Besimi i Krishterë Orthodhokse - Zyra e Katekizmit Kryepiskopata e Tiranës - Maj

Shën Filozofi, Hieromartir dhe Martirët që ishin bashkë me të Boris dhe Nikolla : 31 Maj

Tue, 31 May 2022 06:51:00 +0000

Hieromartiri i shenjtë Filozofi jetoi gjatë shekullit 19 dhe 20. Në vitin 1885 mbaroi Akademinë Teologjike të Shën Petërburgut dhe u martua me Eleni Zaozerkoi. U hirotonis prift dhe punoi në mënyrë baritore duke zhvilluar një vepër shumë të madhe filanthropike dhe hierapostolike. U lidh shpirtërisht me Patriarkun Tihon dhe gjatë viteve të luftës së parë botërore qëndroi në krah të ushtarëve të plagosur dhe familjeve të tyre. Djali i tij Nikolla shërbeu në gradën më të lartë në batalionin e 9-të rus dhe djali i tij Boris u emërua komandant i Brigadës së 23-të të Artilerisë dhe luftoi heroikisht në frontin austro-hungarez.

Pas revolucionit bolshevik të vitit 1917, Hieromartiri i shenjtë Filozofi, arrestohet më 9 Gusht 1918 bashkë me bijtë e tij nga njerëzit e sigurimit të shtetit, që i çuan nëpër burgjet e Kroshtandit. U ekzekutuan me pushkatim, duke dhënë kështu dëshminë e besimit të tyre për Zotin dhe Perëndinë tonë.

Shën Filozofi, Hieromartir dhe Martirët që ishin bashkë me të Boris dhe Nikolla

Shën Emelia : 30 Maj

Mon, 30 May 2022 04:00:00 +0000

Oshënare Emelia ishte me origjinë nga një familje besëmirë e Qesarisë së Kapadokisë. I ati i saj u martirizua përgjatë përndjekjeve të fundit. Jeta e Shenjtores ishte një rrënjë e ëmbël prej së cilës lulëzuan fryte të ëmbël, fëmijët e saj, shumica e të cilëve janë shenjtor të Kishës sonë, si psh., Shën Vasili i Madh, Grigori i Nisës, Petroja i Sevastisë, murgesha Makrina dhe murgu Navkratio. Nga rrënja e shenjtë dolën lastarë të shenjtëruar, dmth., nga prindër të shenjtë rrodhën bij të shenjtë dhe të bekuar.

Oshënare Emelia, u sprovua në jetën e saj, siç ndodh zakonisht me njerëzit e zgjedhur, me shumë hidhërime. Vdekja e prindërve të saj, para se të martohej, vdekja e bashkëshortit të saj sapo lindi djali i tyre Petro dhe vdekja e parakohshme e birit të saj Navkratio, por edhe fakti që e vetme rriti fëmijët e saj me kujdes më Zotin, ishin disa vështirësi të jetës së saj. Por ajo i përballoi me besim shembullor, trimëri dhe durim. I mësoi fëmijët e saj kryesisht me shembullin e saj. Ju dha bashkë me qumshtin e saj, edhe qumshtin e besimit, duke u mësuar edhe misterin e Kishës.

E mbaroi jetën e saj si murgeshë në manastirin ku igumene ishte bija e saj Makrina.

Shën Bede Pohuesi : 27 Maj

Thu, 26 May 2022 22:00:00 +0000

Oshënar Bede lindi në Northumbria të Anglisë në vitin 673. Në moshën shtatë vjeçare hyri në manastirin e Jarou, ku studioi dhe qëndroi gjatë gjithë jetës së tij, pa u larguar prej aty. Siç shpjegohet edhe nga shkrimet e tij dhe dëshmi të tjera, jetën dhe gjithë energjinë e tij e shpenzoi në studimin e Shkrimit të Shenjtë, në respektimin e rreptë të Kanoneve të jetës murgjërore, mësimdhënien dhe shkrimin. Veprat e tij teologjike, kryesisht interpretuese, ishin të rrënjosura dhe të vlerësuara shumë, por Shën Bede u bë i famshëm kryesisht si historian. Vepra e tij me titull “Historia e Kishës së Anglisë dhe e Popullit Anglez”, është burimi më i rëndësishëm në historinë e Britanis dhe kishës së saj para Shën Bedes. Shkroi gjithashtu, himne dhe poema, letra, homeli të ndryshme dhe shkroi “Martirologjinë e Vogël” me shënime historike.

Oshënar Bede ishte i pari, i cili shkroi në gjuhën angleze. Krahas këtyre kualifikimeve ai ishte mbi të gjitha njeri i Perëndisë, i devotshëm, i përulur, i pastër në shpirt e trup.

Ditën e fundit të jetës së tij, në shtratin e vdekjes, përshëndeti të gjithë murgjit, të cilëve ju shpërndau dhurata të vogla si bekim, u kthye drejt kishës, ku lutej çdo ditë për 60 vite dhe tha këto fjalë, “Lavdi Atit dhe Birit dhe Shpirtit të Shenjtë” dhe dorëzoi shpirtin e tij në duart e Perëndisë në vitin 735.

Shën Aleksandri nga Selaniku, Dervishi : 26 Maj

Thu, 26 May 2022 07:42:00 +0000

Shën Aleksandri ishte me origjinë nga Selaniku dhe qëndronte në zonën e Laodhigjias. Në moshë të re shkoi në Smirni, duke u përpjekur të shmangë synimet e liga të një turku. Për arsye të panjohura për ne, në këtë qytet ai hoqi dorë nga besimi i Kirshterë dhe u konvertua në Islam. Më vonë ai vizitoi Mekën dhe u bashkua me Urdhrin e Dervishëve.

Më vonë, i rënduar nga ndërgjegja për këtë mëkat, u shtir si i çmendur dhe me veshjen e dervishit, udhëtoi për 18 vite nëpër vendet e nënshtruara nga P. Osmane duke qortuar ashpër tiraninë osmane. Sa herë që i jepej mundësia që të tregonte besimin e tij tek Krishti, e tregonte duke kryer vepra të mira.

I gjendur në Kio, ndiqte pa frikë në Kishat e Krishtera shërbesat e shenjta të Kreshmës së Madhe duke mbajtur veshur ende rrobën e dervishit.

Nga Kio shkon në Smirni dhe paraqitet para kadiut, ku pohon me guxim se është penduar për ndryshimin e besimit dhe tashmë do të rikthehej në besimin e krishterë. Para tij hoqi dhe shkeli me këmbë rrobën e dervishit. Menjëherë e futën në burg, prej të cilit e nxorrën tre herë, duke u munduar që përmes joshjeve dhe kërcënimeve ta bënin atë që të ndryshonte mendje. Por Aleksandri qëndroi i patundur në vendimin e tij për t’u martirizuar për besimin e tij të shenjtë. Kur arriti në vendin e ekzekutimit, u gjunjëzua dhe u lut i pashqetësuar përpara turmës së madhe të turqve, grekëve, frankëve dhe armenëve. I mbushur me gëzim dhe guxim, duroi me guxim vdekjen martirike me prerje koke, më 26 Maj 1974, duke u bërë kështu edhe ai banor i Jerusalemit të Sipërm dhe pjesëmarrës i lavdisë qiellore.

Shën Gjergji, Martir i Ri nga Bullgaria : 26 Maj

Thu, 26 May 2022 07:24:00 +0000

Martiri i ri Gjergj lindi nga prindër besëmirë dhe Perëndidashës në Sofje të Bullgarisë. Pas shumë vitesh pa fëmijë, Perëndia dëgjoi lutjet e prindërve të tij dhe ju dhuroi një djalë, të cilin e rritën me edukim dhe kujdes më Zotin. Gjatë periudhës së rinisë së Shenjtit, Osmanët u munduan që me dhunë të konvertonin të krishterët.

Gjergji refuzoi që të konvertohej në besimin islam dhe osmanët e kapën dhe e nxorrën përpara qeveritarit të zonës, i cili i suprizuar nga guximi dhe bukuria e Gjergjit i premtoi pasuri dhe ndere nga Sulltani Selimi I (1512-1520). Gjergji me guxim dhe trimëri shpirtërore pohoi besimin e tij për Jisu Krishtin dhe qortoi fenë islame. Qeveritari Osman dha urdhër që shenjtin ta torturonin dhe në fund ta hidhnin në zjarr, ku shenjti vdiq, duke marrë kurorën e martirizimit. Por papritur ra një shi i dendur dhe zjarri u shua. Nuk u errësua, një dritë shkëlqente mbi pjesën e mbetur të eshtrave (lipsanit) të Shenjtit. Një prift i devotshëm e mori lipsanin dhe e varrosi me nderim. Eshtrat (Lipsanet) e Shenjta të Gjergjit u gjetën dhe u transferua në qytetin Srence të Bullgarisë.

Shën Inocenti, Episkop i Khersonit : 25 Maj

Wed, 25 May 2022 10:00:00 +0000

Shën Inocenti, sipas botës Joan Alekseviç Borisof, lindi më 15 Dhjetor 1800 në fshatin Elets të zonës Orel të Rusisë dhe ishte me origjinë nga një familje priftërore. Prindërit e tij quheshin Aleks dhe Akilina, të cilët e rritën Joanin e vogël me edukatë dhe kujdes më Zotin. Në vitin 1819 përfundoi me sukses studimet e tij në seminarin Orel dhe më pas hyri në akademinë theologjike të Kievit, të cilin e përfundoi në vitin 1823.

Ditë dhe natë, Joani u përkushtua në studimin e teksteve të shenjta dhe të Etërve dhe merrej veçanërisht me shkrimin e predikimeve të fjalës hyjnore. Dashuria e tij për jetën murgjërore drejtoi hapat e tij në manastir, ku qethet murg dhe merr emrin Inocent. Më vonë ftohet që të japë mësime theologjie në akademinë e Shën Petërburgut dhe në vitin 1826 hirotoniset arkimandrit. Më 21 Nëntor 1836 gjatë ditës të së kremtes së Hyrjes së Hyjlindëses në Tempull, hirotoniset Episkop i Zigrinsk, në zonën e Kievit. Gjatë viteve 1841-1842 shkon në qytetin Vologda dhe nga viti 1842-1848 vendoset në Episkopatën e Harkovit ku, në vitin 1857 pas fjetjes së Episkopit të Khersonit dhe gjithë Tavridhës, vendoset Episkop i kësaj zone.

Problemet që përballoi nga fiset e tatarëve dhe hebrenjve ishin të shumta. Shenjti u mundua që të shpëtonte nga shkatërrimi kisha dhe manastire si edhe të forconte popullin shpirtërisht. Në Luftën e Krimesë, ai mbështeti me shpirt luftarak dhe besim shumë ushtarë që mbronin qytetin. Madhështia e shpirtit dhe veprimtarisë së tij baritore zbulohet kur ai viziton dhe kujdeset për të plagosurit dhe të sëmurët nga tifoja. Ai ishte një engjëll tokësor dhe ngushëllues për të gjithë. Kështu pasi i shërbeu grigjës së tij në mënyrë të pëlqyer nga Perëndia, Shën Inocenti fjeti në paqe në vitin 1857.

Shën Nikita Stiliti mrekullibërësi : 24 Maj

Tue, 24 May 2022 07:12:00 +0000

Oshënar martiri i shenjtë Nikita jetoi gjatë shekullit XII në qytetin Perejaslavl të Rusisë. Punonte si taksambledhës i princit Dolgorukig dhe mblidhte nga taksapaguesit shuma të mëdha, të cilët ishin të detyruar që t’i jepnin për ndërtimin e qytetit dhe të një kishe. Kështu kaluan shumë vite. Por Perëndia zemërgjerë, që dëshiron që të gjithë të drejtohen në pendim dhe të shpëtohen, nuk e braktisi Nikitën dhe përgatiti rrugën e kthimit të tij. Kur një ditë Nikita shkoi në Kishë, dëgjoi fjalët e profetit Isaia: “Lahuni, pastrohuni, largoni nga prania ime ligësinë e veprimeve tuaja, mos bëni më keq. Mësoni të bëni të mirën, kërkoni drejtësinë, ndihmoni të shtypurin, sigurojini drejtësi jetimit, mbroni çështjen e gruas së ve” (Isa. 1.16). Ndërgjegjja e tij e fjetur u zgjua dhe e çoi në pendim. Ai menjëherë vrapoi në manastirin e Perejaslavl-Zalesky, i cili i ishte kushtuar Shën Nikitas, ra në këmbët e atit shpirtëror dhe rrëfeu mëkatet e tij.

Jerondi, atë shpirtëror, për të konstatuar sinqeritetin e rrëfimtarit, i dha urdhërin e parë: të qëndronte tre ditë para portave të manastirit dhe të rrëfente publikisht mëkatet e tij. Me përulësi të thellë, Nikita iu bind.

Kështu pas pak kohësh u qeth murg dhe filloi jetën e ashpër shpirtërore dhe asketizimin. Hapi një gropë dhe aty vendosi një shkëmb mbi të cilin qëndronte duke mbajtur veshur disa zinxhira të rëndë si një Stilit i ri.

Por një natë të vitit 1196, kur Shenjti lutej dhe zinxhirat e tij shkëlqenin si argjend, hajdutët e vranë dhe vodhën zinxhirët e hekurt që ata mendonin se ishin të vlefshëm. Kur u larguan dhe kuptuan se zinxhirët ishin prej hekuri, i hodhën në lumin Vollga.

Por Perëndia donte të nderonte edhe këto shenja të dukshme të martirizimit dhe asketizimit të Dëshmorit të Shenjtë Nikita. Një natë, murgu plak i devotshëm Simeon, i cili po asketizonte në manastirin e Apostujve Petro dhe Pavlo në Jaroslavl, pa tre rreze drite mbi lumë. Menjëherë etërit e manastirit vrapuan për të parë se çfarë po ndodhte. Me frikë ata panë zinxhirët e Shën Nikitës që notonin. Ata i morën me nderim dhe i çuan te varri i Shenjtit.

Kur mes viteve 1420-1425, hapën varrin e Oshënarit, gjetën lipsanin e tij të shenjtë të paprishur.

Shën Dhonatianos dhe Rogatianos, vëllezërit martirë : 23 Maj

Mon, 23 May 2022 07:18:00 +0000

Martirët e shenjtë Dhonatianos dhe Rogatianos ishin vëllezër dhe ishin me origjinë nga një familje fisnike idhujtare romake, e cila banonte në qytetin Nantë të Francës. Dhonatiani u pagëzua dhe predikoi me zell Ungjillin e Zotit. Por u arrestua gjatë viteve të sundimit të Perandorit Dioklecian (284-305) dhe u shoqërua përpara hegjemonit Riktovaro, i cili e ftoi që t’ju sakrifikonte idhujve, që të shpëtonte jetën e tij. Por shenjti refuzoi me trimëri duke pohuar Krishtin.

Shembulli i vëllait të tij nxiti edhe Rogatianin që të pohonte besimin e tij tek Krishti, i cili nuk mundi që të pagëzohej. Hegjemoni urdhëroi që t’i mbyllnin në burg dhe t’i torturonin ashpër. Gjatë natës vëllezërit ju lutën nxehtësisht Perëndisë dhe Zotit tonë. Ditën tjetër torturat vijuan përsëri. Përfundimisht shenjtorëve ju prenë kokën. Rogantiani u pagëzua me gjakun e martirizimit. Kështu martirët e shenjtë morën kurorën e lavdisë dhe hynë në gëzimin e Zotit të tyre.

Shën Dhesidherio - Episkopi Hieromartir i Vjenës : 23 Maj

Mon, 23 May 2022 07:02:00 +0000

Shën Dhesidherio jetoi gjatë shekullit të gjashtë dhe të shtatë dhe lindi në qytetin Autun të Francës. Studioi në Vjenë, ku u hirotonis dhjakon dhe presviter. Më pas zgjidhet Episkop i Vjenës. Punoi me zell dhe qortoi krerët dhe qeveritarët e kohës për mënyrën e tyre të jetesës dhe për padrejtësitë e tyre. Për këtë arsye këta krerë e akuzuan tek Papa i Romës, Shën Grigor Dialogu, i cili njohu pafajësinë e shenjtit.

Shenjti qortoi gjithashtu edhe mbretin Tier II të Burgundisë, jeta e të cilit ishte imorale. Për këtë arsye shenjti u internua. U kthye në Episkopatën e tij pas pak vitesh, por u vra në vitin 608 me urdhër të mbretit.

Shën Zaharia, Hieromartit i Ri nga Prusa : 22 Maj

Sun, 22 May 2022 09:48:00 +0000

Hieromartiri i shenjtë Zaharia lindi në Prusa nga prindër besëmirë. Më vonë ai bëhet prift. Një ditë u deh dhe nën efektin e pijes mohoi Krishtin në vitin 1801. Pasi erdhi në vete, u paraqit para kadiut dhe pasi hodhi tej çallmën që mbante veshur, pohoi besimin e Krishtit. Menjëherë kadiu urdhëroi arrestimin e tij. Shenjti lutej vazhdimisht duke kërkuar forcim prej së larti dhe ndihmën hyjnore. Kur e çuan para kadiut dhe agallarëve, Hieromartiri qëndroi me trimëri shpirtërore i patundur në besimin e tij. Për këtë arsye e mbyllën përsëri në burg, ku torturohej papushim, e rrahën dhe i vunë në kokë një mbulesë bronzi inkandeshente.

Pas këtyre torturave, ata i shkulën thonjtë e duarve dhe këmbëve dhe më pas i ngulën kallamishte të mprehta në gishtërinj.

U çua përsëri përpara kadiut, pohoi me vendosmëri të madhe besimin e tij për Krishtin dhe ofendoi fenë muslimane. Kur u dha vendimi për prerjen e kokës së Shenjtit, ai u mbyll përsëri në burg, se mos ndoshta nga frika e vdekjes, mohonte besimin e tij të krishterë. Pasi e sollën përsëri para kadiut, ai rrëfeu përsëri me guxim besimin e tij. Kështu, në vitin 1802, i’u pre koka, në moshën 38 vjeçare dhe mori kurorën e martirit duke pohuar çlirimtarin e botës Zotin tonë Jisu Krisht.