Besimi i Krishterë Orthodhokse - Zyra e Katekizmit Kryepiskopata e Tiranës - Dhjetor

Shën Simeon Mirovliti, themelues i Manastirit të Shenjtë të Simono-Petrës, në Malin e Shenjtë Athos.

Tue, 28 Dec 2021 11:50:00 +0000

Të dashur vëllezër dhe motra më Krishtin sot me 28 dhjetor festohet kujtimi i atit tonë Oshënar Simeon Mirovliti, themelues i Manastirit të Shenjtë të Simono-Petrës, në Malin e Shenjtë Athos.

Shën Simeoni lulëzoi kopështin e së Tërëshenjtës gjatë shekullit të 13-të, në kohën kur Perandoria Bizantine ishte e ndarë dhe e dobësuar për shkak të kryqëzatave, dhe kur kryeqyteti i saj ishte vendosur në Nikea.
Pasi braktisi kotësitë e kësaj bote, ai shkoi fillimisht në Malin e Shenjtë për të punuar për shpëtimin e shpirtit të tij,pranë një ati shpirtëror.

Si atë shpirtëror zgjodhi një murg, që jo vetëm ishte një njeri me eksperiencë në entuziasëm, por edhe i ashpër e kërkues, iu nënshtrua atij shpirtërisht e trupërisht , si vetë Perëndisë.

Bindja e tij ishte shembull për të gjithë; përulësia,dashuria për atin e tij shpirtëror, që nuk i kursente qortimet dhe as goditjet, bënë që ai të mbërrinte në shkallët e larta të vyrtytit dhe të fitonte admirimin e murgjërve të tjerë të Athosit.

Më në fund jeta e tij bëri që jerondi i tij ta respektonte dhe të mos e shikonte më si nxënësin e tij, por më shumë si bashkëluftëtar në luftën shpirtërore. Këto shenja nderimi nuk i shikonin për shtat atij që kishte zgjedhur të jetonte në ç'nderim dhe të përqafonte pësimin e Zotit tonë Jisu Krisht. Kështu arriti të fitonte bekimin që të jetonte i vetmuar.

Pasi kërkoi shumë vende, në fund në një shpellë të ngushtë dhe të lagësht, në anën perëndimore të Athosit, 300m mbi nivelin e detit. Atje qëndroi ditë dhe net të tëra në lutje dhe në kreshmë duke u bërë ballë sulmeve të demonëve që nuk rreshtnin, e duke pasur armë të vetme besimin, shpresën dhe thirrjen e emrit të gjithëfuqishëm të Zotit tonë.

Një natë, disa ditë para festës së Krishtlindjes, ai pa një yll të shkëputej papritur nga qielli dhe të zbriste për t’u vendosur sipër shkëmbit të thepisur përballë shtyllës. Duke dyshuar në një kurth të ri djallit, që shpeshherë transformohet në një ëngjëll drite (Kor 11:4), asketi nuk i kushtoi ndonjë rëndësi.

Shfaqja u përsërit shumë net në vazhdim deri në mbrëmjen e Krishtlindjes, kur ylli i shkëlqyeshëm zbriti në shkëmb, si ylli i Bethlehemit dhe një zë u dëgjua nga qielli:
“ Mos dysho aspak, o Simon, shërbëtor besnik i Birit tim! Shiko këtë shenjë dhe mos e lër më të ketë vend për të gjetur një vetmi më të madhe , sic e kishe në mendje,sepse dua të themelosh manastirin tënd për shpëtimin e shumë shpirtrave”.

I siguruar kështu prej zërit të Nënës së Zotit, Simoni u zhvendos duke qënë në një ekstazë në Bethlehem , përpara Krishtit fëmijë, me ëngjëjt dhe barinjtë dhe, kur erdhi në vete, ndërmori pa vonesë ndërtimin e Bethlehemit të ri.

Pak kohë, pas këtij vizioni,3 vëllezër të rinj të një familjeje të Thesalisë ( ose të Maqedonisë), pasi dëgjuan lëvdime për vyrtytin e Simeonit , vendosën t’i shkojnë pranë, i lanë në këmbët e tij të gjitha të mirat e tyre , si në 3 mbretërit magë dhe i kërkuan t’i pranonte si nxënësit e tij. Thirrën ndërtues, të cilët, kur e panë vendin që u tregoi shenjtori, që ishte rrëpirë dhe i rrezikshëm, refuzuan të ndërmerrnin një rrezik aq të madhë dhe e akuzuan se i kishte ikur mendja. Në këtë çast, njëri prej vëllezërve që u shërbente për të pirë,rrëshqiti dhe ra në greminën marramendse . Vdekja ishte e sigurtë , dhe kjo ngjarje dukej se vërtetonte qortimet e punëtorve.

Por habia e tyre u shtua më tepër kur panë që, falë lutjes së shën Simeonit murgu u ngjit shpejt shëndoshë e mirë . Përvec kësaj, ai kishte në dorë tabakanë me gotat dhe brokën me verë plot dhe u bë gati t’u shërbente. Ndërtuesit u bënë murgj dhe panë shumë herë gjatë ndërtimit fuqinë e madhe që Perëndia i jepte shërbëtorit të tij.
Ndërtimi u përfundua dhe Bethlehemi i ri nisi të popullohej nga një numër i madhë murgjërish. Një ditë kur zbarkuan piratë saraçenë , shën Simeoni u doli përpara me dhurata , që t’i bindte të mos shkonin për të vjedhur dhe për të plaçkitur manastirin. Por, kur ata të zemëruar dhe të pakënaqur , u sulën mbi të me egërsi, u verbuan në çast dhe njërit prej tyre , që vërtiti shpatën kundër shenjtorit , iu paralizua krahu. U shëruan nga lutja e njeriut të Perënidsë, u penduan, u pagëzuan dhe u bënë murgj.

Pasi tregoi për shumë vjet hirin e madhë që i fali Perëndia me anë të shërimeve të shumta, më anë të profecive dhe mbi të gjitha , me mësimin e tij të ndriçuar , shën Simeoni fjeti paqësisht në Zotin, në praninë e nxënësve të tij, të cilët i kishte mbledhur për t’u folur për herë të fundit, që të ruanin traditat e marra prej tij me frikë Perëndie , besim, dashuri të ndërsjelltë dhe bindje totale ndaj igumenit të tyre dhe atit shpirtëror.
Më pas, varri i shenjtorit lëshoi miro të mrekullueshme ( nga vjen dhe emri i tij Mirovlit-Mirolëshues); por shkatërrimet e vazhdueshme të manastirit nuk kanë lënë asnjë gjurmë të varrit apo të lipsaneve të tij. Megjithatë shenjtori nuk rreshti kurrë së qëni i pranishëm, duke treguar në shumë raste një dritë hyjnore të dilte nga shpella ose ta mbulonte ikonën e tij, si një zbukurim në kishë.
Një shekull pas fjetjes së tij, bija e despotit të principatës serbe të Maqedonisë (kryeqyteti Serrës), Joan Ugleshi, u çlirua nga një frymë e keqe që e kishte pushtuar, falë ndërmjetimt të shën Simeonit. Në shenjë falenderimi i ati i saj e transformoi manastirin e vogël të shën Simeonit , duke e financuar pasurisht.

Në këtë manastir krahas shumë lipsaneve gjendet edhe dora e paprishur e shën Maria Mangdalenës e cila është e ngrohtë si dorë e gjallë.

Me uratat e shën Simeon Mirovlitit o Krisht Perëndi mëshirona edhe shpëtona. Amin.

Shkëputur nga Sinaksari :Jeta e Shejntorëve të Kishës Ortthodhokse. Vëllimi II

Shën Stefani Martiri i Ri !

Mon, 27 Dec 2021 08:43:00 +0000

Të dashur vëllezër dhe motra më Krishtin në datën 27 dhjetor Kisha Orthodhokse feston të kremten e Shën Stefanin dhjakun dhe dëshmorin e parë, siç na tregohet te libri i Veprat të Apostujve .( Kapiulli : 6-7)

Shën Stefani ishte një nga shtatë dhjakonët e parë të Kishës Apostolike dhe ndimonte në tryezën e përbashkët, në ndarjen e ushqimit të përditshëm në mënyrë të drejtë për vejushat dhe njerëzit e varfër të komuniteit të krishterë, në Jeruzalem.

Ai u mbush me besim dhe me Shpirtin e Shenjtë që të bënte mrekulli të mëdha dhe shenja (Hyjnore) në Jerusalem. Për këtë u mor në pyetje nga këshilli I lartë (sinedri) të cilët kishin gjykuar Krishtin dhe tani po gjykonin dhe apostullin dhe dhjakun e tij.

Mbasi i shkëlqeu fytyra porsi një fytyrë ëngjëlli u mbroj para sinedrit ku ishte gjykuar dhe Zoti Krishti.

Shën Stefani në fjalēn e tij i akuzuaj judenjtë si vrasës të profetëve dhe të vet Mesias (Krishtit) :“ O njerëz qafëfortë dhe me zemër dhe vesh të pa rrethprerë që kundështoni Frymën e Shenjtë ashtu siç bënin eterit tuaj ashtu bëni dhe ju. Cilin nga profetët nuk e përndoqën eterit tuaj? Ata vranë edhe ata që paralajmëronin ardhjen e të drejtit , për të cilë tani ju jeni bërë tradhëtarë dhe vrasës .”

Stefani duke folur ngriti kokën lartë dhe në qiell pa Jisuin duke qëndruar në të djathtë të Perëndisë .

Kur e dëgjuan këtë judenjt e sulmuan ,e nxorrën jashtë qytetit dhe e qëllonin me gur , ndërsa ai lutej; “O Zot Jisu Krisht pranoje frymën time” dhe duke imituar Krishtin në kryq thërriti “ O Zot mos ua ngako atyre këtë mëkat…..dhe fjeti më Zotin.

Kështu Stefani u bë martiri i parë mbas Krishtit në vitet (35-36 ),ai hapi siparin e martireve të Krishtit dhe Kishës Apostolike ( Trupit të Krishtit) të cilët do të martirizohen për Zotin në fund të kohës, ashtu siç na e thotë zbulesa: “ Dhe kur hapi vulën e pestë unë pash në altar, shpirtrat e atyre që ishin therur për shkak të fjalës së Perëndisë dhe për shkaka të dëshmisë që kishin. Dhe ata thirren me zë të madh duke thënë: “Deri kur o Zot që je i shenjtë dhe i vërtet nuk gjykon dhe nuk merr hak për gjakun tonë nga ata që banojnë mbi dhe”. Dhe secilit prej tyre ju dha një petk i bardhë dhe që të preheshin dhe për pak kohë ,deri sa të plotësohej numri i bashkë shërbëtorëve të tyre dhe i vëllezërve të tyre që duhet të vriteshin porsi ata”( Zbulesa: 6 ;9- 11).

Shën Stefani me martrizimin e tij rikonfirmoj kriterin e të krishterit që është sipas imitimit të Krishtit si për të dëshmuar të vërtetën e Zotit me dashuri flijuse deri edhe në gjak dhe duke u lutur për armiqtë deri në fund.

Shën Stefani ka lidhje me Krishtlindjen, sepse me martirizimin e tij me gjak ai vulosi dëshmin nga ana njerëzore se Jisu Krishti është me të vërtetë Biri i Perëndisë dhe Biri njeriut që erdhi për të shpëtuar dhe shenjtëruar njerëzit dhe ti bëjë ata të ngjashëm me veten dhe me hirin e Tij, ti bëj ata të aftë që ta duan Perëndinë ashtu sic e deshi Ai duke na thënë: “Prandaj dhe Ati im më do, sepse unë e lë jetën time që ta marrë përsëri”.( Joani 10 -17) .

Gjetja e lipsaneve të shenjtorit që vinin aromë të këndshme u bë nga një vizion i vetë shenjtit në dhjetor të vitit 415 dhe transportimi i tyre me nderim u bë më 26 dhjetor. Lipsanët u vendosën në një kishë që ndërtoi një senator,i cili pas vdekjes u varros përbri tij.Më vonë lipsani u transportuan në Kostandinopojë.Pjesët e lipsanit u transferuan edhe herë të tjera.

Kisha i këndon dëshmoit të parë:‘’Kurorë prej mbreti ke mbi krye o shën Stefan.Për vojtjet e tmerrshme,për Zotin tonë Jesu,i parë i dëshmorëve,se ti kallzove marrëzitë e judenjve dhe pe Shpëtimtarin,në të djathtën e Atit.Atje pra ndërmjeto gjithënjë të shpëtohen shpirtrat tanë."(Përlëshorja e shenjtorit)

Për shumë vjet Shën Stefanin.

Shën Ahmeti, Martir i Ri.

Fri, 24 Dec 2021 11:37:00 +0000

Shën Ahmeti ishte me origjinë nga Kostandinopoja dhe ushtronte profesionin e sekretarit, të kryellogaritarit “deftertarit”. Ai fillimisht ishte besimtar i fesë myslymane dhe me origjinë ishte turk. Sipas Sinaksarit të Madh të Kishës Orthodhokse, Ahmeti në shtëpinë e tij kishte dy skllave të krishtera orthodhokse, me origjinë nga Rusia. Më të renë e kishte si “bashkëshorte” edhe pse ishte i pamartuar ndërsa tjetrën që ishte më e madh e kishte si shërbyese. Këtë të fundit e lejonte që të shkonte në kishën e Orthodhoksëve gjatë të kremteve. Ajo, kur kthehej në shtëpi merrte Naforë edhe për skllaven tjetër dhe shumë herë merrte edhe ujë të bekuar. Më e reja pa u trembur prej Ahmetit hante Naforën dhe pinte ujin e bekuar.

Kur Ahmeti diskutoi me “bashkëshorten” e tij, ndjente se nga goja e saj dilte një aromë e çuditshme. Kjo aromë e kishte problematizuar, për këtë arsye kërkoi me këmbngulje të mësonte se nga ku vinte. Ajo, duke mos ditur se çfarë po ndodhte, i tha se kurrë nuk kishte ngrënë diçka që mbante ndonjë aromë të veçantë. Por Ahmeti, nuk besonte në asnjë mënyrë, për këtë arsye këmbëngulte për të zbuluar se nga vinte kjo aromë e çuditshme.

Një ditë kur skllavja mori vesh se aroma vinte prej Naforës që hante në Kishë, i shpjegoi qartë duke i thënë: “ajo që unë ha dhe aroma që ti ndjen, kur flasim, nuk është asgjë tjetër, veçse Nafora që marr në Kishën e të Krishterëve, kur përfundon Liturgjia Hyjnore. Nafora është bukë e shenjtëruar prej Krishtit, që Patriarku e ndan për besimtarët, kur përfundon Misteri i Eukaristisë Hyjnore. Shumë herë pas Naforës pi edhe ujë të bekuar”. Ahmeti nuk i besoi fjalëve të saj dhe e pyeti se si mund të ndodhë një mrekulli e tillë dhe ajo u përgjigj: “Feja jonë është e gjallë. Për ne të Krishterët, Perëndia ynë, është Krishti. Është i Biri i Perëndisë, që zbrit prej qiellit dhe u bë njeri që të na shpëtojë prej mëkatit. Kur jetoi në tokë bëri mrekulli të panumërta. Më e rëndësishmja, të cilën edhe duhet, nëse dëshiron që ta mbash në mendje, është se, prej dashurisë për ne, u kryqëzua padrejtësisht prej hebrenjve dhe ditën e tretë u ngjall. Ngjallja e Tij është një ngjarje e madhe në historinë e njerëzimit. Tek ne të Krishterët Orthodhoksë, me fuqinë e Krishtit, mrekullia vazhdon edhe sot. Për Krishtin tonë të gjitha janë të mundura. Gjithashtu edhe uji që pimë shumë herë në kishë –do të të duket e çuditëshme- është i shenjtëruar. Dmth., nuk ndryshohet, nuk bie erë, sado kohë të kalojnë. Ky ujë, që ne e quajmë Ajiasmo, fiton këtë veçanti, kur Patriarku ose priftërinjtë lexojnë disa urata. Sigurisht, e mbajmë në shishe për bekim, në ikonostaset e shtëpive tona dhe pijmë prej tij, pasi parapërgatitemi në mënyrën e duhur, për pastrimin e shpirtit dhe të trupit. Këtë mrekulli, nëse do, mund ta shikosh dhe ta studiosh. Është një mrekulli e gjallë e besimit tonë, kryesisht për ne besimtarët e thjeshtë”. Ahmeti sapo dëgjoi të gjitha këto mbeti i mahnitur. “Ndodhin të tilla gjëra në fenë tuaj? Sinqerisht unë nuk mund ta kuptoj”, tha dhe u largua.

Kaluan ditë dhe netë të tëra, pa u ndalur së menduari, të gjitha sa dëgjoi prej “bashkëshortes” së tij të krishterë dhe përfundimisht vendosi që t’i testojë vetë të gjitha këto mrekulli. Kështu u vesh me rroba të krishterësh dhe shkoi në Kishën e Patriarkanës që të ndiqte se si bëhej Liturgjia Hyjnore e të Krishterëve.

Kur hyri në Kishë dhe ndoqi Liturgjinë Hyjnore, me admirim të veçantë dhe pyetje të panumërta, pa në një moment priftin që po shkonte drejt Portës së Bukur, i cili po ndriçonte, gjithashtu pa edhe Patriarkun, i cili duke bekuar besimtarët, transmentonte tek ata rreze drite që dukeshin mbi kokat e tyre. Por ajo që e shtangu me të vërtetë ishte se rrezet e dritës ndriçonin vetëm kokat e të krishterëve dhe jo kokën e tij. Menjëherë i erdhën në mendje ato që kishte dëgjuar prej “bashkëshortes” së tij rreth besimit të saj. “Me të vërtetë, mendonte ai, ka patur të drejtë. Feja e të krishterëve është e gjallë. Çfarë gëzimi ishte ky që ndjeva tani!”. Duke dalë nga Kisha, kaq shumë ishte shokuar me të gjitha mrekullitë që kishte parë, sa që mendonte se nuk ishte më Ahmeti i vjetër.

Pas këtyre mrekullive, Ahmeti i mahnitur –siç ishte- nuk donte më prova për të besuar në Krishtin dhe për të hequr dorë nga feja myslimane. Kështu, pa asnjë hezitim, plot gëzim, shkoi fshehurazi te prifti i zonës së tij dhe kërkoi të pagëzohej. Prifti, pasi pa pendimin e tij, besimin e tij të palëkundur dhe vendimin për t'u bërë i krishterë, e katekizoi dhe më pas e pagëzoi në emër të Trinisë së Shenjtë. Pas pagëzimit jetoi një jetë të vyrtytëshme dhe me gëzim të veçantë dhe me ndërgjegje kungonte Misteret e Shenjta dhe merrte Naforë dhe Ujë të bekuar. Fatkeqësisht ne nuk dimë se çfarë emri i’u dha pasi u pagëzua. Sidoqoftë pas rilindjes së tij, i sapondriçuari, ish-myslymani, lavdëronte Zotin sepse e tërhoqi me hirin e tij dhe e drejtoi në besimin e drejtë. Mendja e tij, kur lutej, jetonte, qartësisht dhe në mënyrë të gjallë mrekullitë që u denjësua të shikonte, ditën e bekuar që kishërohej në Kishën e Shenjtë të Patriarkanës. Pas pagëzimit jetoi si besimtar i krishterë, duke u kunguar me Misteret e Shenjta, megjithatë deri në ditën e martirizimit të tij jetoi si i krishterë i fshehtë (kriptokristian). Ndoshta kjo është edhe arsyeja që nuk ka arritur deri më sot emri i tij i krishterë. Pak e dinin këtë emër. Prifti, skllavja e tij e krishterë dhe disa klerikë dhe besimtarë të krishterë.

Një ditë, disa myslymanë të pasur të Kostandinopojës, ishin mbledhur, dhe në këtë mbledhje gjendej edhe Ahmeti, i cili përderisa ishte aty, do të thoshte se nuk ishte një turk i thjeshtë, por ishte i pasur. Ahmetin e pyetën, se “sipas tij, cila ishte gjëja më e madhe në botë” dhe atëherë Ahmeti, me një zë të lartë tha: “Më i madh nga të gjitha është besimi i të Krishterëve”.

Pohimi i tij, se është i krishterë, goditi ish-bashkëbesimtarët e tij. Pa asnjë frikë, filloi që të nxirrte në pah mashtrimet dhe gabimet e myslymanëve. Atëherë, pas urdhërit të një arkondi lokal, pasi u arrestua, u torturua dhe në fund i prenë kokën më 3 Maj të vitit 1682, në vendin e quajtur Keaphane-Bahçe.

Shën Naumi, Hyjmbajtës dhe çudibërës

Thu, 23 Dec 2021 09:41:00 +0000

Shën Naumi ishte bashkëpunëtor i Kirilit dhe Metodit në shekullin IX (842), në përpjekjet e tyre për përhapjen e besimit të krishterw në Bullgari. Dhe në këtë punë të rëndë, ku ndeshën pengesa të mëdha dhe kundërshtime të rrezikshme, prezenca e Naumit kishte një rezultat të madh. Sepse përveç dinamikës së mësimit të tij, bënte edhe mrekulli me hirin e Perëndisë.

Naumi, duke shkuar në Romë për të takuar Papa Adrianin, kaloi edhe nga Gjermania, ku në atë kohë kishte herezi të ndryshme dhe të shumta. Dhe pasi predikoi edhe aty duke u përpjekur për Besimin e Drejtë, u rikthye përsëri në Bullgari. Aty, organizoi bashkë me të tjerë bashkëpunëtorë të tij, një trupë hierapostolie të brendshme dhe punoi me zell për përhapjen e krishtërimit me predikimet e tij dhe me udhëtimet e tij të vazhdueshme mësimore.

Vdekja e gjeti në këmbë, duke u munduar deri në fund për qëllimin e tij të devotshëm.

Shën Anastasia Farmakolitria

Wed, 22 Dec 2021 09:43:00 +0000

Origjina e Shën Anastasisë ishte Roma, babai i saj quhej Pretekstatos dhe ishte patrik romak, ndërsa nëna e saj quhej Fausta. Anastasia dallohej për bukurinë e trupit, formimin, moralin e panjollë dhe për maturinë e saj.

U martua në moshë të re me Poplionin, arkond i romakëve dhe idhujtar fanatik. Po, Anastasia u katekizua me fjalën e Krishtit dhe mori Pagëzimin e Shenjtë. Për shkak të burrit të saj idhujtar, ajo nuk e shfaqi haptazi besimin e saj të krishter, por ajo ndihmoi fshehtazi të gjithë ata që kishin nevojë për një dorë ndihmë ose për një fjalë ngushëlluese. Ajo shkonte në burg për të çuar ushqim dhe para. Për këtë arsye u quajt “Farmakolitria”.

Kur Poplioni mësoi veprimtarinë e Shenjtores, u zemërua, fillimisht ai u mundua ta bindte që të kthehej në idhujtari me këshilla, por Anastasia qëndroi e patundur në besimin e saj, madje edhe kur u torturua. Ky qëndrim i saj e egërsoi Poplionin i cili e paditi atë tek perandori Dioklecian, i cili udhëroi burgosjen e saj. Pasi vijonte që të himnonte Zotin, Diokleciani udhëroi torturimin e saj.

Përfundimisht Shën Anastasia dhe frymën e saj të fundit e djegur në zjarr në vitin 290.

Shën Themistokliu

Tue, 21 Dec 2021 08:29:00 +0000

Shën Themistokliu ishte me origjinë nga Mira e Likisë dhe jetoi në kohën e perandorit Romak Deci. Në profesion ishte bari.

Në atë kohë, Asklipio, administratori i Likisë, filloi një përndjekje kundër të krishterëve dhe qëllimi i tij ishte që të arrestonte martirin e shenjtë Dioskurin. Por Dioskuri u fsheh në malin ku Themistokliu ruante delet e tij. Njerëzit e administratorit shkuan që ta kërkonin në mal, ku u takuan me Themistokliun.

Kur ai u pyet për besimin e tij, nuk hezitoi për asnjë moment që të pohonte Perëndinë e vetëm Jisu Krishtin. Ushtarët duke dëgjuar këtë pohim besimi e arrestuan dhe e çuan tek Asklipio. Megjithë kërcënimet që mori Shenjti qëndroi i patundur në besimin e tij. Kjo gjë zemëroi Asklipion, i cili urdhëroi që Themistokliu të torturohej.

Shën Themistokliu dha fyrmën e tij tek Perëndia gjatë martirizimit në vitin 251.

Hierodëshmor Ignat Hyjmbajtësi

Mon, 20 Dec 2021 08:22:00 +0000

SHENJTORI I DITËS E hënë, 20 dhjetor 2021 JEMI NË KRESHMËN E KRISHTLINDJES (15 NËNTOR - 25 DHJETOR)

Oshënar Filogoni i Antiokisë. Joani në Kronshtad. - Hierodëshmor Ignat Hyjmbajtësi - Dishepull i apostujve, atë i episkopëve, luftëtar i guximshëm që u lëshua i pari nën kohortën e martirëve fitimtarë, shën Ignati mori një kurorë të trefishtë dhe tani ndriçon me një shkëlqim të madh në qiellin e miqve të Perëndisë. Sipas emrit të tij që është zjarr (ignis në latinisht do të thotë zjarr), dashuria e Perëndisë ishte tek ai në një shkallë aq të madhe, saqë ai u quajt Theofor, Hyjmbajtës, një fjalë që ai nuk hezitonte ta përdorte për veten, pa u mburrur aspak, sepse të gjithë të krishterët, pas pagëzimit të tyre, janë bërë Kristoforë, Krishtmbajtës dhe janë veshur me Shpirtin e Shenjtë (të krishterët janë hagioforë, pneumatoforë, d.m.th. shpirtmbajtës, na thonë Etërit e shenjtë të Kishës). Në rininë e tij, Ignati njohu apostujt dhe u fut në misteret më të thella të Besimit nga shën Joan Theologu, në shoqërinë e shën Polikarpit. Ai pasoi Evodin, si episkop i Antiokisë, kryeqyteti i Sirisë dhe qyteti më i rëndësishëm i mbarë Lindjes, froni episkopal i së cilës u themelua nga apostull Petroja. Gjatë persekutimit të Domicianit (81-96), shën Ignati inkurajoi konfesorë të shumtë që të përbuznin torturat dhe sprovat që zgjatin për pak kohë për të fituar jetën e përjetshme.

Ai vizitonte të krishterët nëpër burgje, i ngushëllonte dhe u transmetonte zellin që ai provonte vetë, për t’u bashkuar përfundimisht me Krishtin me anë të imitimit të vdekjes së Tij. Por atëherë nuk e arrestuan dhe, kur u ndërprenë përndjekjet, episkopi i patrembur u hidhërua që nuk u thirr nga Perëndia për t’u bërë një dishepull i vërtetë sipas masës së përsosmërisë. Gjatë viteve të paqes që pasoi, apostujt tashmë ishin larguar nga kjo jetë, prandaj episkopi i Antiokisë u përpoq t’i jepte Kishës bazat e organizimit të saj dhe tregoi se si Hiri, i zbritur mbi apostujt në ditën e Pentikostisë, banon dhe vazhdon të veprojë përgjatë shërbesës episkopale. Nga Antiokia e Madhe, zëri i tij plot autoritet u dëgjua në të gjitha Kishat që atëherë ishin komunitete të vogla lokale duke i nxitur ato të qëndronin në unitetin dhe dashurinë rreth episkopit, që është ikona tokësore e të vetmit Episkop të vërtetë dhe Priftit të Madh, Jisu Krishtit.

Të bashkuar në mënyrë të pandarë me Shpëtimtarin e kryqëzuar dhe të ngjallur, besimtarët duhet të përbashkohen rreth episkopit të tyre e rreth rreshtit të priftërinjve e dhjakëve, sa më shpesh që munden në mënyrë të veçantë ditën e diel, ditën e Zotit për të celebruar së bashku Eukaristinë Hyjnore, “duke thyer të njëjtën bukë, që është ilaç i përjetësisë dhe antidot për të mos vdekur, por për të jetuar përherë në Krishtin” (Letra drejtuar Efesianëve 20). Atje ku është episkopi, thoshte ai, atje është Jisu Krishti, atje është Kisha katholike (universale), siguria e jetës së përjetshme, siguria e kungimit me Perëndinë. Prandaj nuk ka veçse një asamble të vetme eukaristike legjitime: ajo që përmbushet prej Kishës, në unitetin e besimit përreth episkopit ose të përfaqësuesit të tij (Letrën drejtuar Smirneasve 8:2). Kur kjo mbledhje përfundon, të krishterët duhet të shfaqin në jetën e tyre, në sjellje, së bashku dhe me botën që i rrethon, në ndjenjat dhe në mendimet e tyre, të njëjtën harmoni dhe akordim harmonik njësoj si kordat e akorduara mirë të një lire, që t’i këndojnë “me një zë të vetëm, nëpërmjet Jisu Krishtit, një himn lavdërimi Atit” (Efes. 4). “Jini të bashkuar me episkopin i porosit ai efesianët, si Kisha është me Jisu Krishtin e Jisu Krishti me Atin, me qëllim që të gjitha gjërat të jenë në në një mendje me përjetësinë”. Përtej urrejtjes dhe zënkave, ai i nxit të shmangin ndarjet e të gjitha llojeve, “si fillesat e të gjitha të këqijave” (Smirneasve 7).

Kështu, të forcuar në një mendje të vetme dhe në dashurinë e ndërsjellë, e Vërteta do të mbetet tek ata dhe Kisha, si një qytet qiellor, do të qëndrojë e pastër dhe e paarritshme nga ndotjet e herezive. Ashtu si apostull Pavli, shën Ignati bëri të ditur në këtë mënyrë parimet e pandryshuara, të palëkundura, të cilat lidhen me vetë natyrën e Kishës, institucionin e episkopit, rolin e mbledhjes eukaristike, raportin midis Kishës lokale dhe asaj Katholike, të gjitha gjërat që e bëjnë Kishën e Shenjtë të thotë: “Tërë shkëlqim është brenda e bija e mbretit; rrobat e saj janë të qëndisura me ar” (Ps. 44:15).

Perandori Trajan u ngjit në fron në vitin 98 dhe si fillim i la të krishterët të jetonin në paqe, meqë ishte i shqetësuar nga lufta që i duhej të bënte kundër barbarëve. Por, në vazhdim të fitoreve të tij kundër skithëve dhe dakëve, ai vendosi të nënshtronte të gjitha subjektet e perandorisë së tij ndaj kultit të idhujve dhe të perandorit, nën dënimin e vdekjes. Në vitin 113, ai ndërmori një fushatë në drejtim të Armenisë dhe Parthisë dhe, gjatë rrugës, ndaloi për pak kohë në Antiokinë e shkëlqyeshme. Aty shpalli një persekuti

Shën Joan Rrobaqepësi, Martir i ri nga Thaso .

Mon, 20 Dec 2021 08:12:00 +0000

Shenjtori i ditës :

Shenjti ishte me origjinë nga fshati Maries i Thasos. Në moshën 14 vjeçare disa patriotë të tij e sollën në Kostandinopojë, ku e drejtuan tek një i krishter në Gallata që të mësonte artin e rrobaqepjes.

Një ditë mjeshtri e dërgoi tek një tregtar hebre që të blinte fije. Me sa duket ai nuk ra dakort me tregtarin për çmimin. Në atë moment hoxha thërriste lutjet nga minareja për lutjen e mesditës. Hebreu gjeti mundësinë dhe filloi që ti thërriste si hoxhës ashtu edhe turqve të tjerë:

-Nuk e dëgjoni këtë fëmijë që ofendon besimin tuaj dhe me lutjet tuaja?

Sapo e dëgjuan këtë gjë turqit i besuan hebreut, e kapën Joanin e vogël, e rrahën dhe e sollën para vezirit, ku dëshmuan se ai kishte ofenduar besimin e tyre. Shenjti u betua se hebreu kishte shpifur për të. Veziri si pa se kishte të bënte me një fëmijë, iu dhimbs dhe i tha:

-Eja të bëhesh myslyman, të shijosh jetën tënde dhe të jesh pranë meje, të të nderoj dhe të të pasuroj.

U mundua kështu me premtime dhe joshje që ta largonte nga Krishti. Por fëmija i bekuar iu përgjigj, nuk bëhet fjalë që të mohoj kurrë Jisu Krishtin tim të ëmbël, madje edhe nëse më bëni mijëra tortura, madje edhe nëse më falni të gjithë mbretërinë tuaj.

Atëherë Veziri urdhëroi që t’i prisnin kokën. E çuan tek pazari, aty ku ishin punishtet e leshit dhe e dorëzuan tek xhelati. Ai e gjunjëzoi dhe duke dashur që ta trembte, e goditi lehtësisht me shpatë në qafë duke e prerë pak edhe nga pak. Duke parë përfundimisht që Shenjti e pranoi vdekjen me shumë gëzim, e goditi me forcë dhe i preu kokën.

Kështu Joani 14 vjeçar nga Thaso, rrobaqepësi, më 20 Dhjetor 1652, mori kurorën e martirit.

Gjatë natës të krishterë besëmirë, morën Lipsanin e Shenjtë dhe e varrosën në lagjen Bejogllu.

Martiri i Ri, Shën Tadeu, Kryepiskop i Tverit

Sat, 18 Dec 2021 09:01:00 +0000

Hieromartiri i shenjtë Tadeu (sipas botës Joan Uspensku) lindi në vitin 1872 në fshatin Naruksonoti të zonës Nijni Novgorod. Babai i tij Vasili ishte protopresviter dhe kishte edhe dhjetë vëllezër të tjerë.

Studioi Theologji në Akademinë e Moskës dhe në vitin 1896 mbrojti edhe doktoraturën në Theologji.

U qeth murg në vitin 1897 me emrin Tade, ndërsa në vitin 1900 u caktua si profesor i dogmatikës dhe theologjisë etike në shkollën hieratike të Ufas. Më 21 Dhjetor 1908 u dorëzua episkop i Vladimir Volyn.

Në Nëntor të vitit 1921 arrestohet prej bolshevikëve në Zhytomyr me akuzën e pjesëmarrjes në kryengritjen e Volyn. Në Mars të vitit 1922 e lanë të lirë. E dërguan tek patriarku i Moskës Shën Tihoni që të caktohej në ndonjë zonë të Siberisë.

Pas diskutimit me patriarkun u vendos që të dërgohej në Astrahan ku arriti në vitin 1923. Patriarku Tihon i tha një banori të Astrahanit: “Episkopi juaj është një njeri i shenjtë dhe një mendje e rrallë. E ushtron shumë veten e tij, por do të duhet që të ketë kujdes për shëndetin. Duhet që t’i lutemi Perëndisë që ta ndihmojë”. Në Nëntor të vitit 1928 u transferua në Tver (Kalinin) si Kryepiskop i Kalininit dhe Kashinit, ku predikimet e tij zemëruan administratën komuniste.

Në verën e vitit 1937 në Tver, por edhe në vende të tjera, filluan disa arrestime në burg. U arrestuan pothuajse të gjithë priftërinjtë e episkopatës. Në Tetor të të njëjtit vit, disa prej priftërinjve pas torturave ranë dakort që të nënshkruanin disa informacione të rreme kundër Kryepiskop Tadeut.

E arrestuan dhe e futën në burg. E torturuan. E vendosën që të flejë poshtë krevatëve. Një mbrëmje një nga protagonistët e kësaj sjelljeje çnjerëzore pa në gjumë të Tërëshenjtën. Ajo i tha që të mos e prekte më atë njeri të shenjtë sepse do të dënohej. Në mëngjes duke parë poshtë krevatit ku flinte episkopi pa një dritë verbuese. Që prej atëherë Shën Tadeun nuk e bezdisi më askush dhe të gjithë filluan ta nderonin.

Pak ditë më pas e ekzekutuan dhe trupin e hodhën në një gropë. Në pranverën e vitit 1938 disa besimtarë hapën gropën, e vendosën trupin e tij në një arkivol dhe e varrosën në një varr duke lënë një mbishkrim. Varrin e shkatërruan komunistët. Kështi trupi i tij qëndroi i harruar deri në vitin 1990 kur u gjet edhe varri i tij. Më 26 tetor 1993 u zbuluan edhe Lipsanet e tij të nderuara, që tani gjenden në Kishën Katedrale të Ngjitjes së Zotit në Qiell në qytetin Tver. Njohja e shenjtërisë së tij u bë në vitin 1997.

Shën Dhionisit i Zakinthit : Mrekullit

Fri, 17 Dec 2021 09:33:00 +0000

Sot më 17 Dhjetor, Kisha nderon kujtimin e Shën Dhionisit të Zakinthit. E kremte e madhe për të gjithë ishullin dhe për të gjithë Jonin, pasi Shenjti dëshmon prezencën e tij dhe dashurinë e tij për Zakinthin me mrekullitë e tij të vazhdueshme.

Mrekullitë që ka bërë Shën Dhionisi i Zakinthit nuk janë thjesht të shumta, por njëkohësisht janë edhe të paprecedenta dhe të çuditëshme. Sot do t’ju paraqesim disa nga mrekullitë e Shenjtit.

Kalimi i përroit

Kur Shenjti murgjëronte në Manastirin e Anafonitrias, u detyrua që të zbriste në qytet i shoqëruar prej dhjakonit Daniel. Gjatë rrugës binte një shi i dendur, por për çudi prej tij nuk u lag as Shenjti edhe as shoqëruesi i tij.

Pas pak takuan një përrua i cili ishte i pakalueshëm. Atëherë Shenjti bekoi përroin, i cili ndaloi duke lënë Shenjtin dhe shoqëruesin e tij të kalonin.

Gjetja e burimit

Kur Shenjti asketizonte në Strofadhes, zbriti një ditë bashkë me nxënësin e tij në plazhë për të peshkuar. Nxënësi i tij kishte etje dhe u kthye pas në Manastir që të pinte ujë, pasi aty pranë nuk kishte ujë të pijshëm.

Atëherë Shenjti e drejtoi në një vend afër plazhit, ku me të vërtetë Murgu gjeti ujë dhe shoi etjen. Ky burim sot quhet “Çezma e Shenjtit”.

Pendimi i peshkatarëve skeptik

Shën Dhionisi dikur shkonte me disa klerikë të tjerë si mysafir në Manastirin e Shën Gjergjit në ishullin Voidhi. Por peshkatarët, të cilët i sollën me anijen e tyre ishin paragjykues ndaj rasoforëve dhe dështimin e tyre në peshkim ia atribuan pranisë së klerit.

Shjenti, duke dashur t’i disiplinonte ata ju tregoi se ku duhet të hidhnin rrjetat e tyre, edhe pse në vendin e treguar nuk kishte patur kurrë peshq, peshkatarët zunë kaq shumë, sa që nuk mundën të ngrinin rrjetat e tyre. Atëherë i’u falën Shenjtit dhe kërkuan faljen.

Zgjidhja e mallkimit

Në kishën e Shën Nikollës të të Huajve u gjend trupi i një gruaje të aforizuar, e cila kishte kohë që kishte vdekur, por nuk ishte tretur. Shenjti u thirr prej të afërmve të gruas që të zgjidhte këtë problem. Atëherë, Shenjti urdhëroi që kufomën ta vendosnin në një ndenjëse.

Më pas u lut i gjunjëzuar dhe me lot për zgjidhjen e aforizmit. Sapo Shenjti përfundoi uratën e ndjesës, kufoma uli kokën sikur t’i falej Shenjtit dhe më pas u tret në kocka dhe dhe.

Ëndrra e gruas së devotshme

Një grua e devotshme nga Zakinthi, ishte e hidhëruar pasi kishte lindur katër vajza dhe asnjë djalë. Nga të afërmit e saj dëgjoi për Shën Dhionisin dhe për mrekullitë që bënte për besimtarët që kërkonin ndihmën e tij, për këtë arsye edhe ajo me besim u lut që me ndërmjetimin e tij të mund të lindte një djalë.

Pas shumë lutjesh, një natë shikon në gjumë një Kryeprift që t’i thotë: “Çfarë kërkon prej meje që më lutesh? Nëse dëshiron që të arrish atë që dëshiron shko në Strofadhes për të marrë nga bima dhe nga një tjetër që gjendeshin pas Hierores së Kishës Qëndrore.

Më pas të pish prej tyre dhe do të lindësh një djalë siç t’i dëshiron”. Më pas e bekoi në fytyrë dhe u zhduk. Gruaja u zgjua duke menduar për vizionin, besonte se ai që i’u shfaq në gjumë ishte Shën Dhionisi, që dëgjoi lutjet e saj dhe sigurisht i kujtoi Strofadhet ku ishte edhe Lipsani i tij i Shenjtë.

Menjëherë dërgoi vëllain e saj që të merrte me shumë kujdes bimët që i tha Shenjti, të cilat i piu me shumë besim siç e porositi. Me të vërtetë pas pak kohësh mbeti me barrë dhe lindi një djalë duke falenderuar Perëndinë dhe Shën Dhionisin.

Dëbimi i karkalecave

Në livadhin që Murgjit e Strofadheve kultivonin për nevojat e tyre, shpesh të mbjellat kërcënoheshin nga mijëra karkaleca që i gllabëronin ato. Si shpëtim prej këtij kërcënimi Murgjit kishin gjetur Litaninë e Lipsanit të Shenjtë të Shën Dhionisit në arat e Manastirit, gjë që i bëri karkalecat të largoheshin.

Ëndrra paralajmëruese e murgut Mattheo

Murgu Mattheo i Manastirit të Strofadheve, i cili ishte edhe nxënës i Shën Dhionisit, dikur pa në gjumë Shenjtin që t’i thoshte se pas tetë ditësh do të ndodhë një tërmet katastrofik, që do të shkaktoi dëme për Manastirin, për këtë arsye i tha që të lajmërojë Igumenin.

Por murgu nuk i dha rëndësi këtij vegimi, duke e kondsideruar atë si një fantazi të gjumit. Saktësisht ditën e tetë ndodhi tërmeti katastrofik, që shembi pjesën më të madhe të Manastirit. Mes atyre që u shembën ishte edhe një kullë, e cila duke rënë plagosi edhe një murg që gjendej mbi të, i cili shpëtoi vetëm me thirrjen e Shenjtorit, edhe pse u rrëzua prej një lartësie të madhe.

Forcimi shpirtëror i murgut

Dikur, në Manastirin e Strofadheve, asketizonte murgu Kaliop prej Qefalonisë, i cili dëshironte që të rikthehej në atdheun e tij dhe të braktiste Manastirin. Një natë në gjumë i shfaqet Shenjti, për ta këshilluar që të mos braktiste jetën murgjërore. Këtë gjë bëri edhe murgu dhe qëndroi në Manastir deri në fund të jetës.

Vegimi i Igumenit Daniel

Kur pas fjetjes së Shën Dhionisit, dhe pas transferimit të Lipsaneve të tij, Trupi i tij që u gjend i paprishur, u vendos prej Murgjërve të Manastirit të Strofadheve në një arkë të veçantë brenda në Kishën Qëndrore të Manastirit, deri në njohjen e tij si Shenjtor në vitin 1703.

Para kësaj ngjarjeje hieromonaku Daniel, që ishte edhe igumeni i Manastirit të Strofadheve, dyshonte për shenjtërinë e Hierarkut.

Kur Igumeni u drejtua për në Kishë, duke hyrë pa Shenjtin e ndriçuar të qëndronte drejt jashtë arkës së Lipaneve dhe të Meshonte i shërbyer prej Priftërinjve dhe Dhjakonëve. Atëherë një prej Priftërinjve i thotë Igumenit Daniel: “U binde tani, apo dyshon akoma”?

Igumeni i frikësuar, u largua prej Kishës dhe kur u rikthye që të bindej për vegimin, pa Shenjtin të hynte në arkën e tij, dritat e Kishës të shuheshin dhe Meshuesit të zhdukeshin.