Besimi i Krishterë Orthodhokse - Zyra e Katekizmit Kryepiskopata e Tiranës - HISTORI MREKULLIE DHE TEMA SHPIRTËRORE

APOSTULLI, Efesianëve 4:17-25

Fri, 25 Sep 2026 10:13:00 +0000

Nga: Çenkuela Selenica

Them pra këtë, edhe dëshmoj në Zotin, të mos ecni më siç ecin edhe pjesa tjetër e kombeve në kotësinë e mendjes së tyre, me mendje të errësuar, duke qenë të tjetërsuar nga jeta e Perëndisë, prej padijes që është në ta, për shkak të ashpërsisë së zemrës së tyre. Këta duke u bërë të pandjeshëm e dhanë veten e tyre në fëlliqësi, që të bëjnë çdo papastërti me lakmi. Por ju nuk e keni mësuar kështu Krishtin.

Në qoftë se e keni dëgjuar atë dhe jeni mësuar në të, siç është e vërteta në Jisuin, hidhni tej njeriun e vjetër që është sipas jetesës së mëparshme, i cili prishet sipas dëshirimeve të mashtrimit, edhe përtërihuni në frymën e mendjes suaj, edhe vishni njeriun e ri, që është ndërtuar sipas Perëndisë me drejtësi e me shenjtëri të së vërtetës.

Prandaj, duke hedhur tej gënjeshtrën, "flisni të vërtetën secili me të afërmin e tij", sepse jemi gjymtyrë të njëri-tjetrit.

Koment mbi Apostullin, Efesianëve 4:17–25

Ky Apostull na vendos përpara një ndarjeje të qartë midis jetës së vjetër dhe jetës së re në Krishtin. Apostulli Pavël nuk flet thjesht për ndryshimin e sjelljes së jashtme, por për përtëritjen e brendshme të njeriut.

Njeriu që jeton larg Perëndisë mund të humbasë gradualisht ndjeshmërinë shpirtërore. Zemra bëhet e ashpër, mendja errësohet dhe mëkati fillon të duket si diçka normale. Kjo është një nga pasojat më të rrezikshme të mëkatit: njeriu nuk e ndien më peshën e tij dhe largohet gjithnjë e më shumë nga jeta e Perëndisë.

Por Pavli thotë: «Ju nuk e keni mësuar kështu Krishtin.» Kjo është zemra e këtij fragmenti. Të njohësh Krishtin nuk do të thotë vetëm të dish për Të, por të lejosh që Ai të ndryshojë mënyrën se si mendon, dëshiron dhe jeton.

Prandaj Apostulli na thërret të «hedhim tej njeriun e vjetër». Njeriu i vjetër është jeta e sunduar nga dëshirat, mashtrimi, egoizmi dhe mëkati. Ndërsa «njeriu i ri» është ai që përtërihet sipas Perëndisë, në drejtësi dhe shenjtëri.

Ky ndryshim fillon nga brenda:
përtëritja e mendjes → pastrimi i zemrës → ndryshimi i jetës.

Dhe menjëherë pas kësaj Pavli thotë: «duke hedhur tej gënjeshtrën, flisni të vërtetën». Kjo tregon se jeta e re në Krishtin shfaqet edhe në marrëdhënien tonë me të tjerët. E vërteta, sinqeriteti dhe dashuria nuk mund të ndahen nga jeta e krishterë.

Ky Apostull na bën një pyetje shumë të rëndësishme:

A po jetoj ende sipas njeriut të vjetër, apo po lejoj Krishtin të më veshë me njeriun e ri?

Sepse të ndjekësh Krishtin nuk është thjesht të largohesh nga disa mëkate; është të ndryshosh mënyrën e të menduarit dhe të bëhesh një njeri i ri në Të!

APOSTULLI, Galatianëve 4:22-27

Wed, 23 Sep 2026 09:35:00 +0000

Nga: Çenkuela Selenica

Sepse është shkruar se Abrahami pati dy bij, një prej shërbëtores, dhe një prej së lirës; por ai që lindi prej shërbëtores lindi sipas mishit; edhe ai prej së lirës, lindi me anë të premtimit. Këto tregojnë një kuptim tjetër; sepse këtu janë të dy dhiatat, njëra nga mali Sina, që lind për skllavëri, që është Agara.

Sepse Agara është mali Sina në Arabi, edhe përkon me Jerusalemin e sotëm, edhe është në skllavëri bashkë me të bijtë. Po Jerusalemi i sipërm është i lirë, i cili është nëna e ne të gjithëve. Sepse është shkruar: "Gëzohu ti, o shterpë që nuk lind; bërtit e thërrit ti që nuk ke dhimbje lindjeje, sepse djemtë e shkretëtirës janë më shumë se të asaj që ka burrin".

Ky fragment nga Galatianëve 4:22–27 flet për dallimin midis skllavërisë dhe lirisë, duke përdorur historinë e Agarës dhe Sarës si një figurë shpirtërore.

Koment

Apostulli Pavël na çon te dy gratë e Abrahamit: Agara, shërbëtorja, dhe Sara, e lira. Djali i Agarës, Ismaeli, lindi “sipas mishit”, ndërsa Isaku, djali i Sarës, lindi sipas premtimit të Perëndisë. Këtu nuk bëhet thjesht fjalë për dy gra dhe dy fëmijë, por për dy mënyra të ndryshme të marrëdhënies së njeriut me Perëndinë.

Agara bëhet simbol i skllavërisë, ndërsa Sara i lirisë. Jerusalemi tokësor lidhet me atë që është nën skllavëri, ndërsa “Jerusalemi i sipërm” është i lirë dhe quhet nëna e të gjithëve. Për të krishterin, kjo liri nuk është thjesht liri nga rregullat apo nga vështirësitë e jetës. Është liria e bijësisë në Krishtin: të mos jetosh si skllav i mëkatit, por si bir i Perëndisë, me besim dhe me hir.

Pjesa më e bukur është premtimi: “Gëzohu, ti o shterpë që nuk lind!”

Ajo që njerëzisht duket e pamundur, bëhet e mundur me anë të premtimit të Perëndisë. Kjo na kujton se vepra e Perëndisë nuk kufizohet nga pamundësitë njerëzore.

Prandaj Apostulli na fton të pyesim veten: Ku është zemra ime? A jetoj si skllav i mëkatit, i frikës dhe i dëshirave të mia, apo si një njeri i lirë që i beson premtimit të Perëndisë?

Liria e vërtetë, sipas këtij fragmenti, nuk është të bëjmë gjithçka që dëshirojmë, por të çlirohemi nga ajo që na largon nga Perëndia dhe të jetojmë si bij të Tij!

APOSTULLI, Efesianëve 1:22-2:3

Mon, 21 Sep 2026 11:27:00 +0000

Nga: Çenkuela Selenica

Perëndia të gjitha i vuri nën këmbët e Krishtit, edhe e vuri krye përmbi të gjitha në kishë, e cila është trupi i atij, plotësimi i atij që i plotëson të gjitha në të gjitha.

Edhe ju dha jetë juve, që ishit të vdekur në fajet e mëkatet, në të cilat ecët dikur, sipas jetës së kësaj bote, sipas prijësit të pushtetit të erës, të frymës që vepron tani tek bijtë e mosbindjes, ndërmjet të cilëve edhe ne të gjithë jetuam dikur sipas lakmive të mishit tonë, duke bërë dëshirat e mishit e të mendimeve tona; edhe ishim prej natyre djem të zemërimit, si dhe të tjerët.

Ky Apostull nga Efesianëve 1:22–2:3 na çon në zemër të një të vërtete themelore të jetës së krishterë: pa Krishtin njeriu është i vdekur shpirtërisht, ndërsa në Krishtin merr jetë të re.

Krishti është Kryet e Kishës

Shën Pavli thotë se Perëndia i vuri të gjitha nën këmbët e Krishtit dhe “e vuri krye përmbi të gjitha në Kishë”. Kisha nuk është thjesht një ndërtesë apo një bashkim njerëzor. Ajo është Trupi i Krishtit, ndërsa Krishti është Kryet e saj.

Kjo do të thotë se jeta e Kishës dhe jeta e çdo besimtari kanë burimin e tyre te Krishti. Ashtu si trupi nuk mund të jetojë i ndarë nga kryet, edhe njeriu nuk mund të ketë jetën e vërtetë shpirtërore duke u shkëputur nga Krishti.

“Ishit të vdekur në fajet e mëkatet”

Këtu Shën Pavli nuk flet për vdekjen fizike, por për vdekjen shpirtërore. Mëkati e largon njeriun nga Perëndia dhe e bën atë të jetojë sikur Perëndia të mos ekzistonte.

Njeriu mund të jetë fizikisht gjallë, të punojë, të mendojë, të ketë dëshira dhe plane, por zemra e tij mund të jetë larg Perëndisë. Prandaj mëkati nuk është thjesht një “gabim moral”; ai dëmton marrëdhënien e njeriut me Perëndinë dhe me veten e tij.

“Sipas jetës së kësaj bote”

Shën Pavli përshkruan një mënyrë jetese ku njeriu drejtohet kryesisht nga dëshirat e mishit dhe të mendimeve të tij. Pra, ai nuk pyet më: “Çfarë dëshiron Perëndia nga unë?”, por: “Çfarë dua unë?”

Kjo është një nga pasojat e mëkatit: qendra e jetës zhvendoset nga Perëndia te vetvetja.

Por Krishti i jep jetë njeriut

Edhe pse kjo pjesë ndalet te gjendja e mëparshme e njeriut, menjëherë pas saj Shën Pavli sjell shpresën e madhe: “Por Perëndia…” (Efesianëve 2:4).

Pra historia nuk përfundon me “të vdekur në mëkate”. Krishti mund ta ringjallë njeriun shpirtërisht.

Kjo është edhe zemra e Ungjillit: njeriu nuk shpëton duke u mbështetur vetëm te forcat e veta. Perëndia e kërkon njeriun edhe në gjendjen e tij të rënë dhe i ofron jetë të re në Krishtin.

Mesazhi për ne

Apostulli na fton të bëjmë një pyetje shumë personale:

Kush e drejton jetën time, Krishti apo dëshirat e mia?

Nëse Krishti është Kryet, atëherë besimtari thirret të jetojë në bashkim me Të, të pendohet kur bie, të luftojë mëkatin dhe të kërkojë gjithnjë jetën që vjen prej Perëndisë.

Mëkati sjell vdekje shpirtërore; Krishti sjell jetë.
Mëkati e largon njeriun nga Perëndia; Krishti e bashkon përsëri me Të.
Jeta sipas botës e vendos njeriun në qendër; jeta në Krisht e vendos Krishtin në qendër.

Dhe kjo është shpresa e madhe e Apostullit: Ai që ishte “i vdekur” mund të marrë përsëri jetë në Krishtin!

Pjesëmarrja në dhimbjen e të tjerëve

Mon, 21 Sep 2026 09:27:00 +0000

Kur njeriu vuan për të afërmin e tij, në njëfarë mënyre edhe Perëndia preket dhe gëzohet, sepse ky njeri, me dashurinë që ka, bëhet i afërt me Të dhe merr prej Tij ngushëllim hyjnor. Përndryshe, nuk do të mund ta përballonte dhimbjen për tjetrin.

— At, si mund ta ndiejmë dhimbjen e të tjerëve?

— Kur edhe ti ke një dhimbje, mendon për dhimbjen e tjetrit, vendosesh në vendin e tij dhe vuan më shumë për të. Pra, dhimbja jote të ndihmon të kuptosh dhimbjen e të tjerëve. Dhe kur e pranon me durim dhe me besim dhimbjen tënde, atëherë mund t’u japësh ngushëllim edhe atyre që vuajnë.

Gjithsesi, është ndryshe të dëgjosh se dikush është sëmurë dhe ndryshe është të sëmuresh vetë. Atëherë e kupton më mirë të sëmurin. Unë dëgjoja të flitej për “kimioterapi” dhe mendoja se ishte diçka si “terapi me lëngje”, domethënë se të sëmurët me kancer trajtoheshin me lëngje e ushqime natyrore! Ku ta dija? Tani, megjithatë, e kuptoj se çfarë mundimi është.

— At, kimioterapia është më e vështirë se rrezatimi?

— Më e vështirë? Të gjitha janë të vështira, edhe rrezatimi, edhe kimioterapia... Më e vështira është se të heqin oreksin. Ndërsa duhet të ushqehesh mirë, nuk mund të hash fare. Dhe mjekët të thonë: “Duhet të hash”. Po si të hash, kur të gjitha këto ta presin oreksin dhe të lënë pa fuqi?

Kur bëja rrezatimet, edhe pse më digjte trupi nga etja, nuk mund të pija fare ujë. Më vinte të vjellja dhe ndieja neveri edhe ndaj ujit.

— At, sikur ta kishit bërë operacionin pak më herët...

— Çfarë dobie do të kishte ta bëja më herët?

Unë nuk lutem që dhimbja ime të kalojë, sepse kështu bashkëndjej me njerëzit që vuajnë në botë. I kuptoj më shumë ata që janë në dhimbje dhe marr pjesë në vuajtjen e tyre. Për më tepër, edhe mua kjo më sjell dobi shpirtërore. Lutem vetëm që të kem pak fuqi për t’u shërbyer dhe për të ndihmuar të tjerët. Por, mbi të gjitha, le të bëhet vullneti i Perëndisë.

Kur ke një problem me shëndetin dhe nuk je i preokupuar vetëm për veten, atëherë, në njëfarë mënyre, mund t’i lutesh Perëndisë që t’ua përmirësojë gjendjen shëndetësore edhe të tjerëve. Por edhe ai që nuk ka një dhimbje të vetën, le të vuajë të paktën për ata që vuajnë.

“Ta marr dhimbjen tënde”, thoshin banorët e Farasës; domethënë: “Ta marr barrën tënde, vuajtjen tënde, hidhërimin tënd”.

— Atë, në ç’mënyrë e merrnin dhimbjen e tjetrit?

— Me dashuri. Kur dikush thotë me të vërtetë, me dashuri: “Ta marr dhimbjen tënde”, atëherë e merr përsipër në zemrën e tij. Por, nëse e merr, më pas duhet shumë durim, shumë burrëri shpirtërore dhe shumë forcë për ta përballuar. Disa njerëz vijnë dhe më thonë: “Atë, dua të marr dhimbjen tuaj”.

Disa e thonë këtë nga trimëria dhe dashuria, por disa të tjerë, që janë tepër të frikësuar, nuk e dinë çfarë po thonë. Me shqetësimin më të vogël vrapojnë te mjeku dhe dekurajohen lehtë. Dhimbjen e tyre të vogël nuk mund ta përballojnë dhe thonë se duan të marrin dhimbjen time!

Më mirë është të mësojnë të durojnë dhimbjen e tyre, të pranojnë me besim dhe me zemër të mirë atë që Perëndia lejon në jetën e tyre dhe të mos kërkojnë gjoja nga dashuria që të marrin sëmundjen e tjetrit.

Sepse, nëse Perëndia do ta lejonte një kërkesë të tillë dhe ata do të harronin se vetë e kishin kërkuar, do të fillonin të ankoheshin dhe madje mund të revoltoheshin edhe kundër Perëndisë.

Dashuria e vërtetë, pra, nuk është thjesht të dëshirosh të marrësh mbi vete vuajtjen e tjetrit me fjalë. Dashuria është të lutesh për të, të vuash bashkë me të, ta ndihmosh sa mundesh dhe të lutesh që Perëndia t’i japë forcë, durim dhe ngushëllim.

Në këtë mënyrë, dhimbja e tjetrit bëhet edhe për ne një thirrje për dashuri, lutje dhe shërbim ndaj vëllait tonë.

Shën Paisi i Malit të Shenjtë

APOSTULLI, Efesianëve 1: 7-17

Fri, 18 Sep 2026 10:14:00 +0000

Nga: Çenkuela Selenica

Tek Jisu Krishti kemi shpërblimin me anë të gjakut të tij, ndjesën e fajeve, sipas pasurisë së hirit të tij, të cilin na e dha me të tepërt me çdo urtësi e mençuri, duke na njohur misterin e vullnetit të tij sipas pëlqimit të tij, që e pati paracaktuar në vetvete, me synimin që kur të mbushen kohët, t'i përmbledhë të gjitha në Krishtin, edhe ato që janë në qiej edhe ato që janë mbi dhe; në atë, tek i cili edhe morëm trashëgim, siç qe paracaktuar sipas qëllimit të atij që i bën të gjitha sipas pëlqimit të vullnetit të tij, që ne shpresuam më përpara tek Krishti të jemi për mburrje të lavdisë së tij; tek i cili shpresuat edhe ju, pasi dëgjuat fjalën e së vërtetës, ungjillin e shpëtimit tuaj; dhe tek i cili, pasi besuat u vulosët me Frymën e Shenjtë të premtimit, që është paradhënia e trashëgimit tonë, deri në shpërblimin e atyre që u fituan për lëvdim të lavdisë së tij.

Prandaj edhe unë, si dëgjova për besimin tuaj në Zotin Jisu dhe për dashurinë që keni për të gjithë shenjtorët, nuk pushoj duke falënderuar Perëndinë për ju, e duke ju përmendur në lutjet e mia, që t'ju japë Perëndia i Zotit tonë Jisu Krisht, Ati i lavdisë, frymë diturie e zbulese, që ta njihni atë.

Ky Apostull nga Efesianëve 1:7–17 është një nga tekstet më të thella të Shën Pavlit për shpëtimin, hirin, misterin e Krishtit dhe njohjen e Perëndisë.

Koment mbi Apostullin

Shën Pavli e fillon duke na kujtuar se shpëtimi nuk është diçka që njeriu e fiton me forcat e veta. Në Krishtin kemi «shpërblimin me anë të gjakut të tij» dhe «ndjesën e fajeve». Burimi i këtij shpëtimi është hiri i Perëndisë. Perëndia nuk na jep hir me masë të vogël, por, siç thotë Apostulli, na e dha «me të tepërt».

Kjo na tregon diçka shumë të rëndësishme: jeta e krishterë fillon me atë që Perëndia bën për njeriun, jo me atë që njeriu bën për Perëndinë. Pendimi, lutja, lufta shpirtërore dhe veprat e mira janë përgjigjja jonë ndaj këtij hiri.

«Misterin e vullnetit të tij»

Shën Pavli flet për një «mister». Këtu nuk bëhet fjalë për një sekret që Perëndia dëshiron ta fshehë përgjithmonë, por për planin hyjnor të shpëtimit, i cili zbulohet në Krishtin.

Qëllimi i Perëndisë është «t'i përmbledhë të gjitha në Krishtin». Pra, Krishti nuk është vetëm një pjesë e jetës sonë shpirtërore. Ai është qendra në të cilën synon të bashkohet dhe të pajtohet e gjithë krijesa.

Kjo është shumë e fuqishme: kur njeriu largohet nga Krishti, jeta shpërndahet në shumë drejtime; kur afrohet tek Krishti, gjithçka fillon të marrë vendin e vet.

«U vulosët me Frymën e Shenjtë»

Pas besimit vjen vula e Frymës së Shenjtë. Shën Pavli e quan Frymën «paradhënien e trashëgimit tonë».

Pra, prania e Frymës së Shenjtë është si parashijimi i asaj që Perëndia premton në plotësinë e Mbretërisë. Jeta e përjetshme nuk është vetëm diçka që do të ndodhë pas vdekjes; në Krishtin, njeriu fillon ta shijojë që tani, si një fillim dhe paradhënie.

Besimi dhe dashuria

Pastaj Shën Pavli thotë se ka dëgjuar për:

«besimin tuaj në Zotin Jisu dhe për dashurinë që keni për të gjithë shenjtorët».

Këtu shohim dy shtylla të jetës së krishterë: besimin dhe dashurinë.

Besimi nuk është vetëm të pranosh me mend se Perëndia ekziston. Ai duhet të shndërrohet në një mënyrë jetese. Dhe dashuria nuk kufizohet vetëm te njerëzit që na duan ose që na kuptojnë. Ajo shtrihet «për të gjithë shenjtorët» — për bashkësinë e njerëzve që i përkasin Krishtit.

Lutja e Shën Pavlit është veçanërisht e bukur

Shën Pavli nuk lutet thjesht që ata të kenë më shumë pasuri, sukses apo rehati. Ai lutet:

«që t'ju japë ... frymë diturie e zbulese, që ta njihni atë.»

Kjo është pika kulmore e Apostullit.

Qëllimi i jetës shpirtërore është njohja e Perëndisë.

Jo vetëm të dish për Perëndinë, por të hysh gjithnjë e më thellë në marrëdhënie me Të. Prandaj Shën Pavli kërkon frymë diturie dhe zbulese: sepse njohja e vërtetë e Perëndisë është dhuratë e hirit dhe kërkon hapjen e zemrës ndaj Tij.

Mesazhi kryesor

Ky Apostull mund të përmblidhet kështu:

Në Krishtin njeriu merr faljen, hirin dhe shpresën; me anë të Frymës së Shenjtë merr paradhënien e trashëgimisë së përjetshme; dhe gjithë kjo e çon drejt qëllimit më të lartë — njohjes së Perëndisë.

Prandaj pyetja që na lë Shën Pavli nuk është vetëm: «A besoj në Perëndinë?», por edhe:

«A po e njoh gjithnjë e më shumë Perëndinë dhe a po lejoj që besimi im të shndërrohet në dashuri?»

Sepse për Shën Pavlin, besimi, dashuria, hiri, Fryma e Shenjtë dhe njohja e Perëndisë nuk janë gjëra të ndara. Ato bashkohen në një jetë që gjithnjë e më shumë përmblidhet në Krishtin!

APOSTULLI, Efesianëve 1:1-9

Fri, 18 Sep 2026 10:13:00 +0000

Nga: Çenkuela Selenica

Pavli, apostull i Jisu Krishtit me vullnetin e Perëndisë, shenjtëve që janë në Efes dhe besimtarëve në Krishtin Jisu, hir mbi ju dhe paqe prej Perëndisë, Atit tonë, dhe prej Zotit Jisu Krisht. I bekuar qoftë Perëndia dhe Ati i Zotit tonë Jisu Krisht, që na bekoi me çdo bekim shpirtëror në vendet qiellore me anë të Krishtit, siç edhe na zgjodhi ne me anë të tij para se të themelohet bota, që të jemi shenjtorë dhe të paqortueshëm përpara tij në dashuri, duke na paracaktuar për birësim tek vetë ai me anë të Jisu Krishtit, sipas pëlqimit të vullnetit të tij, për mburrje të lavdisë së hirit të tij, të cilin na e dhuroi me anë të të Dashurit të tij, tek i cili kemi shpërblimin me anë të gjakut të tij, ndjesën e fajeve, sipas pasurisë së hirit të tij, të cilin na e dha me të tepërt me çdo urtësi e mençuri, duke na njohur misterin e vullnetit të tij sipas pëlqimit të tij, që e pati paracaktuar në vetvete.

Ky fragment nga Efesianëve 1:1–9 është një nga tekstet më të thella të Shën Pavlit për hirin, birësimin, shpëtimin dhe misterin e vullnetit të Perëndisë në Krishtin. Mund ta lexojmë si një himn lavdërimi: gjithçka fillon nga Perëndia dhe përmbushet në Krishtin.

1. «Pavli, apostull i Jisu Krishtit me vullnetin e Perëndisë»

Pavli nuk e paraqet veten si dikush që mori vetë një titull apo një mision. Apostullati i tij është “me vullnetin e Perëndisë”.

Kjo na kujton se thirrja e krishterë nuk është thjesht një projekt personal. Perëndia thërret, dhe njeriu përgjigjet me liri. Prandaj jeta shpirtërore kërkon dallim dhe bindje ndaj vullnetit të Perëndisë, jo vetëm dëshirës sonë.

2. «Hir mbi ju dhe paqe»

Pavli bashkon dy fjalë themelore:

Hiri – dhurata e pamerituar e Perëndisë.
Paqja – pajtimi dhe bashkimi i njeriut me Perëndinë.

Paqja e vërtetë, sipas Pavlit, nuk është thjesht mungesa e problemeve. Ajo lind nga marrëdhënia me Perëndinë në Krishtin.

3. «Na bekoi me çdo bekim shpirtëror në vendet qiellore me anë të Krishtit»

Këtu Pavli nuk flet kryesisht për bekime materiale. “Çdo bekim shpirtëror” lidhet me atë që Krishti i jep njeriut: hirin, birësimin, faljen, njohjen e Perëndisë dhe bashkimin me Të.

Burimi është një: Krishti.

Prandaj jeta e krishterë nuk është përpjekje për të gjetur shumë burime të ndryshme shpirtërore. Gjithçka përqendrohet në Krishtin.

4. «Na zgjodhi... para se të themelohet bota»

Kjo është një pjesë që kërkon shumë kujdes.

Pavli thotë se Perëndia na zgjodhi “në Krishtin” që të jemi:

“shenjtorë dhe të paqortueshëm përpara tij në dashuri.”

Pra theksi nuk është thjesht: “Disa njerëz janë zgjedhur dhe të tjerët janë braktisur.”

Qëllimi i zgjedhjes që përshkruan Pavli është shenjtëria dhe dashuria.

Perëndia dëshiron që njeriu të bëhet i shenjtë dhe të jetojë në dashuri përpara Tij.

5. «Duke na paracaktuar për birësim»

Kjo është ndoshta një nga fjalët më të bukura të fragmentit.

Qëllimi i shpëtimit nuk është vetëm që njeriu të “shpëtojë nga dënimi”. Pavli përdor një marrëdhënie familjare:

birësim tek Perëndia.

Me anë të Krishtit, njeriu thirret të bëhet fëmijë i Perëndisë me hir.

Kjo ndryshon mënyrën se si e shohim Perëndinë. Ai nuk paraqitet vetëm si Gjykatës, por si Atë që e afron njeriun pranë Tij.

6. «Për mburrje të lavdisë së hirit të tij»

Gjithçka kthehet përsëri te hiri.

Njeriu nuk mund të thotë: “E shpëtova veten me forcat e mia.”

Shpëtimi është dhuratë. Por kjo dhuratë nuk e anulon bashkëpunimin njerëzor. Njeriu duhet ta pranojë, ta ruajë dhe të jetojë në të.

Prandaj në jetën shpirtërore kemi gjithmonë këtë bashkëpunim:

Hiri i Perëndisë + përgjigjja e lirë e njeriut.

7. «Në të cilin kemi shpërblimin me anë të gjakut të tij, ndjesën e fajeve»

Këtu Pavli kalon drejtpërdrejt te Kryqi.

Gjaku i Krishtit lidhet me faljen e mëkateve.

Kjo do të thotë se mëkati nuk është thjesht një shkelje juridike. Ai prish marrëdhënien e njeriut me Perëndinë. Në Krishtin, kjo marrëdhënie mund të shërohet.

Prandaj falja është një shprehje e jashtëzakonshme e dashurisë së Perëndisë.

8. «Sipas pasurisë së hirit të tij, të cilin na e dha me të tepërt»

Pavli përdor një gjuhë të bollshme: pasuria e hirit.

Hiri i Perëndisë nuk paraqitet si diçka e varfër, e kufizuar apo e dhënë me dorë të shtrënguar. Perëndia jep me bollëk.

Por njeriu duhet të bëhet i aftë ta marrë këtë dhuratë.

Këtu fillon edhe jeta e pendimit: zemra hapet gradualisht ndaj asaj që Perëndia tashmë dëshiron t'i japë.

9. «Duke na njohur misterin e vullnetit të tij»

“Misteri” këtu nuk do të thotë diçka misterioze në kuptimin e një sekreti të errët.

Në gjuhën e Shkrimit, misteri është plani i Perëndisë që ishte i fshehur dhe që tani zbulohet në Krishtin.

Perëndia po i zbulon njeriut diçka që njeriu nuk mund ta njihte vetëm me fuqinë e vet.

Dhe qendra e këtij misteri është Krishti.

Mesazhi qendror i Apostullit

Nëse do ta përmblidhnim Efesianëve 1:1–9 në një varg mendimi, do të ishte:

Perëndia, në dashurinë dhe hirin e Tij, na thërret në Krishtin për shenjtëri, na jep birësimin, na fal mëkatet dhe na zbulon misterin e vullnetit të Tij.

Dhe vëreni diçka shumë të bukur: Pavli nuk fillon me atë që njeriu duhet të bëjë për Perëndinë. Ai fillon me atë që Perëndia ka bërë për njeriun.

Pastaj, pikërisht sepse Perëndia na ka dhënë këtë hir, njeriu thirret të përgjigjet me një jetë “të shenjtë dhe të paqortueshme... në dashuri.”

Pra, në qendër të këtij Apostulli janë katër fjalë:

Krishti, Hiri, Birësimi, Dashuria.

Dhe kjo është shumë karakteristike për Shën Pavlin: shpëtimi nuk është thjesht të largohesh nga mëkati; është të hysh në një marrëdhënie të re me Perëndinë, në Krishtin, si fëmijë të Tij, dhe të jetosh në dashuri!

APOSTULLI, Galatianëve 6:2-10

Fri, 18 Sep 2026 10:09:00 +0000

Nga: Çenkuela Selenica

Mbajani barrët njëri-tjetrit, edhe kështu përmbushni ligjin e Krishtit. Sepse në i duket ndonjërit se diç është, duke qenë asgjë, gënjen vetveten. Por gjithësecili le të provojë punën e tij, dhe vetëm atëherë do të ketë përse të mburret për vetveten, edhe jo për tjetrin. Sepse gjithësecili do të mbajë barrën e vet. Edhe atij që i mësohet fjala, le të bëjë pjesëtar në të gjitha të mirat atë që e mëson. Mos u gënjeni, Perëndia nuk përbuzet; sepse ç'të mbjellë njeriu, këtë edhe do të korrë. Sepse ai që mbjell në mish të tij, prej mishit do të korrë prishje; por ai që mbjell në Frymë, prej Frymës do të korrë jetë të përjetshme. Le të mos ligështohemi pra duke bërë të mirën, sepse po të mos ligështohemi, do të korrim në kohën e duhur. Prandaj deri sa kemi kohë, le të punojmë të mirën në të gjithë, e më fort në ata që janë në një besim me ne.

Ky Apostull nga Galatianëve 6:2–10, është një thirrje e fuqishme për dashuri konkrete, përulësi, përgjegjësi personale dhe këmbëngulje në të mirën. Shën Pavli na thotë: «Mbajani barrët njëri-tjetrit, edhe kështu përmbushni ligjin e Krishtit». Këtu dashuria e krishterë nuk paraqitet vetëm si një ndjenjë, por si një veprim konkret: të mos jemi indiferentë ndaj dhimbjes, dobësisë dhe vështirësive të tjetrit. Të mbash barrën e vëllait do të thotë ta ndihmosh, ta mbështesësh, të lutesh për të dhe të mos e braktisësh në momentin e vështirësisë. Kjo është pikërisht «ligji i Krishtit», ligji i dashurisë që kërkon të dalim nga vetvetja dhe të kujdesemi për tjetrin. Megjithatë, Shën Pavli na kujton menjëherë edhe përgjegjësinë personale: «Në i duket ndonjërit se diç është, duke qenë asgjë, gënjen vetveten». Kjo është një paralajmërim kundër krenarisë dhe krahasimit me të tjerët. Njeriu mund të mendojë se është më i mirë, më i fortë ose më shpirtëror se dikush tjetër, por Apostulli na fton të shikojmë më parë veten tonë. Prandaj thotë: «Gjithsecili le të provojë punën e tij». Pyetja e krishterë nuk është «A jam më i mirë se tjetri?», por «Si jam unë përpara Perëndisë?». Kjo lidhet drejtpërdrejt me përulësinë dhe pendimin, sepse njeriu që sheh veten me sinqeritet nuk ka nevojë të mburret përballë të tjerëve. Më pas Apostulli thotë: «Sepse gjithësecili do të mbajë barrën e vet». Kjo nuk bie ndesh me thirrjen për të mbajtur barrët e njëri-tjetrit. Përkundrazi, na mëson dy të vërteta që duhet të bashkohen: duhet ta ndihmojmë tjetrin në barrën e tij, por askush nuk mund të jetojë jetën shpirtërore në vendin tonë. Dikush mund të na ndihmojë, të lutet për ne dhe të na mbështesë, por përgjegjësia për zgjedhjet dhe jetën tonë përpara Perëndisë mbetet personale.

Pastaj vjen një nga mësimet më të fuqishme të këtij Apostulli: «Ç’të mbjellë njeriu, këtë edhe do të korrë». Jeta jonë është si një tokë në të cilën çdo ditë mbjellim diçka. Mbjellim me mendimet tona, me fjalët tona, me zgjedhjet tona dhe me veprat tona. Kur mbjellim dashuri, falje, lutje, mëshirë, pendim dhe vepra të mira, mbjellim në Frymë; ndërsa kur jetojmë vetëm sipas egoizmit, dëshirave dhe largimit nga Perëndia, mbjellim në mish. Prandaj Shën Pavli thotë: «Ai që mbjell në mish të tij, prej mishit do të korrë prishje; por ai që mbjell në Frymë, prej Frymës do të korrë jetë të përjetshme». Kjo na kujton se asnjë zgjedhje shpirtërore nuk është e parëndësishme. Ajo që kultivojmë vazhdimisht në zemër formon edhe jetën tonë. Por Apostulli nuk ndalet këtu. Ai na jep edhe një fjalë të madhe ngushëllimi: «Le të mos ligështohemi pra duke bërë të mirën».

Ka momente kur njeriu lodhet duke bërë të mirën, sidomos kur nuk sheh menjëherë frytet e përpjekjeve të tij. Mund të lutemi dhe të mos shohim ndryshim, të bëjmë mirë dhe të mos marrim mirënjohje, të falim dhe të mos kuptohemi, të përpiqemi të jetojmë sipas Perëndisë dhe të duket sikur asgjë nuk po ndryshon. Por Shën Pavli na thotë: «Po të mos ligështohemi, do të korrim në kohën e duhur». Jo domosdoshmërisht në kohën që dëshirojmë ne, por në kohën e duhur të Perëndisë. Prandaj kërkohet durim, besim dhe qëndrueshmëri.

Në fund Apostulli na jep një udhëzim shumë të thjeshtë dhe njëkohësisht shumë të madh: «Deri sa kemi kohë, le të punojmë të mirën në të gjithë». Jeta e krishterë nuk është vetëm kujdesi për shpëtimin personal, por edhe të bëhemi burim dashurie, ndihme, ngushëllimi dhe mëshire për të tjerët. Jo vetëm për ata që na duan, jo vetëm për ata që mendojnë si ne, por për të gjithë. Kështu, i gjithë Apostulli mund të përmblidhet në këtë thirrje: mos u krahaso me të tjerët, mos u mburr, mos e lër vëllanë vetëm në barrën e tij, merr përgjegjësinë për jetën tënde dhe vazhdo të mbjellësh të mirën në Frymë. Sepse ajo që mbillet me besim, dashuri dhe qëndrueshmëri do të japë fryt në kohën e duhur. Në fillim Apostulli thotë: «Mbajani barrët njëri-tjetrit», ndërsa në fund thotë: «Le të punojmë të mirën në të gjithë». Në këtë mënyrë, Shën Pavli na tregon se jeta në Krishtin nuk është një jetë e mbyllur në vetvete, por një jetë në të cilën dashuria për Perëndinë bëhet dashuri konkrete për njeriun!

APOSTULLI 2 Korinthianëve 13:3-13

Wed, 02 Sep 2026 10:28:00 +0000

Nga: Çenkuela Selenica

Meqenëse kërkoni provë që nëpërmjet meje flet Krishti, i cili s’është i dobët tek ju, po i fuqishëm në ju. Sepse, ndonëse u kryqëzua prej dobësie, por rron prej fuqisë së Perëndisë; sepse edhe ne megjithëse jemi të dobët në të, por do të rrojmë bashkë me të në ju prej fuqisë së Perëndisë. Shikoni veten tuaj, nëse jeni në besë; provoni veten tuaj; apo s’e njihni veten tuaj se Jisu Krishti është në ju? Veç në qofshi të paprovuar në ndonjë gjë.

Edhe shpresoj se do ta njihni që ne s’jemi të paprovuar. Edhe i lutem Perëndisë që të mos bëni ndonjë gjë të ligë; jo që të dukemi ne të provuar, po që të bëni ju të mirën, edhe ne le të jemi të paprovuar. Sepse s’mundemi të bëjmë gjë kundër së vërtetës, po për të vërtetën. Sepse gëzohemi, kur ne jemi të dobët e ju jeni të fuqishëm; për këtë edhe lutemi, për përsosjen tuaj. Prandaj i shkruaj këto kur jam larg, që të mos sillem ashpër kur të jem afër, sipas pushtetit që më ka dhënë Zoti për të ndërtuar, edhe jo për të shkatërruar.

Pra, vëllezër, gëzohuni, ngushëllohuni, jini në një mendje, kini paqe, edhe Perëndia i dashurisë dhe i paqes do të jetë bashkë me ju. Përshëndetni njëri-tjetrin me puthje të shenjtë. Ju përshëndesin të gjithë shenjtorët. Hiri i Zotit Jisu Krisht dhe dashuria e Perëndisë, edhe pjesëmarrja e Frymës së Shenjtë qoftë me ju të gjithë. Amin.

Koment mbi Apostullin

2 Korinthianëve 13: 3–13

Në fillim, Apostulli Pavël u drejtohet Korinthianëve që kërkonin një provë se Krishti fliste nëpërmjet tij. Pavli u kujton se fuqia e Krishtit nuk matet sipas dobësisë së jashtme të njeriut. Krishti “u kryqëzua prej dobësie, por rron prej fuqisë së Perëndisë”. Kryqi dukej si dobësi dhe humbje, por pikërisht aty u shfaq fuqia e Perëndisë dhe fitorja mbi vdekjen.

Kjo vlen edhe për jetën e krishterë: shpesh ajo që duket si dobësi përpara botës si përulësia, durimi, pendimi, falja dhe mohimi i vetvetes, mund të jetë pikërisht vendi ku vepron fuqia e Perëndisë.

Por më pas Pavli nuk iu thotë Korinthianëve të shqyrtojnë atë; ai iu thotë:

“Shikoni veten tuaj, nëse jeni në besë; provoni veten tuaj.”

Kjo është zemra e këtij Apostulli. I krishteri nuk duhet të merret vazhdimisht me gabimet e të tjerëve, por së pari të hyjë në zemrën e vet dhe të pyesë:

A jeton Krishti në mua?
A është besimi im i gjallë?
A po luftoj kundër mëkatit apo jam pajtuar me të?
A ka në mua pendim, dashuri, paqe dhe të vërtetë?

Pyetja e Pavlit është veçanërisht e thellë:

“Apo s’e njihni veten tuaj se Jisu Krishti është në ju?”

Këtu Apostulli na kujton se krishterimi nuk është vetëm të dish për Krishtin, por të lejosh që Krishti të jetojë në ty. Besimi nuk është vetëm njohuri, por jetë e re.

Pastaj Pavli tregon një dashuri shumë të pastër baritore. Ai thotë se lutet që ata të mos bëjnë asgjë të keqe, jo që ai vetë të duket i drejtë apo i fuqishëm. Madje thotë:

“Sepse gëzohemi, kur ne jemi të dobët e ju jeni të fuqishëm.”

Kjo është një shenjë e madhe e dashurisë së vërtetë: nuk kërkon lavdinë e vet, por shpëtimin dhe rritjen e tjetrit. Pavli nuk dëshiron t'i sundojë; dëshiron t'i ndërtojë.

Prandaj thotë:

“...sipas pushtetit që më ka dhënë Zoti për të ndërtuar, edhe jo për të shkatërruar.”

Kjo është një fjalë shumë e rëndësishme për çdo marrëdhënie shpirtërore. Autoriteti që vjen nga Krishti nuk përdoret për të poshtëruar, manipuluar apo shkatërruar një njeri, por për ta ngritur, shëruar dhe çuar drejt Krishtit.

Në fund, pas gjithë qortimit, Apostulli nuk përfundon me dënim, por me një thirrje për gëzim, ngushëllim, unitet dhe paqe:

“Gëzohuni, ngushëllohuni, jini në një mendje, kini paqe...”

Dhe pastaj vjen një nga përshëndetjet më të bukura të Shkrimit:

“Hiri i Zotit Jisu Krisht dhe dashuria e Perëndisë, edhe pjesëmarrja e Frymës së Shenjtë qoftë me ju të gjithë.”

Këtu shohim qartë Trininë e Shenjtë: Birin, Atin dhe Frymën e Shenjtë. Jeta e Kishës dhe jeta e të krishterit përmblidhen në hirin e Krishtit, dashurinë e Atit dhe pjesëmarrjen në Frymën e Shenjtë.

Mesazhi kryesor

Ky Apostull na mëson se forca e krishterë nuk është krenaria, por fuqia e Krishtit që vepron në dobësinë tonë. Prandaj duhet të shqyrtojmë veten, të mos pajtohemi me mëkatin, të kërkojmë pendimin dhe të kujdesemi që Krishti të jetë realisht brenda nesh.

Dhe njëkohësisht na mëson diçka shumë të bukur për dashurinë: njeriu që do vërtet nuk kërkon të fitojë mbi tjetrin; kërkon që tjetri të bëhet më i fortë në Krishtin.

Në fund, qëllimi nuk është shkatërrimi, por përsosja; jo ndarja, por paqja; jo lavdia e njeriut, por lavdia e Perëndisë.

Apostulli na lë me një pyetje që secili duhet t'ia bëjë vetes:

“A jeton vërtet Jisu Krishti në mua?”

Sepse kjo është prova më e madhe e besimit: jo vetëm çfarë themi për Krishtin, por nëse Krishti është bërë jetë në ne!

Udhëtojmë me Krishtin!

Fri, 31 Jul 2026 08:13:00 +0000

Nga: Çenkuela Selenica

Ka udhëtime që zgjasin disa orë, disa ditë apo disa vite. Por ekziston një udhëtim që zgjat gjithë jetën dhe vazhdon në përjetësi. Është udhëtimi me Krishtin.

Ky udhëtim nuk fillon me këmbët tona, por me një zemër që vendos t'i thotë Zotit: "Po, dua të vij pas Teje."

Në fillim rruga duket e bukur. Pastaj vijnë sprovat. Vijnë lotët. Vijnë heshtjet e Perëndisë. Vijnë momentet kur mendon se je vetëm. Por pikërisht atëherë Krishti ecën më pranë teje. Ai nuk largohet në errësirë; Ai ecën në errësirë bashkë me ne.

Shën Isaak Siriani shkruan:
"Mos kërko një jetë pa sprova. Kërko që Krishti të jetë me ty në çdo sprovë."

Të udhëtosh me Krishtin nuk do të thotë të mos biesh. Do të thotë të ngrihesh çdo herë duke kapur dorën e Tij. Shenjtorët nuk u bënë shenjtorë sepse nuk ranë kurrë. Ata u bënë shenjtorë sepse nuk pushuan kurrë së kthyeri tek Krishti.

Shën Siluani i Malit Athos thoshte:
"Shpirti që e ka njohur Krishtin, e kërkon Atë ditë e natë dhe nuk gjen prehje larg Tij."

Sa herë mundohemi ta bëjmë rrugën vetëm, lodhemi. Zemra boshatiset. Gëzimi shuhet. Sepse njeriu është krijuar për të ecur me Perëndinë, jo pa Të. Asnjë sukses, asnjë njeri, asnjë kënaqësi e kësaj bote nuk mund t’a mbushë zbrazëtinë që vetëm Krishti mund t’a mbushë.

Krishti nuk na kërkon të jemi të përsosur që të ecim me Të. Ai na kërkon vetëm të mos ndalojmë së ecuri drejt Tij. Edhe nëse hapat tanë janë të vegjël... edhe nëse rrëzohemi... edhe nëse qajmë... Ai pret vetëm një gjë: të mos ia lëshojmë dorën.

Shën Porfirio na kujton:
"Aty ku është Krishti, nuk ka vend për dëshpërimin."

Një ditë ky udhëtim do të marrë fund. Do të mbyllen sytë tanë për këtë botë dhe do të hapen për përjetësinë. Atëherë nuk do të ketë rëndësi sa pasuri kemi grumbulluar, sa famë kemi fituar apo sa njerëz na kanë duartrokitur. Do të ketë rëndësi vetëm një pyetje: "A e udhëtove jetën tënde me Krishtin?"

Mos ki frikë nga rruga. Ki frikë vetëm nga një gjë: të ecësh pa Krishtin. Sepse edhe rruga më e vështirë me Krishtin të çon në jetë, ndërsa edhe rruga më e lehtë pa Të përfundon në zbrazëti.

Le t’a kapim dorën e Krishtit sot. Jo nesër. Jo kur të bëhemi më të mirë. Sot. Sepse lumturia e vërtetë nuk gjendet në fund të udhëtimit... por në faktin se çdo hap e bëjmë bashkë me Të!

APOSTULLI: Juda 1-25

Fri, 19 Jun 2026 12:22:00 +0000

Nga: Çenkuela Selenica

Juda, shërbëtor i Jisu Krishtit, edhe i vëllai i Jakovit, të thirrurve që janë të shenjtëruar prej Perëndisë Atë edhe të ruajtur prej Jisu Krishtit,

përdëllim dhe paqe e dashuri, u shumoftë në ju. Të dashur, pasi bëj çdo kujdes t’ju shkruaj juve për shpëtimin e përbashkët, pata nevojë t’ju shkruaj e t’ju lutem të luftoni për besimin që iu dha një herë e mirë shenjtëve.

Sepse hynë fshehurazi disa njerëz, të cilët ishin shënuar që më parë për këtë dënim, njerëz të pabesë, që kthejnë hirin e Perëndisë tonë në shthurje, edhe mohojnë të vetmin Kryezot Perëndi, dhe Zotin tonë Jisu Krisht. Edhe dua t’ju kujtoj, ndonëse ju e dini mirë këtë, se Zoti, si shpëtoi popullin nga dheu i Egjiptit, pastaj i humbi ata që nuk besuan. Edhe engjëjt që nuk ruajtën gjendjen e tyre të parë, por lanë banesën e tyre, i ka ruajtur me vargonj të përjetshëm nën errësirë, për gjyqin e ditës së madhe. Porsi Sodoma e Gomorra edhe qytetet rreth tyre, që u dhanë në kurvëri në mënyrë të ngjashme me të atyre, edhe shkuan prapa tjetër mishi, janë vënë përpara si shembull duke u munduar me zjarr të përjetshëm. Gjithashtu edhe këta, duke parë ëndrra, ndotin trupin dhe nuk përfillin pushtetin, edhe ofiqet i blasfemojnë.

Edhe Mihaili, kryeengjëlli, kur duke luftuar për trupin e Moisiut hahej me djallin, nuk guxoi të bjerë kundër atij ndonjë dënim blasfemie, por tha: Zoti të qortoftë. Edhe këta për gjëra që nuk i dinë blasfemojnë; edhe prishen për ato që i dinë prej natyre, porsi shtazët pa mend. Mjerë ata! Sepse ecën në udhën e Kainit, edhe për fitim u derdhën me vrap pas mashtrimit të Balaamit, edhe humbën në kundërshtimin e Koreut. Këta janë njolla në gostitë e dashurisë suaj, kur hanë e pinë bashkë me ju pa frikë, edhe kullosin veten e tyre; janë re pa ujë që sillen andej e këtej prej erërave; janë drurë vjeshte të pafrytshëm, dy herë të vdekur, të shkulur nga rrënjët; valë deti të egra që shkumëzojnë turpet e tyre; yje që enden andej e këtej, për të cilët është ruajtur errësira e zezë për gjithë jetën. Edhe për këta profetizoi edhe Enohu, i shtati nga Adami, duke thënë: “Ja tek erdhi Zoti me mijëra prej shenjtorëve të tij, që të bëjë gjyq për të gjithë, edhe të qortojë gjithë të pabesët në mes të atyre, për gjithë veprat e pabesisë së atyre që punuan me pabesi, edhe për të gjitha fjalët e ashpra që mëkatarët e pabesë folën kundër tij”.

Këta janë murmuritës, qaramanë, që ecin sipas dëshirave të tyre; edhe goja e tyre flet fjalë fort të fryra, edhe përkëdhelin njerëz, që të kenë përfitim nga ata.

Po ju, o të dashur, kujtoni fjalët që u parathanë nga apostujt e Zotit tonë Jisu Krisht, se ju thoshin juve: “se në kohën e fundit do të ketë përqeshës që do të ecin sipas dëshirimeve të pabesive të tyre”. Këta janë ata që përçajnë, gjallësorë, që s’kanë Frymë. Po ju, o të dashur, duke ndërtuar veten tuaj mbi besimin tuaj fort të shenjtë, e duke u lutur me Frymë të Shenjtë, ruani veten tuaj në dashurinë e Perëndisë, duke pritur përdëllimin e Zotit tonë Jisu Krisht për jetë të përjetshme. Edhe disa përdëllejini, kur hahen me ju; edhe të tjerë shpëtojini me frikë, duke i rrëmbyer nga zjarri, edhe duke urryer edhe rrobën që është fëlliqur nga mishi. Edhe atij që mund t’ju ruajë të pafajshëm dhe t’ju paraqesë përpara lavdisë së tij faqebardhë e me ngazëllim, të vetmit Perëndi të ditur, Shpëtimtarit tonë, i qoftë lavdi dhe madhështi, fuqi dhe pushtet, edhe tani edhe në gjithë jetët. Amin.

Koment mbi Apostullin, Juda 1-25

Apostulli i sotëm është një thirrje e fuqishme për ruajtjen e pastërtisë së besimit dhe të jetës në Krishtin, në një botë ku gjithmonë ekziston rreziku që e Vërteta të shtrembërohet dhe hiri i Perëndisë të përdoret si justifikim për mëkatin. Apostull Juda nuk iu drejtohet vetëm të krishterëve të kohës së tij, por edhe çdo brezi që do të përballet me mashtrime, herezi dhe jetë të larguar nga Perëndia.

Që në fillim ai iu kujton besimtarëve se ata janë të thirrur, të shenjtëruar nga Ati dhe të ruajtur prej Jisu Krishtit. Identiteti i të krishterit nuk buron nga forca e tij, por nga hiri i Perëndisë, i Cili e thërret njeriun në bashkim me Të dhe e mbron nëse ai qëndron besnik.

Më pas Apostulli bën një thirrje të fortë: "luftoni për besimin që iu dha një herë e mirë shenjtorëve." Besimi nuk është diçka që ndryshon sipas kohës apo dëshirave të njerëzve, por është thesari i shenjtë që Kisha ka marrë nga Krishti dhe Apostujt. Etërit e Shenjtë mësojnë se ruajtja e besimit është një përgjegjësi e çdo të krishteri, sepse nga besimi i drejtë lind edhe jeta e drejtë.

Juda paralajmëron për njerëzit që e kthejnë hirin e Perëndisë në shthurje. Ata flasin për lirinë, por jetojnë në robërinë e pasioneve. Ata përpiqen të justifikojnë mëkatin dhe të relativizojnë urdhërimet hyjnore. Ky paralajmërim mbetet aktual edhe sot, kur shpesh njeriu dëshiron një krishterim pa pendim, pa asketizëm dhe pa luftë shpirtërore.

Për të treguar se Perëndia është njëkohësisht i mëshirshëm dhe i drejtë, Apostulli sjell disa shembuj nga historia e shpëtimit. Populli që u shpëtua nga Egjipti u dënua për shkak të mosbesimit; engjëjt që nuk ruajtën gjendjen e tyre ranë nga lavdia; Sodoma dhe Gomorra u bënë shembull i pasojave të shthurjes. Mesazhi është i qartë: askush nuk shpëtohet vetëm sepse ka marrë një dhuratë nga Perëndia, por duhet të qëndrojë besnik deri në fund.

Një nga momentet më domethënëse është përmendja e Kryeengjëllit Mihail, i cili, edhe kur përballej me djallin, nuk përdori fjalë blasfemuese, por tha vetëm: "Zoti të qortoftë." Kjo na mëson përulësinë e vërtetë. Edhe forcat qiellore nuk mbështeten në krenarinë e tyre, por në autoritetin e Perëndisë. I krishteri nuk është thirrur të mburret apo të gjykojë me arrogancë, por të lërë drejtësinë në duart e Zotit.

Juda i përshkruan mësuesit e rremë me figura të fuqishme: re pa ujë, drurë të pafrytshëm, valë deti që nxjerrin turpin e tyre dhe yje endacakë që humbasin në errësirë. Këto pamje tregojnë një jetë pa Frymën e Shenjtë, pa fryt dhe pa drejtim. Ato duken sikur premtojnë jetë, por nuk japin asgjë; duken sikur ndriçojnë, por në të vërtetë çojnë në humbje.

Në kontrast me ta, Apostulli iu drejtohet besimtarëve me një udhëzim plotë shpresë: "Ndërtoni veten tuaj mbi besimin tuaj fort të shenjtë, duke u lutur me Frymë të Shenjtë, ruani veten tuaj në dashurinë e Perëndisë." Jeta e krishterë nuk është vetëm shmangie e së keqes, por ndërtim i vazhdueshëm në besim, lutje, dashuri dhe pritje të mëshirës së Krishtit.

Veçanërisht prekës është këshillimi për marrëdhënien me ata që janë larguar nga e Vërteta. Apostulli nuk kërkon urrejtje ndaj njeriut, por mëshirë dhe kujdes shpirtëror. Disa duhen bindur me butësi, të tjerë duhen shpëtuar me frikë, si dikush që rrëmbehet nga flakët. Në të njëjtën kohë ai kërkon të urrejmë mëkatin dhe jo njeriun, duke mos lejuar që ndotja e mëkatit të bëhet pjesë e jetës sonë.

Apostulli përfundon me një himn madhështor lavdërimi, duke kujtuar se vetëm Perëndia mund të na ruajë të pafajshëm dhe të na paraqesë përpara lavdisë së Tij me gëzim. Shpëtimi nuk është vepër e meritave njerëzore, por dhuratë e hirit hyjnor, të cilit njeriu i përgjigjet me besim, pendim dhe qëndrueshmëri.

Ky pasazh është një thirrje për vigjilencë shpirtërore. Ai na kujton se besimi duhet ruajtur me përkushtim, se mëkati nuk duhet justifikuar kurrë me emrin e hirit dhe se dashuria e vërtetë për Perëndinë shprehet në besnikëri ndaj së Vërtetës. Kur i krishteri ndërton jetën mbi besimin apostolik, mbi lutjen dhe mbi mëshirën e Krishtit, ai nuk ka frikë nga mashtrimi i botës, sepse ruhet nga Ai që është i vetmi Shpëtimtar, të Cilit i përket lavdia, madhështia, fuqia dhe pushteti në jetë të jetëve!

Amin!