Besimi i Krishterë Orthodhokse - Zyra e Katekizmit Kryepiskopata e Tiranës - HISTORI MREKULLIE DHE TEMA SHPIRTËRORE

Krishti, Biri i Perëndisë !

Tue, 02 Dec 2025 12:53:00 +0000

Nga: Çenkuela Selenica

Zbulesa e përjetshme e Fjalës së Mishëruar sipas Etërve të Shenjtë

Në qendër të Besimit të Krishterë qëndron misteri i madh i mishërimit: Fjala e përjetshme e Atit, Biri i Perëndisë, u bë njeri për shpëtimin e botës. Ky është themeli i të gjithë Teologjisë, burimi i çdo zbulese dhe çdo jete në Kishë. Siç dëshmon Ungjillori i Dashurisë, Joani :

“ Në fillim ishte Fjala, dhe Fjala ishte me Perëndinë, dhe Fjala ishte Perëndi... Dhe Fjala u bë mish dhe banoi ndër ne. ” (Joan 1:1,14)

Ky pohim përmban në vetvete gjithë thellësinë e Ungjillit. Në të shpaloset dashuria e pamatë e Perëndisë për njeriun dhe thirrja e krijesës për t’u bërë pjesëtare e jetës hyjnore.

1. Biri i përjetshëm dhe jo i krijuar

Kisha e Shenjtë, nëpërmjet Etërve të saj, pohon se Krishti është Biri i përjetshëm i Atit , i lindur prej Tij përpara çdo kohe, “Dritë prej drite, Perëndi i vërtetë prej Perëndisë së vërtetë, i lindur, jo i bërë, i njëqenësishëm me Atin”.

Kjo nuk është një formulë dogmatike e thatë, por pohimi i vetë realitetit të jetës hyjnore: Ati nuk ka qenë kurrë pa Birin, sepse dashuria është përjetësisht bashkëdhënëse.

Shën Joan Damaskinoi thotë :

“ Biri nuk është krijesë, por lindje e përjetshme e Atit; Ai është Fjala e tij, imazhi i përsosur dhe pasqyrimi i natyrës së Tij.”

Në këtë mënyrë, Zoti i zbuluar në Krishtin nuk është i largët, por vetë dashuria që del nga Ati dhe që vepron në Shpirtin e Shenjtë.

2. Misteri i Mishërimit: Zoti që bëhet njeri, pa pushuar së qeni Zot

Shën Athanasi i Madh, në veprën e tij “Mbi Mishërimin e Fjalës”, na mëson se Biri i Perëndisë mori trup njerëzor jo për nevojë, por për dashuri.

“Ai u bë njeri, që ne të bëhemi hyjnorë nëpërmjet hirit.”

Në Krishtin , hyjnorja dhe njerëzorja nuk përzihen, as ndahen, por bashkohen në mënyrë të përsosur “ Pa ndryshim, pa ndarje dhe pa përzierje ”, siç dëshmon Këshilli i IV Ekumenik në Kalcedon.

Ky bashkim i natyrave është themeli i shpëtimit: Krishti si njeri përfaqëson gjithë njerëzimin; si Zot, Ai e shpëton dhe e ngre atë drejt Atit.

Shën Grigor Teologu thekson me thellësi mistike:

“ Ai që është pa trup, merr trup; Ai që është i pasur, bëhet i varfër; Ai që nuk ka vuajtje , vuan të gjitha këto për të shenjtëruar njeriun dhe për t’a ngritur drejt vetë jetës hyjnore. ”

3. Fjala që zbulon fytyrën e Atit

Në Krishtin, njeriu sheh për herë të parë fytyrën e vërtetë të Perëndisë. Ai që tha:

“ Kush më ka parë Mua, ka parë Atin ” (Joani 14:9), e bëri të mundur që dashuria e padukshme të bëhet e dukshme, që Hyjnia të përjetohet në formë njerëzore.

Shën Irineu i Lionit e përmbledh këtë mister me fjalë të pavdekshme:

“ Lavdia e Perëndisë është njeriu që jeton, dhe jeta e njeriut është shikimi i Perëndisë.”

Në Krishtin, Ati nuk është më i panjohur , Ai është Perëndia që afrohet, që vuan me njeriun, që shëron dhe ringjall.

4. Krishti, qendra e gjithësisë dhe e historisë

Sipas Shën Maksim Rrëfimtarit , Krishti është Logosi i të gjitha logoseve, që do të thotë: Kuptimi i thellë dhe arsyeja e ekzistencës së çdo krijese.

“ E gjithë krijesa është bërë për Krishtin dhe në Krishtin, sepse Ai është qëllimi i gjithçkaje.”

Në të, koha dhe përjetësia takohen, qielli dhe toka bashkohen. Çdo dimension i ekzistencës merr kuptim vetëm nëpërmjet Fjalës që e mban në jetë.

Ky është kuptimi i thellë i shprehjes “Në Të u krijua gjithçka” (Kol 1:16): Krishti nuk është pjesë e krijimit, por burimi, qëllimi dhe përmbushja e tij.

5. Krishti, si Zbulesa e Dashurisë Trinitare

Mishërimi nuk është akt i izoluar, por zbulesë e dashurisë trinitare. Në Krishtin, dashuria e Atit, dhurimi i Birit dhe veprimi i Shpirtit të Shenjtë bëhen të njohura në histori.

Shën Isaku i Sirisë na kujton:

“ Në dashurinë e Krishtit, njeriu sheh thellësinë e misterit të Perëndisë. Ai kupton se dashuria është më e madhe se drejtësia.”

Kështu, Biri i Perëndisë bëhet ikona e dashurisë së përjetshme, që e mund vdekjen jo me forcë, por me kryqin, me përulësinë, me faljen.

6. Krishti në jetën e Kishës

Mishërimi i Fjalës nuk është ngjarje e së shkuarës, por realitet i përhershëm që vazhdon në trupin mistik të Tij, Kishën.

Në çdo Liturgji Hyjnore, Biri i Perëndisë iu jep besimtarëve trupin dhe gjakun e Tij, si pjesëmarrje në jetën e përjetshme.

Shën Joan Gojarti thotë:

“ Ai që u mishërua për ne, është Ai që na ushqen me vetveten, që të bëhemi një trup me Të. ”

Kështu, çdo Eukaristi është vazhdim i misterit të mishërimit: Perëndia që zbret në krijesë, për t’a bërë atë të përjetshme.

Përfundim: Krishti, Fjala që vazhdon të mishërohet në zemrën e njeriut

Etërit na mësojnë se mishërimi i Krishtit nuk përfundoi në Betlehem, por vazhdon në shpirtin e çdo njeriu që e pranon me besim dhe me dashuri.

Kur zemra e njeriut pastrohet nga egoizmi dhe mbushet me hir, aty Krishti banon.

Shën Nikolla Kavasila e shpreh kështu:

“ Krishti nuk erdhi vetëm për të na shpëtuar, por për të jetuar në ne. Ai dëshiron që jeta e Tij të bëhet jeta jonë. ”

Prandaj, të rrëfejmë Krishtin si Birin e Perëndisë nuk është thjesht një akt doktrinar, por një mënyrë jete: Një thirrje për bashkim me Të nëpërmjet Kishës, në dashuri, në lutje, në kryq dhe në dritë.

“ Je ti, o Krisht, Biri i Perëndisë së gjallë, që erdhe në botë për të shpëtuar mëkatarët. Në Ty gjejmë dritën, jetën dhe paqen e përjetshme. ”

Bukuria e Vërtetë dhe Kotësia e Ndërhyrjeve Estetike sipas Shenjtorëve !

Mon, 01 Dec 2025 12:19:00 +0000

Nga: Çenkuela Selenica

Në kohën tonë, njeriu është gjithnjë e më shumë i tunduar nga dëshira për t’u dukur “i përsosur” në pamje. Ndërhyrjet estetike në fytyrë dhe trup janë bërë të zakonshme, ndërsa bukuria është shndërruar në mall. Por Kisha Ortodokse e sheh trupin ndryshe: si një tempull të Shpirtit të Shenjtë (1 Kor 6:19), si një dhuratë të shenjtë të Zotit që duhet ruajtur dhe respektuar, jo ndryshuar sipas modës apo egoizmit.

2. Shenjorët për bukurinë dhe pamjen e jashtme

Shën Joan Gojarti ( Krisostomi)

“Zbukurimi i jashtëm është shenjë e varfërisë së brendshme. Ai që zbukuron trupin, shpesh harron shpirtin.”

“Zoti të ka dhënë fytyrën tënde — mos e ndrysho me duar njerëzish, por zbukuroje me virtyt.”

Shën Joani na kujton se bukuria e vërtetë lind nga përmirësimi i shpirtit, jo nga transformimi i jashtëm. Ai e quan “varfëri shpirtërore” përpjekjen për të ndrequr trupin në vend të shpirtit.

Shën Paisi i Athosit

“Njerëzit sot kujdesen për trupin, jo për shpirtin. Rregullojnë fytyrën, por jo zemrën. Dhe pastaj pyesin pse nuk kanë paqe.”

“Nëse njeriu dashuron Krishtin, bukuria e brendshme e dritës hyjnore shndrit edhe në fytyrë.”

Shën Paisi e lidh bukurinë me dashurinë për Krishtin. Ai thotë se fytyra ndriçon kur zemra është e pastër. Asnjë kirurgji nuk mund të japë dritën që jep hiri hyjnor.

Shën Porfiri Kavsokaliviti

“Kur zemra është e qetë dhe plot dashuri, atëherë edhe fytyra ndriçon. Paqja shpirtërore është kozmetika më e përsosur.”

“Mos kërko ta ndryshosh pamjen që Zoti të dha, por lutu që Ai të ndryshojë zemrën tënde.”

Për Shën Porfirin, “kozmetika” e krishterë është paqja e shpirtit, e cila rrezaton jashtë në mënyrë të natyrshme. Ai e quan “marrëzi shpirtërore” dëshirën për t’u bërë dikush tjetër në pamje.

Shën Theofani i Mbyllur

“Kur njeriu përpiqet të ndryshojë fytyrën e tij për t’u pëlqyer të tjerëve, ai dëshmon se nuk e ka kuptuar se është bërë në shëmbëlltyrën e Zotit.”

Në këtë thënie ndodhet thelbi i antropologjisë ortodokse: ne jemi shëmbëlltyra e Zotit. Ndryshimi i jashtëm, kur buron nga krenaria ose pasiguria, është një formë e refuzimit të asaj shëmbëlltyre.

Shën Nektari i Egjinës

“Mos e fyeni krijimin e Zotit me ndryshime të kota. Zoti nuk gabon në asgjë që krijon.”

“Kur kërkojmë të ndryshojmë trupin, shpesh e bëjmë sepse nuk e kemi pranuar veten si bij e bijat e Zotit.”

Ky shenjtor i dashur na mëson për mirënjohjen ndaj trupit që kemi. Të ndryshosh trupin për t’u pëlqyer njerëzve është si të thuash me heshtje se Zoti ka bërë gabim.

Shën Siluan Athoniti

“Sa më shumë e do Zotin, aq më shumë dashuri ndjen edhe për trupin që Ai të ka dhënë — jo për t’a zbukuruar, por për t’a ruajtur si tempull të Tij.”

Shën Siluani e sheh trupin si mjet për dashuri dhe përulësi, jo për vetëlavdi. Ai na kujton se çdo pjesë e trupit është e shenjtë, sepse është banesë e Shpirtit të Shenjtë.

3. Ndërhyrjet estetike dhe qëndrimi i Kishës

Kisha nuk gjykon në mënyrë të verbër: ajo bën dallim midis ndërhyrjeve mjekësore (për shërim, deformime, djegie, dëmtime të rënda) dhe ndërhyrjeve për zbukurim (nga kotësia ose mungesa e pranimit të vetes).

Në rastet e para, ndërhyrja mund të jetë një akt shërimi dhe mirënjohjeje ndaj Zotit.

Në rastet e dyta, ajo është një akt krenarie dhe mosbesimi, një përpjekje për të zëvendësuar dorën e Krijuesit me dorën e njeriut.

4. Bukuria e brendshme si dritë e Zotit

Në spiritualitetin ortodoks , bukuria e vërtetë nuk është as simetri, as rinore, por prania e hirit. Shenjtorët që kanë vuajtur, që kanë jetuar me përulësi e dashuri, shpesh kanë pasur fytyra të ndritshme — një ndriçim që nuk vjen nga kozmetika, por nga Zoti vetë.

“Kush ka Krishtin në zemër, ai është i bukur edhe në pleqëri.” — Thënie popullore athonite.

5. Përfundim

Ndërhyrjet estetike lindin nga dëshira për të “rregulluar” diçka që në fakt është e përsosur në mënyrën që Zoti e ka krijuar.

Por nëse e pranojmë veten si krijesë të Tij, çdo tipar, çdo shenjë, bëhet ikonë e dashurisë së Zotit.

Bukuria e trupit shuhet, ndërsa bukuria e shpirtit rritet — dhe vetëm kjo e fundit është e pavdekshme.

“ Zbukurimi më i lartë është Përulësia. Sepse aty banon Krishti.”

Shën Isak Siriani

Trinia e Shenjtë !

Wed, 15 Oct 2025 11:16:00 +0000

Nga: Çenkuela Selenica

Misteri i Dashurisë Hyjnore në Jetën e Kishës dhe të Njeriut

Në qendër të besimit të Krishterë Ortodoks qëndron Trinia e Shenjtë — Ati, Biri dhe Shpirti i Shenjtë — një Perëndi në tri Hipostaza, një natyrë dhe një thelb. Ky mister i pakapshëm për mendjen njerëzore është themeli i gjithë ekzistencës, burimi i dashurisë dhe unitetit, dhe drita që ndriçon gjithçka që është krijuar. Siç thotë Shën Joan Teologu, “Perëndia është Dashuri” (1 Joan 4:8), dhe kjo dashuri shfaqet pikërisht në bashkimin e përsosur të Tre Personave Hyjnorë.

Misteri që zbulohet, por nuk shterohet

Trinia e Shenjtë nuk është një koncept abstrakt filozofik, por një realitet i gjallë që zbulohet përmes përvojës së shenjtë. Shën Athanasi i Madh thotë: “Ati krijon gjithçka përmes Birit në Shpirtin e Shenjtë; kështu ruhet uniteti i Hyjnisë në shumëllojshmërinë e veprimit.”

Ky bashkëveprim i përjetshëm është shenja e dashurisë së përsosur dhe e lirisë së plotë, ku çdo Person Hyjnor është i dallueshëm, por i pandarë.

Shën Vasili i Madh, në veprën e tij “Mbi Shpirtin e Shenjtë” , shkruan: “Ati është burimi i gjithësisë, Biri është Fjala dhe Drita që ndriçon botën, Shpirti i Shenjtë është Fryma që jep jetë dhe shenjtëri. Të tre janë një, jo në numër, por në natyrë. ”

Zbulimi i Trinisë në histori

Në Dhiatën e Vjetër, Trinia zbulohet në mënyrë të fshehtë — në vizitën e tre udhëtarëve tek Abrahami në Lisat e Mamres (Zan 18), që Shën Andrei Rublev e paraqiti në ikonën e tij të famshme si shëmbëlltyrë të dashurisë trinitare.

Në Dhiatën e Re, zbulimi është i plotë: Në pagëzimin e Krishtit në lumin Jordan dëgjohet zëri i Atit, shihet Biri dhe zbret Shpirti i Shenjtë në trajtën e pëllumbit.

Kështu, Trinia bëhet e dukshme për njerëzimin. Shën Joan Damaskinoi e përmbledh kështu: “Ati është burim, Biri është Fjala, Shpirti është Fryma; Perëndia është një, vepron përmes Birit në Shpirtin, pa ndarje e pa përzierje.”

Trinia e Shenjtë dhe Njeriu

Njeriu, i krijuar “ Sipas shëmbëlltyrës dhe ngjashmërisë së Perëndisë” (Zan 1:26), është i thirrur të pasqyrojë jetën trinitare përmes dashurisë, bashkësisë dhe vetëflijimit. Shën Grigori i Nisës thekson:

“ Siç jeton Ati në dashuri ndaj Birit, dhe Shpirti bashkon dashurinë e tyre, ashtu edhe njeriu është i thirrur të jetojë në dashuri ndaj tjetrit; përndryshe humbet shëmbëlltyrën e Zotit në vetvete.”

Përvoja Shpirtërore e Trinisë

Shenjtorët nuk kanë folur për Trininë me gjuhën e ftohtë të filozofisë, por me gjuhën e përvojës dhe të adhurimit. Shën Serafimi i Sarovit thotë: “Qëllimi i jetës së krishterë është fitimi i Shpirtit të Shenjtë; dhe kur Shpirti banon në njeriun, atëherë Ati dhe Biri janë me të, sepse aty ku është njëri, janë të tre.”

Trinia — Dashuri e Përjetshme që Thërret Njeriun

Trinia e Shenjtë nuk është vetëm një mister për t’u adhuruar, por një ftesë për pjesëmarrje në dashurinë hyjnore. Shën Grigor Teologu thotë:

“ Qëllimi i njeriut është të hyjë në lëvizjen e përjetshme të dashurisë ndërmjet Atit, Birit dhe Shpirtit të Shenjtë! ”

Përfundim

Trinia e Shenjtë është thellësia e pakufijshme e dashurisë, burimi i ekzistencës dhe fryma e çdo shenjtërie. Çdo përpjekje për t’a kuptuar është e mangët, por çdo përpjekje për t’a dashur është fillimi i jetës së amshuar. Në këtë Mister Hyjnor, njeriu gjen kuptimin e tij të vërtetë:

Të jetojë në bashkim me Zotin dhe me të tjerët, në paqe, në dritë dhe në dashuri.
Lavdi Trinisë së Shenjtë, Atit, Birit dhe Shpirtit të Shenjtë, tani e përherë e në jetë të jetëve. Amin.

Frytet e Shpirtit të Shenjtë !

Sat, 04 Oct 2025 08:52:00 +0000

Nga: Çenkuela Selenica

Në jetën e krishterë ortodokse, Shpirti i Shenjtë është burimi i shenjtërimit, i udhëheqjes dhe i shndërrimit të njeriut. Apostull Pavli, në Letrën drejtuar Galatasve, na jep një përmbledhje të qartë të asaj që prodhon prania e Tij në shpirtin e njeriut:

“ Fryti i Shpirtit të Shenjtë është dashuria, gëzimi, paqja, durimi, mirëbërësia, mirësia, besimi, butësia, vetëpërmbajtja.” (Gal. 5:22-23).

Ky fryt i vetëm i Shpirtit të Shenjtë shfaqet në shumë aspekte, si petalet e një luleje të vetme. Shenjtorët, me jetën dhe mësimet e tyre, na e kanë bërë të prekshme këtë realitet shpirtëror!

1. Dashuria (Agapi)

Dashuria është themeli i çdo virtyti dhe shenja më e dukshme e pranisë së Shpirtit të Shenjtë. Shën Joan Gojarti thotë:

“ Dashuria është rrënja, burimi dhe nëna e të gjitha të mirave. Pa dashuri nuk ka shpëtim.”

Shenjtorët na mësojnë se kjo dashuri nuk është thjesht ndjenjë njerëzore, por pjesëmarrje në dashurinë hyjnore, dashuri që fal, që sakrifikohet dhe që nuk kërkon të vetat.

2. Gëzimi

Gëzimi i Shpirtit të Shenjtë nuk varet nga rrethanat e jashtme, por nga bashkimi i brendshëm me Zotin. Shën Serafimi i Sarovit thoshte:

“ Fitoni paqen dhe mijëra rreth jush do të shpëtohen.”

Gëzimi i shenjtë është fryt i lutjes së pandërprerë, i faljes dhe i shpresës tek Krishti.

3. Paqja

Paqja që jep Shpirti i Shenjtë është paqja e Krishtit, që tejkalon çdo mendje njerëzore. Shën Isak Siriani shkruan:

“ Kush e ka fituar paqen e brendshme, bëhet paqe për të gjithë botën.”

Paqja e Shpirtit nuk është thjesht mungesë konflikti, por është prania e Perëndisë në zemër.

4. Durimi

Durimi është fuqia për të përballuar sprovat dhe mundimet pa u thyer. Shenjtorët e kanë parë këtë si një dhuratë të Shpirtit të Shenjtë që e mban shpirtin të pathyeshëm përballë dhimbjes.

Shën Grigor Teologu thotë:

“ Durimi është arma më e fortë se çdo armë tjetër, sepse ai që duron fiton mbi çdo gjë.”

5. Mirëbërja dhe Mirësia

Mirëbërja është dashuria e shndërruar në veprim. Shenjtorët e kanë jetuar këtë përmes bamirësisë, kujdesit për të varfërit dhe mëshirës ndaj të dobtëve.

Shën Vasili i Madh na kujton:

“ Njeriu i vërtetë nuk është ai që grumbullon, por ai që shpërndan. Pasuria që jepet bëhet e përjetshme.”

6. Besimi

Besimi nuk është thjesht pranimi i së vërtetës, por besnikëri ndaj Zotit. Është besim i gjallë, i mbushur me vepra.

Shën Maksim Rrëfimtari thotë:

“ Besimi i vërtetë është bashkimi i njeriut me Perëndinë, përmes dashurisë së vepruar.”

7. Butësia

Butësia nuk është dobësi, por forcë e shpirtit që nuk lejon zemërimin të sundojë mbi dashurinë. Krishti vetë tha:

“ Mësoni prej meje, sepse jam i butë dhe i përulur në zemër.” (Mat. 11:29).

Shën Nektari i Egjinës përmend se butësia është “ Fuqi e madhe që e shëron shpirtin dhe i afron të gjithë tek Krishti.”

8. Vetëpërmbajtja

Vetëpërmbajtja është kontrolli i dëshirave dhe pasioneve përmes hirit të Shpirtit të Shenjtë. Shenjtorët e kanë përshkruar si një disiplinë të brendshme që çliron njeriun.

Shën Andoni mësonte:

“ Kush sundon barkun e tij, sundon edhe demonët.”

Përfundim

Frytet e Shpirtit të Shenjtë nuk janë ideale të paarritshme, por realitet i gjallë në jetën e Kishës. Ato janë dëshmi se Zoti banon në ne dhe se jeta jonë është shndërruar nga hiri i Tij. Shenjtorët na tregojnë se këto fryte janë rruga e sigurt drejt shenjtërimit dhe mbretërisë së përjetshme.

Le të lutemi që edhe ne, me ndërmjetimin e tyre, të mbushim jetën tonë me dashuri, gëzim, paqe, durim, mirësi, besim, butësi dhe vetëpërmbajtje, për lavdi të Trinisë së Shenjtë!

Shpirti i Shenjtë: Drita dhe Forca e Jetës Ortodokse !

Tue, 30 Sep 2025 12:14:00 +0000

Nga: Çenkuela Selenica

Shpirti i Shenjtë është figura më misterioze dhe më e fuqishme e Trinisë Hyjnore, i cili vepron në zemrat dhe jetën e besimtarëve për të udhëhequr, ndriçuar dhe shenjtëruar. Ortodoksia e kupton Shpirtin e Shenjtë si dhuratën më të madhe të Perëndisë, një fuqi që frymëzon dashuri, urtësi dhe shërim shpirtëror!

1. Shpirti i Shenjtë në Shkrimet dhe Traditën Ortodokse

Në Ungjijtë dhe Veprat e Apostujve, Shpirti i Shenjtë paraqitet si Udhërrëfyesi i vërtetë, i cili zbukuron jetën e besimtarit me dhuntitë e tij të shenjta.

Apostull Pavli thotë: " Frutat e Shpirtit janë dashuria, gëzimi, paqja, durimi, mirësia, besnikëria, butësia dhe vetëkontrolli" (Galatasve 5:22-23).

Këto cilësi janë shenja të pranisë së Shpirtit të Shenjtë në jetën e njeriut.

Shenjtorët theksojnë se Shpirti i Shenjtë nuk është vetëm një fuqi e jashtme, por një prani e brendshme që transformon zemrën dhe mendjen, duke e bërë njeriun më të afërt me Perëndinë dhe më të ndjeshëm ndaj nevojave të të tjerëve.

2. Mësimet e Shenjtorëve për Shpirtin e Shenjtë

Shenjtorët e Kishës kanë dhënë mësime të thella mbi praninë dhe veprimin e Shpirtit të Shenjtë në jetën e krishterë. Disa shembuj:

Shën Grigor Palamai theksonte se Shpirti i Shenjtë është ai që e ndihmon njeriun të marrë pjesë në dritën e hyjshme dhe të jetojë në përjetësi edhe gjatë jetës së tij tokësore. Ai shpjegonte se vetëm në bashkimin me Shpirtin e Shenjtë njeriu arrin të pastrohet shpirtërisht dhe përjeton paqe të brendshme.

Shën Maksim Konfesori e përshkruante Shpirtin e Shenjtë si Udhëheqësin dhe Shënuesin e shpirtrave, duke i dhënë njeriut forcë për të luftuar kundër tundimeve dhe për të kultivuar virtytet.

Shën Serafimi i Sarovit thoshte se qëllimi kryesor i jetës së njeriut është të marrë Dhuntinë e Shpirtit të Shenjtë, duke u bërë "Tempull i gjallë i Perëndisë". Ai inkurajonte besimtarët të kërkonin praninë e Shpirtit përmes lutjes së vazhdueshme dhe dashurisë ndaj të tjerëve.

3. Frytet e Shpirtit të Shenjtë

1) Shpirti i Shenjtë nuk është vetëm një koncept teologjik, ai shfaqet përmes veprimeve konkrete dhe transformuese në jetën e besimtarit. Shenjtorët theksojnë disa fryte kryesore:

2) Urtësia dhe kuptimi shpirtëror : Shpirti i Shenjtë ndihmon njeriun të dallojë të mirën nga e keqja dhe të marrë vendime të drejta.

3) Dashuria dhe dhembshuria : Ai ngre zemrën për të dashur pa kufij dhe për t’i shërbyer të tjerëve.

4) Paqja dhe durimi : Në sfidat e jetës, Shpirti i Shenjtë dhuron forcë për të duruar dhe për të ruajtur qetësinë e brendshme.

5) Krijimi i bashkimit me Perëndinë : Shpirti i Shenjtë bën të mundur bashkimin e njeriut me Hyjnoren , duke e ndihmuar të jetojë një jetë të shenjtë dhe të frytshme.

4. Lutja dhe Përjetimi i Shpirtit të Shenjtë

Shenjtorët inkurajojnë lutjen e vazhdueshme dhe jetën e përkushtuar për të përjetuar Shpirtin e Shenjtë:

Lutja e Shpirtit të Shenjtë : " Shpirti i Shenjtë, ji i pranishëm në zemrën time, drejtoje çdo mendim, çdo ndjenjë dhe çdo vepër timen!"

Adhurimi dhe heshtja : Përmes heshtjes dhe meditimit, besimtari mund të dëgjojë zërin e Shpirtit të Shenjtë që flet në brendësi të tij.

Veprimi i dashurisë dhe shërbimit : Përjetimi i Shpirtit të Shenjtë nuk është vetëm një gjendje shpirtërore, por edhe një veprim konkret dashurie ndaj të tjerëve.

5. Përfundim

Shpirti i Shenjtë është drita që ndriçon jetën e besimtarit , fuqia që e shenjtëron dhe e udhëheq drejt jetës së përjetshme. Shenjtorët na mësojnë se pranimi dhe përjetimi i Shpirtit të Shenjtë nuk është një përvojë pasive, por një bashkëpunim aktiv i njeriut me Perëndinë , ku lutja, dashuria dhe virtyti shndërrohen në shenja të pranisë hyjnore në tokë!

Siç thotë Shën Serafimi i Sarovit:

" Gjëja më e madhe që mund të kërkojmë është Dhuntia e Shpirtit të Shenjtë, sepse me Të kemi çdo gjë që na nevojitet për jetën e shenjtë dhe për paqen e vërtetë."

FALJA: UDHËZIMI I SHENJTORËVE !

Thu, 25 Sep 2025 11:05:00 +0000

Nga: Çenkuela Selenica

Falja është një nga themelet më të rëndësishme të jetës shpirtërore në traditën ortodokse. Ajo nuk është thjesht një akt social apo etik, por një rrugë e thellë shpirtërore që pastron zemrën dhe e lidh njeriun me Perëndinë. Shenjtorët e konsiderojnë faljen si një nga mënyrat më të fuqishme për të arritur paqe të brendshme dhe për të përjetuar dashurinë e Perëndisë!

1. Falja si rrugë drejt shpëtimit

Shenjtorët na mësojnë se zemra që nuk fal, ngarkon shpirtin me hidhërim dhe zemërim. Shën Nektarios i Egjinës thoshte:

"Ai që nuk di të fal, mbytet në hidhërim dhe humbet paqen e shpirtit."

Falja nuk do të thotë harresë e të kaluarës ose justifikim i gabimeve të të tjerëve, por është një akt i vullnetshëm që liron shpirtin nga pengesat emocionale dhe e bën njeriun të aftë për dashuri të sinqertë.

2. Falja ndaj vetes dhe të tjerëve

Shenjtorët theksojnë se falja fillon brenda vetes. Shën Porfirios Kavsokaliviti thoshte se shpesh njerëzit mbajnë brenda vetes gjykim dhe vetëdënim që pengojnë jetën shpirtërore. Për këtë arsye, falja nuk duhet të jetë vetëm ndaj të tjerëve, por edhe ndaj vetes: të pranojmë kufizimet dhe gabimet tona, dhe të kërkojmë falje nga Perëndia për to.

3. Falja si pasqyrim i Dashurisë së Perëndisë

Në Ungjill, Krishti na mëson të falim "Shtatëdhjetë herë shtatë herë" (Mattheu 18:22), duke treguar pafundësinë e dashurisë dhe mëshirës hyjnore. Shenjtorët e përforcojnë këtë mësim duke thënë se falja është mënyra se si njeriu bëhet pjesë e jetës hyjnore.

Shën Joan Gojarti thotë: "Kur falim, bëhemi të ngjashëm me Perëndinë, sepse Ai është i mëshirshëm dhe fal pa kufij."

Shën Tihoni i Zadoneskut shton: "Pa falje, zemra nuk mund të përjetojë paqen e vërtetë dhe dashurinë e Perëndisë."

4. Falja si detyrë shpirtërore dhe praktikë e përditshme

Falja nuk është një akt i rrallë, ajo duhet të bëhet pjesë e jetës së përditshme. Shenjtorët na këshillojnë disa hapa praktikë për të kultivuar faljen:

1. Lutja për ata që na kanë lënduar, kjo pastron zemrën dhe lehtëson ndjenjat negative.

2. Vetëdija e kufizimeve tona, të kuptojmë se edhe ne gabojmë dhe kemi nevojë për falje.

3. Veprimi i mirë ndaj të tjerëve, falja duhet të shoqërohet me dashuri dhe vepra konkrete.

4.Nevoja e shpirtit për paqe,çdo falje e sinqertë sjell qetësi dhe lumturi të brendshme.

5. Përfitimet e faljes

❖ Shenjtorët theksojnë se falja sjell frytet e mëposhtme shpirtërore:

❖ Paqe e brendshme, zemra lirohet nga hidhërimi dhe zemërimi.

❖ Përforcim i lidhjes me Perëndinë, falja na bën të ngjashëm me mëshirën hyjnore.

❖ Përmirësim i marrëdhënieve njerëzore, ndihmon të krijohen ura dashurie dhe mirëkuptimi.

❖ Shëndet shpirtëror dhe fizik, zemërimi dhe urrejtja e gjatë mund të ndikojnë edhe në trup, ndërsa falja sjell qetësi dhe lehtësi.

6. Shembuj nga jeta e shenjtorëve

Shën Serafimi i Sarovit ishte i njohur për durimin e tij dhe aftësinë për të falur të gjithë, madje edhe ata që e ofendonin. Ai thoshte:

"Lutuni për ata që ju bëjnë keq, sepse vetëm kështudo të shpëtoni shpirtin tuaj."

Shën Joan Krisostomi kujtonte se falja nuk është dobësi, por forcë shpirtërore: "Ai që fal, është më i fortë se ai që urren."

7. Përfundim

Falja, sipas shenjtorëve, nuk është vetëm një vepër morale, por një udhë e thellë shpirtërore që transformon zemrën. Ajo na afron me Perëndinë, na pastron nga hidhërimi, dhe e bën jetën më të qetë dhe më të bukur. Të falim do të thotë të jetojmë në dashuri, mëshirë dhe paqe, duke reflektuar në botë dritën e Perëndisë!

Verbëria fizike vs verbëria shpirtërore !

Wed, 24 Sep 2025 09:36:00 +0000

Nga: Çenkuela Selenica

Njeriu mund të përballet gjatë jetës me lloje të ndryshme vuajtjesh dhe vështirësish. Disa prej tyre janë të dukshme, si sëmundjet, aksidentet, dhe dhimbjet fizike. Të tjerat janë më të thella dhe shpesh të padukshme për të tjerët, vuajtjet e shpirtit, të cilat shenjtorët i quajnë “verbëri shpirtërore”. Krahasimi midis verberisë fizike dhe asaj shpirtërore është thelbësor për të kuptuar se sa e rëndësishme është shëndeti shpirtëror dhe marrëdhënia me Zotin!

1. Verbëria fizike

Verbëria fizike është vuajtja që prek trupin. Shenjtorët e kishës e konsiderojnë atë një pjesë të natyrshme të jetës në këtë botë të rënë. Siç shprehet Shën Joani: “Dhimbja e trupit është një mësues i kujdesshëm, i cili shpesh na mëson për përmasat e dobësisë sonë dhe na afron me Zotin.”

Dhimbjet fizike mund të jenë pasojë e sëmundjeve, aksidenteve ose plakjes. Për shenjtorët, ato nuk janë thjesht raste të rastësishme, por mundësi për pastrim shpirtëror. Shenjtorët si Shën Pais Veliçkovski theksojnë:

“Kur trupi vuan, shpirti mund të ngrihet drejt lartësive të dashurisë dhe durimit.”

Përmes verbërisë fizike, njeriu mëson durimin, përulësinë dhe mirënjohjen. Por këto dhimbje janë të dukshme dhe të ndihmueshme nga të tjerët, ndaj shpesh gjejnë ngushëllim dhe mbështetje nga familja dhe bashkësia fetare.

2. Verbëria shpirtërore

Verbëria shpirtërore është më e fshehtë dhe më e rrezikshme. Shenjtorët e përshkruajnë atë si gjendje të një shpirti të shëmtuar nga mëkatet, pasionet, dhe largimi nga Zoti. Kjo mund të shfaqet si dyshim, dëshpërim, indiferencë ndaj së mirës, ndjenja të zbrazëtisë dhe mungesës së paqes.

Shën Siluan Athoniti thotë:

“Shpirti i verbuar nuk sheh dritën e së vërtetës dhe nuk gjen qetësi, edhe pse trupi mund të jetë i shëndetshëm.”

Ndërsa dhimbjet fizike janë të dukshme dhe të kuptueshme për të tjerët, vuajtja shpirtërore shpesh mbetet e fshehur, dhe njeriu mund të ndjehet i vetmuar, i pafuqishëm dhe i humbur.

Kjo lloj verbërie ndodh kur njeriu i dorëzohet pasioneve, si lakmia, zemërimi, lakmia për fuqinë apo dëshira për kënaqësi të shpejta, duke mbyllur zemrën ndaj dashurisë së Zotit. Shenjtorët na paralajmërojnë se një shpirt i tillë është më i rrezikshëm sesa çdo sëmundje fizike, sepse sjell humbjen e jetës së përhershme në paqen e Zotit.

3. Diferencat kryesore

Karakteristikë Verbëria fizike Verbëria shpirtërore

Natyrshmëria: E dukshme, pjesë e jetës tokësore - E fshehtë, shpesh e panjohur

Perceptimi nga të tjerët: E dukshme, gjen ngushëllim - Shpesh e padukshme, vetmia

Qëllimi sipas shenjtorëve: Pastrim, durim, përulësi - Ngritje shpirtërore, kthim tek Zoti

Rreziku: Kufizohet në trup - Rreziku i humbjes së shpirtit dhe largimit nga Zoti

4. Si t’i përballojmë?

Shenjtorët na japin udhëzime të qarta:

1. Durimi dhe lutja: Të përballosh dhimbjet fizike dhe shpirtërore me lutje dhe përkushtim ndaj Zotit.

2. Vetëdija dhe pendesa: Shenjtorët theksojnë se njohja e mëkateve dhe pendesa e sinqertë janë ilaçi më i fuqishëm kundër verbërisë shpirtërore.

3. Shërbimi ndaj të tjerëve: Duke ndihmuar të tjerët dhe duke treguar dashuri, njeriu shpërndan vuajtjet dhe rrit paqen në shpirt.

4. Shpirti mbi trupin: Shenjtorët theksojnë se shëndeti shpirtëror ka përparësi mbi shëndetin fizik. Një trup i shëndetshëm pa shpirt të pastër është i pamjaftueshëm.

5. Përfundim

Verbëria fizike dhe ajo shpirtërore janë pjesë e pandashme e jetës njerëzore. Ndërsa dhimbjet trupore janë të dukshme dhe mund të trajtohen me ilaçe, ato shpirtërore kërkojnë një përpjekje të vetëdijshme, lutje dhe udhëzime shpirtërore. Shenjtorët na mësojnë se durimi, pendesa dhe dashuria ndaj Zotit janë mjetet më të fuqishme për të parë dritën përtej çdo errësire, qoftë në trup, qoftë në shpirt!

“ Më e rrezikshmja nuk është të vuash në trup, por të mos ndjesh më dashurinë e Zotit në shpirt.” Shën Siluan Athoniti

Engjëjt,udhërrëfyesit e njerëzve në rrugëtimin drejt Perëndisë !

Fri, 19 Sep 2025 11:06:00 +0000

Nga: Çenkuela Selenica

Engjëjt janë krijesat shpirtërore të Perëndisë, të cilët nuk janë të kufizuar nga ligjet e materies dhe kohës. Ata ekzistojnë për të kryer vullnetin e Perëndisë dhe për të ndihmuar njerëzit në rrugën e tyre shpirtërore. Në traditën ortodokse, engjëjt nuk janë thjesht simbole ose figura poetike; ata janë realitete të gjalla, të cilat ndërveprojnë me jetën e njeriut dhe e udhëheqin atë drejt shpëtimit!

Natyra e engjëjve

Shenjtorët na mësojnë se engjëjt janë qenie të shpirtit, të krijuara nga Perëndia me një mendje të pastër dhe një natyrë të virtytshme. Ata nuk kanë trup fizik si njerëzit, por mund të shfaqen në formë të dukshme për të ndihmuar dhe për të udhëhequr njerëzit. Shën Grigor Palamai thotë se engjëjt janë të pandryshueshëm në natyrën e tyre dhe janë gjithmonë të drejtuar nga dashuria e Perëndisë.

Engjëjt nuk janë të barabartë me Perëndinë, por janë të ndarë nga njerëzit dhe krijuar për një qëllim të veçantë: Shërbimin ndaj Perëndisë dhe mbrojtjen e njerëzve. Ata janë të ndarë në hierarki, sipas mësimeve të Kishës Ortodokse, dhe secili ka detyra të veçanta në shërbim të krijesës.

Llojet dhe hierarkia e engjëjve

Tradita ortodokse tregon për një hierarki engjëllore të ndarë në tri nivele kryesore:

1. Shfaqjet hyjnore (Serafimet, Kerubimet dhe Troni) – Ata që qëndrojnë më afër Perëndisë dhe e adhurojnë atë në mënyrë të përhershme. Shën Maksimi thotë se Serafimet janë engjëjt më të afërt me Perëndinë dhe që digjen nga dashuria për Atë.

2. Engjëjt udhëheqës dhe mbrojtës (Dhuntia, Fuqia, Princat) – Këta engjëj kujdesen për rregullin e krijimit dhe për mbrojtjen e njerëzve. Ata ndërhyjnë në historinë e botës për të ruajtur planin hyjnor.

3. Engjëjt shërbyes (Engjëjt e Zotit, Arkanxhelët) – Këta janë të njohur për misionet e tyre specifike drejt njerëzve. Engjëjt mbrojtës të çdo personi dhe arkanxhelët e shenjtë, si Mikaili dhe Gabrieli, janë pjesë e kësaj kategorie.

Engjëjt mbrojtës

Një mësim i rëndësishëm i shenjtorëve është roli i engjëjve mbrojtës. Çdo njeri ka një engjëll mbrojtës që e udhëheq dhe e mbron nga rreziku shpirtëror dhe fizik.

Shën Joan Gojarti thotë:

" Engjëlli i njeriut është miku i tij më i afërt dhe ndërmjetësi më i dashur pranë Perëndisë."

Engjëlli mbrojtës e ndihmon njeriun të zgjedhë mes së mirës dhe së keqes, dhe shpesh dërgon shenja të vogla për të udhëhequr shpirtin e njeriut drejt shpëtimit.

Engjëjt në jetën e shenjtorëve

Shenjtorët shpesh raportuan për vizione dhe ndërveprime me engjëjt.

Shën Serafimi i Sarovit, një nga shenjtorët më të njohur të Rusisë, fliste për praninë e përhershme të engjëllit të tij mbrojtës që e udhëzonte në lutje dhe në jetën e shenjtë.

Shën Nikodhimi i Malit Athos thoshte se engjëjt mund të shfaqen për të mbrojtur njerëzit nga tundimet dhe rreziku shpirtëror.

Funksionet e Engjëjve

Engjëjt kryejnë disa funksione kryesore në botën shpirtërore:

1. Adhurimi i Perëndisë – Ata janë të angazhuar gjithmonë në lavdërimin dhe adhurimin e Perëndisë.

2. Mbrojtja e njerëzve – Çdo njeri ka një engjëll mbrojtës që e ndihmon të ecë në rrugën e drejtë.

3. Dërgimi i mesazheve – Engjëjt shpesh dërgojnë mesazhe të rëndësishme për njerëzit, siç ndodhi me Zotin Krisht përmes Kryeëngjëllit Gabriel.

4. Ndihma në shpirtëroren – Ata udhëzojnë shenjtorët dhe njerëzit e devotshëm drejt lumturisë së përjetshme dhe larg pasioneve.

Përfundim

Engjëjt nuk janë thjesht simbole apo figura të bukura fetare; ata janë realitete shpirtërore të krijuara nga Perëndia për të shërbyer dhe për të udhëhequr njerëzit. Ata e dëshmojnë dashurinë e Perëndisë për krijesën dhe janë shembuj të përkushtimit të plotë ndaj Atij. Shenjtërimi dhe adhurimi ynë ndaj Perëndisë nuk duhet të jetë vetëm një akt personal, por një bashkëveprim me botën engjëllore që na rrethon dhe na mbështet!

Në çdo lutje dhe përpjekje për shenjtërim, ne mund të mbështetemi tek engjëjt, të cilët janë miqtë tanë të përhershëm dhe udhërrëfyesit e shpirtit tonë drejt Perëndisë!

Gjarpërinjtë e Kefalonisë

Thu, 18 Sep 2025 06:56:00 +0000

Në jug të Kefalonisë, pranë fshatit Markopulo, ndodhet kisha e Fjetjes së Shën Marisë. Aty, çdo vit më 15 gusht, ndodh diçka e çuditshme dhe e mrekullueshme. Që nga festa e Metamorfozës së Krishtit, brenda dhe jashtë kishës shfaqen gjarpërinj. Këta njihen si “gjarpërinjtë e Zonjës”.

Sa më shumë kalojnë ditët, aq më shumë shtohen, dhe në prag të festës së Fjetjes së Shën Marisë numri i tyre rritet ndjeshëm. Banorët e Markopulos dalin në përroin pranë kishës për të mbledhur gjarpërinj dhe për t’i sjellë në kishë, te Nëna e Shenjtë. Askush nuk di të thotë se nga dalin dhe ku zhduken pas festës, kjo mbetet një mister.

Gjatë mbrëmësores ata lëvizin lirshëm mes besimtarëve dhe mes ikonave, pa frikësuar askënd.

“Do të të hipin në kraharor”, - thonë fshatarët, “për të përgatitur të huajt”. “Me hirin e Shën Marisë nuk do të të shqetësojnë. Do t’i mbash në dorë dhe do të të lëpijnë si kotelet e vogla”.

Ky fenomen theksohet edhe në një shprehje popullore vendase: “I lutem gjarpërinjve të Markopoulos të më hanë, por janë të Shën Marisë dhe më ledhatojnë.”

Pamjet janë vërtet të pabesueshme: disa gjarpërinj rrotullohen si byzylykë rreth krahëve të besimtarëve; të tjerë ngjiten mbi ikonën e Shën Marisë ose mbi figurën e Krishtit të kryqëzuar. Nuk është çudi që një gjarpër të ngjitet edhe mbi Ungjillin që lexon prifti gjatë Liturgjisë Hyjnore. Është si një bashkëfestim i mbretërisë shtazore me njerëzit, që i jep kremtes një atmosferë parajse, si në Eden, kur njeriu jetonte në harmoni me kafshët.

Sapo mbaron festa më 15 gusht, edhe gjarpërinjtë largohen. Disa natyralistë gjermanë i kanë studiuar, por nuk kanë arritur t’i klasifikojnë në asnjë nga speciet e njohura. Janë të hollë, me ngjyrë gri, dhe nuk i kalojnë një metër gjatësi. Kur i ledhaton, ndjen lëkurën e tyre të butë dhe sheh sytë e tyre që shkëlqejnë. Në kokën e tyre të sheshtë dhe në majë të gjuhës së hollë formohet një kryq i vogël.

Thuhet se nëse një vit gjarpërinjtë nuk shfaqen, është shenjë e keqe. Kjo ndodhi në vitin 1940 dhe në 1953, kur ishulli u godit nga tërmete të fuqishme.

Mbi Krijimin e Njeriut !

Tue, 16 Sep 2025 10:07:00 +0000

Nga: Çenkuela Selenica

Tema e krijimit të njeriut është një nga më të thellat dhe më të ndriturat në traditën e Kishës Ortodokse. Shenjtorët dhe Etërit e Shenjtë, duke u mbështetur në Shkrimin e Shenjtë dhe përvojën e shenjtërisë, na japin një kuptim të plotë për origjinën, qëllimin dhe dinjitetin e njeriut. Njeriu nuk është një rastësi, as një krijesë pa qëllim,ai është vepër e dashurisë dhe urtësisë së pafund të Perëndisë, i krijuar për bashkim të përjetshëm me Të!

1. Njeriu si “Kurora e krijimit”

Shkrimi i Shenjtë na tregon se Perëndia, pasi krijoi gjithë botën e dukshme, në fund krijoi njeriun “sipas shëmbëlltyrës dhe ngjashmërisë së Tij” (Zan. 1:26). Shenjtorët e shohin këtë si një shenjë se njeriu është kurora e krijimit, i thirrur të jetë lidhja midis botës së dukshme dhe të padukshme.

Shën Grigor Teologu thotë:

“ Perëndia krijoi një krijesë që të shihte botën e dukshme dhe të njihte atë të padukshmen; një krijesë që ishte si mbret i gjithçkaje mbi tokë, por njëkohësisht shërbëtor i Perëndisë; trupor, por edhe shpirtëror; i përkohshëm dhe i pavdekshëm, i dukshëm dhe i padukshëm. ”

Shën Grigori i Nisës shton:

“ Në asnjë pjesë të krijimit nuk është pasqyruar kaq qartë bukuria e Perëndisë sa tek njeriu, i cili u bë i denjë të jetë imazh i Perëndisë së gjallë. ”

2. “Sipas shëmbëlltyrës” dhe “Sipas ngjashmërisë”

Etërit bëjnë dallim midis “shëmbëlltyrës” (ikonës) dhe “ngjashmërisë” (theosis).

Shën Irineu i Lionit thotë:

“ Shëmbëlltyra është dhënë që nga fillimi: aftësia e arsyes dhe e vullnetit të lirë; por ngjashmëria fitohet përmes jetës së virtytshme dhe bashkimit me Perëndinë.”

Shën Athanasi i Madh shprehet:

“ Njeriu u krijua për të qëndruar në shenjtëri. Ai është thirrur që me anë të shëmbëlltyrës të arrijë ngjashmërinë, që të bëhet i bashkuar me Perëndinë.”

3. Dinjiteti dhe liria e njeriut

Në traditën ortodokse, liria është dhuratë e shenjtë.

Shën Maksim Rrëfimtari thekson:

“ Zoti e krijoi njeriun të lirë, që ai të mund të dojë me vetëdije. Pa liri nuk ka as dashuri, dhe pa dashuri nuk ka bashkim me Perëndinë.”

Shën Joan Damaskinoi:

“Njeriu është krijesë e lirë; ai mund të zgjedhë të qëndrojë në mirësi ose të bjerë në mëkat. Kjo e bën atë përgjegjës, por edhe të denjë për shpërblimin hyjnor.”

4. Njeriu si prift i krijimit

Sipas Etërve, njeriu ka thirrjen të përmbledhë dhe të ofrojë gjithë krijimin tek Perëndia.

Shën Nikolla Kavasila shkruan:

“ Njeriu është bërë që të jetë një prift i gjithësisë, që t’i ofrojë Perëndisë jo vetëm jetën e tij, por edhe gjithë botën, duke e kthyer atë në himn falënderimi.”

Shën Sofroni i Essex-it:

“ Njeriu është urë midis krijimit dhe Krijuesit, dhe vetëm nëse e përmbush këtë mision, ai arrin plotësinë e ekzistencës së tij.”

5. Përdorimi i gabuar i lirisë dhe rënia

Megjithëse njeriu u krijua i përsosur, përdorimi i gabuar i lirisë solli rënien dhe hyrjen e mëkatit në botë.

Shën Irineu thotë:

“ Perëndia nuk e pengoi njeriun të binte, sepse nuk donte t’a detyronte atë me dhunë; Ai e la të lirë, që njeriu të mësonte se pa Perëndinë nuk ka jetë.”

Shën Athanasi i Madh:

“ Me rënien, njeriu u kthye drejt prishjes dhe vdekjes; por Krishti, Fjala e Perëndisë, u bë trup që njeriu të kthehej përsëri tek pavdekësia.”

6. Krishti – Adami i Ri

Krijimi i njeriut nuk kuptohet pa Krishtin.

Apostull Pavli:

“ Siç nëpërmjet një njeriu hyri mëkati dhe vdekja, po ashtu nëpërmjet një Njeriu erdhi jeta dhe shpëtimi – Krishti, Adami i Ri.” (Rom. 5:14)

Shën Grigor Palamai:

“ Adami i parë ishte vetëm një hije; modeli i vërtetë ishte Krishti. Në Të, shëmbëlltyra merr kuptimin e saj të plotë.”

Përfundim

Sipas shenjtorëve, krijimi i njeriut është një akt i dashurisë hyjnore. Njeriu nuk është një qenie e zakonshme, por ikonë e Perëndisë, thirrur për bashkim me Të. Ai ka dinjitet të pamasë, sepse është krijuar për përjetësi. Në këtë kuptim, çdo hap i jetës sonë është një udhëtim nga shëmbëlltyra drejt ngjashmërisë, nga krijimi drejt hyjnizimit, duke u bërë “Njerëz të rinj në Krishtin” (Ef. 4:24).