Besimi i Krishterë Orthodhokse - Zyra e Katekizmit Kryepiskopata e Tiranës - Jeta & Veprat e Shënjtorëve

Për pesë arsyet pse duhet të kishërohen të krishterët : ( Arsyeja e pestë është nga detyrimi i shenjtë) : Nga Shën Nikodhimi Agjioriti

Tue, 09 Aug 2022 09:38:00 +0000

Arsyeja e fundit, duhet ne të krishterët të shkojmë patjetër në Tempullin e Perëndisë. Sepse vetëm emri që ka Kisha, na detyron të shkojmë tek ajo, sepse emri i Kishës ka dy kuptime. Kryesisht dhe në vetvete Kishë domethënë mbledhje dhe takim i besimtarëve. Për këtë lexojmë në Ligjin e Përtërirë: “Sipas atyre që kërkuam nga Zoti dhe Perëndia gjatë ditës së Kishës (dmth të mbledhjes së popullit)”. Prandaj Isidor Polusioti tha: “Tjetër është Kisha dhe tjetër vendi i lutjes (Tempulli), sepse e para përbëhet nga shpirtrat që duan Perëndinë, ndërsa Tempulli ndërtohet me gurë dhe drurë” (Episkop Theodhosio). Dhe Shën Kirilli i Aleksandrisë thotë: “Duke thënë Kishë nuk e kemi zakon ta përdorim fjalën për muret që e rrethojnë, por më shumë deklarojmë hapur dhe dukshëm ata që me devotshmëri mblidhen aty”. Dhe Shën Gjermanoi thekson: “Kisha është takimi i popullit besimtar, Trupi i Krishtit” ( Interpretim i Liturgjisë Hyjnore). Gjithmonë, sigurisht, Kishë quhet edhe Tempulli i Perëndisë, në të cilin mblidhen besimtarët e krishterë. Prandaj tha Agustini i shenjtë: “Kisha është vendi në të cilin është Kisha”. Dhe Gjermanoi i Shenjtë: “Kisha është tempulli i Perëndisë, altar i shenjtë, ndërtesë lutjeje”.

Kemi pra, detyrim ne të krishterët të shkojmë në Kishën e Perëndisë dhe për të dyja këto kuptime që ka Kisha, nëse duam që ta ketë emrin sipas realitetit. Sepse si mundet ajo të quhet mbledhje e të krishterëve, në kohën kur ne nuk mblidhemi tek ajo? Si mundet Kisha të quhet Trupi i Krishtit, në kohën kur ne, anëtarët e saj, mungojmë tek ajo? Ose si mund të quhet Kisha vendi dhe Tempulli i Perëndisë, kur ne e përbuzim dhe nuk mblidhemi tek ai vend që ti drejtojmë lutjet dhe lavdërimet tona drejt Perëndisë? Sipas Gojartit të shenjtë: “Prandaj quhet Kishë, sepse na pranon të gjithëve bashkë”. Kisha quhet akoma Kishë, sepse fton të gjithë të krishterët tek vetja e saj, herë me talandin dhe herë me këmbanat. Atëherë, si mund ta ketë të vërtetë emrin e saj, kur ajo i bie këmbanave të shenjta dhe talandit dhe na fton, dhe ne përçmojmë vathën tonë shpirtërore dhe nuk shkojmë tek ajo?

Ku janë atëherë, ata të krishterë që dëgjojnë këmbanat e shenjta të Kishës të bien dhe ti ftojnë të çohen nga gjumi të shkojnë të dielën në Kishë, dhe ata e lënë pas dore dhe nuk çohen? Ku janë ata që dëgjojnë Kishën ti ftojë të shkojnë në Kishë dhe ata tërësisht të përkushtuar tek letrat dhe në të tjera lojra fati dhe spektakle të ndyra dhe të liga, refuzojnë dhe nuk shkojnë në Tempull? Ku janë ata që dëgjojnë kishën ti ftoj në Liturgjinë e shenjtë, dhe ata gjenden në dyqane dhe refuzojnë mbledhjen e përbashkët të vëllezërve të tyre të krishterë?

Sigurisht, kur shkoni të takoni miqtë tuaj, ose të ndiqni teatro, ose të luani letra dhe lojra të tjera të tilla, atëherë nuk thoni se nuk keni kohë të lirë, por shumë herë, ditë dhe natë të tëra shpenzoni tek ato. Por kur ju fton Kisha dhe kur është koha që të shkoni të luteni në Tempullin e Perëndisë dhe të dëgjoni fjalën e Perëndisë, atëherë thoni se keni mijëra punë dhe nuk keni kohë të lirë. Ah, dhe nuk kuptoni, vëllezërit e mi, se të gjitha ato janë pengesa dhe pretekste të dukshme me të cilat djalli kërkon t'ju pengojë nga dobia dhe shpëtimi i shpirtit tuaj? Nuk mendoni se shpenzoni shumicën e kohës së jetës suaj tek gjërat pa jetë dhe të kota, tek të nevojshmet, shpëtimtaret dhe për të shenjtat nuk doni të shpenzoni aspak kohë të jetës suaj, duke i konsideruar ato të pavlefshme dhe të tepërta? Nuk mendoni, e përsëris, se në këtë mënyrë nuk jeni më të denjë të jetoni dhe të merrni këtë diell?

Të mjerë, Krishti e deshi Kishën kaq shumë, sa dha jetën e Tij për atë dhe ju e urreni atë? Kisha është kaq e çmuar pranë Perëndisë, sa që ka engjëj të caktuar që ta ruajnë. Dhe siç thotë Shën Grigor Theologu në fjalimin e tij redaktore: “Besoj se në çdo Kishë ka engjëj mbrojtës”. E përsëris, Kishën e ruajnë Engjëjt e Perëndisë dhe ju të mjerët e përbuzni? Dhe nuk e dini se, kur urreni dhe përbuzni Kishën, urreni dhe përbuzni Atë vet Krishtin, i Cili është “kreu i Kishës”? Nuk mendoni se, kur ju nuk shkoni në Kishë, shkëputeni nga të krishterët e tjerë si anëtarë të kalbur të gjithë trupit të Kishës? Si e ndani vetë, veten tuaj nga vatha e Krishtit si dele të zgjebosura? Dhe si shkëputeni nga kreu i Kishës, Krishti, dhe nuk merrni asnjë hir dhe ndihmë nga Ai? Çfarë them? Kur ju e përbuzni dhe nuk shkoni tani në Kishën e Krishtit, por shkëputeni me dëshirën tuaj nga Krishti dhe nga mbledhja e të krishterëve të devotshëm, të dini se do ndaheni dhe atëherë në gjyqin e ardhshëm nga mbledhja e të krishterëve të vërtetë.

Sepse, ashtu si Kisha e poshtme militante është tip dhe ikonë e Kishës së sipërme triumfale, ashtu edhe shkëputja me dëshirë që ju bëni tani nga ajo, është tip i asaj ndarjeje që pritet të merrni, siç thotë Dionis Aeoropagjiti: “Në fakt, të dukshmet janë ikona të dukshme të të padukshmeve. Sepse në shekujt e ardhshëm, nuk është shkaktar Perëndia i ndarjes së drejtë, të dinakes nga Ai, por ata që veçojnë përfundimisht vetet e tyre nga Perëndia” (Letër drejtuar Joan Theologut).

Dhe nëse, atëherë, pretendon dikush nga ju dhe thotë: Unë mund edhe në shtëpinë time të lutem, dhe çfarë nevoje ekziston që të shkoj në Tempull? I përgjigjem atij me Gojartin e shenjtë dhe i them se mashtron dhe tall veten tënde, njeri, kushdo qofsh ti që i thua këto. Se, po, mundesh të lutesh edhe në shtëpinë tënde, por lutja e shtëpisë nuk ka atë fuqi që ka lutja e Kishës, në të cilën ka një grup të madh me priftërinj dhe të krishterë, në të cilën i drejtohet Perëndisë një zë nga të gjithë, në të cilën dëgjohet nga Perëndia më mirë lutja jote, në të cilën ekziston kaq pajtim, dashuri, dakortësi dhe urata nga priftërinjtë.

“Por cili është justifikimi i ftohtë i shumicës? Mundem, thotë, të lutem edhe në shtëpinë time. Mashtron veten tënde, njeri. Sigurisht është e mundur të lutesh në shtëpinë tënde, por është e pamundur të lutesh ashtu si lutesh në Kishë, ku ka një turmë të madhe priftërinjsh, ku drejtohet nga të gjithë bashkë lutje e përbashkët drejtuar Perëndisë. Nuk dëgjohesh aq shumë duke ju lutur vetëm Zotit, sa kur lutesh bashkë me vëllezërit e tu. Sepse këtu në Kishë ekziston diçka më shumë, siç është pajtimi, dakortësia, lidhja e dashurisë dhe uratat e priftërinjve. Për këtë sigurisht dhe drejtues i shërbesës janë priftërinjtë, në mënyrë që lutjet e turmës, që janë më të dobëta, të përforcuara me lutjet më të fuqishme të tyre të ngjiten bashkë me ato në qiell”. Për këtë arsye edhe profeti David kishte zakon në Kisha të lutej dhe të himnonte Zotin, kështu thoshte: “Në Kisha do të lavdëroj O Zot”. Dhe përsëri: “Në mes të Kishës do të Të himnoj”. Dhe jo vetëm ai lutej në Kishë, por nxiste dhe të tjerët të luten në Kisha duke thënë: “Në Kisha lavdëroni Perëndinë”

Për këtë arsye, vëllezërit e mi të dashur, turpërohuni nga të gjitha këto që thamë, dhe sigurisht nga emri i Kishës, dhe menjëherë sapo dëgjoni të bjerë këmbana ose talandi i Tempullit të dielën në mëngjes të vraponi dhe të shkoni si fëmijë tek nëna juaj, si ata që i zë deti në breg, si të uritur dhe të etur në tryezën shpirtërore të Mistereve dhe të fjalës hyjnore, si të plagosur dhe të sëmurë në spitalin e përbashkët.

Për pesë arsyet pse duhet të kishërohen të krishterët (Arsyeja e katër është me pastërti) : Nga Shën Nikodhim Agjioriti

Mon, 08 Aug 2022 08:39:00 +0000

Ne të krishterët duhet të shkojmë në tempull me pastërti shpirtërore, domethënë nëse kemi armiqësi ose mëri me ndonjë vëlla, të shkojmë më parë të kërkojmë falje e të pajtohemi dhe më pas të shkojmë në Tempull. Sepse, nëse kemi mëri me dikë, nuk është më e pranuar oferta dhe lutja jonë tek Perëndia, prandaj tha Zoti: “Nëse ti, pra, po paraqet ofertën tënde te altari, dhe atje kujtohesh se yt vëlla ka diçka kundër teje, lëre atje ofertën tënde para altarit dhe shko pajtohu më parë me vëllanë tënd; pastaj kthehu dhe paraqite ofertën tënde”. Sepse kush ka mëri, jo vetëm nuk është i denjë të shkoj në Tempullin e Perëndisë, por as nuk është i denjë të thotë: “Ati ynë që je në qiej” dhe “falna fajet tona, sikurse edhe ne ua falim fajtorëve tanë”, sepse e tregon veten gënjeshtar, dhe pa falur ai vëllain e tij, kërkon ta falë Perëndia. Kisha e Perëndisë quhet nga Gojarti i shenjtë ngjyrues: “Kisha është ngjyrues. Nëse largoheni nga ajo gjithmonë pa marrë ndonjë lyerje, cila është dobia që vini vazhdimisht këtu?”.

Kështu, ashtu siç lanë më parë rrobat ai që do ti lyej me një ngjyrë të bukur dhe të shkëlqyeshme, kështu edhe ai që shkon në Tempullin e Krishtit, që të marrë në shpirtin e tij bojën e shenjtë dhe qiellore, duhet më parë të shpëlaj dhe të pastroj veten e tij nga çdo papastërti shpirtërore.

Ekzistonte më parë zakoni tek të krishterët dhe kush donte të shkonte në Kishë lante më parë duart e tij dhe atëherë shkonte. Ky zakon mbijeton edhe sot e kësaj dite tek shumë të krishterë. Dhe çfarë tregon kjo larje e duarve? Se, ashtu si dikush lan duart e tij nga papastërtitë trupore, ashtu duhet të laj edhe mendjen edhe ndërgjegjen e tij nga mëkatet, të cilat janë si duart e shpirtit, dhe kështu të shkoj në Tempull.

Siç shkruan Shën Gjermanoi në interpretimin e Liturgjisë Hyjnore: “Larja e duarve tregon pastrimin e ndërgjegjes, të mëndjes dhe të njohjes, të cilat janë duart e shpirtrave tonë që të lutem në Tryezën e Shenjtë me respekt dhe dashuri”. Sepse nëse lajmë vetëm duart tona dhe e lëmë shpirtin tonë të papastër, nuk kemi asnjë dobi.

Sepse Perëndia nuk shikon tek duart e pastra dhe të lara, por në zemrën dhe shpirtin e pastër. Dhe sigurisht të shkoj dikush në Tempull me duar të papastra dhe të lutet, kjo gjë është indiferencë, por që të shkoj me zemër dhe shpirt të papastër kjo është më keq se të gjithë të këqijat, siç thotë Gojarti i shenjtë: “Përderisa duart i lajmë kur hymë në Tempull, zemrën jo? Mos dmth duart flasin? Shpirti ofron fjalët, tek ai Perëndia ka kthyer shikimin e Tij. Nuk ka asnjë nevojë të pastërtisë së trupit, kur ai është i “infektuar”. Sepse cila është dobia nëse duart e jashtme i pastron, të brendshmet i ke të papastra? Sepse e frikshmja që të gjitha i përmbys është kjo, se ndërkohë që kemi frikë për të voglat, përbuzim të mëdhatë. Pra të lutemi me duar të papastra është indiferencë, ndërsa të lutemi me mendje të papastër, kjo është më e frikshmja nga të gjithë të këqijat”.

Për pesë arsyet pse duhet të kishërohen të krishterët ( Arsyja e tretë është vazhdimisht )

Fri, 05 Aug 2022 08:59:00 +0000

Ne të Krishterët duhet të shkojmë në Tempullin e Perëndisë çdo të dielë dhe çdo festë, që të dëgjojmë fjalët e shenjta të Ungjillit dhe që të lutemi tek Perëndia së bashku me të gjithë besimtarët.Sepse, në të vërtetë, është turp i madh për të krishterët që kombet e tjera të shkojnë menjëherë sapo çohen nga gjumi në altarët e tyre dhe të adhurojnë dhe të luten tek pseudoperënditë e tyre, dhe të krishterët që adhurojnë Perëndinë e vërtetë të mos shkojnë vazhdimisht në Tempujt e shenjtë dhe në Kishat e shenjta që të luten dhe të komunikojnë me Perëndinë.

Për këtë arsye frikësohem se idhujtarët, otomanët dhe hebrenjtë do të duken në këtë më të drejtë se të krishterët, dhe të krishterët do të gjykohen, pasi edhe kombet i kaluan në ligësi, siç thonë Apostujt e shenjtë: “Dhe si nuk do të jetë armik i Perëndisë ai që vrapon ditë dhe natë për të përkohshmet dhe lë pas dore të përjetshmet?”. Dhe si do ti thotë tani ati Zoti: “kombet u treguan më të drejtë se ju”. Kombet, sapo çohen nga gjumi çdo ditë vrapojnë tek idhujt që ti adhurojnë, dhe para çdo vepre dhe çdo veprimi luten më parë tek ata.

Përderisa, atëherë, ata që gjenden brenda gënjeshtrës shkojnë shpesh tek ato prej të cilave nuk kanë dobi, si do mund ti shfajësohesh Zotit dhe Perëndisë, ti që i kthen shpinën Kishës së Tij dhe nuk imiton as kombet, por me mungesën tënde dembelizohesh, distancohesh ose pëson? Për këtë arsye Krishti nëpërmjet Eremias thotë: “Nuk ruajtët porositë e mia, dhe nuk u sollët as sipas shembullit të kombeve”.

Për pesë arsyet pse duhet të kishërohen të krishterët (Arsyeja e dytë është nga dëshira) sipas Nikodhim Agjioriti

Tue, 19 Jul 2022 06:46:00 +0000

Ne të krishterët duhet të shkojmë në Kishë me dëshirë të madhe dhe zell. Sepse Kisha është Nëna e përbashkët e të gjithë Orthodhoksëve, e cila i lindi me kolimvithrën (vaska) e Pagëzimit të shenjtë dhe i ushqeu me qumshtin mendor (logjik) të devotshmërisë, besimit dhe të Mistereve të Shenjta. Ashtu pra, siç fëmijët vrapojnë të shkojnë pranë nënës së të tyre me dëshirë të madhe dhe dashuri, kështu edhe të krishterët duhet të vrapojnë dhe të shkojnë në krahët e nënës së tyre shpirtërore, të Kishës së shenjtë, me gëzim të tepërt, me dashuri të madhe, dhe me dëshirë të tepëruar që të shikojnë nënën e tyre të ëmbël dhe të shijojnë të mirat e saj qiellore.

Vëllezërit e mi, duhet me dëshirë të madhe të shkojmë në Kishë, sepse Tempulli është parajsë dhe kopësht i mrekullueshëm. Ashtu pra si çdo njeri ka gëzim të madh kur hyn brenda një kopshti të bukur, për të parë atje pemët dhe lulet e ndryshme dhe kështu të gëzohet dhe të ngazëllohet zemra e tij, kështu edhe ne të Krishterët duhet me gëzim të madh të vrapojmë dhe të hyjmë në Kishë, që të shijojmë pemët dhe lulet e ndryshme të Shkrimeve të Shenjta nga Ungjijtë, në Apostujt dhe Profetët. Dhe madje, sepse në parajsën e kësaj Kishë nuk ekziston asnjë gjarpër që të “komplotoj”, por ekziston Krishti që këshillon me dashuri. As nuk ekzistojnë vetëm gjethe pemësh por edhe fruta të Shpirtit, siç thotë vetë Gojarti i shenjtë: “Cili livadh është si Kisha? Cila parajsë është e tillë si mbledhja jonë? Nuk ekziston këtu gjarpri komplotues, por Krishti që themelon. Nuk ekziston Eva që udhëheq me mashtrim në rënie, por Kisha që korrigjon të rënët. Nuk ekzistojnë këtu gjethe pemësh, por fryti i Shpirtit”.

Dhe përsëri: “Livadhet kanë shumëllojshmëri dhe lule të ndryshme. Të tjera që të kënaqen sytë, të tjera për aromën, të tjera për zbukurim. Dhe të gjitha këto janë të përshtatshme për njeriun. Kështu edhe Kisha ka leximin e Shkrimeve të Shenjta, të Ungjijve, të Apostujve, të Profetëve dhe Librat e tjerë të shenjtë”.

Me gëzim të madh të vrapojmë për në Tempull sepse është panair. Në mënyrë që, siç të gjithë njerëzit duan dhe dëshirojnë të shkojnë në panair, jo vetëm që të shohin dhe të gëzojnë ata që ndodhen aty, por edhe që të blejnë gjëra të ndryshme dhe nga ato të fitojnë shumë të ardhura dhe të bëhen të pasur duke bërë tregti, kështu, me të tillë gëzim duhet edhe të krishterët të shkojnë në Tempullin e Perëndisë, që të fitojnë nga ato që mësohen aty, jo monedha të arta apo të argjendta, margaritar dhe gurë të çmuar, gjëra të prishshme të përkohëshme, por fjalë hyjnore, të cilat janë pa krahasim më të çmuara nga ari dhe argjendi, siç thotë profeti David: “Vendimet e Perëndisë u pranuan të drejta, janë të dëshiruara më shumë se ari dhe se shumë gurë të çmuar, dhe më të ëmbël se mjalti dhe hoji”. Dhe që të bëhemi me këto të pasur shpirtërisht, siç thekson Gojarti i shenjtë: “Dhe sigurisht Kisha e Perëndisë është panair shpirtëror, dhe duhet sikur pasi të kemi vizituar panair të kthehemi në shtëpinë tonë, pasi kemi mbledhur shumë mallra”.

Me të tillë dëshirë duhet të vrapojmë në Kishë, me aq dëshirë sa vrapojnë në limane marinarët që rrezikojnë në det. Sepse edhe Kisha e Perëndisë është liman mendor, që ka siguri, nuk ka turbullira, është e qetë, që të strehoen tek ajo të gjithë ata që rrezikojnë në detin e mëkateve të qytetit, nga furtuna e sfidave dhe nga dallgët e tundimeve të detit të botës, dhe të gjejnë tek ajo paqe dhe qetësi, ashtu siç e përngjan Kishën pena e Gojartit të shenjtë: “Nuk e dini se, pikërisht ashtu siç janë limanet në det, kështu Perëndia vendosi Kishat brenda në qytete, në mënyrë që duke u drejtuar këtu nga marramendjet e zhurmave të kësaj bote të shijojnë qetësinë e madhe? Sepse këtu nuk ekziston frikë as nga stuhitë e dallgëve, as nga bastisjet e grabitësve, as nga sulmet kriminale, as nga stuhitë e erës, as nga sulmet e egërsirave. Ashtu si Kisha është liman, që është i lirë nga të gjitha këto, është liman shpirtëror i shpirtrave”.

Arsyeja e parë pse duhet të kishërohemi është nga nevoja : Nga Shën Nikodhim Agjioriti

Mon, 18 Jul 2022 06:46:00 +0000

Së pari duhet të shkojmë nga nevoja në Kishë. Pasi, ashtu si të uriturit dhe të eturit kanë nevojë të shkojnë në tavolinë dhe në burim që të ngopen me ushqim dhe ujë dhe të kënaqin urinë dhe etjen e tyre, kështu dhe ne të krishterët, që jemi të uritur si për “bukën e gjallë”, që është Trupi i gjallë i Zotit, aq edhe për bukën qiellore, që është Fjala e Perëndisë (sepse Shën Grigor Theologu thotë “Buka është fjala e Perëndisë, me të cilin ushqehen shpirtrat që kanë uri për Perëndinë”), dhe që jemi të etur si për pijen e pavdekshme, që është Gjaku i gjallë i Zotit tonë Jisu, aq edhe për pijen shpirtërore, që është vera e fjalës së shenjtë dhe mësimdhënies, kështu, them, dhe ne të krishterët e uritur dhe të etur duhet të shkojmë në Tempullin e Perëndisë që të kënaqim urinë tonë nga Tryeza e Shenjtë e Trupit të Zotit që gjendet në Kishë dhe nga fjala hyjnore, që të kënaqim etjen tonë nga Gjaku i Zotit, nga i cili rrjedh jeta, dhe nga nama e mësimdhënies së Shkrimeve të Shenjta, të cilat rrjedhin brenda kishës së Krishtit.

Sepse, nëse ne nuk shkojmë në Tempull për të ngrënë dhe për të pirë shpesh ushqimet dhe pijet e pavdekshme dhe të gjalla, me siguri dobësohemi dhe vdesim shpirtërisht, siç tha Zoti: “Po të mos hani mishin e Birit të njeriut dhe të mos pini gjakun e Tij, nuk keni jetën në veten tuaj”. Dhe këto të mira të ushqimit të dyfishtë dhe pijes së dyfishtë gjenden brenda në Tempullin e Kishës së shenjtë të Perëndisë, shumë më parë se Profeti David të profetizonte me këto fjalë: “Do të jemi të kënaqur me të mirat e tua, tempulli yt është i shenjtë, i admirueshëm në vepra dashurie”. Edhe Profeti Joel, gjithashtu, duke profetizuar për pijen e mësimdhënies së shenjtë, që buron nga Kisha e shenjtë dhe vadit të krishterët që janë të tharë dhe pa fryt si gjembat, thoshte: "Atë ditë do të ndodhë që nga tempulli i Zotit do të rrjedhë një burim uji dhe ujërat e tij do të ujitin edhe luginën më të tharë".

Të shkojmë pra ne të krishterët në Tempull nga nevoja, sepse Kisha është Arkë shpëtimi. Ashtu si në kohën e përmbytjes sa njerëz dhe sa kafshë hynë brenda në arkë shpëtuan nga përmbytja, dhe sa njerëz dhe kafshë mbetën jashtë nga varka u mbytën dhe u zhdukën, kështu edhe tani, të krishterët që shkojnë në Kishë shpëtojnë nga përmbytja mendore e mëkatit dhe pasioneve. Por ata të krishterë që qëndrojnë jashtë Kishës, zhyten dhe zhduken.

Prandaj thoshte Shën Joan Gojarti : “Ajo që ndodhi ishte një tip i asaj që do të ndodhte, domethënë Kisha është Arka, Noeu është Krishti, Pëllumbi është Fryma e Shenjtë, gjethja e ullirit është bamirësia e Zotit. Por ata ishin djem, ndërsa këta janë e vërteta. Sepse ashtu si Arka në det i shpëtoi ata që ishin brenda, ashtu edhe Kisha shpëton të gjithë ata që dëshirojnë të vijnë brënda.”

Vëllezër të shkoni në Tempull sepse Kisha është vatha shpirtërore dhe ne jemi delet e arsyeshme të kësaj vathe. Kështu, ashtu siç kur janë delet jashtë vathës janë në rrezik dhe humbasin, sepse i rrëmben ose ujku ose çakalli ose egërsira të tjera, dhe ato dele që gjenden brenda në vathë nuk kanë asnjë rrezik, kështu edhe ata të krishterë që nuk shkojnë në Kishë por gjenden jashtë saj rrezikojnë dhe vriten nga ujku mendor−djalli dhe nga egërsirat e tjera të pasioneve, dhe ata që ndodhen në Kishë shpëtojnë nga rreziku. Prandaj tha edhe Gojarti i shenjtë: “Qëndro në Kishë, dhe Kisha nuk të tradhton. Por nëse del jashtë, atëherë të kapin egërsirat. Dhe kjo nuk ndodh për shkak të vathës, por për shkak të dobësisë tënde. Asgjë nuk është e barabartë me Kishën. Mos u largo nga Kisha, sepse asgjë nuk është më e fuqishme se ajo. Shpresa jote është Kisha, shpëtimi jot është Kisha, streha jote është Kisha. Është më e lartë se qielli, është më e gjerë se toka. Kurr nuk plaket dhe gjithmonë është e re”.

Të përpiqemi të shkojmë në Kishë, sepse është një spital i përbashkët që shëron të gjithë mëkatarët që shpirtërisht plagosen nga djalli. Ashtu siç të gjithë ata që kanë plagë në trupin e tyre detyrohen të shkojnë tek mjeku që ti shëroj dhe të mos vdesin, kështu edhe sa të krishterë janë të plagosur nga plagët mendore të pasioneve dhe të mëkatit gjenden në nevojë të madhe dhe duhet të shkojnë në spitalin e përbashkët në Kishë, që ti tregojnë plagët e tyre tek ati shpirtëror dhe të marrin nga ai ilaçet dhe patch[1] përkatëse për tu shëruar.

Sepse, nëse përbuzin dhe nuk shkojnë, kalben plagët e tyre dhe i shkaktojnë vdekje shpirtërore dhe të përjetëshme. Për këtë arsye Shën Joan Gojarti tha për Kishën: “Kjo ndërtesë është spital shpirtëror që të shërojmë lëndimet që pranojmë”. Dhe në vend tjetër: “Kisha është spital i shpirtrave dhe duhet, sikur shkojmë në spital, të dalim pasi marrim ilaçet përkatëse për sëmundjet që kemi”.

[1] Është një copë ngjitëse e lëkurës për shpërndarjen lokale dhe transdermale të barnave.

"Për pesë arsyet pse duhet të kishërohen të krishterët" nga Shën Nikodhim Agjioriti

Sat, 16 Jul 2022 09:16:00 +0000

Parathënie nga Shën Joan Gojarti

Ashtu si një liman i lirë nga erërat dhe dallgët ofron siguri të madhe tek anijet që ankorohen tek ai, ashtu është edhe Kisha e Perëndisë. Ai vend është baza e vyrtytit, mësimdhënia e filozofisë. Hyr brenda në të dhe një si atmosferë shpirtërore do të përshkroj shpirtin tënd. Kjo qetësi udhëheq në frikën fetare dhe na mëson të filozofojmë, zgjon gadishmërinë dhe nuk lejon të kapeni në gjërat tokësore, të zhvendos nga toka në qiell. Si liman në det të hapur vendosi Perëndia Kishat në qytet që duke u drejtuar tek ato kur jemi të hutuar nga shqetësimet e jetës, të shijojmë qetësi të madhe. Kisha është liman shpirtëror për shpirtrat e besimtarve.

Në mbledhjet adhuruese të Liturgjisë së hyjnore jo vetëm ne, por edhe profetët dhe apostujt marrin pjesë dhe sigurisht më e rëndësishmja nga të gjitha, Ai Vetë Zoti i të gjithavë, Jisu Krishti është mes nesh.

Këtë Kishë nuk e kultivon fuqia njerëzore, por Hiri Hyjnor i Perëndisë. Sepse e tillë është natyra e farës shpirtërore nuk pret kohë, nuk pret numër të madh ditësh që të japë fryt, por është e mundur të mbjellë dikush farën dhe brenda një dite të japë fruta të shumtë e të pjekur.

Kisha është det i devotshmërisë, i mbushur jo me dallgë por me besim. Tek ne të krishterët nuk mbytet varka e mësimdhënies së drejtë, nuk goditet, nuk trazohet, nuk mundohet nga dimra të ashpër, por ankorohet si në liman të qetë në shpirtrat e atyre që e duan Zotin.

Ai që bën imoralitet, nëse vjen shpesh në Kishë, dhe krenari dhe ai që ka çfarëdolloj difekti, do të eliminojë shumë shpejt pasionin e tij dhe do të rikuperoj shëndetin e tij. Por ai që shkëput veten e tij nga ky bashkim dhe distancohet nga mësimdhënia e Etërve dhe shmang mjekimin e kishës, edhe nëse mendon se është i shëndetshëm, shumë shpejtë do të sëmuret shpirtërisht.

Shkolla e kishës është spital i mrekullueshëm, spital jo i trupit por i shpirtit. Sepse është spital shpirtëror dhe shëron mëkatet e mëndjes dhe të shpirtit dhe jo plagët e trupit.

Këtu në kishë ekziston spital dhe jo gjykatë që të kërkoj përgjegjësi për mëkatet tona, përkundrazi, ofron faljen e mëkateve.

Kisha e Perëndisë është festë shpirtërore dhe spital i shpirtrave dhe duhet, sikur kemi shkuar në festë, pasi grumbullojmë shumë të mira nga aty të kthehemi në shtëpinë tonë, sikur kemi shkuar në spital, të dalim pasi marrim mjekimet e duhura për pasionet që na kanë robëruar.

Mos ndoshta, i dashur, tregon neglizhencë për jetën tënde këtu, sepse ndoshta të shqetëson ndonjë keqardhje. Këtu në Kishën e Perëndisë, ikin përkujdesjet tokësore, pasionet e kota shuhen. Nëse e frekuenton rregullisht, patjetër do eliminosh ndikimet dhe zakonet e këqija që more jashtë Kishës.

Kush nuk do të admiroj tolerancën e shumtë dhe të panumërt që përdor Perëndia ndaj njeriut? Kush nuk do të habitet për dashurinë e tepërt që tregon Zoti ynë ndaj të gjithë njerëzve dhe në veçanti ndaj të Krishterëve?

Perëndia, thonë Telolgët e shenjtë, është i papërshkrueshëm nga natyra dhe nuk nxë në asnjë vënd. Dhe, edhe është i kudondodhur, por është edhe jashtë çdo gjëje, siç tha Ilario i shenjtë: “Perëndia është mbi të gjitha dhe i mban të gjitha”. Shën Agustini thotë: “Perëndia është jashtë të gjithave dhe nuk përmblidhet. Është mbi të gjitha, pa u lartësuar. Është poshtë të gjithave, pa u përulur. Është thellë brënda çdo gjëje, sepse në të ekzistojnë të gjitha. Është më jashtë se çdo gjë sepse ai është mbi të gjitha”. Pavarsisht këtyre, Ai Perëndia i papërshkrueshëm dhe i panxënë u ul për të krishterët që të nxërë në ndonjë vend dhe të përshkruhet brenda Kishave të shenjta. Është krijuesi i gjithësisë (siç thotë profeti Isaia), qielli është froni i Tij dhe toka mbështetëse e këmbëve të Tij dhe asnjë vend dhe asnjë tempull i ndërtuar nga dora nuk është i denjë që të pushoj madhështia e Tij e shenjë. “Qielli është froni im dhe toka është mbështetësja e këmbëve të mia. Ku është, pra, shtëpia që mund të më ndërtoni dhe ku është vendi i çlodhjes sime?” i thotë Zoti ynë Isaias.

E përsëris, Ai Perëndia pranon të pushoj brenda kishave të shenjta të të krishterëve dhe të thotë se i zgjedh për banesë të Tij: “Zgjodha këtë vend për Veten time dhe të jetë tempulli im, ku do të ofroni sakrificën tuaj”. Dhe Ai që thërret, se qielloret dhe tokësoret dhe të gjitha në përgjithësi janë të Tijat, sepse i bëri me dorën e Tij të tërfuqishme dhe krijuese, “sepse të gjitha këto i krijoi dora ime, dhe të gjtiha më përkasin Mua”, thotë Zoti, e përsëris, Ai Vetë, nga dashuria për të krishterët, duhet në një farë mënyrë të zvogëloj madhështinë e Tij dhe do i pavdekshmi dhe qiellori të banoj së bashku me njerëzit e vdekshëm dhe tokësor dhe të quaj banesë të Tij Kishën e shenjtë. “Sepse shtëpia ime do të quhet shtëpi lutjeje për të gjithë popujt”.

Sa e papërshkrueshme është përkujdesja dhe dashuria e Perëndisë! Sa e madhe dashamirësia dhe hiri i Tij ndaj të krishterëve! Ah! Por sot njerëzit nuk mendojnë për këtë përkujdesje të papërshkrueshme të Perëndisë, e as ndjejnë intensivisht atë dashamirësi dhe hir të shumtë, nëpërmjet të cilit ne të vdekshmit dhe tokësorët denjësohemi të bisedojmë me Zotin tonë të pavdekshëm dhe qiellor, sa herë dëshirojmë të shkojmë në Tempullin e tij të shenjtë, por: Dikush pengohet nga tregtia dhe puna e tij. Dikush përsëri nga kujdesi dhe shqetësimi për gruan, fëmijët dhe shtëpinë e tij dhe tjetri gjen një shkak dhe tjetri një tjetër.

Nuk kujdesen pra të shkojnë në Kishën e shenjtë të dielën në mëngjes, siç e kërkon detyrimi i krishterë, po edhe kur me vështirësi shkojnë në Tempullin e Zotit dhe atëherë përsëri nuk qëndrojë tek ai siç duhet me respekt dhe nderim, por ose bisedojnë me njëri−tjetrin, ose qeshin ose dëgjojnë fjalët e shenjta me neglizhencë dhe mospërfillje, duke e lënë mendjen e tyre të endet andej këtej, pa pasur kujdesin më të vogël.

Prandaj edhe unë brenda dashurisë që ushqej për ju, vendosa të vë në dukje këto arsye:

Vëllezërit e mi të krishterë, duhet për pesë arsye të shkojmë në tempullin e Perëndisë, në Kishën e Krishtit: a) nga nevoja b) nga dëshira c)vazhdimisht d) me pastërti dhe e) nga detyrimi i shenjtë.

PËR PUSHTIMIN E BOTËS

Wed, 06 Jul 2022 06:58:00 +0000

Shën Vasili i Madh thotë: "Me zemër të trazuar askush nuk mund t'i afrohet dhe të njohë të Vërtetën. Për këtë duhet të shmangim çdo gjë, që trondit zemrën tonë, çdo gjë, që i shkakton intesitet ose i krijon pasion, ose i zgjon shqetësim. Duhet të qëndrojmë sa më larg, që të mundim, nga çdo nxitim dhe të mos rrotullohemi ndërmjet zhurmave dhe gjërave të kota të kësaj bote. Përderisa i shërbejmë Zotit duhet të mos "shqetësohemi dhe kujdesemi për shumë gjëra", por gjithmonë të kemi në mendjen tonë se "vetëm një gjë" është e nevojshme.

Kur dikush dëshiron të lahet duhet më parë të zhvishet. E njëjta gjë ndodh dhe me zemrën. Duhet, më parë, të çlirohet nga rroba e jashtme e botës, që e mbështjell të tërën, që të mund ta lajë, më pas, Pastruesi i zemrave.

Hiq, pra, rrobën e vjetëruar dhe të ndotur të shpirtit tënd. Moho veten tënde, por pa u vënë re përpara të tjerëve. Moho gjithçka që i shërben kënaqësive dhe dembelizmit ose prirjes tënde për argëtim mondan, gjithçka që kënaq dhe lajkaton sytë e tu, veshët e tu, shijen tënde apo ndonjë ndjenjë tjetër. "Kush nuk është me mua është kundër meje" dhe kushdo, që nuk ndërton bashkë me Zotin, rrënon. Këputi sa më shumë prangat, që të mbajnë rob të botës së jashtme. Argëtimet, pamjet mondane, mjetet personale, të mirat "sepse gjithçka në botë, lakmia e trupit, lakmia e syve dhe krenaria e jetës", "nuk vjen nga Ati, por nga bota" dhe akoma, sepse "luftojnë kundër shpirtit".

Por çfarë është bota? Nuk duhet ta fantazojmë si diçka të padukshme dhe të paprekshme. "Bota e thotë shën Makari i Egjiptit, e është një bërthamë e rrethuar, që burgos zemrën dhe e ndan atë nga pema e jetës. Botë është çdo gjë, që kënaq ndjenjat tona. Është ajo që brenda nesh "nuk njeh Perëndinë".

Botës i përkasin dëshirat dhe instiktet tona. Shën Isak Siriani i rendit: Dobësia dhe tërheqja pas pasurive, akumulimi dhe mbajtja e gjërave të ndryshme materiale ose dëshira e kënaqësive trupore, lavdidashja, lakmia.

Mendjemadhësia, gjoja, për pushtet mbi të tjerët, prirja për tu dukur elegant, vetëm e vetëm që të bëjë përshtypje tek të tjerët, dëshira për lavdërime njerëzore, përpjekja për kënaqësi trupore. Të gjitha këto janë të botës. Të gjitha këto bashkërrjedhin në mënyrë kaq të padukshme dhe të gënjeshtërt, derisa përfundimisht, në qoftë se nuk marrim masat tona, na lidhin me pranga të vjetra dhe ndërtojnë përqark nesh mure shumë të lartë.

Dëshiron të çlirohesh? Analizo veten tënde me hollësi dhe sqaro brenda teje çfarë duhet të mposhtësh, që të afrohesh tek Perëndia. Sepse miqësia me botën është armiqësi me Perëndinë. "Kushdo, që dëshiron të jetë mik i botës, bëhet armik i Perëndisë". Fushat e gjëra i gëzojnë vetëm ata, që lënë vendet e ngushta dhe luginat e mbyllura. "Askush nuk i shërben dy zotërinjve. Nuk mundet ndonjëri të gjendet njëkohësisht në thellësitë e një lugine dhe në majën e një mali, që lartësohet në hapësirat e kaltërta të qiellit.

Që të bëhet më i lehtë marrshimi yt drejt lartësive dhe largimi më lehtë nga pasionet e tua, që të rëndojnë, mund të pyesësh shpesh veten tënde: "unë jam ai që shkon drejt një shfaqje te shthurrur apo dikush tjetër që më qeveris si të dojë?".

Pyetje të tilla mund të bëjë dikush shumë rreth zakoneve të jetës së përditshme dhe sjelljes së tij në përshtatje me tipin dhe rregullin e jetës, që i jep Ungjilli i Shenjtë. Mbi këto diskutime duhet të kujtosh se: "Kush është besnik në të vogla është besnik edhe në të mëdhatë; dhe kush është i padrejtë në të vogla, është i padrejtë edhe në të mëdhatë" dhe të mos mendosh dhimbjen, që mund të të shkaktojë një luftë e tillë. Të ndihmon të dalësh nga lugina të ngushta të mëkatit të cilat jetoje, në dëshirën e trupit dhe të mendjes tënde dhe së kundërtës me dëshirën e Perëndisë.

Ke detyrë të shtrosh, vetëm tek vetja jote, pyetje të ngjashme. Asnjëherë dhe në asnjë rast, as si mendim, tek të tjerët. Duke menduar dhe duke gjykuar tjetrin, pa qenë për atë as kopetent, as i urdhëruar, largon nga vetja jote gjithçka, që fitove me luftën tënde. Mendon se bëre një hap përpara por në realitet shkove dhjetë hapa mbrapa. Qaj, pra, dhe pendohu për ashpërsinë dhe për kryelartësinë tënde si dhe për shkakun, që qëndron i pakorrigjuar.

(Rruga e Asketëve)

PËR MOHIMIN E EGOIZMIT DHE PËR PASTRIMIN E ZEMRËS

Sat, 02 Jul 2022 08:39:00 +0000

I vogël, i zhveshur, i pamundur të përparosh në zbatimin e një prej porosive më të vështira: "Të luftosh dëshirat e tua egoiste". Përfundimisht do të thotë të "përndjekësh veten tënde", ndaj së cilës drejtohet lufta jote. Për sa kohë qarkullon dëshira jote egoiste, nuk mund të lutesh me zemër të pastër tek Zoti e t'i thuash: U bëftë dëshira jote. Në qoftë se nuk mund të mohosh idenë e madhe, që ke për veten, në asnjë mënyrë nuk do të arrish madhështinë e vërtetë. Në qoftë se nuk mohon lirinë tënde, nuk do të shijosh lirinë e vërtetë, ku qarkullon vetëm një dëshirë, ajo e Perëndisë.

Sekreti i thellë i shenjtorëve është ky: "Mos dëshiro asnjë lloj lirie egoiste dhe do të të jepet liria e vërtetë".

"Ajo do të prodhojë gjemba dhe bimë gjembore." Kështu i tha Perëndia njeriut të rënë. Me djersën e ballit dhe me mund duhet të punojë njeriu tokën. Dhe kjo tokë është vetë vetja jote. "Me mundim të madh do të fitosh pasurinë tënde shpirtërore" e thotë shën Makari. Nuk është e dobishme për realizimin e shpëtimit tënd të arrish të mirat pa mundim. Kjo të bën krenar.

Por si mundet të luftojë dikush veten e tij? Nuk është e vështirë që ta kuptojmë. Luftë kundër vetvetes është të mohosh si dëshirat e tua të vogla, ashtu dhe të mëdhatë e pasioneve. Etërit e shenjtë rekomandojnë të fillojmë nga gjërat e vogla sepse: "si është e mundur - thotë shën Efrem Siriani - të shuash një zjarr të madh përpara se të mësosh të shuash një të vogël". Dëshiron të lirohesh nga një pasion i madh? Fito mbi dëshirat e vogla thonë Etërit e shenjtë. Mos mendo se njërën mund ta ndash nga tjetra. Dëshirat dhe pasionet janë të lidhura me njëra-tjetrën si unazat e një zinxhiri.

(Rrugë Askete )

Fillimi i vendosur - Rruga e Asketëve

Sat, 02 Jul 2022 08:20:00 +0000

Dëshiron të shpëtosh shpirtin tënd dhe të fitosh jetën e përjetëshme? Vendos që tani të ndryshosh rrugën. Mposhte dembelizmin tënd, bëje shenjën e kryqit dhe thuaj me ngrohtësi dhe besim: "Në emrin e Atit dhe të Birit dhe të Shpirtit të Shenjtë. Amin".

Asnjeri nuk arrin besimin vetëm me mendime të devotshme, por me përpjekje luftarake. Nuk na mësojnë fjalët dhe teoritë çfarë është Perëndia, por përvoja e jetës shpirtërore. Duhet të hapim dritaren që të hyjë brenda ajri i freskët. Duhet të dalim jashtë që të na lajë me dritën e tij dielli. "Kurrë nuk mund të arrijmë në një qëllim në qoftë se qëndrojmë në qetësinë tonë dhe presim" - thonë Etërit e shenjtë. Le të bëhet shembull djali plangprishës. "U çua, pra, dhe shkoi tek i ati".

Mund të jesh i zhytur në gjërat tokësore dhe i lidhur zinxhir me to. Kurrë nuk është vonë. Nuk u shkrua pa arsye në Shkrimin e Shenjtë, se Avrahami ishte 75 vjeç kur u nda nga atdheu i tij dhe se punëtori, që vjen në orën e njëmbëdhjetë, merr të njëjtën pagë me atë që vjen në orën e parë.

Përsëri nuk është e saktë të mendosh se është shumë herët. Një zjarr në pyll nuk mund të shuhet menjëherë. Do të doje të shihje shpirtin tënd të shkatërrohej dhe të digjej nga i ligu?! Lëviz pra më në aktivitet.

Që në çastin që u pagëzove more përsipër të luftosh kundër armiqve të padukur të shpirtit tënd. Bëje këtë luftë që tani. Mjaft u stepe. I zhytur në moskujdesje dhe në dembelizëm, lë shumë kohë të shtrenjtë të shkojë e humbur. Për këtë duhet të dish: Pastërtinë që more me pagëzimin e le të shtypet dhe të ndotet me mënyrën më përbuzëse.

Ngrehu, pra, lart. Veçse bëje shpejt, pa vonesë. Mos e shty vendimin tënd "për në mbasdite", ose "për nesër", ose "për atëherë që presupozon se do të jesh gati si të mbarosh më parë punën që ke në dorë". Hapësira, që do të jetë në mes do të jetë shumë shkatërruese.

Jo! Këtë orë, këtë çast, që more vendim, je i detyruar të tregosh që mohove "egon" tënde të vjetër dhe fillove një jetë të re, me qëllime të reja dhe formë të re. Ngrihu pra pa frikë dhe thuaj: Zot ndihmomë të filloj tani. Ndihmomë. Sepse ajo që nevojitet para së gjithash është ndihma e Zotit.

Përparo në vendimin tënd të ri dhe mos shiko mbrapa. Pësimi i gruas së Lotit, që u bë gur prej kripe, përbën për ju një mësim të rëndësishëm". Ke "nxjerrë" njeriun e vjetër? Lër çdo gjë tënden. Ashtu si Avraami, dëgjo zërin e Zotit: "Largohu nga vendi yt, nga të afërmit e tu dhe nga shtëpia e babait tënd dhe shko në vendin, që do të të tregoj". Drejt atij vendi duhet të drejtosh gjithë kujdesin dhe çdo veprim tëndin.

Kujtime dhe bashkëbisedime ( Pjesa e dytë )

Thu, 30 Jun 2022 09:48:00 +0000

Perëndia e thirri shpirtin mëkatar në pendim, ai u kthye te Zoti dhe Ai e takoi atë me mëshirë dhe e zbuloi Vetveten tek ai.

Dhe shpirti i njeriut e njohu Perëndinë - Perëndi i mëshirshëm, i dashur, më i miri - e deshi atë pa masë dhe nga bollëku i zjarrit të dashurisë ai u drejtua me një dëshirë të pashuar drejt Tij dhe nuk mund ta harronte Atë, sepse zjarri i kësaj dashurie ndaj Perëndisë, nuk do ta lejojë shpirtin ta harrojë Atë, as ditën dhe as natën, as edhe për një çast të vetëm.

Dhe ujërat e hirit do të zmbrapseshin në shpirtin - me çfarë mund ta krahasoj hidhërimin e tij? O si ai e lut Perëndinë t’i kthejë hirin, të cilin ai e ka shijuar!

Për mua është një gjë e çuditshme që Zoti nuk më la mua, krijesën e Tij të rënë. Ka disa që dëshpërohen, duke menduar se Zoti nuk do t’ua falë atyre mëkatet e tyre. Mendime të tilla janë nga armiku. Zoti është kaq shumë i mëshirshëm, saqë e kapërcen mendjen tonë. Njeriu, shpirti i të cilit, është mbushur me dashurinë e Perëndisë në Shpirtin e Shenjtë, e di se sa Zoti e do njerëzimin. Por, kur shpirti e humbet këtë dashuri, ai trishtohet dhe vajton dhe mendja nuk ka më asnjë dëshirë për asgjë tjetër, por vetëm kërkon Perëndinë.

Një dhjak, më tregoi njëherë, se Satanai i ishte shfaqur atij dhe i tha, “Unë i dua njerëzit krenarë dhe ata më përkasin mua. Ti je krenar dhe unë do të të marr ty te vetja ime.” Por, ai iu përgjigj Satanait dhe i tha: “Unë jam më i keqi i njerëzve;” dhe Satanai u zhduk menjëherë.

Unë gjithashtu, pata një përvojë të ngjashme kur demonët m’u shfaqën. Isha pak i trembur por thashë: “Zot, Ti e shikon që demonët po më pengojnë që të lutem. Tregomë, çfarë duhet të bëj, që demonët të largohen prej meje.”

Dhe Zoti tha në shpirtin tim:

“Shpirtrat që mburren gjithmonë pësojnë prej demonëve.”

Dhe unë thashë:

“Zot, tregomë, çfarë duhet të mendoj që shpirti im të jetë i përunjur.”

Dhe në shpirtin tim erdhi përgjigjja:

“Mbaje mendjen në ferr, por mos u dëshpëro.”

Qysh prej asaj kohe unë fillova ta bëj këtë dhe shpirti im gjeti prehje në Perëndinë.

(Shkëputur nga libri i Arkimandrit Sofronit Shën Siluan Athoniti)