përngjajnë një orkestre ku secili i bie instrumentit dhe nxjerrë tingullin e duhur në kohën e caktuar nga “Dirigjenti”, në një harmoni të përsosur me njeri-tjetrin, duke dhënë së bashku simfoninë e të vërtetës absolute sipas Perëndis për njeriun dhe botën, që nga fillimi deri në fund.

Dikush mund të thotë: “Nga e dimë ne se këta autor kanë shkruar të vërtetën dhe nuk e kanë shtrembëruar atë?

Kjo është një pyetje që bëhet gjithnjë e më shumë sot, kur materializmi, konsumizmi e ka çuar shoqërinë njerëzore në një apostazi, dyshim deri në ateizëm.

Patjetër, për ta shpjeguar me detaje këtë pyetje do të duhej të shkruheshin shumë gjëra, por le të marrim një detaj që nuk duhet ta anashkalojmë kur ne lexojmë edhe studiojmë Biblën dhe shkruesit e saj të shumtë.

Bibla përveç një libër profetik dhe eskatologjik është edhe një libër historik. Mund të vëmë re, se shkrimtarët e Biblës nuk shkruajtën vetëm gjëra të mira për veten, por ata me një transparencë të guximshme dhe të admirueshme shkruajtën edhe gabimet dhe dështimet e tyre në lidhje me hyjnoren dhe me shoqërinë njerëzore.

Autorët që shkruan librat e Biblës nuk ishin engjëj por njerëz mëkatar, sepse asnjë qenie njerëzore që vjen mbas rrënjes mëkatare të Adamit nuk është e pa mëkatshme, sepse trashëgon mëkatin stërgjyshor (Zanafilla 3 6-7) dhe kështu çdo njeri edhe pse nuk është përgjegjës për mëkatin e Adamit ka prirje për mëkat (Romakëve 5-12) dhe për rebelim, dhe si njeri i rënë e ka të pamundur nga vetvetja të mos gabojë (Romakeve 22-28).

Perëndia jo vetëm tek njerëzit që trashëgojnë mëkatin dhe vijnë në një botë mëkatare dhe gabojnë, por edhe tek e engjëjt e përsosur dhe që gjenden në Parajsë gjen gabime (Jobi 4-18).

Prandaj, edhe ata që e shkruajtën Biblën ishin njerëz mëkatarë dhe si të tillë edhe gabuan, por si thamë ata këto gabime edhe dështime nuk i fshehën por i shkruan si dëshmi për veten e tyre dhe kjo i jep besueshmëri dëshmisë së tyre Biblike për Perëndinë, sepse nuk ka dëshmitarë më të vërtetë për Perëndinë se sa ai njeri që para Zotit dhe të tjerëve nuk i fsheh mëkatet dhe gabimet e tija.

Le të fillojmë me autorin e parë të Biblës, profetin dhe ligjvënësin Shën Moisi. Megjithatë edhe pse në Bibël na flitet me shumë superlativ për atë, p.sh. na thuhet: “Nuk doli më në Izrael një profet i ngjashëm me Moisiun, me të cilin Zoti fliste sy për sy” (Ligji i Përtërirë 34 10-12), ai përsëri si njeri gaboi, madje edhe kjo është e shkruar në Bibël se si ai dhe i vëllai i tij Aroni nga zemërimi me popullin mosmirnjohës, bënë një mrekulli duke nxjerë uji nga shkëmbi duke mos i dhënë lavdi Zotit, por vendosën veten e tyre , ashtu si na përshkruhet në Bibël : “Pastaj Zoti i foli Moisiut, duke i thënë. "Merr bastunin; ti dhe vëllai yt Aaron thirrni asamblenë dhe para syve të tyre i flisni shkëmbit, dhe ai do të japë ujin e tij; kështu do të nxjerrësh për ta ujë nga shkëmbi dhe do t'u japësh të pinë njerëzve dhe bagëtisë së tyre". Moisiu mori, pra, bastunin që ishte përpara Zotit, ashtu si e kishte urdhëruar Zoti. Kështu Moisiu dhe Aaroni thirrën asamblenë përpara shkëmbit dhe Moisiu u tha atyre: "Tani dëgjoni, o rebelë; a duhet të nxjerrim ujë për ju nga ky shkëmb?". Pastaj Moisiu ngriti dorën, goditi shkëmbin me bastunin e tij dy herë dhe prej tij doli ujë me bollëk; kështu asambleja dhe bagëtia pinë ujë. Atëherë Zoti u tha Moisiut dhe Aaronit: "Me qenë se nuk më besuat për të më mbuluar me lavdi para syve të bijve të Izraelit, ju nuk do ta futni këtë asamble në vendin që unë u dhashë atyre" ( Numrat 20 7-13).

Jo vetëm Kryeprifti Aroni vdiq në shkretëtir

( Numrat 21; 22-29) por edhe i madhi Moisiu edhe pse bëri aq shumë për lavdinë e Zotit dhe për Izraelin nuk hyri në tokën e premtuar por e pa nga larg edhe vdiq. (Ligji i Përtërirë 34 1-7)

Një tjetër autor i rëndësishëm i Biblës që nuk i ka fshehur mëkatet dhe gabimet e tija në Bibël është mbreti Shën David (1011-971 p.r. K).

Ai është autori i 70 psalmeve, për të cilin edhe për atë vetë Perëndia thotë në Bibël; “Gjeta Davidin, birin e Jeseut, njeri sipas zemrës sime. Ai do t'i plotësojë tërë dëshirat e mia. (Veprat 13;18-26).Zoti i premton Davidit një besëlidhje të përjetshme me Davidin dhe shtëpinë e tij” (2 Samueli 7-13). Mesia ( Krishti) quhej biri i Davidit.

Mbreti David si njeri pasionant gaboi dhe ra në dy mëkate të rënda, atë të kurvërisë me Bershebanë dhe atë të vrasjes së Urit, burrit të saj (2 Samuelit11.1-27).

Për këtë mëkat Davidi qortohet nga profeti Natan ( 2 Samuelit 12.1-12), por Davidi e pranon mëkatin edhe pendohet “Atëherë Davidi i tha Nathanit: Kam mëkatuar kundër Zotit”(2 Samuelin 12-13).

Davidi mëkaton përsëri kur kërkon të regjistrojë popullatën si një shenjë euforie dhe sigurie tek ushtria e tij dhe jo tek fuqia e Zotit (2 Samuelit), por ai qortohet nga ndërgjegjja e tij e rënduar edhe pendohet”. “Por, mbasi bëri regjistrimin e popullsisë, zemra e Davidit e qortoi shumë rëndë atë dhe ai i tha Zotit: "Kam kryer një mëkat shumë të rëndë duke vepruar në këtë mënyrë; por tani, o Zot, shlyej paudhësinë”(2 Samuelit 24-10).

Profeti Jona në kohën e Mbretit Jeroboami i II (787-753 pr.K) përshkruan në librin e tij biblik gjithë rebelimin dhe mërzitjen pse Zoti i shpëtojë Ninivitët prej pendimit që treguan nbas predikimit të profetit Jona , ashtu si na thuhet. “Por kjo nuk i pëlqeu aspak Jonait, i cili u zemërua. Kështu ai iu lut Zotit, duke thënë: "Ah, o Zot, a nuk ishte vallë kjo që unë thoja kur isha akoma në vendin tim? Prandaj ika në fillim në Tarshish, sepse e dija që je një Perëndi i mëshirshëm dhe plot dhembshuri, i ngadalshëm në zemërim dhe me shumë dashamirësi, dhe që pendohesh për të keqen e hakërruar. Tani, pra, o Zot, të lutem, ma hiq jetën, sepse për mua është më mirë të vdes se sa të rroj”( Jona 4.1-3).

Kemi shumë raste në Dhiatën e Vjetër , por le të shikojmë edhe shkrimtarët në Dhiatën e Re, të cilët janë nxënësit e Krishtit, si Ungjillorët Shën Mateu , Shën Marku, Shën Lukai dhe Shën Joani, po ashtu apostull Petro dhe Apostull Pavli të cilët ndikuan në formulimin e ungjijve sinoptikë të Markut dhe të Lukës dhe po ashtu shkruan letrat e tyre.

Ungjillori Mate në Ungjillin e tij nuk e fsheh se kush ishte përpara se të thirrej prej Krishti por e tregon me detaje jetën e tij si kumerqarë (doganjerë) dmth si hajdut i ligjëruar për kohën. Ai tregon me detaje se si Krishti e thirri kur ishte në doganë dhe se si ai e priti në shtëpinë e tij bashkë me shokët e tij tagrambledhës edhe mëkatarë: “Pastaj Jisui, duke shkuar tutje, pa një burrë që rrinte në doganë, i quajtur Mate, dhe i tha: ''Ndiqmë!''. Dhe ai u çua dhe e ndoqi. Dhe ndodhi që, kur Jisui u ul në tryezë në shtëpi, erdhën shumë tagrambledhës dhe mëkatarë dhe u ulën në tryezë bashkë me të dhe me dishepujt e tij.”(Mateu 9.9-10).

Në Ungjillin sipas Markut që është i diktuar nga apostull Petro na përshkruhet me hollësi, qortimi që Krishti i bën Petros i cili kërkonte ta shmangte Krishtin nga rruga e kryqit: “Pastaj nisi t'u mësojë atyre se Birit të njeriut i duhet të vuajë shumë gjëra, do të hidhet poshtë nga pleqtë, nga krerët e priftërinjve dhe nga skribët; se do të vritet dhe pas tri ditësh do të ringjallet. Dhe ai i tha këto gjëra haptas. Atëherë Pjetri e mori mënjanë dhe filloi ta qortojë. Por ai u kthye, shikoi dishepujt e vet dhe e qortoi Pjetrin, duke thënë: ''Largohu nga unë, Satana, se ti nuk ke shqisën për gjërat e Perëndisë, por për gjërat e njerëzve!''( Marku 31-33). Po ashtu në këtë ungjill na tregohet me detaje frika dhe mohimi tre herë i Petros ndaj Krishtit, kjo e rrëfyer me detaje tek Marku nga vetë Petroja (Marku.14;66-72).

Ungjillori Shën Luka shkruan se si ai bashkë me Kleopën nuk e njohën Krishtin në rrugën për në Emaus, dhe se si Krishti i qortojë ata për mosbesimnin e tyre: “Atëherë ai u tha atyre: ''O të pamend dhe zemër ngathet për të besuar gjithçka që kanë thënë profetët! Por a nuk duhej që Krishti të vuajë gjëra të tilla që të hyjë kështu në lavdinë e tij?”( Luk.24.25-26).

Në ungjijt sinoptik na thuhet se apostujt ziheshin se kush do ishte më i madh mes tyre edhe pse Krishti fliste për kryqëzimin dhe vdekjen e tij të afërt.( Marku 9;30 -37) (Mateu 18-1-14) (Luka 9; 46-48)

Po ashtu na shkruhet se të gjithë apostujt burra përveç Joanit më të riut e braktisën Krishtin dhe nga frika ( Mateu 26-56)dhe u mbyllën për tre ditë dhe nuk dolën nga dhoma (Joani 20-19), ndryshe nga gratë miroprurëse që herët që me natë shkuan tek varri i Jisuit (Luka 24; 1-2) dhe panë dhe dëshmuan ngjalljen e tij tek apostujt, por ata nuk i besuan (Marku.16.9-14).

Ungjillori Luka që ka shkruar edhe Librin “Veprat e Apostujve”, ai ishte një bashkëpunëtor i ngushtë me apostull Pavlin i cili patjetër i ka treguar Lukait me detaje jetën e tij para edhe pas shërbimit në Krishtin, prandaj aty na është treguar me detaje se si Sauli (Pavli) ishte në fillim një djalosh fanatik që e urente “udhën “ e krishterë dhe mori pjesë në vrasjen e dhjakonit Shën Stefanit dhe i miratojë ata që e vranë me gurë dëshmorin duke ju mbajtur rrobat atyre (Veprat 7-59), pastaj na përshkruhet se si ai kërkojë të përndiqte Kishën dhe të krishterët në në Damask: “Ndërkaq Sauli, duke shfryrë akoma kërcënime dhe kërdi kundër dishepujve të Zotit, shkoi te kryeprifti, dhe kërkoi nga ai letra për sinagogat e Damaskut, me qëllim që, po të gjente ndonjë ithtar të Udhës, burra o gra, të mund t'i sillte të lidhur në Jeruzalem.(Veprat 9.1-2).

Apostull Pavli shkruan për veten “Sepse unë jam më i vogli i apostujve dhe as nuk jam i denjë të quhem apostull, sepse e kam përndjekur kishën e Perëndisë” (1 Korintasve 15-9).

Ungjillorët e përshkruan Krishtin ashtu si u shfaq dhe veproi si njeri pa e zbukuruar, para pësimit të kryqit: “Pastaj ata arritën në një vend që quhej Gjethesemani; dhe ai u tha dishepujve të vet: ''Uluni këtu, deri sa unë të jem lutur''. Mori, pra, me vete Pjetrin, Jakobin dhe Gjonin, dhe filloi ta zërë frika dhe ankthi; dhe u tha atyre: ''Shpirti im është thellësisht i trishtuar, deri në vdekje; qëndroni këtu dhe rrini zgjuar''. Dhe, si shkoi pak përpara, ra përmbys përtokë dhe lutej që, po të ishte e mundur, të largohej prej tij ajo orë. Dhe tha: ''Abba, Atë, çdo gjë për ty është e mundur; largoje prej meje këtë kupë! Por jo atë që dua unë, por atë që do ti!'' (Marku 14.32-36).

:“ Pastaj, kur erdhi e gjashta orë, errësira e mbuloi gjithë vendin deri në të nëntën orë.4 Dhe në të nëntën orë Jezusi bërtiti me zë të lartë: ''Eloi, Eloi; lama sabaktani?'', që e përkthyer do të thotë:''Perëndia im, Perëndia im, përse më ke braktisur?''.Dhe disa nga të pranishmit, kur e dëgjuan, thoshnin: ''Ja, ai po thërret Elian!''. Atëherë një prej tyre erdhi me vrap, e zhyti një sfungjer në uthull dhe, mbasi e vuri në një kallam, ia dha të pijë, duke thënë: ''Lëreni; të shohim nëse vjen Elia që ta zbresë poshtë''. Por Jezusi, si lëshoi një britmë të madhe, dha frymën.” ( Marku 15; 34-37)

Të gjitha këto dëshmi biblike tregojnë se ata që shkruajtën Biblën ishin njerëz të vërtetë dhe pa komplekse inferioriteti, për të fshehur dobësitë e tyre apo të ishin egoistë për të glorifikuar veten e tyre, siç bëjnë rëndomtë njerëzit e botës që shkruajnë për veten apo për zotërinjtë e tyre dhe kur gjërat nuk janë ashtu si ata i duan ata kërkojnë të retushojnë dobësitë edhe gabimet e tyre duke përmenduar vetëm vetëm triumfe dhe lavdira të fryra.

Prandaj Biblën, në 76 librat e saj, që u diktua nga Perëndia dhe u shkruajt prej 40 shkrimtarëve nuk duhet ta shikojmë si një trill njerëzor, por si një dëshmi të vërtetë prej Perëndisë nga njerëz të vërtetë,ashtu si apostull Petro na shkruan :” Ne e kemi edhe më të vërtetuar fjalën profetike, të cilën bëni mirë ti kushtoni kujdes, si një kandil që ndriçon në një vend të errët, derisa të zbardhë dita dhe ylli i dritës të lindë në zemrat tuaja,duke ditur së pari këtë: që asnjë profeci e Shkrimit nuk është objekt i interpretimeve të veçanta. Sepse asnjë profeci nuk ka ardhur nga vullneti i njeriut, por njerëzit e shenjtë të Perëndisë kanë folur, të shtyrë nga Fryma e Shenjtë.” ( 2 Petros 1; 19-21)

ME KË DUHEN TË JENË TË KRISHTERËT ORTHODHOKS NË KËTË LUFTË MES IZRAELIT DHE AMASIT

Wed, 15 Nov 2023 09:26:00 +0000

Shkrim nga Katekisti: Miron Çako

Fatkeqësisht, që prej datës 7 tetor e deri më sot konflikti mes Izraelit dhe Amasit në Rripin e Gazës nuk po ndalon, nuk po ka armëpushim, por çdo ditë vetëm luftimeve të përgjakshme, duke shtuar kështu numrin e shumtë të viktimave të pafajshëm nga popullsia civile, veçanërisht fëmijë, në të dyja grupimet si nga ato izraelite që u masakruan nga histeria fanatike çnjerëzore e organizatës terroriste e Hamasit por edhe nga kundërpërgjigjja e vrullshme ushtarake e Izraelit kundër Amasit .

Bilanci i viktimave po ndryshon nga njëri krah në tjetrin, p.sh. sipas statistikave deri më tani kanë humbur jetën më shumë se 1500 izraelit dhe janë akoma 230 pengje që mbahen prej Hamasit, kurse nga bombardimet e Izraelit kundër Hamasit që fshihet në mes të popullatës civile deri më sot janë vrarë më shumë se 10.000 palestinezë dhe mes tyre 4000 janë fëmijë.

Patjetër lufta është “ferri mbi tokë” dhe njerëzia shtazohet dhe jeta humbet vlerën dhe shenjtërinë e saj, por kjo nuk justifikon asnjë lloj dhune kundër civilëve, as si edhe një lloj shpagimi të gjakut, sipas Ligjit të Talionit: “sy për sy edhe dhëmb për dhemb, dorë për dorë, këmbë për këmbë” ( Ligji i Përtërirë 19-21), sepse historia ka treguar që viktima bëhet viktimizues dhe anasjelltas, dhe asnjëherë problemi nuk do gjejë zgjidhje paqësore. Derdhja e gjakut të pafajshëm sidomos ai i fëmijëve ndot tokën dhe kërkon hakmarrje nga nëntoka si gjaku i Abeli që ishte viktima e parë njerëzore nga ligësia vëllazërore (Zanafilla 4-11).

Për këtë luftë të re në Lindjen e Mesme duhet të lutemi të gjithë Perëndisë që ajo të mos përshkallëzohet dhe të precipitojë në një reaksion zinxhir pa kthim deri në një luftë të tretë botërore e cilësuar si “Armakedon” që do të thotë (shkatërimi i ushtrisë së tyre) (Zbulesa 16-16).

Profecitë thonë se Lufta e Tretë Botërore do të nis në Lindjen e mesme ku pothuajse të gjitha shtetet dhe ushtritë e tyre do të kacafyten me njëri₋tjetrin edhe askush nuk do të dali i fituar, por do të kthehen të humbur dhe do derdhet gjak më shumë se në të gjitha luftërat që janë kryer në tokë së bashku dhe numri njerëzimit nga përdorimi i armëve të shkatrimit në masë do të bjeri frikshëm , ashtu si thotë edhe një profetësi e Shën Kozmait .” Mbas luftës (botërore) njerëzit do të rendin gjysmë ore rrugë, që të gjejnë një njeri dhe do ta bëjë vëlla” ( profetësia 76)

Për këtë dyluftim ushtarak të përsëritut që nuk është vetëm mes Izraelit edhe Palestinës por edhe faktorëve edhe aktorëve të tjerë që janë me njërë nga palët patjetër ka opinione dhe qëndrime të ndryshme, nga individë, grupime, popuj, shtete dhe fe.

Madje këto qëndrime pro edhe kundra po specifikohen, po amplifikohen gjithnjë e më qartë dhe më me forcë sot, duke krijuar dy grupime kundërshtare, du pole antagoniste madje edhe fetare duke rrezikuar që kjo luftë të marri një konotacion të theksuar fetar, mes judaizmit dhe myslimanizmit, ku secili kërkon të gjejë përligjje në doktrinën dhe ngushëllim në përmbushjen e profetësive në librat e tyre fetar.

Por ka edhe individ apo edhe grupime të krishtera heterodokse që pozicionohen me një palë, p.sh. me Izraelin duke përligjur kundërsulmin e Izraelit si një program hyjnor. Këto grupe të ashtuquajtur të krishterë-sionist, e shikojnë këtë luftë si përmbushje të profetësive Biblike dhe si një shenjë e ardhjes së dytë të Zotit Jisu Krisht në Izrael dhe sipas tyre do mbretërojë për 1000 vjet (Zbulesa 20-4), prandaj edhe për këtë përballje luftarake janë pozicionuar si shpirtërisht, në lutje edhe në opinione publike pro Izraelit dhe luftës që po bën si për fitimin e territoreve dhe bërjen e Izraelit një superfuqi botërore.

Sipas krishterimit orthodhoks ata individ ose grupime heterodokse që lexojnë Biblën dhe kërkojnë të përligjin luftën e Izraelit sot si një përmushje e urdhërit të Zotit dhënë Izraelit gabohen, sepse urdhërimet e Zotit që iu dhanë Izraelit në (shekulli i 15 p.r. K.) me anën e Moisiut, kundër popujve pagan në tokën e Kanaanit deri edhe në shfarosje të tyre (Ligji i Përtërirë 1-1-26) nuk kanë lidhje me kohën e sotme por për një të shkuar të largët të Izraelit.

Po ashtu edhe interpretimi i profetësive të profetëve të Dhiatës së Vjetër sikur Izraeli sot është populli i zgjedhur i Zotit si p.sh.: “bebja e syve të Zotit” (Zakaria, 2:8) apo edhe fjalët e Zotit “Unë vetë do të luftoj me atë që lufton me ty dhe do të shpëtoj bijtë e tu. Do të bëj që shtypësit e tu të hanë mishin e vet, dhe do të dehen me gjakun e vet si të ishte musht. Atëherë çdo mish do të pranojë që unë, Zoti, jam Shpëtimtari yt, Çliruesi yt, i Fuqishmi i Jakobit” (Isaia 49:26), etje, që gjënden në Bibël dhe që janë përshtatur për Izraelin sot në luftë me çdo armik, është një gabim teologjik dhe keqinterpretim i Biblës si në konteksin historik edhe atë eskatologjik.

Këta heterodoks harrojnë ose nuk duan të kuptojnë se të gjitha këto profetësi për Izraelin si populli zgjedhur i takojnë Dhiatës së Vjetër, i takojnë luftës që Izraeli do të duhet të bënte me popujt paganë në tokën e Kanaanit para Krishtit.

Besëlidhja e Vjetër ishte aktive deri në ardhjen e parë të Zotit Jisu Krisht, si Mesia tek populli i Izraelit, të cilin populli Jude e mohoi (Joani 1-11) edhe e dënoi si gënjeshtar dhe blasfemues me kryqëzim në kodrën e Golgothasë (Joani 19 15-17) jashtë mureve të Jerusalemit (në vitin 33, p.s. K.) në kohën e Pontit Pilat, guvernatori i Romës

Me refuzimin dhe kryqëzimin e Krishtit u prish Besëlidhja e Zotit me Izraelin dhe Jerusalemin si qendra politiko-fetare bashkë me Tempullin e Solomonit që do të shkatërrohej si ndëshkim nga paganët dhe izraelitët do të shpërnguleshin nga toka e tyre dhe do të mbesnin pa atdhe për shekuj si një dënim pedagogjik sepse: “ kryqëzuan Zotin e lavdisë!"( I Korinasve 2-8), Mbretin dhe Mesian e tyre, pikërisht ashtu si Krishti i kishte paralajmëruar: “Prandaj, ja unë po ju dërgoj profetë, dijetarë dhe skribë; ju disa prej tyre do t`i vrisni dhe do t`i kryqëzoni, disa të tjerë do t`i fshikulloni në sinagogat tuaja dhe do t`i persekutoni nga një qytet në tjetrin, që të bjerë mbi ju gjithë gjaku i drejtë i derdhur mbi dhe, nga gjaku i të drejtit Abel, deri te gjaku i Zaharias, birit të Barakias, që ju e vratë ndërmjet tempullit dhe altarit. Me të vërtetë po ju them se të gjitha këto gjëra do të bien mbi këtë brez. Jerusalem, Jerusalem, që i vret profetët dhe i vret me gurë ata që të janë dërguar! Sa herë kam dashur t`i mbledh bijtë e tu ashtu si i mbledh klloçka zogjtë e vet nën krahë, por ju nuk deshët! Ja, shtëpia juaj po ju lihet e shkretë. (Mateu 23 37-39). “Sepse unë po ju them, se tani e tutje nuk do të më shihni më deri sa të thoni: "I bekuar qoftë ai që vjen në emër të Zotit!” (Mateu 22 33-39) “Dhe ata do të bien nga tehu i shpatës, do t'i çojnë robër ndër të gjitha kombet, dhe Jerusalemin do ta shkelin paganët, derisa të plotësohen kohët e paganëve(Luka 21:24).

Që nga ajo kohë deri më sot Izraeli që mohojë edhe kryqëzojë Krishtin dhe përndoqi Kishën Apostolike dhe të krishterët janë armiq të Perëndisë ashtu si apostull Pavli e saqaron në letrat e tij , psh lexojmë :

“ Sepse ju, o vëllezër, u bëtë imituesit e kishave të Perëndisë që janë në Jude në Jezu Krishtin, sepse edhe ju keni vuajtur nga ana e bashkëkombasve tuaj të njëjtat gjëra, sikurse edhe ata kanë vuajtur nga Judenjtë, të cilët e vranë Zotin Jezus dhe profetët e tyre, dhe na përndoqën edhe ne. Ata nuk i pëlqen Perëndia, dhe janë armiq me të gjithë njerëzit,duke na penguar që t’u flasim johebrenjve që ata të shpëtohen, për ta mbushur vazhdimisht masën e mëkateve të tyre; por zemërimi arriti mbi ta më në fund”.( 1 Selanikasve 2; 14-16)

Krishti si “Qengji i Zotit që ngre mëkatet e botës” (Joani 1-29), bëri një Besëlidhje të Re me gjakun e tij (Luka 22—20), një besëlidhje jo vetëm me popullin e Izraelit por me gjithë njerëzimin. Kjo besëlidhje do të ratifikohej me vdekjen dhe ngjalljen e Tij dhe do ishte aktive vetëm tek ata që do pagëzohen në emër të Atit të Birit dhe Shpirtit të shenjtë (Mateu 28-18-20), ose në emër të Krishtit (Veprat e Apostujve 2-38-39).

Këta persona të pagëzuar si nga Izraeli dhe kombet janë Izraeli i ri “Izraeli i Perëndisë” (Galatasve 6-16), dhe Jerusalemi dhe kodra e Sionit në këndvështrimin e krishter orthodhoks është Kisha Katholike Apostolike Orthodhokse, e cila që nga Jerusalemi u përhap në të gjithë botën (Marku 10-20).

Sot Patriarkana Orthodhokse e Jerusalemit ka në juridiksionin e saj shumë nga vendet e Shenjta në tokën e Shenjtë dhe veçanërisht vendin historik të kryqëzimit, varrimit dhe ngjalljes së Krishtit në Jerusalem, që ndodhen brenda në Kishën e Ngjalljes të ndërtuar nga Shën Kostandini i Madh në shekullin e 4.

Jisui nuk pranoi të bëhet mbret i tokësor i Izraelit sepse ndryshe nga hebrenjtë që prisnin një mesia politik dhe ushtarak që ta bënte Izraelin një superfuqi botërore, Krishti si Mbreti i qellit dhe i tokws kishte ardhur për të shpëtuar njerëzimin nga tirania e mëkatit të djallit dhe vdekjes, prandaj edhe i`u tha dishepujve: ''Mbretëria e Perëndisë nuk vjen në mënyrë të dukshme; dhe as nuk do të mund të thuhet: "Ja, këtu" ose "Ja, atje"; sepse ja, mbretëria e Perëndisë është përbrenda jush'' ( Luka 17-21).

Zoti Jisu Krishti paralajmëroji po ashtu: “Atëherë, në qoftë se dikush do t'ju thotë: "Ja, Krishti është këtu" ose "është atje", mos i besoni. Sepse do të dalin të krishterë të rremë dhe profetë të rremë, dhe do të bëjnë shenja të mëdha dhe mrekulli të tilla aq sa t'ju mashtrojnë, po të ishte e mundur, edhe të zgjedhurit. Ja, unë ju paralajmërova. Pra, në qoftë se ju thonë: "Ja, është në shkretëtirë", mos shkoni atje: "Ja, është në dhomat e fshehta", mos u besoni. Sepse, si vetëtima që del nga lindja dhe flakëron deri në perëndim, kështu do të jetë ardhja e Birit të njeriut (Mateu 24 23-27).

Ai nuk përcaktoi një vend adhurimi në kohë edhe hapësirë për dishepujt e Tij, ashtu si besonin dhe ishin urdhëruar Izraelitët në lidhje me tempullin e ndërtuar nga Solomonit (900 p.r.), por tha tek gruaja samaritane që përfaqëson të gjithë paganët që do bëheshin të krishterë edhe Izraeli i ri i Perëndisë: “Gruaja i tha: ''Zot, po shoh se ti je një profet. Etërit tanë adhuronin mbi këtë mal, dhe ju thoni se në Jerusalem është vendi ku duhet të adhurojmë''. Jisui i tha: ''O grua, më beso: vjen ora që as mbi këtë mal as në Jerusalem nuk do të adhuroni Atin. Ju adhuroni atë që s'e njihni; ne adhurojmë atë që njohim; sepse shpëtimi vjen nga Judenjtë. Por vjen ora, madje ajo ka ardhur, që adhuruesit e vërtetë ta adhurojnë Atin në frymë dhe në të vërtetën, sepse të tillë janë adhuruesit që kërkon Ati. Perëndia është Frymë, dhe ata që e adhurojnë duhet t'a adhurojnë në frymë dhe në të vërtetën''. Gruaja i tha: ''Unë e di se do të vijë Mesia, që e quajnë Krisht; kur të ketë ardhur, ai do të na kumtojë çdo gjë''. Jisui i tha: ''Unë jam, ai që po të flet!'' (Joani 4:19-26).

Po ashtu Krishti i nxiti Apostujt të shkonin në të gjithë kombet (Mateu 28-19) dhe atje ku njerëzit besonin dhe pranonin Ungjillin ata themeluan Kishën Katholike Apostolike, që është e shtrirë në kohë edhe në hapësirë duke përfshirë të gjithë njerëzit pavarësisht, racës, gjuhës, gjinisë, kulturës, ashtu siç ndodhi në ditën e Pentikostisë (Veprat e Apostujve 2 1-10) dhe apostulli i kombeve Pavli na thotë se brenda Kishës: “Nuk ka as jude, as grek, nuk ka as skllav as të lirë, nuk ka as mashkull as femër, sepse të gjithë jeni një në Jisu Krishtin” (Gal. 3:27).

Interpretimi i Zbulesës se Krishtit se do të sundojë për njëmijë vjet (Zbulesa 20:1-6) në tokën e Izraelit nuk është aspak i saktë madje është një keqinterpretim ose herezi e vjetër e “qiliatëve” 1000 vjeçarëve.

Për interpretimin orthodhoks 1000 vjet e përmendur tek Zbulesa është një numër alegorik. Nuk është një numër absolut apo i rrumbullakosur edhe i përcaktuar, po përcakton një periudhë të gjatë të pa përcaktuar dhe të pa njohur për ne. Pra 1000 vjet tregon simbolikisht që do jenë shumë vite dhe paraqet periudhën nga ardhja e parë e Krishtit ku e mundi satanain me kryqëzimin e tij dhe e plandosi në humnerat e Hadhit, deri në ardhjen e dytë të Krishtit, ku pak përpara ardhjes djalli për shkak të mëkateve të njerëzve do të lirohet nga humnera dhe do të futet tek antikrishti për të luftuar me të krishterët dhe për të shkatërruar botën. Por ky do jetë edhe fundi i djallit, i demonëve dhe i vetë antikrishtit me të gjithë të pabesët të cilët do të hidhen përfundimisht në Ferr, ashtu si Zbulesa na e thotë qartë: “Dhe kur të kryhen të një mijë vjetët, Satani do të zgjidhet nga burgu i tij, dhe do të dalë të mashtrojë kombet që janë në të katër anët e dheut, Gogun e Magogun, që t’i mbledhë ata për luftë; numri i tyre do të jetë si rëra e detit. Dhe ata do të lëvizin në të gjithë sipërfaqen e dheut dhe do ta rrethojnë fushën e shenjtorëve dhe qytetin e dashur. Por nga qielli do të zbresë zjarr, i dërguar nga Perëndia, dhe do t’i përpijë. Atëherë djallin që i kishte mashtruar, do ta hedhin në liqenin e zjarrit e të squfurit, ku janë bisha dhe profeti i rremë; dhe do të mundohen ditë e natë në shekuj të shekujve” (Zbulesa 20:7-10).

Kurse për mbretërimin 1000 vjeçarë të Krishtit me të ngjallurit e parë, si shkruhet në Zbulesë : “Këta u kthyen në jetë e mbretëruan me Krishtin për një mijë vjet. Por të vdekurit e tjerë nuk u kthyen në jetë deri sa të mbusheshin një mijë vjet. Kjo është ringjallja e parë. I lum dhe i shenjtë është ai që ka pjesë në ringjalljen e parë. Mbi ata vdekja e dytë nuk ka pushtet, por ata do të jenë priftërinj të Perëndisë dhe të Krishtit dhe do të mbretërojnë me të një mijë vjet.”(Zbulesa 20:5-6), nuk është do të thotë mbretërimi tokësor i Krishtit në Izrael por koha e Kishës Katholike Apostolike e Izraelit të ri, e shtrirë në botë ku Jisui mbretëron si Mesia (Krishti) për afro 2000 vjet me anëtarët e Kishës Apostolike të cilët janë ngjallur shpirtërisht me anë të Misterit të Pagëzimit, që është vdekje edhe ngjallje në Kishtin (Romakëve 6-4) dhe po ashtu tregon për të gjithë shenjtorët që mbretërojnë me Krishtin në qiell, në Kishën triumfale deri në ardhjen e dytë të Krishtit , si Zbulesa na tregon “Dhe kur hapi vulën e pestë, unë pashë nën altar shpirtrat e atyre që ishin therur për shkak të fjalës së Perëndisë dhe për shkak të dëshmisë që kishin;dhe ata thirrën me zë të madh duke thënë: “Deri kur, o Zot, që je i Shenjtë dhe i Vërtetë, nuk gjykon dhe nuk merr hak për gjakun tonë nga ata që banojnë mbi dhe?.” Dhe secilit prej tyre ju dha një petk i bardhë dhe ju thanë që të preheshin edhe për pak kohë, deri sa të plotësohej numri edhe i bashkësherbëtoreve e tyre dhe i vëllezërve të tyre që duhet të vriteshin posi ata. .( Zbulesa 6;9-11)

Prandaj kurrë të krishterët orthodhoks nuk mund të bëjnë rezistencë ose luftëra për të mbajtur një vend të përcaktuar si tokë të shenjtë për adhurimin e Zotit Perëndi siç ishte dhe është Jerusalemi për Judenjtë apo edhe për myslimanët sot. Sa herë që të krishterët e perëndimit bënë luftë me kryqëzata për të çliruar dhe pushtuar Jerusalemin ata jo vetëm dështuan por luftrat e tyre u kthyen në masakra ndaj popullsisë vendase, si të krishtere orthodhokse dhe myslimane, duke u bërë një turp në historinë e krishterimit perëndimor.

Providenca hyjnore i ka ruajtur vetë këto vende adhurimi për të krishterët, që ata gjithmonë të shkojnë në Tokën e shejntë për adhurim dhe nderim të vendeve të shenjtëruara nga Krishti dhe shenjtorët, madje ato janë të mbrojtura nga vetë banorët myslimanë, ashtu si edhe deri më sot çelësat e portës së Kishës së madhe të Ngjalljes në Jeruzalem prej shekujsh i mban një familje myslimane, që çdo mëngjes e hap dhe çdo mbrëmje e mbyll derën e Kishës së Ngjalljes.

Situata e sotme mes Izraelit edhe Palestinës është shumë e ndërlikuar dhe fatkeqësisht pa zgjidhje kjo për arsye të bindjeve fetare të tyre, sepse Izraeli duke qenë një shtet etnofetar, nuk mund të ekzistojë pa tempullin kushtuar Zotit (Jahves) edhe duan me çdo kusht të rindërtojnë tempullin për herë të tretë, por sot në atë vend që nga shekulli i 8 është ndërtuar Xhamia Omar, ose Alaksa që sipas Kuranit është vendi ku Muhameti ka fluturuar me një qenie të mbinatyrshme në xhenet (parajsë) dhe kështu për nga rëndësia është e dyta mbas xhamisë së Mekës për myslimanët.

Prandaj meqenëse të dy shtetet si Izraeli dhe Palestina janë etnofetare dhe kërkojnë vendin e përcaktuar si adhurim të Zotit kodrën Sion, konflikti nuk ka zgjidhje paqësore sepse askush nuk lëshon dhe tërhiqet nga territori i Tempullit sepse i bie të mohojë besimin e tyre etnik, kështu që kemi “një nyje gordiane”, që mund të zgjidhet vetëm me shpatë, luftë.

Kjo është arsyeja e luftërave të vazhdueshme mes Izraelit dhe Palestinës por jo vetëm mes tyre por edhe popujve mysliman me Izraelin dhe aleatët e tyre.

Vërtet rikthimi i Izraelitëve nga vendet e botës ku ishte shpërndar për afro 2000 vjet dhe riformimi i shteti të Izraelit që ndodhi në 1948, apo pushtimi dhe marrja e territoreve të pushtuara nga kombet përgjatë shekujve dhe rindërtimi i tretë tempullit, janë të profetizuara në Bibël dhe do të ndodhin vërtetë, por këto nuk kanë lidhje me doktrinën e krishterë për shpëtimin e botës apo me Kishën si Izraeli i ri.

Në Bibël na thuhet qartë se e gjithë kjo axhendë politike, ushtarake, fetare e Izraelit ka lidhje me kohën e antikrishtit, si koha më errët e njerëzimit ku ai do të shfaqet krejt papritur si një lider fetaro-politik me origjinë izraelite dhe do të sundojë botën me mashtrimin diabolik për shtatë vjet (Dan 9:20-27).

Kështu të gjithë njerëzit që nuk e besojnë Krishtin si Zotin dhe Shpëtimtarin e tyre po ashtu izraelitët që e mohojnë Jisuin, si Mesian e vërtetë, me dije apo pa dije po përgatisin terrenin dhe po presin “Mesian” e tyre, që në të vërtetë do jetë “Mesia” i rremë, i cilësuar si antikrishti, sepse Krishti e ka thënë: “Unë kam ardhur në emër të Atit tim dhe ju nuk më pranoni; po të vinte ndonjë tjetër në emër të vet, ju do ta pranonit” (Joani 5-43).

Por edhe apostull Pavli Apostulli i kombeve e ka sqaruar në letrën drejtuar Sealnikasve ardhjen e këtij të paudhi që Izraeli do e shpalli “Mesian” e tyre:” “Ardhja e atij të paudhi do të bëhet me anë të veprimit të Satanit, bashkë me çudira, shenja dhe mrekulli të rreme, dhe nga çdo mashtrim ligësie për ata që humbin, sepse nuk pranuan ta duan të vërtetën për të qenë të shpëtuar. E prandaj Perëndia do t’u dërgojë atyre një gënjim që do t’i bëjë të gabojnë, që t’i besojnë gënjeshtrës, që të dënohen të gjithë ata që nuk i besuan së vërtetës, por përqafuan ligësinë!” (Thes. 27-13).

I krishteri orthodhoks e pranon formimin e Izraelit sipas providencës Hyjnore, ashtu si parathanë profetët (Jezekel 11:16-17), (Isaia11:11-2) (Amos 9:11-15) etj, po ashtu i shikon edhe i ndjek me vëmendje zhvillimet e shtetit të Izraelit dhe gjithë situatën gjeo-politike në rajon, sepse këto nuk janë ngjarje të rastësishme por shenja apokaliptike që paralajmërojnë ardhjen e dytë edhe të shpejtë të Krishtit , ashtu si Zoti e thotë: “Kështu edhe ju, kur t'i shihni të gjitha këto gjëra, ta dini se ai është afër, madje te dera. Në të vërtetë po ju them se ky brez nuk do të kalojë, pa u realizuar të gjitha këto”(Mateu24-33).

I krishteri orthodhoks ndryshe nga izraelitët dhe heterodoksët heretik nuk pret një “Mesia” që do të shfaqet nga toka dhe do të mbretërojë për 1000 vjet sepse Krishti paralajmëroi: “Atëherë, në qoftë se dikush do t'ju thotë: "Ja, Krishti është këtu", ose "Është atje", mos i besoni. Sepse do të dalin krishterë të rremë dhe profetë të rremë, dhe do të bëjnë shenja të mëdha dhe mrekulli të tilla aq sa t'i mashtrojnë, po të ishte e mundur, edhe të zgjedhurit. Ja, unë ju paralajmërova. Pra, në qoftë se ju thonë: "Ja, është në shkretëtirë", mos shkoni atje: "Ja, është në dhomat e fshehta", mos u besoni. Sepse, si vetëtima që del nga lindja dhe flakëron deri në perëndim, kështu do të jetë ardhja e Birit të njeriut. Sepse ku të ketë kërma, aty do të mblidhen shqiponjat''. (Mateu 24:23-27).

I krishteri orthodhoks e di se edhe vetë izraelitët në fund do ta kuptojnë se janë gabuar dhe kanë rënë pre e një mashtrimi të madh eusforik dhe kur ata të pranojnë se Krishti ka ardhur (Mateu 25:37-39) atëherë antikrishti i demaskuar do ti sulmojë vetë izraelitët, që do kthehen tek Krishti, dhe të krishterët orthodhoks, me një mani diabolike që bota nuk ka parë as do të shohë më (Mateu 24-22).

Kjo përndjekje martirike do të shënojë dhe fundin e vetë antikrishtit, sepse pas kësaj përndjekjeje do të ketë shumë martirë të mëdhenj si nga kombet dhe nga Izraeli sepse është profetizuar: “Dhe iu dha t’u bëjë luftë kundër shenjtorëve dhe t’i mund; dhe iu dha pushtet mbi çdo fis, gjuhë dhe komb”(Zbulesa 13-7): “ edhe atëherë do të zbulohet i paudhi, të cilin Zoti do ta humbasë me frymën e gojës së tij, edhe do ta prishë me shfaqjen e ardhjes së tij. (2Sealnikasve ;2-8 )

Dhe mbas kësaj fillon Mbretëria e Perëndisë si në qiell edhe në tokë që përpara do të pastrohet me zjarr (2 Pjetrit 3-10) dhe më pas do të zbresë Jerusalemi qiellor dhe kështu fillon jeta e përjetshme për të drejtët në Krishtin: “Dhe pashë një qiell të ri dhe një dhe të ri; sepse qielli i parë dhe dheu i parë kishin shkuar, dhe deti nuk ishte më. Dhe unë, Gjoni, pashë qytetin e shenjtë, Jerusalemin e ri, që zbriste nga qielli, nga Perëndia, që ishte bërë gati si nuse e stolisur për burrin e vet. Dhe dëgjova një zë të madh nga qielli që thoshte: “Ja tabernakulli i Perëndisë me njerëzit! Dhe ai do të banojë me ta; edhe ata do të jenë populli i tij dhe vetë Perëndia do të jetë bashkë me ta, Perëndi e tyre. Dhe Perëndia do të thajë çdo lot nga sytë e tyre; dhe vdekja nuk do të jetë më; as brengë, as klithma, as mundim, sepse gjërat e mëparshme shkuan” (Zulesa 21:1-4).

Prandaj i krishteri orthodhoks nuk mund të jetë me asnjë palë në këtë konflikt që synon të ndërtojnë mbretërinë e Zotit si një mbretëri tokësore si një superfuqi, super race dhe fe botërore të “Kohës së Re”.

Të krishterët orthodhoks e presin mbretërinë e Zotit të bëhet e dukshme vetëm kur të vijë nga qiejtë me lavdinë e tij bashkë me engjëjt e shenjtëruar (Mateu 25-31).

Ardhjen e Krishtit do ta paraprijë shfaqja e Kryqit dhe ankthi dhe frika e gjykimit nga kombet antikrishte: “Dhe atëherë do të duket në qiell shenja e Birit të njeriut; dhe të gjitha kombet e dheut do të mbajnë zi dhe do ta shohin Birin e njeriut duke ardhur mbi retë e qiellit me fuqi dhe lavdi të madhe. Ai do t'i dërgojë engjëjt e vet me tinguj të fuqishëm borie; dhe ata do t'i mbledhin të zgjedhurit e tij nga të katër erërat, nga një skaj i qiellit te tjetri”(Mateu 24:30-31).

Sepse , ardhja e tij do të bëhet e dukshme edhe për ata që kanë vdekur si armiq të Krishtit por do të ngjallen për tu gjykuar bashkë me të gjallët nga Jisui:“Ja, ai vjen me retë! Të gjithë do ta shohin, edhe ata që e shpuan me heshtë. Gjithë fiset e dheut do të vajtojnë për të. Po, amin! (Zbulesa 1-7)

Prandaj Kisha Orthodhokse dhe i krishteri orthodhks deri në ardhjen e dytë të Krishtit lutet dhe bënë përpjekje që të jetë një faktorë paqeje për popujt duke ju treguar se paqja mes popujve dhe feve është e mundur vetëm kur të besoni në “Perëndinë e Paqes”(1 Thesalonikasve 5:23) dhe “Princin e Paqes”.(Isaia 9-5), në Zotin Jisu Krisht, i Cili na tha: “Unë po ju lë paqen, po ju jap paqen time: unë po jua jap, po jo si e jep bota; zemra juaj mos u trondittë dhe mos u frikësoftë” ( Joani 14-27).

I krishteri orthodhoks lutet dhe bashkëpunon për të mbrojtur jetën e njerëzve të krijuar sipas ikonës të Perëndisë, pavarësisht, nacionalitetit edhe fesë së tjetrit, sepse beson fortë në fjalët e Krishtit: “Në të vërtetë po ju them; sa herë ja keni bërë ndonjërit prej këtyre vëllezërve të mijë të vegjël, këtë ma bëtë mua (Mateu 25-40).

I krishteri nuk bëhet pjesë e asnjë aleance apo pushtet tokësorë që në emër të nacionalizmit etnofetar bën genocid, sepse “Perëndia është dashuri” ( I Joanit 4-16) dhe do shpëtimin e të gjithë njerëzve, ashtu si Krishti e thotë: “Sepse Perëndia e deshi aq botën, sa dha Birin e tij të vetëmlindurin, që, kushdo që beson në të, të mos humbasë, por të ketë jetë të përjetshme. Sepse Perëndia nuk e dërgoi Birin e vet në botë që ta dënojë botën, por që bota të shpëtohet prej tij. Ai që beson në të nuk dënohet, por ai që nuk beson tashmë është dënuar, sepse nuk ka besuar në emrin e Birit të vetëmlindur të Perëndisë. (Joani 3:16-18)

NUK MUND TË PINË EDHE KUPËN E ZOTIT EDHE TË DEMONËVE. (1 Korinthasve 10-21)

Tue, 31 Oct 2023 07:43:00 +0000

Nga Katekisti Miron Çako

Me këtë shkrim dua t’ju drejtohem të gjthë njerëzve, por në veçanti të krishterëve orthodhoks që nga padituria e vullnetshme ose të rrëmbyer nga rryma e botës së mëkatit me frymë liberale deri në apostazi, guxojnë dhe marrin pjesë bashkë me fëmijët e tyre në festën horror, antikrishte, demoniake të Halloween- it.

Në Halloween që festohet nga 31 tetor -1 nëntor bëhet fjalë për shfaqje karnavalesh të shëmtuara, një ringjallje të paganizmit kelt, të përzier me okultizmin dhe kryesisht me satanizmin .
Kjo ditë ishte kushtuar “zotit” të vdekjes, Samhai, që sipas priftërinjve druitë kishte pushtet mbi shpirtrat e njerëzve si të mirëve edhe të këqijve.

Njerëzit sakrifikonin tek Sahmai që ai të mos lejonte shpirtrat e këqinj të dilnin nga bota e vdekjes në këtë natë mes vjeshtës edhe dimrit, ku sipas keltëve cipa e ajrit ishte shumë e hollë dhe ata mund të kalonin lirshëm tek të gjallët dhe të hynin tek trupat dhe shtëpitë e tyre, prandaj keltët visheshin burrat si gratë dhe gratë si burra ose si kafshë dhe të frikshëm, që shpirtrat e këqij që nuk ishin pranuar në parajsën kelte të mos u afroheshin atyre ose vinin ëmbëlsira,vinin pije të forta, mjalt, ëmbësira tek dera që t’i merrnin me të mirë shpirtrat e këqinj.

Këtu fillon zakoni i bredhjes sot në natën e Halloween-it, me kostume fantazmash, shtrigash dhe lloj-lloj shpirtrash të tjerë, që simbolizon komunikimin me jetën e përtejme dhe shpirtrat e këqij.

Ky Samhai "zot i vdekjes"për ne të krishterët orthodhoks nuk është tjetër vetëm djalli që ështe shkatar i vdekjes shpirtërore dhe trupore të njerëzve ( Zanafilla 3: 6-7 ). Ashtu siç na thotë urtësia e Solomonit: “Nga Zilia e djallit erdhi vdekja në botë” (Urtësia e Solomonit 2:24).

Keltët në shekullin e VII u krishtërizuan dhe kjo ditë pagane, që festohej me bestytni, magji, orgji dhe frikëra u dënua nga Kisha Apostolike si diabolike. Ata besuan se Zoti i jetës dhe vdekjes është Krishti si na thotë tek Zbulesa na thuhet: "Unë jam i pari dhe i fundit, dhe i gjalli; isha i vdekur, por ja, jam i gjallë në shekuj të shekujve, amin; dhe unë i kam çelësat e vdekjes e të Hadesit."(Zbulesa 1 -17-18)

Papa Grigori i III për ta zhdukur këtë festim pagan vendosi që në Kishën e Perëndimit në këtë ditë të kujtoheshin, sipas besimit dhe traditës së krishterë, shpirtrat e të drejtëve ose gjithë shenjtorët të quajtur (All Hallows Day) dhe (All Hallows Eve) nga këtu merr emrin sot edhe Halloween.

Duke filluar nga fillimi i shekulli XIX kjo ditë filloj të festohej në SHBA nga emigrantë irlandezë dhe pastaj në Evropë. Fillimisht, festimi i Halloween ishte jashtëzakonisht i kufizuar për shkak të besimeve të rrepta protestante në këto vende, por rryma komerciale globaliste edhe e apostazisë bëri që kjo festë filloi të festohej e riformatuar, si një festë pagane e keltve, kushtuar botës së vdekjes sipas doktrinës së priftërinjve druitë.

Njerëzit mashtrues të mashtruar vishen sot, afërsisht 120 milion vetëm në Amerikë, ku kjo festë arrin kulmin e festimeve, shpërfytyrohen si shpirtra të këqinj, magjistarë, vampirë, infermiere seksi ose Drakula, Batman, Spiderman, Supermen që tani është shfaqur edhe si biseksual një risi e re: “Kohës së Re” (NEW AGE).

Kjo festë pagane e importuar nga SHBA në Evropë edhe mbas viteve 90 në vendin tonë festohet sot jo vetëm nëpër lokale dhe biznese private, markete, që arredohen me simbolet e frikshme horrori vdekjeje dhe diabolike si skelete, lakuriq, nate, mace të zeza, merimanga, dragonj, fantazma, vampir etj, por këto simbole të shëmtuara dhe të frikshme i shikojmë padrejtësisht në shkelje të ligjit të laicitetit edhe në vëndet publike si shkolla, kopshte.

Gjithashtu, në stacione TV, gjatë këtyre ditëve, jepen në çdo orë, për çdo moshë filma me horror, magji, krime me subjekt Halloween, me histori kriminale diabolike,si shtrigëri, mite, rrëmbimet e fëmijëve dhe sakrifica okulte në njerëz e kafshë, një “menu mediatike” e frikshme që njerëzit duhet ta pranojnë me detyrim.

Halloween edhe pse shfaqet si festë argëtuese, ajo qartazi është një festim me karakter, okult dhe mistik i mirfilltë, prandaj ata që marrin pjesë në këtë festë,si në shtëpi, rrugë, lokal, nuk janë duke u argëtuar, por duke ushtruar një fe okulte, me formula dhe rite magjike një sinergji bashkim me demonët në kulmin e saj.

Jo rastësisht dita e Halloween-it përkon edhe me vitin satanik për satanistët. Në këtë natë satanistët, magjistarët mblidhen adhurojnë djallin në kishat e tyre dhe i bëjën fli djallit me sakrifica, kafshësh, njerëzish, fëmij të rëmbyer, shoqëruar me rituale me orgji dhe perversion.

Për satanistët Halloween do të thotë: ”satanai qoftë i lavdëruar: edhe formula : “Trick or Treat”sipas satanistëve do të thotë: “Më jep diçka, në vend të magjisë”.

Themeluesi i kishës satanike në shekullin XX ka thënë:“Unë jam shumë i gëzuar që prindërit e krishterë i lënë fëmijët e tyre që të adhurojnë djallin së paku një mbrëmje të vitit. Mirseerdhët në Halloween”
(Anton Lavej, themeluesi i Kishës Sataniste).

Sipas statistikave në këtë ditë ndodhin shumë mëkate trupore, perversione, përdhunime, rrëmbime, dhunime, krime, dhe njerërzit, sidoemos fëmijët kalojnë situata të frikshme, që krijojnë probleme psikologjioke dhe përfundojnë tek psikologu, psikiatri.

Statistikat tregojnë se rritet ndjeshëm dhe frikshëm numri i të poseduarve nga një frymë demoniake, shikojnë fantazma sidoemos kjo tek fëmijët, të cilët janë të brishtë nga ana psikologjike.

Afërsisht deri në 50% të atyre që festojnë bëhen me probleme psikologjike për një kohë të gjatë, madje në disa raste edhe përgjitmonë.

Gjithashtu, kronikat e zeza tregojnë se fëmijët me kostume e të maskuar, kur shkojnë nëpër shtëpi dhe kërkojnë karamele dhe ëmbëlsira me formulën: “Trick or Treat”, bien pre e mashtrimit dhe grabitjes për shfrytëzim nga pedofilë e manjakë dhe prindërit humbin fëmijët dhe ka raste që nuk u kthehen kurrë më në shtëpitë e tyre, ose marrin karamele, ëmbëlsira të helmuara nga njerëz të ligj satanistë.

Në këtë natë kanë shumë gjasa të vdesin më shumë njerëz në aksidentet e makinave. Fëmijët kanë dy herë më shumë gjasa për t’u goditur nga një makinë dhe të vriten në Halloween më shumë se në çdo ditë tjetër të vitit.

Mos çuditemi për këtë sepse ja më kot thotë apostulli na paralajmëron: “Jini të përmbajtur, rrini zgjuar; sepse kundërshtari juaj, djalli, sillet rreth e qark si një luan vrumbullues, duke kërkuar cilin mund të përpijë.” (I Petros 5-8)

Pavarësisht se bota dhe turma pa kuptim e quan festë e argëtim me adrenalinën, që jep frika e vdekjes, ne si të krishterë nuk duhet të na ndikojë dhe infektojë moralisht kjo ditë si festë pagane dhe në asnjë mënyrë nuk duhet të marim pjesë me fëmijët, sepse Zoti Krisht na tha:nuk jeni nga bota.”(Joani 15;19)

Apostull Jakovi dhe apostull Joani na thotë : “O shkelës dhe shkelëse të kurorës, a nuk e dini se miqësia me botën është armiqësi me Perëndinë? Ai, pra, që do të jetë mik i botës bëhet armik i Perëndisë.” “Mos e doni botën, as gjërat që janë në botë. Ne qoftë se ndokush do botën, dashuria e Atit nuk është në të, sepse gjithçka që është në botë, lakmia e mishit, lakmia e syve dhe krenaria e jetës, nuk vjen nga Ati, por nga bota.” (Jakovi 4-4) (Joani 2:15-17).

Duhet të dimë se të krishterëve nuk ju lejohet të marrin pjesë në festa pagane kushtuar idhujve, sepse "Sepse gjithë perënditë e kombeve janë demon.” (Psalmi 96:5)

Në Dhiatën Vjetër, izraelitët monoteistë e kishin kategorikisht të ndaluar pjesmarrjen dhe praktimimin e festave e ritualeve pagane, sidoemos në lidhje më të vdekurit, ashtu si thuhet tek Ligji: "Të mos gjendet midis teje ndonjë që e kalon birin ose bijën e vet nëpër zjarr, as ndonjë që praktikon shortarinë, bën parashikime, interpreton shenjat dhe merret me magji, as ai që përdor yshtje, as mediume që konsultojnë frymat, as magjistarë, as ai që ndjell të vdekurit, sepse të gjithë ata që merren me këtë punë neveriten nga Zoti; dhe për shkak të kësaj neverie, Zoti është duke i përzënë para teje. Ti do të jesh i përkryer para Zotit, Perëndisë tënd; (Ligji i Përtërirë 18: 10-13)."

Sa herë që izraeli u kurvërua me idhujt mori pjesë në festime pagane dhe hëngri nga ushqimet kushtuar idhujve, u ndëshkua në mënyrë shëmbullore siç na thuhet tek psalmet: “Ata i shërbyen edhe Baal-Peorit dhe hëngrën flijimet e të vdekurve. E zemëruan Perëndinë me veprimet e tyre dhe në mes tyre plasi murtaja.” (Psalmi 106: 28-29)

Kanonet Kishtare vendosur nga Sinodet e Shenjta e ndalojnë pjesmarrjen e krishterëve në këto festime: “Çdo i krishterë që i jep vaj një tempulli pagan ose sinagoge për festat e tyre, të aforizohet. Nxiret jashtë kungimit.” ( Kanoni Apostolik 72)

Sinodi Ekumenik i Pentektit përsa i përket çdo zakoni dhe feste idhujtare vendosi në Kanonin (nr. 62) ku ndalon vallëzimin e grave dhe vallzime të tjera në emrin e zotave të grekëve. Gjthashtu u ndalohet burrave të veshin roba grash dhe anasjelltas .Gjithashtu, sipas këtij kanoni ndalohej edhe përdorimi i maskave, që visheshin gjatë këtyre festave pagane.Një klerik që ka dijeni për këtë urdhëresë dhe vepron kundër çirotoniset dhe nqs është laik aforizohet nxiret jashtë kungatës.

Të krishterët janë ikona të Krishtit edhe si mund të lejohet të shpërfytyrohen në atë mënyrë fyese për dinjitetin njerëzor të krijuar sipas ikonës së Perëndisë ( Zanafilla 1-26) dhe të shpërfytyrohen në formën e shpirtrave të ligj të botës së vdekjes, të manjakëve seksualë dhe killerve, vampirëve edhe shtrigave, një botë e tërë paudhësie e neveritshme për Zotin, ashtu si na thuhet tek Psalmi: "U përzien midis popujve dhe mësuan veprat e tyre; u shërbyen idhujve të tyre, dhe këta u bënë një lak për ta; ua flijuan demonëve bijtë dhe bijat e tyre, dhe derdhën gjak të pafajshëm, gjakun e bijve të tyre dhe të bijave të tyre, që u flijuan për idhujtë e Kanaanit; dhe vendi u ndot nga gjaku i derdhur. Kështu ata u ndotën me veprat e tyre dhe u kurvëruan me aktet e tyre. Dhe zemërimi i Zotit u ndez kundër popullit të tij, dhe ai ndjeu një neveri për trashëgiminë e tij. I la në dorë të kombeve, dhe u sunduan nga ata që i urrenin. Armiqtë e tyre i shtypën dhe ata iu nënshtruan pushtetit të tyre.” (Psalmi 106:35-42)

Kjo festë është fetë e errësisës, festohet natën në një kuptim metaforik fjala “errësisë” në Bibël pesonifikon fuqitë armike të Perëndisë, i Cili për shkak të shenjtërisë së Tij dhe të përsosshmërisë së Tij është dritë e shenjtë medore, sepse: “ Perëndia është dritë dhe në Të nuk ka kurrfarë errësirë” (1 Joan. 1.5)

Errësira përdoret si simbol i idhujtarëve, që nuk njohin Zotin dhe nuk i besojnë Atij: “ Sepse ja, terri mbulon tokën dhe një errësirë e dëndur mbulon popujt” (Isaia 60.2).

Errësira është një botë mëkati :“Mjerë ata që e quajnë të mirë të keqen dhe të keqe të mirën, që ndërrojnë terrin në dritë dhe dritën në terr, që ndërrojnë hidhësirën në ëmbëlsi dhe ëmbëlsinë në hidhësi!” (Isaia 5.20)

Si vijim mëkatet janë vepra të errësirës :“le të flakim, pra, veprat e errësirës dhe të veshim armët e dritës.”(Romkët. 13.12)

Satanai qeveris në botën e mëkatit dhe “shpirtrat e së ligës” përfaqësojnë fuqinë e errësirës ashtu si Zoti tha: ‘kjo është ora juaj dhe pushteti i errësirës”, (Luka. 22.53)

Krishti tha “Unë kam ardhur si drita për botën, që kushdo që beson në mua të mos mbetet në errësirë. (Joani 12 -46)

Edhe apostujt Zoti i caktoj që të bëhen bashkëpunëtor të dritës hyjnore, si caktoj apostull Pavlin: “që t’u çelësh sytë atyre dhe t’i kthesh nga errësira në dritë dhe nga pushteti i Satanit te Perëndia, që të marrin me anë të besimit në mua faljen e mëkateve dhe një trashëgim midis të shenjtëruarve”( Veprat. 26.18)

Njerëzit duhet ti largohen erësirës djallëzore dhe të besojnë tek Krishti: “që të bëheni bij të dritës''(Joani 12 -36)Prandaj i krishteri si bir i Zotit, nuk i përket errësirës dhe festave që bëhen në terr, sepse : Të gjithë ju jeni bij të dritës dhe bij të ditës; ne nuk jemi të natës, as të territ.” (1 Thesaonikave 5-5)

Shpenzimet që bëhen për skenografinë apo kostumet e frikshme të Hallowen kushtuar shpirtrave të këqinj janë marramendëse, me shpenzime ekstravagante për kostume,maska, ëmbëlsira dhe karamele, etj.

Gati 10 bilionë dollarë harxhohen në SHBA. Këto shpenzime harxhohen vetëm për një natë, dmth para të hedhuara në lumë, kur të tjerë njerëz rreth nesh nuk kanë gjërat më esenciale të jetes. Sa të gabuara edhe antihumane janë këto shpenzime argëtimi diabolike.

Mendoni kur këto shpenzime i bëjnë edhe ata që quhen të krishterë, si do të dalin ata para Krishtit dhe si do të justifikohen kur t’ju thotë: “Sepse pata uri dhe nuk më dhatë për të ngrënë, pata etje dhe nuk më dhatë për të pirë, isha i huaj dhe nuk më pritët, i zhveshur dhe nuk më veshët, i sëmurë dhe në burg dhe nuk erdhët të më shihni" (Matheu 25:42-43).

E gjitha kjo marrëzi kolektive ka pasojat e saja dhe sidoemos tek të krishterët që e dinë të vërtetën dhe bëjnë gabime e mëkate si njerëzit e botës, ata do të dënohen më shumë, sepse në të tilla raste veprojnë ligjet shpirtërore, sepse Zoti Jisu Krishti e tha : “Shërbëtori që e dinte vullnetin e zotërisë së tij dhe nuk u bë gati e nuk e kreu vullnetin e tij, do të rrihet shumë.Por ai që nuk e dinte, po të bëjë gjëra që meritojnë të rrahura, do të rrihet më pak. Kujt iu dha shumë, do t'i kërkohet shumë; dhe kujt iu besua shumë, do t'i kërkohet më shumë.Kujt iu dha shumë, do t’i kërkohet shumë; dhe kujt iu besua shumë, do t’i kërkohet më shumë”.(Luka 12: 47-48)

Këta të krishterë demonizohen më keq edhe se njerëzit e botës, sepse Krishti na paralajmëron: “Tani kur fryma e ndyrë ka dalë nga një njeri, endet nëpër vende të thata, duke kërkuar qetësi, por nuk e gjen. Atëherë thotë: "Do të kthehem në shtëpinë time, nga kam dalë"; po kur arrin e gjen të zbrazët, të pastruar dhe të zbukuruar; atëherë shkon e merr me vete shtatë frymëra të tjera më të liga se ai, të cilët hyjnë dhe banojnë aty; kështu gjendja e fundit e këtij njeriut bëhet më e keqe nga e mëparshmja. Kështu do t'i ndodhë edhe këtij brezi të mbrapshtë''. (Matheu 12:43-45)

Disa të krishterë “mendjehapur” (open mind) mund të thonë se nuk kemi punë me njerëzit, ne por festojnë “Ditën e të Gjithë Shenjtorëve”.

Një i krishterë orthodhksë nuk mund të festojnë në këtë ditë edhe si besimtar,sepse “Dita e të Gjithë Shenjtorëve” që festohet në 1 nëntor për Kishën Romano Katolike nuk është i pranueshëm për të krishterët orthodhoksë, pasi Kisha Orthodhokse feston Ditën e të Gjithë Shenjtorëve jo më 1 nëntor, që festohet në kishën perëndimore që nga viti 835, por kjo ditë festohet të dielën pas festës së Pentikostisë, që varet nga dita e Pashkës, e cila për çdo vit është e lëvizshme.

Theksojmë se e gjithë simbolika performanca dhe fryma e kësaj feste pagane është e papranueshme për një të krishterë orthodhoks, sepse ajo zëvendëson vlerat dhe idetë e krishtera me ato antikristiane: si me bestytni, magji, ritualet pagane, imazh i shtremëruar i vdekjes dhe shpirtrave të njerëzve, flijim për shpirtrat e këqinj, një demonalatri e hapur.

Dikush mund të thotë se kjo që po na shkruhet është mendimi yt ekstremist dhe fanitik, prandaj për të hequr çdo mëdyshje për qëndrimin si të krishterë orthodhoks që duhet të mbajmë për Halloween-it të shohim si reagojnë dhe çfarë na thonë shenjtorët.
Nga jeta e Shën Joan Maksimoviç rrëfejmë një ngjarje që ka lidhje me këto “festime pagane”:

“Disa rusë në San Francisko, kishin organizuar një festë Halloween-i, pranë Kishës ku meshonte episkopi i shenjtë. Pas shërbesës shenjti shkoi në vendin, ku do të bëhej festa, hyri në sallë duke i suprizuar të gjithë. Muzika menjëherë ndaloi, ndërsa Shenjti filloi ngadalë-ngadalë të lëvizë në sallë duke vëzhguar fytyrat e tyre. Nuk tha asnjë fjalë, sepse edhe nuk nevojitej, pasi vetëm me prezencën e tij të nderuar ia arriti të ngacmonte ndërgjegjen e të pranishmëve, diçka që dukej nga habia e dukshme e të gjithëve! U largua pa thënë asnjë fjalë dhe ditën tjetër në Kishë u mblodhën të gjithë sa morën pjesë në festën satanike dhe me një predikim të zjarrtë shprehu indinjatën e tij të shenjtë dhe i ftoi të gjithë të pendoheshin dhe të jetojnë në mënyrë shpresëtare jetën e krishterë.”

Sipas Shën Nikollës së Ohrit: “Në Natën e Halloween e shtrigave është e qartë se ne, të krishterët orthodoksë, nuk mund dhe nuk duhet të marrim pjesë në një festë të tillë idhujtare në asnjë nivel (edhe nëse do të ishte "vetëm" argëtuese për fëmijët), sepse ajo përfaqëson drejtpërdrejt heqjen dorë nga Zoti ynë dhe besimi ynë i shenjtë orthodhoks.
Sepse, nëse i lejojmë fëmijët tanë të "maskohen" dhe i lëmë të shkojnë në errësirë dhe të lypin ëmbëlsira, në këtë mënyrë ne pranojmë vullnetarisht bashkësinë e të vdekurve, "perëndia" e të cilëve nuk është "hyjnia" Samhain, por vetë satanai, princi i së keqes dhe ëmbëlsirat që do të merrnin nuk do të përfaqësojnë një dhuratë të pafajshme për fëmijët, por një ofertë për vetë djallin.
Le të kujtojmë se paraardhësit tanë, të krishterët nga shekujt e parë, së pari do të zgjidhnin vdekjen trupore në vuajtjet më të këqija sesa të pranonin një flijim për idhujt dhe në këtë mënyrë të hiqnin dorë nga Krishti, Perëndia ynë, i Cili na urdhëroi: “S’keni Zot tjetër veç meje"(Shën Nikolla i Ohrit)

Të krishterët orthodhoks nuk duhet të kremtojnë festa të tilla, sepse ato na largojnë nga Perëndia.

Zoti Krisht është rigoroz duke thënë: “Kush nuk është me mua, është kundër meje dhe kush nuk mbledh me mua, shpërmbledh.”(Matheu 12:30) dhe apostulli i kombeve Pavli thotë: “Nuk mund të pinë edhe kupën e Zotit edhe të demonëve.” (1Korintasve 10-21)

MJERË JU , QË TANI QESHNI , SEPSE DO TË HIDHËROHENI E DO TË QANI !(Luka 6-25)

Fri, 06 Oct 2023 08:23:00 +0000

Shkrim nga Miron Çako katekist

E qeshura siç thuhet rëndomtë “të zgjat jetën”. Sipas shkencëtareve: “E qeshura ndihmon zemrën sepse çliron endorfinë, e cila redukton inflamacionin dhe ndihmon zemrën dhe enët e gjakut të relaksohen. Gjithashtu redukton nivelet e hormoneve të stresit, të cilat ngarkojnë zemrën, për të pasur një jetë mendore më produktive dhe një fytyrë më të shëndetshme.

Megjithatë, Krishti është kategorik kur na thotë: “Mjerë ju, që tani qeshni, sepse do të hidhëroheni e do të qani!” (Luka 6-25).

Si ti kuptojmë këto fjalë të Zotit?

Në Shkrimin e Shenjtë kemi dy aspsekte ose këndvështrime të së qeshurës, si e qeshura e gabuar që sjell ndëshkim edhe e qeshura e bekuar që i sjell njeriut shëndet psikosomatik.

E para, e qeshura e gabuar, që gjendet me tepri ndër njerëzit, është më tepër një e qeshur mosbesuese edhe ironike ndaj fjalëve dhe veprave mbinatyrore të Zotit.

Në Bibël na tregohet se si Abrahami, edhe pse i zgjedhur nga Perëndia, qeshi kur dëgjoj nga Zoti se gruaja e tij e moshuar Sara do të bëhej me djalë: “Dhe unë do ta bekoj dhe do të bëj që ajo të të japë edhe një bir; po, unë do ta bekoj dhe prej saj do të lindin kombe; mbretër popujsh do të dalin prej saj”. Atëherë Abrahami u shtri me fytyrën ndaj tokës dhe qeshi; dhe tha në zemër të tij: “A do të lindë vallë një fëmijë nga një njeri njëqindvjeçar? Dhe do të lindë Sara që është nëntëdhjetë vjeç?” (Zan.17,16-17).

“Pastaj ata i thanë atij: “Ku është Sara, gruaja jote?”. Abrahami u përgjegj: “Është atje në çadër”. Dhe ai tha: “Do të kthehem me siguri vitin e ardhshëm te ti në po këtë kohë; dhe ja Sara, gruaja jote, do të ketë një djalë”. Dhe Sara dëgjonte në hyrje të çadrës, që ishte prapa tij. Por Abrahami dhe Sara ishin pleq, në moshë të kaluar, dhe Sara nuk kishte më të përmuajshmet e grave. Prandaj Sara qeshi me veten e saj, duke thënë: “Plakë si jam, a do të kem unë gëzime të tilla, meqënëse vetë zoti im është plak?”. Dhe Zoti i tha Abrahamit: “Pse qeshi vallë Sara duke thënë: “A do të lind unë përnjëmend, plakë siç jam?”. A ka vallë diçka që është shumë e vështirë për Zotin? Në kohën e caktuar, brenda një viti, do të kthehem te ti, dhe Sara do të ketë një bir”.Atëherë Sara mohoi, duke thënë: “Nuk qesha”, sepse pati frikë. Por ai i tha: “Përkundrazi, ke qeshur!”(Zan.18,9-15).

Edhe meqënëse të dy qeshën, fëmijës që do lindte prej Sarës do ti vihej emri “Isak” që do të thotë “e qeshuara” njerëzore, që nga pabesia dhe padija qesh me fuqinë e Zotit, por kur vullneti i Zotit ralizohet atëhere kthehet në një të qeshur habie edhe lumturie, ashtu siç ndodhi përsëri me Abrahamin edhe Sarën: “Zoti vizitoi Sarën, siç i kishte thënë; dhe Zoti i bëri Sarës ato që i kishte premtuar. Dhe Sara u ngjiz dhe lindi një djalë me Abrahamin në pleqërinë e tij, në kohën e caktuar që Perëndia i kishte thënë. Dhe Abrahami ia vuri emrin Isak birit që i kishte lindur dhe që Sara kishte pjellë. Pastaj Abrahami e rrethpreu birin e tij Isak kur ishte tetë ditësh, ashtu siç e kishte urdhëruar Perëndia. Por Abrahami ishte njëqind vjeç, kur i lindi biri i tij Isaku. Dhe Sara tha: “Perëndia më ka dhënë çka duhet për të qeshur, kushdo që do ta dëgjojë ka për të qeshur bashkë me mua”. Dhe tha gjithashtu: “Kush mund t'i thoshte Abrahamit që Sara do të mëndte fëmijë? Sepse unë i linda një djalë në pleqërinë e tij”. Kështu, pra, fëmija u rrit dhe u zvordh; dhe ditën që Isaku u zvordh Abrahami shtroi një gosti të madhe” (Zan.21,1-8).

Po ashtu kemi edhe të qeshurën mëkatare të cmirëziut, ashtu si Ismaili, djali i Abrahamit lindur nga skllavja egjiptiane Agara, qeshi me qësëndi kur pa Isakun vëllain nga babai, fëmija i ligjshëm i Abrahamit: “Tani Sara pa që djali që i kishte lindur Abrahamit nga Agari, egjiptiana, qeshte (Zanafilla 21-9).

Po ashtu kemi të qeshurën e budallait dhe mëkatarit, që qesh kot, kur në të vërtetë duhet të qaj para tragjedisë ku e ka hedhur veten. Kjo e qeshur është e qeshur e papastër para Zotit dhe i ngjall atij neveri, sepse na thuhet: “Biseda e të marrëve është e neveritshme, të qeshurit e tyre në kënaqësitë e mëkatit” (Siraku 27,13).

Disa vargje i referohen të qeshurës si shenjë e shthurjes që stimulohet në mënyrë artificiale me histori humoristike , stimulues, pije, drogra, etj.

Këta që edhe pse qeshin edhe gajasen përsëri kjo është një e qeshur skenike ashtu si na thuhet nga Urtësia e Solomonit: “Edhe kur qesh, zemra mund të jetë e pikëlluar, dhe vetë gëzimi mund të përfundojë në vuajtje”(Fjalët e Urta 14-13).

Kështu një person i trishtuar mund të qesh për të mbuluar trishtimin dhe dramën e tij, prandaj e qeshura emocionale jo vetëm që nuk na tregon të vërtetën, por ajo shpesh na manipulon ne edhe të tjerët rreth nesh.

Kjo e qeshur nuk sjell shëndet tek njeriu, siç pretendojnë shkencëtarët apo psikologët, sepse kur zemra (shpirti) qan si mund të shërohet nga e qeshura e buzëve, sepse “shpirti i jep jetë trupit” (Joani 6-63).

Sërisht Solomoni, njeriu më i ditur në botë, bëri vërejtjen e mëposhtme: “Për të qeshurit kam thënë: “Është një marrëzi dhe për gëzimin: “Kujt i shërben?” (Kishtari 2-2), më pas thotë: “Trishtimi është më i mirë nga gazi, sepse përpara një fytyre të trishtuar zemra bëhet më e mirë” (Kishtari 7-3).

Kjo e qeshur artificiale dhe e stimuluar kalon në teprime dhe marrëzi deri në atë pikë sa ka njerëz që vdesin nga e qeshura e tepërt, sepse “I marri qeshte me zë të lartë, kurse njeri i urtë vë buzën në gaz në heshtje (Fjalët e urta 21,23).

Kjo e qeshur nuk e shëron zemrën por përkundrazi e sëmur sepse: “Zemra gënjehet më tepër se çdo gjë tjetër dhe sëmuret në mënyrë të pashërueshme; kush mund ta njohë atë” (Jerem. 17.9).

Po ashtu kemi të qeshur ironike për të vërtetat mbi destinacionin përfundimtar të njeriut dhe të botës në Krishtin e vdekur dhe të ngjallur, ashtu si qeshnin me predikimin e apostull Pavlit filozofët dhe epikurjanët (marterialist) athinjot, që“Kur dëgjuan të flitej për ringjalljen e të vdekurve, disa e përqeshën dhe të tjerë thoshnin: “Do të të dëgjojmë përsëri për këtë gjë”.( Veprat e Apostujve 17-32)

Janë dhe ata që qeshin me ironi për qortimet hyjnore, në fundin e kohës, në ardhjen e dytë të Zotit Jisu Krishtit, ashtu si apostull Petro na shkruan: “Së pari duhet të dini këtë, se në ditët e fundit do të vijnë disa përqeshës, të cilët do të ecin sipas dëshirave të veta dhe do të thonë: “Ku është premtimi i ardhjes së tij? Sepse, që kur etërit fjetën, të gjitha gjërat mbetën në po atë gjendje si në fillim të krijimit”(2 Petros 2;3-4)

Tek e qeshura mëkatare futet edhe e përqeshura për të drejtin, sidomos kur ai vuan për hir të besimit dhe moralit në Zot, si psalmisti shkruan: “Tërë ata që më shohin më përqeshin, zgjatin buzën dhe tundin kokën duke thënë: “Ai i ka besuar Zotit; le ta çlirojë, pra, ta ndihmojë, mbasi e do” (Psalmi 22,7).

Kjo përqeshje e ligë antihumane dhe kundër Perëndisë arriti kulmin kur njerëzit e përqeshnin Krishtin në Kalvar, ashtu si kishte profetizuar Jeremia në shekullin e 6 pr.K.: “Jam bërë tallja e tërë popullit tim, kënga e tij e tërë ditës” (Vajtimet 3-14).

Kjo u realizuan në atë të premte të zezë në Jeruzalem, kur Krishti qëndronte para njerëzve përqeshës në kryq: “Dhe populli rrinte aty për të parë; dhe kryetarët me popullin e përqeshnin, duke thënë: “Ai i shpëtoi të tjerët, le të shpëtojë veten, po qe se me të vërtetë është Krishti, i zgjedhuri i Perëndisë” (Luka 23-35).

Këta mëkatar të papenduar që qeshin, një ditë do hidhërohen dhe do të qajnë kur t’ju vijë fatkeqësia e papritur dhe gjithë e qeshura e tyre e ligë, ironike, tallëse, pasionante, mëkatare do tju ngrijë në buzë, por do të jetë vonë.

Zoti thotë “Edhe unë do të qesh me fatkeqësinë tuaj, do të tallem kur të vijë ajo që ju druani, kur ajo që druani të vijë si një furtunë, dhe fatkeqësia juaj të vijë si një stuhi, kur t'ju mbulojnë fatkeqësia dhe ankthi. Atëherë ata do të më thërrasin mua, por unë nuk do të përgjigjem; do të më kërkojnë me kujdes, por nuk do të më gjejnë. Sepse kanë urryer dijen dhe nuk kanë zgjedhur frikën e Zotit, nuk kanë dashur të pranojnë këshillën time dhe kanë përbuzur të gjitha qortimet e mia” (Fjalët e Urta 1;26-30).

Prandaj Krishti është kategorik kur thotë: “Mjerë ju, që tani qeshni, sepse do të hidhëroheni e do të qani!” (Luka 6-25), sepse kjo është e qeshur mëkatare dhe e mallkuar që kthehet për të papenduarit në qarje dhe hidhërim si në këtë jetë por edhe në përjetësi, në ferr ku “qarja edhe kërcëllitja e dhëmbëve” (Luka.13-28) nuk do të mbaroj kurrë, “në liqenin që digjet me zjarr edhe squfur, që është vdekja e dytë” (Zbulesa 21-8).

Jo vetëm Zoti do të qesh me mëkatarët që e përqeshën atë “Ai që ulet në qiejt do të qesh, Zoti do të tallet me ta”(Psalmi.2-4) “Por ti, o Zot, do të qeshësh me ta; do të tallesh me të gjitha kombet”( Psalmi 59-8). Por edhe i drejti në Zotin do të qesh në fund me mëkarët “Të drejtët do ta shohin, do të kenë frikë dhe do ta përqeshin atë, duke thënë: “Ky është njeriu që nuk e kishte bërë Perëndinë kështjellë të tij; por kishte besim në bollëkun e pasurive të tij dhe bëhej i fortë nga ligësia e tij”.(Psalmi 52;6-7)

E qeshura e bekuar !

Bibla na flet edhe për një të qeshur që është vërtet e shëndetshme, gëzon shpirtin dhe i jep shëndet trupit, kjo është e qeshura e të drejtit.

E qeshura e të drejtit është jo thjesht një e qeshur nga pasioni, instikti apo stimuluesit, por një shprehje e çlodhjes dhe prehjes shpirtërore e personit që është i velur me të mirat e Zotit: “Atëherë goja jonë u mbush me qeshje dhe gjuha jonë me këngë gëzimi, atëherë thuhej midis kombeve: “Zoti ka bërë gjëra të mëdha për ta”.(Psalmi 126-2). “Ai do t'i japë edhe më buzëqeshje gojës sate dhe këngë gëzimi buzëve të tua”(Jobi 8-21).

Por ndryshe nga i pabesi dhe mëkatari i cili kërkon të qeshë më kot, me ironi dhe për pasion i nxitur nga situata të krijuara nga vetë ai dhe stimulantë që ndihmojnë të qeshurën mëkatare, i drejti kur shikon realitetin tragjik ku ndodhet njerëzimi dhe bota dhe fundin e mëkatarëve që e kalojnë kohën duke qeshur më kot, ai nuk qesh por mban zi, trishtohet dhe loton.

Besimtar i drejtë nuk mohon rolin pozitiv të së qeshurës së vërtetë që vjen nga një zemër e mbushur me paqe dhe gëzim të vërtetë, por ashtu si thotë edhe Kishtari e ndan kohën për të qeshur sepse: “ka një kohë për të qarë dhe ka një kohë për të qeshur” (Kishtari 3-4).

Kjo është arsyeja që profetët pr.K. edhe shenjtorët ps.K. më shumë qanin se sa qeshnin, jo se nuk kishin gëzim, por sepse shikonin sipas masës së hirit tragjedinë njerëzore dhe s'mund të qeshnin edhe pse vetë ishin të gëzuar në Zotin.

Tradita na thotë se Krishtin asnjëherë nuk e panë duke qeshur, por shumë herë duke qarë. Po ashtu tradita na thotë se edhe Llazari, që u ngjall nga Krishti pas katër ditësh i vdekur, nuk qeshi më gjatë jetës sepse e kishte të pamundur të qeshte kur me shpirtin e burgosur në hadh pa vuajtjet e tmerrshme të mëkatarëve. Thuhet se vetëm njëherë buzqeshi, kur pa një njeri që po vidhte një vazo lulesh dhe tha: “balta po vjedh baltën”.

Tani është koha për të qarë për mëkatet personale edhe të njerëzve dhe kjo do bëjë që në fund të vijë e qeshura për shpëtimin e vetes edhe për të tjerët, kur Zoti do na dhurojë sipas besimit edhe veprave shpëtimin e përjetshëm, në Mbretërinë e Zotit, sepse Krishti premtoi: “Dhe Perëndia do të thajë çdo lot nga sytë e tyre; dhe vdekja nuk do të jetë më; as brengë, as klithma, as mundim, sepse gjërat e mëparshme shkuan”(Zbulesa 21-4).

Vetëm atëherë i drejti bashkë me Perëndinë do të qeshë me të pabesin, ashtu siç na thuhet tek psalmi: “Ai që ulet në qiejtë do të qeshë, Zoti do të tallet me ta..” ( Psalmi 2-4)

Ky është edhe mësimi i Kishës edhe i shenjtorëve, se: “E qeshura është shkaktare e mëkatit, e shthurjes dhe pararendëse e çdo rënieje. E qeshura është një shenjë e një zemre mashtruese, një shfaqje e një shpirti të ndrojtur dhe dëshmi e burracakërisë shpirtërore. Kujdes nga e qeshura e parakohshme, që të mos ju vjedhë lotët, që sjell çdo e mirë shpirtërore. Kujdes nga e qeshura, që të mos ju zbrazet shpirti nga virtyti, që të mos ju pushtojë indiferenca shpirtërore, që të mos bini në rrjetën e djallit. Krishti nuk bekon ata që qeshin, por ata që me vetëdije qajnë dhe vajtojnë: Lum ata që qajnë në këtë jetë për mëkatet e tyre dhe sprovat pedagogjike të Perëndisë, të cilat i pranojnë me mirënjohje dhe durim. Ata do të qeshin dhe do të gëzohen në jetën që do të vijë”.(Shën Dhimitri i Rostovit)

Prandaj të bëjmë kujdes me të qeshurën dhe mos të manipulohemi prej saj edhe kur ajo vjen nga emocione të mira, duke spekuluar me termin e “qeshur e shenjtë”. Në këtë jetë ku gjithçka rëndon nën peshën e mëkatit (Rom.8-20) dhe tagjedia njerëzore është përpara nesh gjithmonë, ne nuk mund të qeshim sikur jetojmë në një planet tjetër, por duhet të marim pjesë aktive në misterin e shpëtimit në Krishtin në Kishën Orthodhokse Katholike dhe Apostolike, duke derdhur lot pendese për veten, njerëzimin dhe botën. E qeshura mëkatare dhe indiferente për tragjedinë e botës do të zhduket prej buzëve të njerëzve mëkatarë të pabesë, indiferentë, sespe Zoti tha: “Mjerë ju, që tani qeshni, sepse do të hidhëroheni e do të qani!” (Luka 6-25) dhe apostull Jakovi vëllai i Zotit, përforcon: “Pikëllohuni, mbani zi dhe qani; të qeshurit tuaj le të kthehet në zi, dhe gëzimi në trishtim.” (Jakovi 4-9).

Vetëm e qeshura që do të vijë mbas të qarës së pendimit dhe gjykimit të drejtë të Krishtit, do të mbetet për jetë dhe njerëzit e shpëtuar do të qeshin me një hare të pa fund edhe të përmbushur në lumturi, sepse Krishti tha: “Lum ju, që tani qani, sepse do të qeshni” (Luka 6-21). Amin.

Besimi i Krishterë Orthodhokse - Zyra e Katekizmit Kryepiskopata e Tiranës - SHKRIMET E VITIT 2023

Krishtlindje të bekuara!

Urime nga Miron Çako Katekist Tiranë, 25 Dhjetor 2023

TË KRISHTERËT DUHET TË MBROJNË FRYMËN DHE SIMBOLET E KRISHTLINDJES

PSE GRAZHDI ËSHTË SIMBOL I NEVOJSHËM PËR KRISHTLINDJEN

PEMA E KRISHTLINDJES NJË SIMBOL I KRISHTER APO NJË IDHULL PAGAN

Shkrim nga Miron Çako Katekist

KUSH ËSHTË ARMIKU YNË I PËRBASHKËT ?

PATRIOT APO NACIONALIST ?

PATRIOT_APO_NACIONALIST__-_Blog.pdf

Nga Miron Çako Katekist

PSE BIBLA EDHE UNGJILLI ËSHTË I VËRTETË!

Shkrim nga katekisti: Miron Çako

ME KË DUHEN TË JENË TË KRISHTERËT ORTHODHOKS NË KËTË LUFTË MES IZRAELIT DHE AMASIT

Shkrim nga Katekisti: Miron Çako

NUK MUND TË PINË EDHE KUPËN E ZOTIT EDHE TË DEMONËVE. (1 Korinthasve 10-21)

MJERË JU , QË TANI QESHNI , SEPSE DO TË HIDHËROHENI E DO TË QANI !(Luka 6-25)

Shkrim nga Miron Çako katekist

Urime nga Miron Çako Katekist
Tiranë, 25 Dhjetor 2023